MarkBam :: sf พี่มาร์คลูกติด//นกข้างบ้าน//นกข้างตัว//ตัวปัญหา//แมวแบม

ตอนที่ 8 : SF ::: มาร์คลูกติด #7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6947
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 150 ครั้ง
    24 ส.ค. 59




# มาร์คลูกติด 7


@คอนโดมาร์ค


          กลับมาถึงห้องเหมือนปันปันจะยังอารมณ์ค้างกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้อยู่ เขาดูงอแงและไม่ยอมลงเดินเอง จะให้ผมอุ้มท่าเดียวเลย จนผมต้องพาเค้ามานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น

          “ปันครับ..มาหาพ่อ” อยู่ๆ พี่มาร์คที่เหมือนจะเงียบอยู่นานก็พูดกับลูกด้วยน้ำเสียงจริงจังแบบที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน 

          แม้ดูจะไม่ค่อยเต็มใจนักแต่ปันปันก็ยอมผละลงจากผมแล้วเดินคอตกไปหาพี่มาร์คที่ประตูระเบียง ผมนั่งมองหลังเล็กที่ห่อลงเพราะรู้ว่าตัวเองเพิ่งทำความผิดมาอย่างน่าสงสาร

          “ปันรู้ใช่ไหมว่าคนทำผิดต้องถูกลงโทษ” พี่มาร์คยืนกอดอกมองหน้าลูกด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ผมแอบใจเสียเมื่อคิดว่าเขาจะลงโทษอะไรที่รุนแรงหรือป่าว คงไม่ได้ให้ยืนกอดอกแล้วเอาไม้เรียวฟาดใช่ไหม

          “จนกว่าปันจะรู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด..พ่อจะรออยู่ตรงนี้!” 

          สิ้นเสียงคำสั่งของพี่มาร์คปันปันเดินไปนั่งแมะลงกับพื้นหันหน้าเข้ามุมห้องใกล้ๆ ประตูระเบียง ผมมองดูอย่างงงๆ ว่าเขาทำอะไรกัน ผ่านไปไม่ถึงสามนาทีปันปันก็เริ่มสะอื้นอักๆ หัวใจผมวูบโหวงไปหมดเมื่อเห็นไหล่เล็กที่สั่นขึ้นลงเพราะเสียงสะอื้น แต่พี่มาร์คกลับเดินมานั่งลงที่โซฟาตัวข้างๆ ผมด้วยท่าทางสบายๆ

          “Time out” สำเนียงแบบอเมริกันแท้ออกมาจากปากหยักได้รูปของคนเป็นพ่อ สักพักร่างเล็กของเด็กที่นั่งร้องไห้ก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเขามาหาผู้เป็นพ่อแล้วกระโจนเข้าสู่อ้อมกอดแบบพอดิบพอดี

          “อึก..ฮือ..” ปันปันร้องไห้สะอึกสะอื้นจนผมใจเสียตาม โดยมีคุณพ่อใจแข็งโอบกอดแล้วลูบหลังไปมา “ปันขอโทษ..อึก” 

          ตั้งแต่เหตุการณ์ที่ห้องสมุดนี้คือคำที่ผมยังไม่ได้ยินจากปากปันปันเลย ตอนนั้นก็มีเพียงพี่มาร์คเท่านั้นที่พูดขอโทษยองแจแทนลูก 

          “ปันรู้ไหมทำไมพ่อต้องทำโทษ” น้ำเสียงพี่มาร์คอ่อนลงมากเมื่อแทบกับตอนแรก

          “ปันทำผิด.อึก..ปันไม่น่ารัก อึก” ปันปันยังคงสะอึกสะอื้นไม่หายเพราะยิ่งพูดเขาก็ยิ่งร้อง

          “จะทำอีกไหมครับ” 

          “ไม่ทำแล้ว..มัคจะไม่รัก” ปันปันมุดหน้าเข้ากับท้องของพี่มาร์คแล้วส่ายหัวเล็กไปมา 

          “พี่เค้าเป็นเพื่อนแบมแบม และเป็นพี่ปันปันด้วย ทำแบบนั้นมันไม่น่ารักเลย ไม่ทำอีกนะครับ” 

          ร่างน้อยๆ ที่สะอึกอักๆ พยักหน้าขึ้นลงหลายๆ ครั้ง ถึงเหตุการณ์มันจะดูน่าอึดอัดแต่ผมกลับยิ้มออกมาบางๆ ผมไม่รู้หรอกว่าอันนี้มันเรียกว่าวิธีลงโทษเพราะผมเองก็ไม่เคยมีลูก ไม่ได้ศึกษาหรือมีความรู้เกี่ยวกับอะไรพวกนี้ด้วย แต่ผมชอบการใช้เหตุผลของพี่มาร์คมากๆ ผมสังเกตมาหลายครั้งแล้วว่าไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตามเขาจะใช้เหตุและผลคุยกับลูกเสมอ 

          สักพักปันปันลุกจากตักของพ่อตัวเองมาหาผม ใจผมปวดหนึบไปทั้งอกเมื่อเห็นใบหน้าเล็กที่แดงกล่ำ และเปื้อนไปด้วยน้ำตา เค้ามองหน้าผมแล้วเริ่มเบะอีกครั้ง

          “แบมแบมจะเลิกรักหรือป่าว?.อึก” ฟันเล็กยื่นออกมากัดริมฝีปากตัวเองอย่างไม่มั่นใจ มันน่ารักซะจนผมต้องดึงเขาเข้ามากอด

          “ไม่เลิกสิ..พี่แบมรักเด็กดี ปันปันเป็นเด็กดีนะครับ” ผมลูบหลังของเข้าไปมาเพื่อปลอบประโลมเด็กน้อยที่รู้จักสำนึกผิด

          ปันปันกอดคอผมหมับแล้วสะอื้นเบาๆ อยู่กับไหล่ของผม “ปันขอโทษ”

          “พี่แบมไม่โกรธนะครับ เด็กดี” 


          ผ่านไปประมาณยี่สิบนาทีเมื่อการลงโทษจบลงปันปันที่เปลี่ยนโหมดอารมณ์เหมือนมีรีโมทกดเปลี่ยนช่องก็นั่งตบมือแปะๆ รอทานข้าวเย็นอยู่ที่เก้าอี้ประจำตัว และวันนี้ผมกับปันปันยิ้มแฉ่งแข่งกันเพราะพี่มาร์คเอาใจเราโดยการสั่งไข่ม้วนมาให้สองจานจริงๆ เมื่อกินอิ่มสองพ่อลูกเขาก็ไปอาบน้ำเหมือนทุกวันส่วนผมก็ได้หน้าที่ล้างจานมาครอบครองไปโดยปริยาย

          ผมเริ่มสังเกตได้ว่าพี่มาร์คจะมีกิจวัตรที่ค่อนข้างเป็นระบบ เหมือนทุกๆ วันหลังกินข้าวอิ่มพี่มาร์คจะพาลูกไปอาบน้ำ จากนั้นก็มานั่งเล่นดูทีวี หรือทำกิจกรรมเล็กๆ เพื่อรออาหารย่อย แล้วก็เข้านอนไม่เกินสี่ทุ่ม  อาจจะเป็นเพราะเขามีลูกน้อยทำให้ชีวิตเขาดูต่างจากวัยรุ่นทั่วไปที่อายุเท่าๆ กัน ขนาดตัวผมเองปกติก็จะนอนช่วงเที่ยงคืนถึงตีหนึ่ง แต่ก่อนต้องทำงานจนถึงเช้าด้วยซ้ำไป

          ผมเดินมานั่งลงที่โซฟากลางห้องรับแขกข้างๆ มีปันปันที่นั่งแบะขาวาดรูปอยู่ที่พื้น พี่มาร์คเองก็นั่งอ่านหนังสืออะไรสักอย่างอยู่บนโซฟาอีกตัว ผมมองสองพ่อลูกสลับกันไปมาด้วยความคิดที่หลากหลาย พี่มาร์คทำเอาผมแปลกใจในหลายๆ เรื่อง ทั้งวิธีเลี้ยงดูลูก การบอกหรือสอนด้วยคำพูดแปลกๆ รวมถึงการลงโทษก่อนหน้านี้ จนเจ้าตัวเริ่มรู้ตัวว่าผมมองจึงเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมตรงๆ

          “ปะ..ป่าวครับ ผมแค่..” ทั้งๆ ที่เขาก็ยังไม่ได้ถามหรือพูดอะไร ผมกลับร้อนตัวพูดซะลิ้นพันกันไปหมด

          “แปลกใจหรอ?” เมื่อเขาจะอ่านความคิดผมได้ ทุกครั้งที่ผมคิดอะไรในใจพี่มาร์คมักจะรู้ทันเสมอ          

          “ผมไม่เคยเห็นวิธีลงโทษที่พี่ใช้” ไหนไหนเขาก็รู้แล้วถามมันตรงๆ เลยแล้วกัน

          “ลูกทำผิด พี่เป็นพ่อทำไมพี่จะไม่เสียใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ปันปันแสดงพฤติกรรมแบบนี้ แต่พี่ก็รักเขามากเกินกว่าจะลงโทษอะไรรุนแรงได้” พี่มาร์คหยิบหนังสืออีกเล่มที่ชั้นวางเล็กๆ ข้างตัวตัวมายื่นให้ผม 

          ‘single dad’ นั้นคือชื่อหนังสือที่ติดอยู่ที่ปก ผมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ไม่ได้หัวเราะเพราะจะเยาะเย้ยหรืออะไร แต่หัวเราะเพราะอดเอ็นดูไปกับความน่ารักของคุณพ่อลูกติดคนนี้ไม่ได้

          “งั้นผมขอยืมอ่านบ้างนะ อยากเป็น single mom บ้าง” ผมส่งยิ้มจนตาปิดให้พี่มาร์ค ซึ่งเขาเองก็ยิ้มออกมาบางๆ แล้วขำผมอยู่ในลำคอ เล่นเอาหัวใจผมเต้นโครมครามแทบไม่เป็นจังหวะเมื่อเจอเข้ากับรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นนั้นเข้าไป 

          ผมแสร้งเป็นเปิดหนังสือที่เพิ่งขอยืมเจ้าของไปมาแก้เก้อ อ่านไปอ่านมาก็ไปเจอกับวิธีลงโทษลูกแบบ Time out คราวๆ มันเป็นวิธีที่ใช้กันในฝั่งยุโรปและอเมริกา และเริ่มนำมาใช้ในโรงเรียนหรือครอบครัวที่มีเด็กเล็กๆ การลงโทษแบบนี้จะทำให้เด็กที่กำลังดื้อสงบ และเด็กที่ทำผิดสำนึกผิดได้ว่าตัวเองทำอะไรผิด และยังช่วยฝึกสมาธิได้ด้วย ผมอ่านไปยิ้มไปเมื่อจิตนาการว่าก่อนหน้าพี่มาร์คกำลังนั่งอ่านหนังสือเลี้ยงลูก มันไม่คีฟลุกเหมือนตอนแรกที่ผมเจอเขาเลยจริงๆ

          “มัค!!” 

          เสียงเล็กของปันปันมาพร้อมกับร่างน้อยๆ ที่วิ่งถือสมุดวาดรูปมายื่นให้พ่อที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ “สวยไหม” 

          พี่มาร์ควางหนังสือในมือลงแล้วหยิบสมุดจากมือลูกชายมาดู “อืมมมมม?” เขาทำท่าครุ่นคิดแล้วขมวดคิ้วหน่อยๆ 

          “สวยครับ..วันนี้เอากี่ดาวดี” เขาส่งยิ้มละมุนให้ลูกชายตัวน้อยที่ยิ้มจนแก้มแทบฉีกเมื่อได้รับคำชม

          “สาม!” ปันปันกางนิ้วมือน้อยๆ ออกมาให้พ่อดู

          “ไม่ใช่ลูก..สามมันต้องแบบนี้” 

          พี่มาร์คจับมือปันปันมาหักนิ้วก้อยกับนิ้วนางลงเพื่อให้เหลือนิ้วเท่ากับจำนวนที่ปันปันเอ่ย แต่ด้วยความที่เขายังควบคุมกล้ามเนื้อมือได้ไม่ดีนักนิ้วน้อยๆ จึงดิ้ดขึ้นมาเป็นห้านิ้วอีกครั้ง และแทนที่เขาจะหงุดหงิดปันปันกลับยิ้มแฉ่งกระโดดแหย่งๆ ชอบอกชอบใจ

          เขาหันมาทางผมแล้วยื่นนิ้วมือมาให้ผมดูบ้าง “สามๆ” 

          “ทำแบบนี้ก็ได้” ผมจับนิ้วปันปันที่กางครบห้านิ้วมาหักนิ้วโป้งกับนิ้วก้อยลงให้เหลือสามนิ้วตามจำนวน และเหมือนมันจะทำได้ง่ายกว่าที่พี่มาร์คพาทำปันปันจึงกระโดดดีใจยกใหญ่

          “สามๆๆ” เหมือนเขาจะได้ของเล่นอันใหม่ ทั้งๆ ที่มันก็แค่การนับนิ้วมือ ท่าทางน่ารักน่าชังนั้นเล่นเอาผมยิ้มตามจนแก้มแทบปริ

          “ปันปันทำแบบนี้ก็ได้นะ” พี่มาร์ครวบเอาร่างน้อยๆ ของลูกไปกอดไว้แล้วให้หันหน้ามาทางผม เค้าหักนิ้วกลางกับนิ้วนางลงแล้วยื่นมือเล็กๆ ของลูกมาให้ผมดู 

          ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่ไหมครับว่ามันเป็นสัญลักษณ์และหมายความว่ายังไง ผมรู้สึกเหมือนมีพลุนับร้อยกำลังระเบิดอยู่ที่หน้า ถึงมุขมันจะเหมือนที่คุณลุงแถวบ้านผมใช้ก็ตาม

          “สามๆๆ” คงมีแต่เจ้าตัวน้อยนี่แหละ ที่เข้าใจว่ามันก็แค่นิ้วมือสามนิ้วเท่านั้น กระโดดแหย่งๆ ชอบอกชอบใจใหญ่ และไอ้คนพ่อยิ้มแบบนั้นอีกแล้ว แปลว่าอะไรเอ็นดูลูกใช่ไหม ตอบ!!

          
         หลังจากการกระโดดโลดเต้นจนได้เหงื่อหน่อยๆ ปันปันก็เอารูปวาดหน้าตาแปลกๆ ที่พี่มาร์คให้สามดาวมาอวดผมแล้วก็เริ่มได้เวลาเข้านอน แต่ไม่รู้ผมคิดไปเองหรือป่าววันนี้ปันปันดูจะงอแงไม่อยากจะนอน เพราะรอบนี้เป็นรอบที่สามที่ผมชวนแต่เขาก็เอาแต่จะเล่นอย่างเดียว

          “ไม่ดื้อนะปันปัน..ดึกแล้วครับเด็กดีไม่ควรนอนดึก” พี่มาร์คก้มไปพูดกับปันปันที่ทำหูทวนลมระบายสีการ์ตูนเล่นอยู่ที่พื้น

          “แต่ปันยังไม่ง่วงเลย” ปากเล็กยื่นออกมาอย่างเอาแต่ใจ 

          ผมอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงงอแงทั้งๆ ที่ตากลมคู่นั้นมันแทบจะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้ว

          ปันปันนั่งขมวดคิ้วเหมือนเขากำลังคิดหรือเถียงอะไรกับตัวเองในใจจนต้องถอนหายใจออกมา สักพักร่างเล็กก็ลุกขึ้นเอาสมุดกับสีไปเก็บ ผมคิดว่าเขาน่าจะยอมแพ้แล้วยอมไปนอน ตอนแรกผมคิดว่าเขาจะนอนกับพี่มาร์คเพราะเขาหายเข้าไปในห้องนานมากแต่สุดท้ายก็หิ้วหูปิกาจูลากพื้นออกมา 

          ผมกับพี่มาร์คลุกขึ้นพร้อมกัน ผมแอบมองหน้าเขานิดหน่อยเพราะกลัวว่าเขาจะงอแงอยากมานอนกับผมอีกแต่ก็ไม่ เขาแค่เดินมาจุ๊บกู๊ดไนท์คิสลูกชายแล้วเปิดประตูเข้าห้องตัวเอง 

          ในจังหวะที่ผมกำลังจะพาปันปันเข้าห้องตัวเองบ้างร่างเล็กกลับดันให้ผมเข้าห้องพ่อเขาแล้วมองผมด้วยสายตาที่ผมเองก็อ่านไม่ออก จนพี่มาร์คที่เดินไปจนเกือบจะถึงเตียงนอนเดินกลับมาด้วยความประหลาดใจเหมือนกัน

          “เฮ้ยยยย ปันไม่อยากนอนคนเดียว” ปากเล็กยื่นออกมาอย่างไม่ชอบใจ ไหนจะใบหน้าที่ง่ำงอเหมือนแบกโลกเอาไว้นั่นอีก “แต่ลิซ่าบอกว่าแม่ต้องนอนกับพ่อ ลูกต้องนอนคนเดียว” 

          ปันปันพูดแค่นั้นแล้วหิ้วหูปิกาจูเดินคอตกเข้าห้องผมที่เคยเป็นห้องของเขามาก่อน ผมกับพี่มาร์คยืนมองหน้ากันแล้วอดขำออกมาไม่ได้ ผมยังยืนอยู่ที่เดิมเพราะยังประมวลผลกับสถานการณ์นี้ไม่เสร็จดีนอกจากวันนี้ผมจะไม่เข้าใจในความมาร์คแล้ว ยังมาเอ๋อแดกเพราะความปันอีก สองพ่อลูกคู่นี้มันถอดแบบกันออกมาได้อย่างไม่ผิดเพี้ยนเลยจริงๆ 

          พี่มาร์คสกิดแขนผมเบาๆ แล้วค่อยๆ เปิดประตูห้องที่ลูกชายเขาเพิ่งเดินคอตกเข้าไป ผมเกือบจะขำพรวดออกมาเมื่อเห็นตัวเล็กๆ ของปันปัน กำลังนอนเอาหัวมุดลงไปใต้หมอน แล้วยกตูดโด่ขึ้นชี้ฟ้า นั่นคืออะไร ท่างอนใช่ไหม ใครก็ได้ช่วยตอบ

          เราสองคนแอบเดินเข้าห้องมาเบาๆ พี่มาร์คค่อยๆ ขยับขึ้นไปบนเตียงแล้วนอนลงข้างๆ ร่างเล็กที่นอนอยู่ก่อนแล้ว

          “พ่ออยากนอนกับปันปันจังเลย 
 นอนด้วยได้หรือป่าวน๊าาาา” 

          ปันปันที่ได้ยินเสียงพ่อตัวเองเริ่มขยับตัวหยุกหยิกๆ 

          “พี่แบมก็อยากนอนกับปันปันจังเลย ปันปันจะให้นอนด้วยหรือป่าวน๊าาา” ผมขยับเขาไปนั่งลงที่เตียงอีกข้างของปันปัน

          สักพักเจ้าตัวเล็กก็ลุกพรวดขึ้นนั่งแล้วส่งยิ้มหวานแจกจ่ายมาให้ผมกับพ่อของตัวเอง 

          “ลูกนอนด้วยก็ได้หรอ?” เขาเอียงคนถามผมกับพี่มาร์ค

         “ได้..ถ้าลูกน่ารักขนาดนี้ใครจะให้นอนคนเดียวกันละ มาร์คนอนด้วยนะ” พี่มาร์คทำท่านอนตะแคงกอดเข่าหลับตาพริ้ม ไอ้การขอนอนเมื่อกี้คือยังไง ขอนอนกับลูกแสดงว่าคืนนี้จะนอนห้องผมให้ได้ใช่ไหม 

          “พี่มาร์ค..เจ้าเล่ห์นักนะ” ผมหรี่ตามองพี่มาร์คที่แกล้งทำเป็นนอนหลับไปแล้ว

          “แบมแบมนอนนี้ๆ” ปันปันตบมือลงกับที่นอนแปะๆ เพื่อเรียกให้ผมนอนลงอีกข้าง ผมคิดว่าคืนนี้คงไล่พี่มาร์คกลับห้องไม่ได้แล้วจึงล้มตัวลงนอนตามที่ปันปันบอก

          เจ้าตัวเล็กที่เปลี่ยนอารมณ์ง่ายเหมือนเปลี่ยนช่องทีวีก็ตบมือแปะๆ ชอบอกชอบใจ นิ้วมือน้อยๆ ชี้เข้าที่พี่มาร์คที่นอนยิ้มอยู่ข้างๆ “พ่อ” แล้วเปลี่ยนมาชี้ที่ผม “แม่” และชี้เข้าที่หน้าอกตัวเอง “ลูก” แล้วก็ตบมือแปะๆ ส่งยิ้มแฉ่งออกมาอย่างมีความสุข

          ปันปันทำแบบเดิมวนไปวนมาอยู่หลายรอบ จนผมกับพี่มาร์คยิ้มตาม เด็กก็คือเด็กเวลาเศร้า หรือสุขก็จะแสดงออกมาอย่างไม่ปิดบัง

          “ปันปันมีความสุขไหมครับ?” พี่มาร์คถามลูกชายออกมาเบาๆ ปันปันพยักหน้าหงึกหงักอยู่หลายที “แล้วนายละแบมแบม..อยู่กับเรามีความสุขมั้ย?” 

          ผมหันไปมองหน้าพี่มาร์คที่ถามอย่างตรงไปตรงมา ผมไม่รู้จะว่ายังไงดี ตั้งแต่ผมมาอยู่เกาหลีผมสะกดคำว่าแฮปปี้ได้แค่เดือนเดียวเพราะมันคือเรื่องแปลกใหม่ในชีวิต แต่หลังจากนั้นเหมือนผมได้เดินเข้าสู่โลกแห่งความจริง การดิ้นรน เอาตัวรอด ถึงจะไม่ได้ดราม่าขนาดซีรี่ย์ที่แม่ผมดู แต่คนที่ไม่เคยลำบากเลยอย่างผมก็เล่นเอาแอบร้องไห้ไปหลายรอบเหมือนกัน

          และถ้าเรื่องราวที่เกิดกับผมสองสามวันที่ผ่านมามันคือความฝัน คงต้องบอกเลยว่ามันเป็นฝันที่ผมแทบจะไม่อยากตื่น แต่ถามว่ามีความสุขไหม ให้คำตอบโดยการยิ้มแฉ่งแบบปันปันกลับไปได้ไหม มันอาจจะสื่อความหมายได้ดีกว่าคำพูด

          พี่มาร์คยิ้มให้ผมบางๆ เขาอาจจะกำลังบอกผมว่าเขาก็มีความสุขเหมือนกันใช่ไหม ถ้าผมไม่ได้มโนไปเองผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นไอของอะไรบ้างอย่างที่หอมละมุนฟุ้งไปทั่วห้องสีเหลืองอ๋อยนี้เลย

          ปันปันค่อยคลานเข้ามาหาผมแล้วจุ๊บปากผมไปหนึ่งที ตอนนี้ผมค่อนข้างชินกับการกู๊ดไนท์คิสของเขาแล้วจึงไม่ได้ตกใจอะไร 

          “ปันรักแบมแบม” เขาส่งยิ้มหวานจนตาปิดให้ผม แล้วผละออกไปหาอีกคนที่นอนอยู่ข้างๆ

          “จุ๊บ..ปันรักมัค”

          หน้าผมเห่อร้อนขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเจ้าตัวน้อยกู๊ดไนท์คิสพ่อตัวเองอีกรอบ แต่ผมดันมีความคิดพิเรนๆ ว่าผมกับพี่มาร์คกับลังจูบกันทางอ้อม เพราะปากเล็กที่เพิ่งเตะปากผม และก็ไปแตะปากพ่อตัวเอง หัวใจผมเต้นตึกๆ. จนเหมือนจะกระเดนออกมานอนอก

          ปันปันนอนลงตรงกลางระหว่างผมกับพ่อเขา แล้วจับมือผมกับมือพี่มาร์คไปไว้ที่หน้าอกตัวเอง เหมือนเขาต้องการให้เรากอด ผมจึงขยับเข้าไปใกล้ๆ ร่างเล็กที่ช่างสรรหาวิธีมาอ้อนให้ผมหลง 

          ด้วยที่เตียงในห้องนี้มันขนาดควีนไซส์ มันก็ไม่ได้แคบจนอึดอัดที่ต้องมานอนกันสามคน แต่มันก็ไม่ได้กว้างพอที่จะให้เรานอนห่างกันได้ เมื่อผมกับพี่มาร์คหันหน้าเข้าหาปันปันเพราะเขาต้องการให้เรากอด หน้าของเราสองคนจึงอยู่ใกล้กันจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นของกันและกันบางๆ

          จังหวะการหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอของร่างเล็กที่นอนอยู่ตรงกลางทำให้ผมรู้ว่าปันปันหลับไปแล้ว เด็กน้อเด็กชั่งหลับง่ายจริงๆ เหลือแต่ผมที่ใจเต้นแรงจนทำให้นอนไม่หลับ ยิ่งพอลืมตาขึ้นมาก็เจอหน้าหล่อๆ ของพ่อปันปันเข้าแล้วยิ่งใจสั่นหวั่นไหว

          แรงบีบเบาๆ ที่มือข้างที่ผมกอดปันปันอยู่ทำให้ผมลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะพยายามข่มตาให้หลับยังไงก็ตาม

          “พี่ก็มีความสุขมากๆ นะ” พี่มาร์คพูดออกมาโดยที่ไม่ลืมตาขึ้นมาด้วยซ้ำ มีเพียงรอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นที่บอกผมว่าเขาไม่ได้กำลังละเมอ 

          แต่มันดีสำหรับผมมากๆ ที่พี่มาร์คไม่ได้ลืมตาขึ้นมา เพราะถ้าเขาลืมตาเขาคงจะได้เห็นว่า หน้าผมตอนเขินมันแดงมากแค่ไหน






*** 1 คอมเม้นท์ 1 กำลังใจ ฝากเม้นท์ให้เค้าด้วยเน๊อะ >_<


**พี่มาร์คฝากมาบอกว่า :: ลูกผมกินไม่ได้นะครับ ป้าๆ ใจเย็นๆ และยังยืนยันว่าเรื่องนี้ผมเป็นพระเอกเพราะฉะนั้น ‘แบมแบม...เป็น..ของผมครับ!!’


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 150 ครั้ง

2,214 ความคิดเห็น

  1. #2214 Amanokawa3169 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 00:10

    น้องปันปันน่ารัก เอาคุณไอติมกับคุณท้อปปิ้งมานอนด้วยกันได้ คุณไอติมเลยเต๊าะคุณท้อปปิ้งจนหน้าแดงเลย

    #2214
    0
  2. #2201 GPAPP1362 (@GPAPP1362) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 00:34

    5555โอ้ยยรักปันปันมากกกกกก ให้พ่อแม่เค้ามาอยู่ด้วยกันได้ กามเทพน้อยยย

    #2201
    0
  3. #2193 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 22:13

    จ้าาาาาาาา
    #2193
    0
  4. #2147 junekimsa (@junekimsa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 23:23
    เมียพี่มาร์คะ5555
    #2147
    0
  5. วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 11:01
    โง้ยย ชอบที่พี่มาร์คฝากไว้บรรทัดสุดท้าย55
    #2107
    0
  6. #2027 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 18:15
    ปันอ่าน่ารัก กามเทพตัวน้อยยย
    #2027
    0
  7. #2003 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 01:06
    โอ๊ยยยยยเขินนนนนนน พี่มาร์คคือเนียนมากกก5555 น่ารักกก
    #2003
    0
  8. #1984 bunjira60 (@bunjira60) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 19:44
    โอ้ยๆๆๆๆ!!!!น่ารักอ่ะ
    #1984
    0
  9. #1958 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 23:22
    เขินนนนนนนนนนนนนนน น่ารักกกกก
    #1958
    0
  10. #1941 TUA_IQ (@TUA_IQ) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 20:20
    เลาก้อเขิลแบบแบมเลย งื้อ~~~~
    #1941
    0
  11. #1905 Janriel (@maruchokota) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 00:54
    ครอบครัวนี้น่ารักจริงๆ
    #1905
    0
  12. #1890 ploychompoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 19:57
    น่ารักกกกก
    #1890
    0
  13. #1820 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 08:49
    ครอบครัวสุขสันต์นะคะ
    #1820
    0
  14. #1549 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 18:21
    โมเม้นท์นี้ยอมแล้วจ้า กระอักความละมุนเป็นที่เรียบร้อย
    #1549
    0
  15. #1266 BloodA93 (@BE-LIDA08) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 09:43
    พี่มาร์คน่ารักปันน่ารักพ่อลูกทำงานกันเป็นทีมอิอิ
    #1266
    0
  16. #1104 parnnn. (@nichaparn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 01:20
    น่ารักมากกกก หยุดยิ้มไม่ได้เลย ไรท์แต่งได้น่ารักมากๆ
    #1104
    0
  17. #1084 xstcphpp (@iptmzliaen) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 10:19
    มาร์คแอบติดสินบนปันป่ะเนี้ยย
    #1084
    0
  18. #1040 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 22:36
    พ่อลูกคู่นี้เค้าทำงานกันเป็นทีมดีนะ
    #1040
    0
  19. #795 marks eye (@eelee129) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 09:04
    อ่านแล้วนึกถึงสามแฝดแทฮันมินกุกมันเซเยย ฟีลคล้ายๆแบบนั้น อบอุ่นน่ารักดี แต่พี่มาร์คนี่เริ่มรุกแล้วนาจา หวีดดดด
    #795
    0
  20. #717 praneekukku (@praneekukku) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 21:39
    อยากมีพ่อของลูกแบบนี้ต้องทำยังไง หื้อออน่ารักมากกกก
    #717
    0
  21. #624 0849251211 (@0849251211) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 16:43
    มาร์คน่ารักจังเลย
    #624
    0
  22. #565 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 04:08
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    อยากได้
    #565
    0
  23. #554 pkmyt (@powpc) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 19:16
    ฮืออออ น่ารักมากกกกก อย่าหาดราม่ามาใส่ให้ปสดใจระคะไรต์ ขอร้องเถอะค่าาาาา
    #554
    0
  24. #437 fafofafu (@fafofafu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 15:48
    ปันปันน่ารักกกกก ป้าอยากเลี้ยงลูกกกก
    #437
    0
  25. #436 Mb_cutie (@mimi-bambam22) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 12:52
    รอที่ท่าน้ำทุกวันเลยจ๊ะพี่จ๋าาาาาา ฮืออออมาต่อเถอะเพี้ยงงงงง _/\_
    #436
    0