purplepeach ✿ || chanbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 193,451 Views

  • 2,589 Comments

  • 12,936 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    139

    Overall
    193,451

ตอนที่ 12 : 12 | แค่ทดลองจีบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    4 ส.ค. 59



















ปาร์คชานยอลนั่งกำพวงมาลัยด้วยมือที่ชื้นเหงื่อ




ไม่ใช่แค่มือที่มีเหงื่อ ชานยอลคิดว่าตอนนี้ตามกรอบใบหน้าของเขาก็มีเหงื่อด้วย ทั้งที่แอร์ในรถเย็นฉ่ำจนถึงขั้วปอด หากแต่ความร้อนเหล่านั้นกลับแทรกเข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้



ชานยอลคิดว่ามันออกมาจากหัวใจของเขา



‘เดี๋ยวจะวันหยุดยาวแล้ว พี่ก็ชวนเด็กมันไปเที่ยวเลย’ เขานึกไปถึงคำพูดเมื่อวันนั้นของไอ้เซฮุนที่มันบอกว่าเป็นแผน ‘ไปไหนก็ได้ เอาใกล้ๆแถวนี้ยังได้ แต่ขอแบบไม่ใช่ห้างหรือที่ไหนที่เคยไปมาแล้ว’



‘แล้วไงต่อ’



‘ระหว่างนั้นก็ต้องมีการหยอดมุกเป็นระยะ’



ชานยอลทำหน้างงในขณะที่จงอินกอดอกฟังแบบจริงจัง ‘ผมจะยกตัวอย่างเช่น อุ้มช่อดอกไม้ใหญ่ๆไปเก็บไว้ไหนสักที่ก่อน พอใกล้กลับบ้านก็ค่อยวิ่งไปเอามาให้น้องมัน’



‘...............’



‘ซื้อไอติมให้น้องกิน พอน้องปากเลอะก็เช็ดให้’



‘...............’



‘..ด้วยปาก’



‘...............’



‘...............’



‘ชานยอล ไอ้เด็กนี่ใช่ไหมที่มึงบอกกูว่าจีบเด็กร้านไก่ทอดไม่ติด’ จงอินชี้นิ้วไปทางเซฮุนในขณะที่หันหน้ามาถามชานยอล พอเขาพยักหน้ามันก็พูดต่อ ‘เออ ถ้างั้นกูก็ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมแดกแห้ว’



‘อ้าว พี่ดูถูกผมอ่อ’



‘ก็ดูที่คิดแต่ละอย่างดิ๊ มึงคิดว่าไอ้ชานยอลเป็นเด็กมัธยมปลายวัยใสหรอ มันจะสามสิบอยู่แล้วรู้เปล่าเนี่ย’ จงอินขมวดคิ้ว ‘ไอ้ตอนแรกที่มึงบอกว่าให้พาแบคฮยอนไปเที่ยวน่ะเข้าท่า แต่อุ้มช่อดอกไม้ ป้อนไอติมนี่กูว่ามันประหลาด’



‘เอ้า ไอ้แบบนี้แหละที่จะทำให้แบคฮยอนอ่อนระทวย’



‘ไอ้ห่า เพี้ยนไปใหญ่ละ’ จงอินเอ่ยปรามแล้วหันมาพูดกับชานยอล ‘แต่กูว่ามึงพาแบคฮยอนไปเที่ยวก็ดีเหมือนกันนะ เด็กมันไม่ค่อยได้ไปไหนไม่ใช่หรอ’



‘เห็นมะ ผมบอกแล้วว่าดี’ แล้วไอ้เซฮุนก็เสนอหน้าเข้ามาอีกครั้ง ‘จริงๆไปค้างคืนก็ได้นะพี่ นอนกอดน้องมันเลย พอเริ่มได้ฟีลก็จัดชุดใหญ่โลด’



‘เดี๋ยวนะ กูว่ามันเริ่มแปลกๆ’ << ชานยอล



‘เออ ทะลึ่งว่ะ ขอให้เด็กที่มึงจีบหนีไปมีผัว’ <<จงอิน



‘อะไรวะ ผมอุตส่าห์ช่วย’ ไอ้เซฮุนทำหน้างอแล้วยกมือกอดอกก่อนจะพิงหลังไปกับพนักเก้าอี้ บ่นงึมงำทำนองว่าไม่พูดแล้วก็ได้ ซึ่งนั่นแหละที่ชานยอลต้องการ เขาไม่อยากฟังแผนการประสาทของมันอีกต่อไปแล้ว



‘งั้นมึงว่ากูพามังคุดไปไหนดีวะจงอิน’ เขาหันไปพึ่งพาไอ้จงอินแทน ไอ้นี่มันก็ไม่ได้ชำนาญอะไรนักหรอก แต่ดูเป็นผู้เป็นคนกว่าไอ้เซฮุนเยอะ



‘อืม.. กูว่า..’





“พี่ชานยอล”



ชานยอลสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเรียก หันไปมองไอ้ตัวดื้อที่ขึ้นมานั่งบนรถตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แบคฮยอนขมวดคิ้วแล้วทำหน้างงนิดหน่อย ก่อนจะเอ่ยถาม



“นั่งเหม่ออะไร ไม่ออกรถหรอ”



“เปล่า ไม่ได้เหม่อ” ชานยอลส่ายหัว “งั้นพี่จะออกรถแล้วนะ เราไม่ลืมอะไรใช่ไหม”



“ไม่ลืม ผมเอามาครบแล้ว” แบคฮยอนว่าก่อนจะตบเบาๆลงไปบนกระเป๋าเป้ที่วางไว้อยู่บนตัก



“แซนด์วิชล่ะ”



“เอามาแล้ว”



“นาฬิกาข้อมือ”



“นี่ไง” ตอบรับคำก่อนจะชูนาฬิกาตรงข้อมือให้ดู



“ผ้ารองนั่ง”



“เอามาแล้วเหมือนกัน”



“โทรศัพท์-”



“พอแล้วน่าพี่ ผมไม่ลืมอะไรเลย เช็กดีมากไม่มีอะไรขาดเหลือสักอย่าง” แบคฮยอนเอ่ยตัดบท “ออกรถกันเถอะ ผมตื่นเต้นแล้วนะ”



“งั้น.. ขอมือหน่อย” ชานยอลแบมือส่งให้ไอ้ตัวแสบ ซึ่งแบคฮยอนก็มองมาอย่างฉงนในคราวแรก ก่อนจะยกยิ้มเบาๆที่มุมปาก



“เอาไปทำไรอะ”



“ไม่เอาไปต้มกินหรอกน่า ขอจับหน่อยไม่ได้หรอ จะได้อุ่นๆไง” ชานยอลขยำมือเป็นการเร่ง “เร็ว จับมือกัน”



แบคฮยอนส่งเสียงหัวเราะน้อยๆ แต่สุดท้ายก็ยอมวางมือเอาไว้บนมือของคนที่โตกว่าอีกที แล้วปาร์คชานยอลก็จัดการทำให้มันแนบชิดมากขึ้นโดยการสอดประสานนิ้วทั้งห้าของทั้งเขาและแบคฮยอนเอาไว้ด้วยกัน



“พี่ทำแบบนี้.. จะจีบผมหรือไง”



คำถามซุกซนที่กลับมาอีกครั้งของแบคฮยอนทำเอาชานยอลที่กำลังออกรถและบังคับพวงมาลัยด้วยมือเดียวยิ้มขำ เขาชอบมุมนี้ของแบคฮยอนไม่แพ้กับมุมขวยเขินที่เจ้าตัวมักจะแสดงออกเลย 



“ถ้าจีบจะติดหรือเปล่า”



“ไม่ติดหรอก ผมยากนะ” แบคฮยอนเอียงคอแล้วยิ้มบางๆ ก่อนที่มือเล็กจะกระชับมือใหญ่ๆของชานยอลให้แนบชิดกว่าเดิม



“แล้วถ้าแลกกับบ้านพร้อมที่ดิน รถคันนี้ แล้วก็ร้านบิงซู...”



“งั้นก็แต่งงานกันเลย” แบคฮยอนหัวเราะร่าเมื่อชานยอลละมือที่จับกันอยู่มาเขกศีรษะเขา ก่อนจะเลื่อนลงไปกุมกระชับเอาไว้อีกรอบ “อ่ะล้อเล่นน่า”



“แก่แดด เด็กบ๊อง” ชานยอลยิ้มบางๆ เขาให้ความสนใจกับท้องถนนแต่ก็ยังกุมมือของแบคฮยอนเอาไว้อย่างแนบแน่น และอันที่จริงเราสลับกันกระชับมือของอีกฝ่ายมาหลายครั้งแล้ว



คุยกันเหมือนไม่เขินไปอย่างนั้นแหละ



ทั้งที่ความจริงต่างคนต่างก็อมยิ้ม.. จนแก้มแทบจะแตกกันทั้งคู่อยู่แล้ว










เรามาหยุดอยู่ที่สวนแห่งหนึ่ง 





สวนแห่งนี้เป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ซึ่งติดกับแม่น้ำอะไรสักอย่างและแน่นอนว่าแบคฮยอนไม่คุ้นเคย แต่ชานยอลบอกว่าเคยมาที่นี่หลายครั้งสมัยยังเป็นเด็ก



ที่นี่อยู่ที่ต่างจังหวัดซึ่งอากาศดีมากๆ แบคฮยอนและชานยอลเลือกทำเลดีๆใต้ต้นไม้ก่อนจะปูผ้ารองนั่งบนพื้นหญ้าแล้วนั่งลงไป พร้อมกับหยิบของว่างขึ้นมาทานไปด้วย



“อากาศดีจัง” แบคฮยอนพูดทั้งที่แซนด์วิชเต็มปาก “ผมไม่เคยมานั่งปิคนิคแบบนี้เลย.. พี่พาผมทำอะไรที่ผมไม่เคยทำเยอะเหมือนกันนะเนี่ย”



“แล้วไม่ดีหรอ”



“ดีมากเลยต่างหาก” เจ้ามังคุดยิ้มกว้างก่อนจะส่งขวดน้ำส้มคั้นให้เขา “ว่าแต่พี่เถอะ นึกยังไงถึงพาผมมาเที่ยว”



“ก็มันวันหยุด.. พี่ก็ว่าง เราก็ว่าง พามาเที่ยวหน่อยก็ไม่แปลก” ชานยอลตอบ จะไม่บอกหรอกว่าจริงๆแล้วเขากำลังอัพเกรดตัวเองให้กลายเป็นผู้ตามจีบที่ดีต่างหาก



“ใจดีจังเลย ขอบคุณนะครับ” 



ชานยอลก้มหน้าแล้วยิ้มจนแก้มบุ๋ม



“เอ้อ.. จริงๆแล้วผมมีเรื่องนึงอยากเล่าให้พี่ฟังมาสักพักแล้ว” แบคฮยอนพูดก่อนจะล้วงกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง “อันนี้รูปแม่ผมเอง”



แบคฮยอนยืนรูปถ่ายขนาดเล็กหนึ่งใบให้ชานยอล ร่างสูงรับมาดู ในนั้นปรากฏภาพของผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งซึ่งยืนอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง เธอสวย.. และหน้าตาคล้ายกับแบคฮยอน



“สวยใช่ไหมล่ะ”



“อือ.. หน้าเหมือนมังคุดเลย”



“ใครก็บอกแบบนั้น” แบคฮยอนยิ้มแล้วเท้าแขนไปข้างหลัง “ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆสนิทกับแม่มากเลย”



ชานยอลหันมาตั้งใจฟังในสิ่งที่เจ้ามังคุดของเขาต้องการจะบอก



“แต่อยู่ดีๆพอผมแปดขวบ.. แม่ก็พาผมไปบ้านป้า แม่บอกว่าไปธุระจะรีบกลับมา แต่สุดท้ายก็หายไปเลย”



“………….”



“ไม่รู้สิ.. จริงๆผมก็โกรธเขานะที่ทิ้งผมไป แล้วก็ปล่อยให้ผมจมอยู่กับคนใจร้ายสองคนนั้น”



“………….”



“แต่อีกใจผมก็จำได้ดีว่าแม่ใจดีมากแค่ไหน แล้วก็จำได้ด้วยว่าผมรักแม่มากยิ่งกว่าอะไรบนโลกเลย” 



“…………..”



“ผมคิดถึงแม่”



แบคฮยอนก้มหน้าลงมองหน้าตักตัวเองแล้วยิ้มออกมาบางๆ แต่มันเป็นยิ้มที่ทั้งเศร้า ทั้งเหงา แบบที่ชานยอลไม่สามารถอธิบายได้



“ผมอยากกอดแม่อีก.. เหมือนตอนเด็กๆ”



ชานยอลนั่งนิ่งเงียบ เขาไม่เก่งเรื่องปลอบใจใครก็ตามบนโลกใบนี้หรือแม้กระทั่งตัวเอง เขารู้ว่าแบคฮยอนกำลังรู้สึกแย่ในใจ แล้วที่บอกว่าคิดถึงแม่นั่นก็คงไม่พ้นเรื่องความโดดเดี่ยวที่อยู่ลึกๆตรงก้นบึ้ง



ชานยอลพูดไม่เก่งนักหรอก



แต่ที่เขาพอจะทำได้.. ก็คงจะเป็นสิ่งนี้



“รู้สึกแย่อยู่หรอ.. พี่พูดไม่เก่งหรอกนะ” ชานยอลจับศีรษะเจ้าผมม่วงเบาๆพร้อมกับรอยยิ้ม “แต่ยังไงพี่ก็ยังอยู่ตรงนี้นะมังคุด”



ร่างสูงของชานยอลเขยิบเข้ามาจนชิดร่างเล็กๆของแบคฮยอน ช่วงแขนยาวค่อยๆอ้าเพื่อโอบกอดตัวของแบคฮยอนให้จมลงไปกับอก ซึ่งแบคฮยอนเองก็หันมากอดตอบแบบไม่อิดออดเลย



และเขาเอง.. ก็รู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้กอดชานยอล





“กอดพี่.. แทนกอดแม่ไปก่อนแล้วกันเนอะ”







50%







สองอาทิตย์กว่าแล้วที่การตามจีบเป็นไปอย่างเข้มข้น




ชานยอลคิดว่าเขาพัฒนามากขึ้น ยกตัวอย่างเช่นการเทคแคร์แบคฮยอนที่ออกจะพิเศษกว่าเดิมไปสักนิดหน่อย มันไม่ใช่แค่การเดินลงมากินข้าวด้วยก่อนที่เขาจะออกไปทำงาน ไม่ใช่แค่การส่งเข้านอนในบางคืนที่กลับบ้านทัน แล้วก็ไม่ใช่แค่การชิมเค้กให้ก่อนจะชมว่ามันอร่อยมากเหมือนอย่างทุกครั้ง



แต่ชานยอลทำอะไรที่มันมากกว่านั้น.. ในแบบที่คนรักเขาทำกัน



“อยากดูเรื่องไหน”



เหมือนอย่างตอนนี้ที่เขาและแบคฮยอนมาหยุดยืนกันอยู่ตรงโรงภาพยนตร์เพื่อดูหนังรอบเย็น เจ้ามังคุดบอกว่ามาดูครั้งล่าสุดก็ตอนมัธยมต้นปีสอง แต่พอต้องทำงานก็ไม่เคยได้ดูอีกเลย



“แฮร์รี่ พอตเตอร์?” ชานยอลมองตามนิ้วชี้ของเด็กดื้อที่ชี้ไปตรงโปสเตอร์ แล้วแบคฮยอนก็พยักหน้ากลับมา “แต่อันนี้มันภาคสุดท้ายแล้ว มังคุดจะดูรู้เรื่องหรอ ไว้กลับไปดูภาคก่อนหน้านี้ให้หมดก่อนดีไหม”



“ผมเคยดูภาคสี่”



“แล้วดูรู้เรื่องหรือเปล่า” แน่นอนว่าแบคฮยอนส่ายหัวกลับมาอย่างไม่ต้องสงสัย “นั่นไง.. แล้วนี่หนักเลย ข้ามมาดูภาคจบ”



“แต่มันไม่มีอะไรให้ดูแล้วนี่” 



สุดท้ายชานยอลก็จิ้มเลือกหนังซูเปอร์ฮีโร่ซึ่งแบคฮยอนก็ไม่ได้ขัดข้อง แต่เจ้าตัวยังพะวงอยู่กับแฮร์รี่ พอตเตอร์ไม่เลิก แต่ชานยอลก็ให้สัญญาไปแล้วเรียบร้อยว่ากลับบ้านไปจะเปิดให้ดูตั้งแต่ภาคแรก



ซื้อเครื่องดื่มกับป๊อบคอร์นเสร็จเราก็พากันเข้ามาในโรงหนัง แบคฮยอนดูตื่นเต้นเพราะไม่ได้เข้ามานาน ออกจะต่างกับชานยอลหน่อย เพราะเวลาเหนื่อยจากงานทีไรเขาก็ชอบแอบมาดูหนังคนเดียวทุกที



“พี่.. หนาวอะ” แบคฮยอนว่าอย่างนั้นขณะที่เรานั่งบนเก้าอี้เรียบร้อย ก่อนจะคว้ามือของเขาไปกุมไว้ จริงๆแล้วเราค่อนข้างจะเสพติดการจับมือกันมากในช่วงสองอาทิตย์ที่ผ่านมา



แบคฮยอนบอกว่ามันอุ่นดี



“หือ คว้าไปขนาดนี้ไม่ต้องบอกพี่แล้วมั้ง” ชานยอลยิ้มขำ เขาใช้มือข้างที่ว่างป้อนป๊อปคอร์นไอ้เด็กแสบ



ชานยอลชอบความเรียบง่ายแบบนี้.. และมันดีเป็นอย่างยิ่งในตอนที่แบคฮยอนซบลงมาบนไหล่ ในขณะที่ปากก็ยังเคี้ยวข้าวโพดคั่วหงุบหงับ



ทั้งเขาและแบคฮยอนต่างก็ไม่ใช่เด็กมัธยมวัยใสที่จะต้องจีบกันในรูปแบบของเด็กๆ ชานยอลโตพอที่จะแต่งงานได้ แบคฮยอนเองก็เช่นกัน แม้เจ้ามังคุดจะยังดูเด็กในเรื่องของลักษณะนิสัย แต่เขาเองก็รู้ว่าแบคฮยอนนั้นไม่ชอบอะไรหวือหวาเช่นเดียวกัน



เราต่างก็ชอบทุกอย่างที่มันค่อยเป็นค่อยไป ไม่จำเป็นต้องมีดอกไม้ช่อใหญ่ๆเหมือนที่ไอ้เซฮุนเคยบอก



แค่อยู่ด้วยกันใกล้ๆ เจอหน้ากัน จับมือกันทุกวัน ก็คงจะเพียงพอแล้ว



แม้ในใจของชานยอลจะคิดว่ามันยังไม่พอก็เถอะ



เพราะเขายังไม่ได้ทำเรื่องสำคัญเลย



แบคฮยอนคงชอบหนังที่เพิ่งดูจบไปมาก พอออกมาอีกฝ่ายก็พูดจ้อเกี่ยวกับพระเอกไม่หยุด บอกว่าเท่อย่างงู้นเท่อย่างงี้ และจบท้ายด้วยคำว่าถึงจะเท่ยังไงก็สู้ตัวเองไม่ได้



เวลาเกือบสองทุ่ม สุดท้ายก่อนกลับบ้านเราก็มาหยุดกันอยู่ในร้านอาหารปิ้งย่างแห่งหนึ่งเพราะแบคฮยอนบ่นว่าหิว ไอ้ตัวเล็กนั่งย่างหมูในเตาอย่างตั้งใจจนชานยอลต้องหัวเราะออกมาเบาๆ



“หิวมากแน่เลย ดูทำหน้าเข้าสิ”



“หิวสิ ผมอยากเหมาให้หมดร้านเลยด้วยตอนเนี้ย” พูดจบก็คีบหมูจากบนเตาเข้าปากไปอีกคำโดยไม่ทันเป่าให้คลายความร้อน พอเอาเข้าปากไปได้แค่ไม่กี่วิ เจ้ามังคุดก็อ้าปากหวอแล้วโวยวาย “ร้อน! ร้อน!”



“อ้าว คายออกมาก่อนๆ” ชานยอลเอาจานไปรองตรงปากไอ้เด็กดื้อ ก่อนที่แบคฮยอนจะคายออกมาจริงๆ เจ้ามังคุดน้ำตาคลอแถมหน้ายังแดงก่ำไปหมด “ทีหลังต้องเป่าก่อนรู้ไหม ตะกละจริงๆไอ้อ้วน”



“ปากพองเลย” แบคฮยอนว่าก่อนจะเบะริมฝีปากล่างที่แดงกว่าปกติให้เขาดูจนชานยอลต้องหัวเราะแล้วส่ายหัวเบาๆ



ชานยอลไม่เคยดูแลใครมาก่อนถ้าให้พูดแบบตรงๆ กับแฟนคนก่อนๆของเขาก็พอจะมีบ้าง แต่ไม่เคยถึงขั้นเช็ดปากให้ เอาจานรองให้คายเนื้อหมูออกมาโดยไม่รังเกียจแบบเมื่อครู่ แบคฮยอนได้มันไปเป็นคนแรกเลย



แล้วเขาก็ทำให้แบบเต็มใจ.. ไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นหน้าที่เลยแม้แต่นิดเดียว เหมือนเป็นธรรมชาติ เป็นเรื่องที่ต้องทำโดยไม่ต้องมีใครมาบอก



และนี่แหละ เขารู้สึกว่ามันคือความรักจริงๆ



“มังคุด.. ที่พี่คอยประกบติดแบบนี้ อึดอัดหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามเจ้าตัวแสบที่ยังกินไม่หยุด



“ไม่เลยสักนิดเดียว” แล้วแบคฮยอนก็ตอบกลับมาแบบจริงใจ “ผมดีใจมากด้วยซ้ำที่มีคนใส่ใจกันแบบนี้”



“………….”



“อันที่จริงแล้วผมรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามาตั้งแต่ตอนที่แม่ทิ้งผมไปแล้วแหละ” แบคฮยอนยิ้มบางๆ “แต่พี่ทำให้ผมกลับมารู้สึกว่าตัวเองมีค่าอีกครั้งหนึ่ง”



“…………..”



“ถ้าผมพอจะตอบแทนอะไรได้..”



“ที่จริงแล้วพี่มีอีกเรื่องจะถาม”



ชานยอลเอ่ยขัดขึ้นมาแล้วแบคฮยอนเองก็นิ่งไปเช่นกัน ไอ้ตัวเล็กยอมวางตะเกียบลงแล้วจ้องหน้าเขาเหมือนจะบอกว่ากำลังตั้งใจฟังอยู่



“พี่อยากดูแลแบคฮยอนให้มากกว่านี้อีก..” 



ชานยอลสูดหายใจเข้าจนสุดขั้วปอด ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ



“ถ้าวันนึง เราสองคนลองคบ-”




Rrr Rrrrrrrrrr



เสียงโทรศัพท์ของแบคฮยอนดังขึ้นจนชานยอลต้องเก็บทุกสิ่งทุกอย่างกลืนเข้าไปในลำคออีกครั้ง เขาพยักหน้าเป็นเชิงให้ไอ้ตัวเล็กรับโทรศัพท์ ซึ่งแบคฮยอนเองก็ทำตามอย่างไม่อิดออด



“ว่าไงลู่หาน”



“…………..”



“หืม.. ฉันกินข้าวอยู่กับพี่ชานยอล”



“…………..”



“ทำไม.. มีอะไรหรือเปล่า”



“…………..”



“ใคร..”



“……………”



“โอเค.. จะรีบกลับเดี๋ยวนี้แหละ”



แบคฮยอนเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก “มีอะไรหรือเปล่า”



“ลู่หานบอกว่ามีคนมาถามหาผม.. มันก็เลยพาเขามาที่บ้านเราแล้ว”



“……………”



“รีบกลับบ้านกันเถอะพี่ชานยอล”









แบคฮยอนและชานยอลนั่งเงียบมาตลอดทางในรถ



น้ำเสียงของลู่หานที่โทรศัพท์มาหาเขาเมื่อครู่ดูตื่นเต้นแบบแปลกๆ พอแบคฮยอนถามว่าเป็นใครที่โทรมา ลู่หานไม่ยอมบอก มันพูดแค่ว่าให้เขากลับไปดูเอาเอง



แบคฮยอนนึกไม่ออกเลยว่าใครจะมาหาเขา



อย่างที่บอกไปตั้งนานแล้วว่าเขาไม่มีเพื่อนที่ไหน เพื่อนสมัยมัธยมก็ขาดการติดต่อไปเป็นชาติเศษ นอกเหนือจากพวกนั้นก็ไม่มีแล้ว



และถ้าลู่หานตื่นเต้น.. แสดงว่าลู่หานก็ต้องรู้จักคนคนนี้ด้วย



“เครียดหรอมังคุด” 



แบคฮยอนหันหน้ากลับไปมองคนขับที่เอ่ยถามขึ้นมา “ผมแค่สงสัยว่าใครจะมาหาผม”



“เดี๋ยวก็ได้รู้แล้ว ไม่ต้องคิดมาก”



น้ำเสียงอบอุ่นของชานยอลทำให้เขาใจชื้นขึ้นมาบ้าง แบคฮยอนรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ได้อยู่ใกล้ๆคนตัวสูง เราตัวติดกันเหมือนตังเมเข้าไปทุกวัน อาจจะเว้นแค่ตอนชานยอลไปนอนกับตอนชานยอลไปทำงานเท่านั้น



แบคฮยอนชินกับการมีชานยอลอยู่ด้วยกัน



ชานยอลขับรถเข้ามาในรั้วบ้านก่อนจะจอดเอาไว้ ซึ่งแบคฮยอนเองก็เห็นได้ชัดตั้งแต่ตรงนี้ว่าลู่หานกำลังยืนรออยู่ตรงประตู พอมันเห็นเขามันก็ยิ้มกว้างแล้วก็วิ่งเข้ามาใกล้ โค้งให้ชานยอลอย่างสุภาพ ก่อนจะหันมาพูดกับเขา



“ไปเร็ว.. เขารอแกนานแล้วนะ”



“เดี๋ยวก่อน” แบคฮยอนรั้งแขนที่กำลังถูกดึงเอาไว้ “ไม่น่ากลัวใช่ไหม.. ไม่ใช่ป้าหรือพี่ฮันจองใช่หรือเปล่า”



“แกจะบ้าหรอ ถ้าเป็นพวกเขาฉันจะพามาทำไม” ลู่หานเอ็ด “ไปเถอะน่า เชื่อสิว่าแกต้องดีใจแน่”



แบคฮยอนถูกลู่หานลากตัวให้เดินไปยังบ้านอีกครั้ง ร่างเล็กที่ยังคงมีความกังวลเต็มใบหน้าหันกลับไปมองชานยอลที่ส่งยิ้มบางๆมาให้เหมือนอย่างเคย



พร้อมกับแววตาที่เหมือนต้องการจะบอกเขาว่า ‘ไม่มีอะไรที่น่ากังวล’



แบคฮยอนเชื่อชานยอล.. เขาเชื่อว่าทุกอย่างต้องดี 



ถ้าชานยอลอยู่ใกล้ๆกันตรงนี้ก็ไม่มีอะไรที่น่ากลัว



ร่างเล็กของเด็กผมสีม่วงเดินตามลู่หานมาจนกระทั่งถึงห้องนั่งเล่น มันหยุดยืนแล้วหันมามองหน้าเขา “พร้อมแล้วนะ”



พอแบคฮยอนพยักหน้าพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว ลู่หานก็เปิดประตูห้องนั่งเล่นออก ก่อนจะดันหลังของเขาให้เดินเข้าไปในห้องนั้น แล้วทันทีที่ก้าวเข้าไป เจ้าของผมสีม่วงแทบจะไม่ต้องกวาดสายตาก็พบกับใครคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโซฟา



แล้วภาพตรงหน้า.. ก็ทำให้แบคฮยอนรู้สึกชาวาบตั้งแต่หัวจรดเท้า



แบคฮยอนมือสั่น น้ำตาคลอเต็มสองเบ้าตาอย่างเลี่ยงไม่ได้.. โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อรอยยิ้มที่สว่างไสวประกอบความใจดีซึ่งเขาคิดถึงมาโดยตลอดถูกส่งมาให้เขาอีกครั้งหนี่ง



แบคฮยอนรู้สึกว่าตัวเองกำลังฝันไป



น่าจะทันทีที่ได้พบ





“แม่..”




 






TALK:

เหลืออีกสามตอนน้องมังคุดก็จะจบแล้วจ้ะ จะจบที่ตอนที่ 15 พอดีเป๊ะ

สาเหตุที่จบเร็วเป็นเพราะว่า 

1.เราจะต้องไปอยู่หอที่ต่างจังหวัดและจะเปิดเทอมต้นเดือนหน้า เราไม่รู้ว่าจะมีเวลามาอัพอีกทีเมื่อไหร่ 

2.เราอยากให้น้องมังคุดจบในรูปแบบนี้จริงๆค่ะ ไม่ได้ยัดเยียดให้จบเพราะเวลาที่จำกัดแต่อย่างใด (จะรูปแบบไหนต้องติดตามนะคะ)

แต่จะอย่างไรก็ตามเราจะมีตอนพิเศษมาให้แน่นอน ไม่ต้องห่วงจ้ะ





#น้องมังคุดCB




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #2574 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 10:27
    แม่มาหาน้องงงงง
    #2574
    0
  2. #2519 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 07:32
    ตายแล้ววว คุณแม่มาแล้วว
    #2519
    0
  3. #2500 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 10:38
    ได้เจอแม่แร้วววว
    #2500
    0
  4. #2486 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 09:44
    เหยยยยยยยย แม่
    #2486
    0
  5. #2325 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 20:26
    ทำไมแม่ถึงมาเอาป่านนี้ ไม่ใช่ว่าจะมาเอาน้องไปด้วยนะ ?
    #2325
    0
  6. #2294 NookNH94 (@kachapa30) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2559 / 11:26
    มังคุดได้เจอแม่แล้วว
    #2294
    0
  7. #2242 teynittayasut (@teynittayasut) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 20:31
    มังคุ๊ด
    #2242
    0
  8. #2237 อาแนของแบคฮยอน (@anniii1994) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 21:50
    แม่มาละหรอ โอ๊ยยยยยยยยยยยย ดีใจแทนแบคเลย ฮื้อ
    #2237
    0
  9. #2221 CBshipper_ (@mygarin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 13:13
    แม่กลับมาแล้ววว จริงๆก็ดีใจ แต่ก็กลัวใจเหมือนกัน ถ้าเป็นตอนอยู่กับป้าแล้วแม่แบคกลับมาเราคงดีใจมาก แต่ตอนนี้ไม่ใช่ แม่กลับมาแล้วจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ
    #2221
    0
  10. #2145 Amittarin (@leehana) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 18:13
    แม่มาหาแล้วว ฮื่ออ โอ้ยยยย 
    #2145
    0
  11. #2109 little daffodil (@wannyrenesmee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 06:52
    แม่มาแล้วจะยังไงต่อ ฮือ ชานยอลยังไม่ได้บอกเรื่องสำคัญเลย
    #2109
    0
  12. #2099 aonniieeee (@wichuda21) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 13:17
    สงสารก็แต่ชานยอลแหละค่ะท่านผู้ชม
    #2099
    0
  13. #1870 TeeLeeChen (@chonthicha_04) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2559 / 00:21
    เกือบได้ขอคบแล้วววว
    #1870
    0
  14. #1677 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 17:25
    งื้ออกำลังจะขอคบแล้วไง555
    #1677
    0
  15. #1535 Just read (@hellojuneny) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 20:16
    โอ๋ไม่ร้องนะลูกมังคุดดด
    #1535
    0
  16. #1534 กุ๊ง (@ariya19thathom) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 20:04
    ชานยอลนกอีกแล้ว
    มังคุดดดดดดดด
    #1534
    0
  17. #1533 jh C (@ontokhing) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 18:45
    จะจบดีไหมม
    #1533
    0
  18. #1532 Chinkikwon (@chinkichki) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 18:17
    กลับมาทำไม ฉันลืมเธอหมดแล้ว...
    #1532
    0
  19. #1531 Siraprapa Jaja (@ja-sira6104) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 13:17
    ทำไมรู้สึกโกรธแม่มังคุด55555555
    #1531
    0
  20. #1530 wnattapat (@wnattapat) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 12:54
    สงสัยๆๆๆๆ
    #1530
    0
  21. #1529 Promson_oy (@Promson_oy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 12:28
    แม่ของแบคเป็นคนดีหรอ..ทั้งๆที่ทิ้งแบคไป..ทำไมลู่ถึงอยากให้เจอรู้สึกเหมือนลู่ขัดจังหวะ..เกือบเป็นแฟนกันแล้ว..ไม่เป็นไรเรารอ...
    #1529
    0
  22. #1528 -FL- (@thelastfl) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 09:57
    แม่มาหาเพราะลูกรวยแล้วรึป่าว
    #1528
    0
  23. #1527 falling0814 (@falling0814) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 09:07
    จะจบแบบไหนเนี่ย
    #1527
    0
  24. #1524 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 08:50
    แม่จะนำพาซึ่งดราม่ารึเปล่าเนี้ยยยยยยยยย
    #1524
    0
  25. #1523 명령이 (@parkpum002) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 08:41
    แม่จะมาเอาน้องมังคุดไปจากพี่ชานรึป่าว

    #1523
    0