คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS][Luda x Eunseo][WJSN]เก้าอี้เป็นเหตุ

พี่ขึ้นไปทำไมบนนั้นน่ะ - อึนซอ พี่อยากเห็นวิวคนตัวสูงบ้าง - ลูดา

ยอดวิวรวม

672

ยอดวิวเดือนนี้

4

ยอดวิวรวม


672

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


21
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 มิ.ย. 60 / 09:50 น.
นิยาย [OS][Luda x Eunseo][WJSN]˵ [OS][Luda x Eunseo][WJSN]เก้าอี้เป็นเหตุ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
          





               'ขอที่หอต่อได้ไหม...'




#เก้าอี้อึนลู

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 มิ.ย. 60 / 09:50














     "พี่ขึ้นไปทำอะไรบนเก้าอี้อ่ะ"  ร่างสูงเอ่ยถามคนที่ขึ้นไปยืนอยู่บนเก้าอี้ที่อยู่ในงานแฟนไซน์ของพวกเธอตอนนี้


"ก็พี่อยากเห็นมุมมองคนตัวสูงบ้างว่าจะเป็นยังไง พี่เลยขึ้นมายืนบนเก้าอี้"


"ลงมานี่เลยมา..."


"ไม่ต้องอุ้มหรอกน่า~ พี่ลงเองได้"


"ไม่ดื้อสิคะพี่ ตัวก็เล็กนิดเดียว กระโดดลงมาขาหักพอดี"


"จะบ้าหรอยะ! เก้าอี้ต่ำแค่นี้ฉันไม่ขาหักหรอก ไม่ต้องอุ้มเดี๋ยวลงเองว๊ายยย!!...." ร่างเล็กยังพูดไม่ทันจบคนด้านล่างก็อุ้มเธอลงจากเก้าอี้เรียบร้อย



"พี่บอกว่า พี่ลงเองได้ไงเล่า!! โธ่... ไม่คุยกับตอแล้ววว" ว่าจบก็หันหลังจะเดินไปหาเพื่อนคนสนิทที่อยู่ด้านหน้าของโต๊ะแจกลายเซ็น



แต่แล้วขาเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับขาเก้าอี้แถวนั้นจนทำให้ร่างเล็กล้มลงไปกองกับพื้น แต่ดีที่มีคนคอยรับเธอเมื่อซักครู่ด้วยความที่ยังตกใจกับอุบัติเหตุจึงทำให้แฟนๆ ที่เห็นเหตุการณ์ตะโกนถามกันเสียยกใหญ่ 


     เมมเบอร์ที่ไม่รู้ว่าเกิดเหตุอะไรขึ้นทำไมแฟนๆ ถึงถามเรื่องของผู้หญิงที่ร่างเล็กที่สุดในวงจนทำให้ทั้งหมดหันหลังกลับไปเพื่อมองหาเจ้าของคำถามนั้น แต่ก็ไม่เห็นทั้งเจ้าตัวและน้องคนที่คิดว่าน่าจะอยู่ด้วยก็หายไปซะงั้น





"ฉันบอกพี่แล้วใช่ไหม ว่ามันอันตรายเพราะพี่ก็ซุ่มซ่ามแบบเนี้ย" ร่างสูงเอ่ยดุอย่างเอือมๆ กับความซุ่มซ่ามของคนด้านบน


"ก็ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ล่ะ ปล่อยพี่ได้แล้วอื้อ..."


ยังไม่ทันที่ร่างเล็กจะได้เอ่ยจบ คนเป็นน้องก็จัดการใช้ปากประกบลงกับส่วนเดียวกันอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่เพียงไม่นานคนรุกก็เป็นฝ่ายถอนจูบนั้นออกอย่างเสียดายแทน เป็นจังหวะเดียวกับที่เมมเบอร์คนอื่นๆ เดินมาดูเหตุการณ์ที่โต๊ะพอดี....





"เป็นยังไงบ้าง แล้วทำไมพวกแกสองคนไปนอนกองกับพื้นใต้โต๊ะแบบนั้นล่ะ" เสียงพี่ใหญ่ของวงเอ่ยถามน้องทั้งสองที่ตอนนี้ยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นเลยแม้แต่น้อย



"พี่ลูดาเค้าสะดุดขาเก้าอี้แล้วล้มน่ะ ฉันเลยคว้าตัวไว้ได้ทัน แต่ดันเผลอล้มลงมาด้วย"


"แล้วแกเป็นยังไงบ้างล่ะ เจ็บตรงไหนไหม"


"ไม่ล่ะ ฉันไม่เป็นอะไร เราจะไปกันได่ยัง" คนเป็นน้องเอ่ยถามขึ้นเมื่องานไซน์ใกล้จะจบแล้ว และได้เวลาล่ำลาแฟนๆ ซักที





'กลับถึงหอเมื่อไหร่ เราค่อยมาต่อกันอีกทีนะคะ'




ลูดาถึงกับขนลุกซู่เมื่อได้ยินคำกระซิบบอกอย่างแผ่วเบาจากปากของร่างสูง แต่ก็ได้แต่เก็บอาการก้มหน้างุดด้วยความเขินอายจนสาวผมดำข้างๆ เห็นพอดีจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง





"เป็นอะไรลูดา ทำไมหน้าแดง?? ไม่สบายหรอ.."


"ปะ... เปล่า... เราไม่ไดเ้ป็นอะไร พี่โบนารีบไปเถอะพี่เมเนฯ เรียกแล้ว...."  ร่างเล็กตอบปัดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายถามอะไรไปมากกว่านี้



     พอเดินลงมาจากเวทีได้ไม่นาน ลูดาก็เผลอไปสะดุดกับสายไฟแถวนั้นแล้วล้มลงทันที....




















          "เฮือก!!!!!"  





ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวเมื่อเธอฝันถึงใครบางคนจนทำให้เพื่อนๆ ที่กำลังแย่งกันเข้าห้องน้ำหันมาถามว่าเธอเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมดูจะหน้าแดงๆ 



"ลูดาย๊า!! กว่าจะตื่นได้นะเธอรีบไปเตรียมของ อาบน้ำแต่งตัวซะ ชุดเธอเมเนฯ เอามาแขวนไว้หน้าห้องแล้วนะ เร็วๆ ล่ะเดี๋ยวไปงานไซน์ไม่ทัน!!!!" เสียงตะโกนของใครบางคนสั่งให้เธอรีบๆ ทำธุระส่วนตัว



"จ้า~! คุณเอ็กซี่!!!" 


"เร็วๆ นะมีคนรอเข้าห้องน้ำเยอะ"



ลูดาส่ายหัวอย่างเอือมๆ ที่ทั้งหอมีห้องน้ำอยู่ห้องเดียวกับการที่วงของเธอมีสมาชิกตั้งสิบสามคน... ร่างเล็กลุกขึ้นจากเตียงหยิบผ้าขนหนูกับอุปกรณ์อาบน้ำแล้วเดินตรงไปทำธุระส่วนตัวทันที



.
.
.
.
.
.



ไม่นานลูดาก็เดินออกมาจากห้องของตัวเองพร้อมกับกระเป๋าใบโปรดสะพายอยู่ข้างหลัง..




"ตรงเวลาดีนะเด็กน้อย~"


"ย๊า! อย่ามาเล่นหัวฉันสิพี่โบนา ดูสิผมฉันเสียทรงหมดแล้ว" ร่างเล็กทำแก้มป่องๆ นิดหน่อยเพื่อแสดงให้อีกฝ่ายรู้ว่าตัวเองกำลังงอน



"ฮ่าๆ ก็เธอตัวเล็กน่าแกล้งเองนิ"


"แบร่~ ไม่คุยกับพี่โบแล้ว ไปหาอึนซอดีกว่า..."




โบนามองตามแผ่นหลังของร่างเล็กๆ นั่นที่กำลังวิ่งไปหาเมมเบอร์อีกคนหนึ่งที่สีผมคล้ายกับของเจ้าตัวเล็กอย่างเอ็นดู แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงแล้วเดินไปหาเอ็กซี่อย่างคนมีความคิดอะไรบางอย่าง







     อึนซอที่กำลังก้าวขาขึ้นรถเพื่อไปงานแฟนไซน์ก็ต้องหยุดชะงักเพราะมีใครไม่รู้มาสะกิดที่ไหล่ ทำให้เธอต้องหันกับไปมองว่าใครเป็นคนสะกิด ก่อนจะพบกับผู้หญิงตัวเล็กที่เธอมักชอบแกล้งอยู่บ่อยๆ กำลังยืนส่งยิ้มน่ารักมาให้อยู่



"วันนี้นั่งด้วยได้ป้ะ" ร่างเล็กเอ่ยถามคนตัวสูงอย่างอารมณ์ดี


"ได้สิ เราไม่ได้นั่งด้วยกันนานแล้วเนอะ"




ร่างเล็กหย่อนก้นลงนั่งตรงเบาะข้างๆ ร่างสูงก่อนจะหันหน้าไปมองอีกคนว่าทำอะไรอยู่ถึงไม่ชวนเธอคุยเลย...





"อึนซอ ทำไมช่วงนี้เธอไม่คุยกับพี่เลยล่ะ" ลูดาเอ่ยถามโดยที่สายตายังคงจ้องไปที่คนถูกถามอยู่อย่างน้อยใจที่อีกฝ่ายไม่ยอมคุยด้วยในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา



"ก็พวกเราทำงานกันมาเหนื่อยๆ อยากมีเวลาพักบ้าง"


"แต่พี่รู้ ว่าเราไม่ได้ต้องการแบบนั้น..." 



ร่างสูงเงียบไปซักพักก่อนจะเบนสายตาออกไปมองนอกรถแล้วไม่หันมาสบตากับร่างเล็กอีกเลย อากัปกิริยาทุกการกระทำอยู่ในสายตาของพี่ใหญ่ในวงตลอดเวลาโดยที่ทั้งสองคนไม่รู้เลยว่าพี่ใหญ่จะทำอะไรกับความรู้สึกของทั้งคู่...








"เด็กๆ เตรียมของได้แล้ว เราจะเข้าไปในงานไซน์กันแล้วนะจำที่นั่งกันได้ใช่ไหม??"


"ค่า~" สิ้นเสียงของเมเนเจอร์ไถ่ถามว่ามีเด็กคนไหนลืมของไหม เมื่อได้เสียงตอบรับว่าไม่มีใครลืมอะไรก็พากันเดินเข้าไปในงานไซน์อย่างเป็นแถวและเป็นระเบียบ








แชะ แชะ! แชะ!!!







     เสียงชัตเตอร์ของกล้องแต่ละคนดังขึ้นรัวๆ อย่างกับปืนกลที่ถูกใช้ในสนามรบ... แสงแฟลชสาดกระทบเข้ามาซึ่งนั่นทำให้สาวๆ ทั้งสิบสามคนรู้สึกยิ้มพอใจกับความรักที่เหล่าแฟนคลับมอบให้ เพราะพวกเค้าทั้งหมดถ่ายรูปไปเพื่อปล่อยให้คนที่ไม่สามารถมางานนี้ได้ ซึ่งนั่นถือเป็นการแบ่งปันที่ดีมากๆ








"อูจูไลค์ อันยองฮาเซโย อูจูโซนยออิมนีดา~~" สาวๆ โค้งตัวสวัสดีก่อนจะนั่งลงประจำที่เพื่อเริ่มงานไซน์นี้ 




สตาฟค่อยๆ ทยอยเรียงแถวของแฟนคลับที่รอคอยการได้พบเจอพวกเธอทั้งสิบสามคน บางคนมีของหิ้วพะรุงพะรังมาเพื่อเอามาให้กับสมาชิก บางคนก็มามือเปล่าแค่อัลบั้มเพื่อมาขอลายเซ็นมาจับมือ มาคุยด้วย บางคนมาแค่กล้องพร้อมของฝากและอัลบั้ม











     ตั้งแต่งานเริ่มมาได้ซักระยะแล้ว เมมเบอร์บางคนที่เซ็นของตัวเองเสร็จแล้วจึงเอาของเล่นที่แฟนคลับเอามาให้ออกมาเล่นเพื่อคั่นเวลาระหว่างรอเมมเบอร์ที่ยังเซ็นไม่เสร็จ บางคนก็เดินป้วนเปี้ยนไปแกล้งคนนั้นทีคนนี้ที อย่างเช่น...





ดายองที่เอาของเล่นออกมาแหย่เมมเบอร์คนหนึ่งก่อนจะวิ่งหนีเมื่ออีกฝ่ายรู้ว่าถูกแกล้งจึงพยายามเอาคืนด้วยกันเอาค้อนของเล่นในมือทุบหัวไปหนึ่งที 

เสียงหัวเราะของแฟนคลับทำให้สาวๆ ยิ้มออกมาแต่แล้วโบนาที่นั่งๆ อยู่กับที่ของตัวเองก็ลุกขึ้นเดินไปหาสมาชิกชาวจีนคนหนึ่งแล้วเอามือไปกอดคอเอาไว้ เมื่ออีกฝ่ายหันมาจึงทำให้ใบหน้าของทั้งสองคนห่างกันเพียงไม่กี่เซน แต่ก็ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านั้นนอกจากซอนยีจะไม่เล่นด้วยแล้วยังหยิบสาหร่ายขึ้นมากินหน้าตาเฉยอีกด้วย โดยไม่สนใจโบนาที่ยืนทำหน้าบูดอยู่ด้านหลัง





อึนซอที่นั่งมองเพื่อนๆ เล่นกันก็ยกยิ้มออกมาบางๆ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นคนที่ตัวเองคิดถึงมากที่สุดตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา แต่เพราะไม่ได้คุยกันบ่อยเหมือนแต่ก่อนจึงทำให้เธอถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้





"อึนซอพี่มีเรื่องจะคุยด้วยน่ะ" จู่ๆ หัวหน้าวงอย่างเอ็กซี่ก็เดินเข้ามาหาร่างสูงก่อนจะบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย จึงพากันไปด้านหลังเวทีโดยที่คนอื่นคงคิดว่าไปเข้าห้องน้ำกันแน่ๆ







"แกคิดยังไงกับลูดา ตอบฉันตามตรงนะห้ามโกหก"


"ไม่คิดจะอ้อมค้อมรอบโลกก่อนค่อยถามหน่อยหรอพี่"


"ไม่ชอบนอกเรื่อง ตอบมาว่าแกคิดยังไง" 




อึนซอถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ที่โดนอีกฝ่ายมองออกขนาดนี้



"ก็ตอนแรกว่าจะไม่ชอบหรอก จะเป็นแค่พี่น้องกันเฉยๆ แต่หลังๆ มาพอฉันเริ่มตีตัวออกห่างก็เหมือนหัวใจยิ่งเรียกร้องว่าให้กลับไปคุยกับพี่เค้าเหมือนเดิม พอจะกลับไปก็กลายเป็นว่าความกล้าจะสู้หน้าไม่มีเลย และพอฉันยิ่งเห็นพี่เค้าไปสนิทใกล้ชิดมิกิฉันยิ่งรู้สึกโมโห ฉันอยากได้ของของฉันคืนแต่ก็ทำได้แค่คิดเท่านั้นแหละ"



     เอ็กซี่ฟังสิ่งที่คนน้องระบายออกมาจบ ก็ได้แต่ทำหน้าเรียบนิ่งจนทำให้อึนซอที่เห็นอีกฝ่ายไม่พูดอะไรได้แต่แอบกลัวว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่

แต่กลัวได้ไม่นานก็มีบุคคลมาใหม่อีกคนเดินเข้ามาในห้องเตรียมตัวก่อนจะมาหยุดยืนข้างๆ เอ็กซี่อย่างเคยชิน




"ถ้าแกรู้สึกแบบนั้น แกก็ไปบอกเค้าสิ"


"พี่ซอลอา... จะให้บอกมันก็บอกได้พี่ แต่ฉันไม่กล้า ฉันกลัวว่าวันหนึ่งพอบอกออกไปแล้วพี่เค้าปฏิเสธฉันมันจะทำให้มองกันไม่ติดนะ"


"เชื่อพี่สิ ว่ายังไงลูดาก็ต้องตอบรับแน่นอนไม่ลองก็ไม่รู้หรอก ใช่มะเอ็กซี่" ซอลอาหันไปถามความเห็นกับคนข้างๆ ก่อนจะได้คำตอบเป็นพยักหน้าอย่างเห็นด้วย




อึนซอยืนนิ่งอยู่กับที่โดยที่พี่ๆ ทั้งสองเดินออกไปก่อนแล้ว ยืนคิดกับความต้องการของตัวเองว่าจะทำตามความคิดหรือความต้องการที่มันมาจากใจ แต่แล้วขาทั้งสองข้างก็พาร่างสูงมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ พี่สาวร่างเล็กแล้ว...







"พี่ขึ้นไปยืนทำอะไรบนเก้าอี้น่ะ" อึนซอเงยหน้าถามอีกคนที่ขึ้นไปยืนบนเก้าอี้เพื่ออะไรก็ไม่ทราบ


"ก็พี่อยากเห็นมุมมองของคนตัวสูงบ้างว่าจะเป็นยังไง พี่เลยขึ้นมายืนข้างบน"


"ลงมานี่มา..." ร่างสูงอ้าแขนรอรับอีกคนให้ลงมาจากเก้าอี้ 


"ไม่ต้องหรอก พี่ลงเองได้  ฮึบ!!" ลูดากระโดดลงจากเก้าอี้ แต่ไม่ทันได้ระวังสายไฟแถวนั้นจึงทำให้เกิดอุบัติเหตุขึ้น



     ร่างสูงที่เห็นว่าคนพี่กำลังจะล้มหน้าคะมำลงพื้นเวทีก็รับใช้แขนของตัวเองคว้าเอวของอีกฝ่ายเอาไว้ได้ทันแต่ก็ถูกน้ำหนักที่ทิ้งตัวลงไปตอนโอบรัดเอวของร่างเล็กพาตัวเองล้มลงไปด้วยเช่นกัน...




"เฮ้ย!!! ลูดาย๊าาา / อึนซออออ!!!"  เสียงของเหล่าแฟนคลับที่ตะโกนขึ้นมาทำให้เมมเบอร์ต่างหันมามองด้านหลังกันเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่พบเจอตัวทั้งสองคนนั้นเลยจึงเดินไปใกล้โต๊ะที่ใช้แจกลายเซ็นอย่างรีบร้อน







"พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม พี่ลูดา" อึนซอเอ่ยถามคนที่นอนทับเธออยู่อย่างเป็นห่วง


"พี่ไม่เป็นอะไร แต่เธอน่ะเจ็บตรงไหนรึเปล่า"


"ฉันไม่เจ็บตรงไหนหรอกน่า ฉันบอกให้พี่ลงดีๆ แต่ไม่ฟังฉันไงเป็นไงล่ะซุ่มซ่ามจนล้มทั้งคู่"


"ก็ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้นี่ เอ๊ะ...." ร่างเล็กหยุดพูดไปซักพักก็ทำหน้าเหมือนนึกอะไรออกก็เริ่มเค้นหาความทรงจำเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนจะมางานที่นี่ 


แต่ความนึกคิดทั้งหมดก็ถูกตัดขาดลงพร้อมกับความรู้สึกนุ่มๆ ที่ริมฝีปากก่อนจะลืมตาขึ้นมาก็เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจนและความรู้สึกใจเต้นที่กำลังดังออกมาจากในอกข้างซ้ายของเธอ




อึนซอถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่งจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาใสของคนด้านบน ก่อนจะเรียกสติกลับมาเพราะได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกำลังเดินเข้ามาใกล้พวกเธอ




"พวกแกเป็นอะไรไหม" เสียงของเอ็กซี่ถามด้วยความตกใจปนเป็นห่วงคนทั้งสองที่นอนล้มทับกันอยู่แล้วไม่มีทีท่าว่าจะลุกซักที



"ไม่ล่ะ ฉันไม่เป็นอะไร" พูดจบลูดาก็ลุกขึ้นจากตัวของร่างสูงทันที



"แล้วแกล่ะอึนซอ เจ็บตรงไหนไหม"



ซอลอาหันไปถามน้องสาวที่ตอนนี้กำลังปัดฝุ่นตามกระโปรงก่อนอีกฝ่ายจะส่ายหน้ามาให้เชิงบอกว่าไม่เป็นอะไร ทุกคนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกพลางสายตาก็ตวัดไปมองคนซุ่มซ่ามอย่างลีลูอาที่ยืนดื่มน้ำอย่างไม่รู้เรื่องอะไร




"เอาล่ะ ทุกคนคะวันนี้ก็ขอบคุณที่มางานไซน์กันนะคะ พวกเราต้องไปกันแล้วค่ะ..." เอ็กซี่เอ่ยบอกแฟนคลับที่เก็บของเตรียมตัวกันพากลับบ้าน แต่เสียงเหล่านั้นไม่ได้เข้าหูของร่างเล็กที่ยืนก้มหน้าเล่นตุ๊กตาเลยซักนิด 






"เด็กๆ!! กลับกันได้แล้วเรามีงานต้องไปกันต่อนะ!!!" เสียงของเมเนเจอร์ตะโกนเรียกสาวๆ จากด้านข้างของเวทีดังขึ้นมาก่อนที่สาวๆ ทั้งสิบสามคนจะเก็บของแล้วทยอยกันเดินลงไปทันที





จู่ๆ อึนซอก็เดินไปหาต้นเหตุก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูจนทำให้อีกฝ่ายหน้าขึ้นสีแดงอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะวิ่งหนีไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ด้านนอกอย่างไม่สนใจคนที่ยืนเขินอยู่เลยแม้แต่น้อย









"อ้าว ลูดาทำไมไม่ไปขึ้นรถล่ะ"


"อ๊ะ.. พี่โบนามาตั้งแต่เมื่อไหร่"



"ก็มาตั้งแต่เห็นอึนซอวิ่งขึ้นรถไปนั่นแหละ แล้วนี่ทำไมเราไม่ไปขึ้นรถล่ะ"



ลูดาหน้าแดงขึ้นมากระทันหันจนทำให้โบนาคิดว่าอีกฝ่ายไม่สบายจึงเอามือไปทาบหน้าผากเขาๆ เพื่อตรวจเช็คอุณหภูมิในร่างกาย แต่ก็พบว่าอีกคนปกติดีไม่ได้มีพิษไข้ใดๆ 



"ป่ะ เราไปขึ้นรถกันเถอะพี่เมเนเจอร์เรียกแล้วนะ" เลื่อนมือที่ว่างอยู่มากุมมือร่างเล็กไว้แล้วพากันเดินไปขึ้นรถที่จอดรอทั้งสองอยู่ การกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาของซนอึนซอทั้งหมด แต่ก็พยายามไม่คิดอะไรมากเพราะยังไงลูดาก็ต้องเป้นของเธออยู่แล้ว












ลูดานั่งนิ่งไม่พูดไม่จากับใครมาซักพักแล้ว ด้วยความที่จิตใจเลื่อนลอยไปไหนต่อไหนแล้วพร้อมกับความคิดที่ตีกันวุ่นไปหมดในหัว จึงทำให้ร่างเล็กเลิกที่จะคิดมากแล้วหยิบหูฟังขึ้นมาเสียบโทรศัพท์แล้วเปิดเพลงฟังคนเดียวเพื่อระงับความคิดมากของตัวเอง 


แต่เหมือนยิ่งฟังเพลงนี้ไปเท่าไหร่ ก็ยิ่งคิดถึงคำพูดนั้นของคนน้องอยู่ดี....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

'กลับถึงหอเมื่อไหร่เราค่อยมาต่อกันนะคะ ฉันรักพี่ค่ะ'










"ทำไมชอบมาทำให้คิดอยู่เรื่อยเลยนะไอ้เด็กคนนี้..."



          

          ก็ได้แต่คิดในใจแต่ทำอะไรไม่ได้ ก่อนที่จะเผลอหลับไปโดยที่ไม่รู้เลยว่าคนที่เจ้าตัวกำลังคิดถึงอยู่นั้นนั่งอมยิ้มมองผ่านหน้าต่างรถอยู่....









**แปะแต้มบาป**  #จุดนี้ต้องขอบคุณ คุณMilkkyy7 ด้วยนะคะที่แต่งNC มาให้






____________________________________________



     ว่าจะลงนานแล้วแต่ไม่ว่างซักทีการบ้านเยอะเกินไป5555555555555   แต่ตอนนี้มาลงให้แล้วค่ะ สั้นก็จริง แต่ก็สั้นไป๊!!!! เนื่องจากเห็นรูปที่ลูดากลายเป็นตุ๊กตาให้อึนซออุ้มแล้วก็เลยคิดฟิคเรื่องนี้ขึ้นมา จริงๆ จะมีNC นะแต่หาคนแต่งให้ไม่ได้

     แล้วไรท์ดันไม่สันทัดเรื่องนี้เลยยังไม่ได้แต่งค่ะ แต่ถ้าใครสนใจช่วยไรท์แต่งDM  มาได้ทางทวิตเตอร์ที่ให้ไว้ได้เลยนะคะ5555555555555  



ขอบคุณที่อ่านจนจบนะคะ รู้สึกแต่งออกมาได้ไม่ดีเท่าที่ควรเลย T^T



Twitter : 
@AnnieIOITHFan


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Annieผู้รักยูจองIOI จากทั้งหมด 9 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น