ตอนที่ 18 : [ตอนพิเศษ] แค่ศึกชิงพี่ชาย - 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    8 ก.ย. 59














“พี่ชานยอล ถ่ายรูปให้หน่อย”




แบคฮยอนเอ่ยเรียกร่างสูงซึ่งกำลังใช้กล้องโทรศัพท์มือถือถ่ายรูปวิวทิวทัศน์ด้านหน้า ชานยอลหันกลับมามองก่อนจะพยักหน้าเบาๆ “เอาตรงไหน ตรงนี้หรอ”



“อือ ตรงนี้แหละ” แบคฮยอนพยักหน้า ด้านหลังของเขาเป็นทะเลสาบที่ไกลสุดลูกหูลูกตาแห่งหนึ่งของประเทศแคนาดา เป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่ดีอันดับต้นๆ



ครั้งที่แล้วที่มาแบคฮยอนประทับใจมากๆเพราะมันสวยแล้วก็บรรยากาศดี พอพี่ชานยอลบอกว่าจะติดสอยห้อยตามมาแคนาดาครั้งนี้ด้วยแบคฮยอนจึงบอกกับแม่ทันทีว่าให้พาพี่ชานยอลมาที่นี่ ซึ่งแม่เองก็ไม่ปฏิเสธ 



ที่ชานยอลมาครั้งนี้เพราะแบค​ฮยอนเป็นคนชวนเองเพราะอาทิตย์หน้าก็จะเป็นวันครบยี่สิบเก้าปีของชานยอล รายนั้นมาที่นี่ล่าสุดก็เมื่อหลายปีที่แล้ว ตอนที่มาคุยกับแม่ของเขาถึงเรื่องที่เราสองคนกำลังคบกัน ซึ่งแม่เองก็ดูไม่ได้ตกใจอะไรมากนัก แล้วก็ฝากฝังให้ชานยอลดูแลเขาให้ดีๆแค่นั้นก็พอ



ฝ่ายคุณนายปาร์คก็ขอให้แบคฮยอนดูแลชานยอลให้ดี ส่วนฝ่ายคุณนายบยอนก็ขอให้ชานยอลดูแลแบคฮยอนให้ดี อย่างนี้จะไม่ให้ดูแลกันและกันอย่างดีได้ยังไง



“ตรงนี้มันไม่สวย เขยิบไปตรงนู้นดีกว่า” ชานยอลบุ้ยหน้าไปตรงต้นไม้ต้นเล็กๆริมทะเลสาบซึ่งอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้นัก เจ้าตัวแสบเขยิบตามไปก่อนจะยืนอยู่บนโขดหินที่ใหญ่กว่าก้อนอื่นๆนิดหน่อย



“โอเค ยิ้มนะ พี่จะถ่ายแล้ว”



แบคฮยอนยิ้มกว้างจนตาเป็นสระอิ



“หนึ่ง.. สอง..”




“..............”




“..............”




“..............”



ชานยอลยืนตั้งท่าจะถ่ายอยู่ตั้งนาน.. แต่ก็ไม่ยอมกดถ่ายเสียที



“อื้อ! อี้อานออน!” ส่วนแบคฮยอนก็พยายามจะเอ่ยทั้งที่ยังยิ้มอยู่ คงเมื่อยปากแย่จนคนแกล้งอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ



“อย่าขมวดคิ้วสิ ทำหน้าให้มันดีๆหน่อย”



“ก็พี่แกล้งผมอะ มันเมื่อยปากนะรู้ไหม!” แบคฮยอนว่าก่อนจะทำหน้างอ “ไม่ต้องมาขำเลย!”



“อ่ะๆๆ.. พี่ไม่แกล้งแล้ว” ชานยอลว่าทั้งที่ริมฝีปากยังแย้มยิ้ม เขายกกล้องโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งเตรียมถ่าย “เอ้ายิ้มนะ.. หนึ่ง.. สอง..”



กำลังจะนับสามอยู่แล้วเชียว.. ถ้าไม่ติดว่ามีมือปริศนามาบังเลนส์กล้องจนมืดมิดเสียก่อน



ชานยอลมองบุคคลผู้มาเยือนตัวกระเปี๊ยกที่หน้าตาคลับคล้ายคลับคลากับเขา แต่ถึงแม้ว่าจะตัวกระเปี๊ยกอย่างที่พูด แต่ก็สูงกว่าเมื่อสามปีที่แล้วมากโข ตามประสาพวกฝรั่งที่ตัวสูงใหญ่เกินวัย



“ทำอะไรพี่แบคฮยอน” ..แถมยังชอบทำเสียงเข้มอีกต่างหาก หล่อตายล่ะพ่อคนอายุสิบสอง



“ก็ถ่ายรูปไง” ชานยอลยกโทรศัพท์ในมือขึ้นเป็นเชิงบอกว่าเขาใช้เจ้านี่เป็นอุปกรณ์



“ไม่ใช่” เด็กแจ็คสันส่ายหัว “เมื่อกี้ผมได้ยินพี่แบคฮยอนโวยวายเสียงดังเลย พี่ทำอะไรเขา”



ชานยอลมองข้ามไหล่ไอ้เด็กกากไปสบตากับแบคฮยอนที่ทำหน้าเหรอหรามาให้ อีกฝ่ายคงกำลังมึนไม่เบาที่จู่ๆน้องชายตัวเองก็เดินมาหาเรื่องคนรักแบบนี้



แต่ก็เป็นปกติแล้วสำหรับคู่ไม้เบื่อไม้เมาแบบชานยอลและแจ็คสัน



อีกคนก็หวงพี่ชายอย่างกับจงอางหวงไข่.. ในขณะที่อีกคนก็ชอบแหย่ชอบแกล้งให้เด็กมันโมโห เพื่อแสดงออกให้รู้ว่าตัวเองเป็นเจ้าของของแบคฮยอนอย่างแท้จริง



น่าหมั่นไส้พอกันทั้งคู่



“ทำอะไรที่ไหน แบคฮยอนบอกให้ถ่ายรูปให้ฉันก็ถ่าย.. ไม่เชื่อก็ถามแบคฮยอนดูสิ”



แจ็คสันส่งสายตาไม่พอใจและไม่เชื่อใจมาให้อีกครั้ง ก่อนจะหันไปหาแบคฮยอนที่ยังยืนอยู่ที่เดิม “ตัวเอง.. จริงหรอ”



แบคฮยอนพยักหน้ากลับมาแล้วส่งยิ้มให้น้องชายเพื่อให้อีกคนสบายใจ ซึ่งเขาคิดว่าถ้าไม่ทำแบบนี้ สงครามย่อมๆจะต้องเกิดขึ้นแน่นอน



“อื้อ.. เค้าแค่ให้พี่ชานยอลถ่ายรูปให้ ไม่มีอะไรหรอก”



ชานยอลคิ้วกระตุกเมื่อไอ้เด็กกะโปโลหันมามองหน้าด้วยสายตาคาดโทษ มันคงชี้หน้าเขาแล้วถ้าไม่ติดว่าแบคฮยอนกำลังยืนมองอยู่



“อย่าให้รู้นะว่าทำพี่แบคฮยอนเจ็บ”



“................”



“ไม่งั้นผมจะให้พี่แบคฮยอนมาอยู่นี่ตลอดไปเลย”



ชานยอลรู้สึกขันกับคำพูดที่เหมือนหมาตัวเท่าฝ่ามือขู่ ไม่ได้มีความน่ากลัวอะไรทั้งนั้น เจ้าเด็กแจ็คสันเดินกลับไปปิ้งบาร์บีคิวกับแม่ต่อแล้ว ทีนี้ก็เหลือแค่แบคฮยอนกับชานยอลเช่นเดิม



“เรดาร์มันดีจริงๆ” ชานยอลพึมพำ “ถ้าอยู่ไปเรื่อยๆพี่จะโดนมันเชือดมั้ย”



แบคฮยอนหัวเราะแล้วไม่ได้ตอบอะไร เขาเดินมาจนถึงตัวชานยอลแล้วขอดูรูปในโทรศัพท์มือถือ “อี๋ น่าเกลียดอะ ถ่ายใหม่เลย”



“น่าเกลียดตรงไหน ออกจะน่ารัก”



“น่ารักก็แย่เถอะ ดูตาผมดิ จะถลนออกมาจากเบ้าอยู่แล้ว”



ชานยอลหัวเราะ เขาเดินไปลูบกลุ่มผมสีม่วงของเจ้าเด็กน้อยแล้วยกยิ้มเบาๆส่งไปให้ ก่อนที่จะยอมเดินจูงมือเจ้าเด็กแสบไปถ่ายรูปตรงนู้นทีตรงนี้ทีจนเหนื่อยไปหมด แบคฮยอนชื่นชอบการถ่ายรูปมากเป็นพิเศษ ดูเป็นเด็กที่ชีวิตมีกิจกรรมน่ารักๆให้ทำเยอะดี แต่ชานยอลก็เพลินทุกครั้งเวลาได้เป็นผู้ช่วยของแบคฮยอน ไม่ว่าจะเป็นการเป็นลูกมือทำกับข้าว การช่วยดูแลเจ้าดอกเดซี่หน้าบ้าน หรือการถ่ายรูปให้อย่างตอนนี้



“เสียดายจัง เดี๋ยวก็ต้องกลับบ้านแล้ว” แบคฮยอนพูดขณะที่นั่งลงไปบนก้อนหินก้อนหนึ่งริมทะเลสาบ 



“ถ้าเราชอบ คราวหน้าพี่พามาอีกก็ได้”



“ป๋าจริงๆเลย ไหนเคยบอกผมว่าไม่ค่อยมีเงินใช้ไง โกหกหรอ”



“อ้าว ก็ไม่ค่อยมีเงินใช้จริงๆ” ชานยอลว่า “แต่ถ้าแบคฮยอนอยากได้อะไร พี่ก็เก็บเงินซื้อให้ได้ทั้งนั้นแหละ”



แบคฮยอนเบ้ปากทำหน้าปุเลียนให้กับความป๋าของอีกฝ่ายซึ่งกำลังยืดอกแล้วเอามือตบกระเป๋ากางเกงแปะๆ แต่สุดท้ายเขาก็หลุดยิ้มออกมาอยู่ดี เรื่องหนึ่งที่แบคฮยอนพอจะรู้ได้ก็คือปาร์คชานยอลแสดงความรู้สึกชัดเจนขึ้นเยอะในช่วงปีหลังๆ บางครั้งก็ทำเอาคนขี้เล่นแบบเขาไปไม่เป็นเลยเหมือนกัน



“คืนนี้มานอนห้องพี่นะ” ชานยอลเอ่ยชวน ตอนมาอยู่ที่นี่แบคฮยอนต้องนอนห้องแม่ ส่วนห้องนอนที่ใช้รับแขกเป็นของชานยอล



“อือ.. แต่ต้องเปิดหนังให้ผมดูก่อนนอนด้วยนะ”



“เอาสิ อยากดูเรื่องอะไรล่ะ”



“การ์ตูนที่มันเป็นกระต่ายกับหมาจิ้งจอก.. ผมจำชื่อเรื่องไม่ได้แล้ว” แบคฮยอนขมวดคิ้วแล้วทำท่านึก “มีสล็อตด้วย แล้วก็หนูแฮมสเตอร์กินไอติมหวานเย็นสีแดงๆ”



“อธิบายมาอย่างกับดูไปแล้วสามรอบ” ชานยอลหัวเราะขัน “ซูโทเปียใช่ไหม”



“ใช่ๆ!” แบคฮยอนพยักหน้ารัว “ตอนแรกผมคิดชื่อไม่ออกนี่” 



“ได้ จะเปิดให้ดู แต่ต้องมานอนกับพี่จริงๆนะ ไม่ใช่ลุกออกไปตอนกลางคืนอีก”



ชานยอลเอ่ยดักทาง ครั้งที่แล้วไอ้ตัวแสบมาให้ความหวังเขาโดยการบอกว่าจะขอดูหนังแล้วจะนอนเป็นเพื่อน แต่อยู่ดีๆก็บอกว่าจะกลับไปนอนห้องตัวเอง พอเขาไม่ยอมก็ใช้ลูกอ้อนเข้าหยอด ไอ้เขาก็ดันเป็นคนขี้ใจอ่อนเสียด้วยสิ



สงสัยว่าจะกลัวเขาทำอะไรแหละมั้ง..



แต่เอาเข้าจริงเราก็คบกันมานานและนอนห้องเดียวกันอยู่บ่อยๆ สาบานไว้ตรงนี้ว่าชานยอลไม่เคยทำอะไรแบคฮยอนแบบจริงๆจังๆสักที ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากทำ แต่บางทีเวลาเห็นหน้าตาน่ารักๆที่กำลังจดจ่อกับการ์ตูนในหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาทีไรชานยอลก็รู้สึกได้ทุกครั้งว่ามันยังเร็วไป ดังนั้นสิ่งที่เขาสามารถทำได้มากที่สุดก็คือการสัมผัสภายนอกบ้างเล็กน้อยๆ ซึ่งไอ้ตัวแสบเองก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี



เขาไม่อยากเร่งเร้าอะไรแบคฮยอนมากนัก แม้ว่าบางครั้งเขาก็เกือบจะถลำลึก แต่เสียงท้วงเบาๆจากอีกคนก็ทำให้ชานยอลดึงสติกลับมาได้ทัน 



ของแบบนี้มันต้องรอและใช้เวลา.. เขาเองก็ไม่ใช่ไอ้หื่นกามหรือคนแก่ตัณหากลับที่จะต้องได้เดี๋ยวนั้นเสียเมื่อไหร่กัน



แต่อีกใจก็คิดว่า.. 




ถ้าเร็วหน่อยก็ดีนะ










แบคฮยอนทำตาใสแจ๋ว จ้องมองภาพยนตร์ซูโทเปียที่กำลังฉายอยู่บนโน้ตบุ๊คของพี่ชานยอล




ไอ้ตัวเล็กหยิบป๊อบคอร์นรสชีสที่ชานยอลเป็นคนลงไปเวฟให้เข้าปาก ส่วนชานยอลก็อ้าปากหาววอดและฝืนตัวเองไม่ให้หลับ เพราะเรื่องนี้เขาดูไปสองสามรอบแล้วตอนที่ว่างๆไม่มีอะไรทำ เขานอนเท้าศีรษะ ทำตาให้สว่างทั้งที่สมองกำลังจะดับ



“พี่ชานยอล ง่วงแล้วหรอ?”



คนตัวสูงใช้ตาโตๆจ้องมองเจ้าตัวเล็กที่นอนคว่ำชันแขนแล้วหันหน้ากลับมาถาม ชานยอลได้แต่เบิกตากว้างแล้วยิ้ม ทำท่าเหมือนไม่ง่วงเลยแล้วส่ายศีรษะกลับไปให้



“เปล่า ไม่ได้ง่วง”



“โม้ตลอด ง่วงแล้วก็บอกเหอะน่า” แบคฮยอนเคาะเบาๆลงไปตรงหน้าผากของอีกคนที่มีผมปรกอยู่ “ง่วงก็นอนเลยนะ เดี๋ยวผมปิดคอมพ์ให้เอง”



“หึ.. ไม่เอา” ชานยอลว่าก่อนจะพาดแขนไปบนเอวของอีกคน “อยากนอนพร้อมมังคุด”



“ทะลึ่งอีกละ”



“ทะลึ่งตรงไหน อยากนอนด้วยไม่ใช่ต้องทำอย่างนั้นกันสักหน่อย” 



“หน้าพี่มันฟ้องหมดนั่นแหละน่า” แบคฮยอนบ่นงึมงำ “งั้นไปนอนกันก่อนก็ได้”



“อ้าว.. ดูให้จบก่อนสิ”



“ตาจะปิดอยู่แล้วยังจะมาพูดอีก” แบคฮยอนหัวเราะ จดจำนาทีของภาพยนตร์ที่ดูถึงก่อนจะกดปิดโน้ตบุ๊คของพี่ชานยอลแล้วเขยิบตัวขึ้นไปพิงหัวเตียง ในขณะที่ชานยอลพาร่างตัวเองเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วเรียบร้อย



“นอนๆๆ” ว่าพลางดึงแขนแบคฮยอนจนเจ้าตัวแสบต้องล้มลงมานอนด้วย “ไหนกอดหน่อยซิ อ้วนขึ้นหรือเปล่าเนี่ย”



พูดจบก็แบคฮักเจ้าตัวผมม่วงจนร่างเล็กๆจมหายเข้าไปในอ้อมกอดของคนตัวใหญ่กว่า ร่างเล็กหัวเราะตอนมือใหญ่ๆของพี่ชานยอลบีบลงมาเบาๆที่พุงกะทิของเขา “เหมือนเดิมนั่นแหละ พี่ให้กินแต่ของดีๆทุกวันแบบนี้จะผอมยังไงไหว”



“ดีแล้ว ถ้าเราผอมคงกอดไม่อุ่นแบบนี้หรอก” ว่าพลางซุกใบหน้าลงไปตรงคอของอีกคน “หอมอีกต่างหาก”



“อย่าดิ จั๊กจี้นะ” แบคฮยอนหัวเราะร่าก่อนจะหลับตาลงเพื่อเตรียมเข้าสู่ห้วงนิทรา



เขาชอบเวลาที่อยู่ในอ้อมกอดของพี่ชานยอลมากที่สุด มันทั้งอบอุ่นแล้วก็ปลอดภัย พี่ชานยอลไม่เคยบังคับหรือเร่งเร้าให้เขาทำเรื่องอย่างว่าเลยสักรอบ ส่วนการสัมผัสบางอย่างภายนอกแบคฮยอนก็เต็มใจทำเอง พี่ชานยอลไม่เคยทำอะไรให้เขารู้สึกไม่ดีเลย



หนำซ้ำยังรู้สึกดีอีกต่างหาก..



“ฝันดีนะมังคุด” ว่าพลางกดจูบลงมาเบาๆที่ขมับ เป็นการส่งท้ายวันที่ทำให้แบคฮยอนมีความสุขมากที่สุด



เขามีความสุขตอนได้หลับไปพร้อมกับพี่ชานยอล




ก๊อก ก๊อก



[พี่แบคฮยอน เค้าขอนอนด้วยคนดิ!]




แต่ความสุขนั้น.. บางครั้งก็เกิดขึ้นได้ยากเหลือเกิน



[ตัวเอง! มาเปิดประตูหน่อย ยุงกัดเค้าแล้วนะ!]




เฮ้อ..








ปาร์คชานยอลเผยสีหน้าหงุดหงิดที่สุดในรอบสองปีออกมาอย่างเห็นได้ชัด




“แจ็คสัน.. มานอนข้างเค้าก็ได้นะ” แบคฮยอนเอ่ยปรามแล้วทำสีหน้าปั้นยาก “นอนตรงนั้นมันอึดอัดออก”



“ไม่เห็นอึดอัดเลย อบอุ่นดีจะตายไป” แจ็คสันพูดเสียงเจื้อยแจ้วอย่างกับร่าเริงนักหนา “ใช่ไหมพี่ชานยอล”



เจ้าตัวแสบที่อยู่บนเตียงตรงกลางระหว่างแบคฮยอนกับชานยอลหันไปถามคนที่นอนทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ ชานยอลเหวี่ยงสายตาเหมือนจะกินเลือดให้แจ็คสันหนหนึ่งและไม่ได้ตอบคำถามอะไร ก่อนจะพลิกตัวตะแคงข้างหันไปอีกฝั่ง ทำท่ากระฟัดกระเฟียดจนแบคฮยอนเริ่มร้อนๆหนาวๆ



แบบนี้แสดงว่างอนแน่ๆเลย



ก่อนอื่นต้องขอบอกก่อนเลยแบคฮยอนไม่ได้ใจร้ายมากพอที่จะไล่แจ็คสันให้กลับไปนอนห้องตัวเองหรอกนะ เขาปฏิเสธน้องชายไม่ได้หรอก เพราะสำหรับเขา ถ้าแจ็คสันจะมานอนด้วยมันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเสียหน่อย



แต่ดูเหมือนชานยอลจะไม่ได้คิดแบบนั้นน่ะสิ..



“พี่เค้าเป็นไรอะ” แจ็คสันหันมากระซิบกระซาบให้ได้ยินกันแค่สองคน




“ยังจะถามอีก.. ก็ตัวเองนั่นแหละไปกวนประสาทเค้า” ซึ่งคนตัวเล็กผมสีม่วงเองก็กระซิบกระซาบตอบกลับไปเช่นกัน



“อ้าว ก็เค้าอยากนอนกับตัวเองนี่ เค้าทำอะไรผิด”



แบคฮยอนถอนหายใจ เขารู้ว่าแจ็คสันน่ะฉลาดพอที่จะรู้ว่าหากทำเรื่องแบบนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้น ไอ้เด็กสิบสองขวบน้องชายเขากำลังพยายามยั่วโมโหชานยอลและพยายามจะขีดเส้นแบ่งเขตแดนเอาไว้อย่างชัดเจน



เขตแดนที่ได้ชื่อว่า ‘แดนหวงพี่ชาย’



“เอาเถอะ.. งั้นก็นอนกันดีกว่า” แบคฮยอนเอนหลังลงนอนอีกครั้งหนึ่ง เขาคิดว่าถ้าต่อล้อต่อเถียง คืนนี้ก็ไม่ต้องนอนกันพอดี เรื่องพี่ชานยอล เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยง้อก็ยังไม่สาย



“ตัวเอง..” แจ็คสันนอนลงแล้วตะแคงหน้ามายังเขา “เค้าขอนอนกอดหน่อยได้ไหม”



แบคฮยอนเบิกตาเล็กน้อย จ้องหน้าแจ็คสันสลับกับมองแผ่นหลังของพี่ชานยอล เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายยังไม่ได้หลับ ไหล่แข็งแรงนั่นเกร็งขืนขึ้นมาเล็กน้อย ชานยอลน่ะ.. ถึงจะเป็นน้องชายหรือเป็นใครก็ตามเถอะ หน้าไหนก็ห้ามยุ่มย่ามกับแบคฮยอนทั้งนั้น



“เอ่อ..”



“นะๆ.. เค้าอยากกอดตัวเอง เราไม่ได้กอดกันมานานแล้วน้า”



แบคฮยอนทำหน้าหนักใจอยู่เพียงครู่ แต่เมื่อมองเห็นสายตาออดอ้อนของเด็กน้อยแล้วเขาก็อดที่จะใจอ่อนไม่ได้ ยังไงแจ็คสันก็เป็นแค่น้อง.. แน่นอนว่าแบคฮยอนไม่คิดเกินเลยอยู่แล้ว แบบนั้นนรกกินหัวแย่



“เอ้า.. เอาสิ” สุดท้ายก็เลยพยักหน้าอนุญาต ซึ่งเด็กแจ็คสันที่ตัวเตี้ยกว่าแบคฮยอนเพียงเล็กน้อยก็เอามาสู่อ้อมอกพี่ชาย แจ็คสันซุกตัวเข้าหน้าอกคนเป็นพี่ ก่อนจะหลับตาพริ้มแล้วยิ้มกริ่มจนแบคฮยอนเองยังแอบหมั่นไส้



ส่วนปาร์คชานยอลน่ะหรอ..



แบคฮยอนเห็นรายนั้นหายใจฮึดฮัดจนได้ยินเสียง ขยับตัวกระแทกหัวลงหมอนเหมือนกำลังหาท่าทางเหมาะๆนอน แม้จะแสดงออกมากมายก็ตามว่ากำลังโกรธอยู่



คราวนี้เขาคงได้โดนพี่ชานยอลงอนจริงๆแล้ว



ไว้ง้อ.. ก็คงยังไม่สายหรอกมั้ง










บรรยากาศมึนตึงเริ่มต้นกันตั้งแต่มื้อเช้า




“พี่แบคฮยอนกินนี่นะ เค้าช่วยแม่ทอดเองด้วย”



ความเงียบกระจายและโรยตัวไปรอบโต๊ะที่มีชานยอล แบคฮยอน แจ็คสัน และผู้เป็นแม่นั่งอยู่ เรานั่งกินอาหารเช้าที่เป็นข้าวผัดแบบไทยซี่งคุณนายเป็นคนจัดแจงให้ แล้วก็มีไส้กรอกกับไข่ดาวอีกนิดหน่อย แต่อาหารบนโต๊ะที่น่ากินดูจะไร้ซึ่งความอร่อยไปเสียหมด เมื่อไม่มีเสียงหยอกล้อหรือพูดคุยกันเหมือนอย่างทุกเช้าที่ผ่านมา



“อื้อ.. แต้งกิ้ว” แบคฮยอนยิ้มตอบน้องชายทั้งที่ใจยังกังวลเกี่ยวกับคนข้างๆไม่หาย พี่ชานยอลพูดกับเขาแบบนับคำได้ตั้งแต่เช้า มีแต่เขาที่ชวนคุย แล้วอีกฝ่ายก็ตอบกลับแบบมึนตึง



ขนาดเข้าไปหอมแก้มก่อนยังไม่เห็นหอมกลับเหมือนอย่างทุกทีเลย



โกรธขนาดนั้นเลยหรือไงนะ



“เอ้อ.. ว่าแต่แบคฮยอน” แม่เป็นคนเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา “แจ็คสันบอกว่าหนูจะอยู่ที่นี่ต่ออีกสองอาทิตย์หรอลูก”



แบคฮยอนทำหน้าเหรอหรา สิ่งแรกที่เขาทำคือการหันไปมองว่าพี่ชานยอลทำหน้าอย่างไร แน่นอนว่ารายนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาแบบฉงนพอกัน ก่อนที่พี่ชานยอลทำตาเขียวใส่แจ็คสัน ในขณะที่น้องชายของเขาก็ยิ้มกริ่มเป็นผู้ชนะ



เจ้าเด็กนี่มันเหลิงใหญ่แล้ว เห็นว่าพี่ชายยอมทุกเรื่องเลยคิดว่าจะยอมอยู่ที่นี่ต่ออีกสองอาทิตย์ด้วยงั้นสินะ



“แบคฮยอนจะกลับพร้อมผมมะรืนนี้ครับ”



และก่อนที่แบคฮยอนจะได้ชี้แจงแถลงไข ปาร์คชานยอลก็ดันพูดขัดขึ้นมาก่อน รายนั้นไม่ได้มองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ แต่สายตากลับจ้องมองคุณนายแบบจริงจัง



“อ้าว.. แล้วไหนตาแจ็คสันบอกว่าพี่เขาจะอยู่อีกสองอาทิตย์ไงลูก”



“ก็พี่แบคฮยอนบอกผมเอง” เจ้าตัวแสบยังคงแถไม่เลิก “นี่พี่ชานยอล พี่เป็นใครถึงจะมาพาพี่แบคฮยอนไป-”



“เป็นแฟนแบคฮยอน” 



พี่ชานยอลเอ่ยตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนแจ็คสันดูเหมือนจะหน้าหงายไปเลย ปกติพี่ชานยอลจะตอบอ้อมๆว่า ‘เป็นผู้ปกครอง’ หรือไม่ก็ ‘เป็นคนที่ดูแลแบคฮยอนได้ดี’ แต่หนนี้กลับเอ่ยบอกไปแบบตรงๆ แสดงว่าคงหมดความอดทนแล้วเหมือนกัน



“พ.. พูดออกมาได้ยังไง!”



“อ้าว ก็เป็นแฟนจริงๆ จะให้ตอบว่าเป็นอะไร ช่างซ่อมแอร์ที่บ้านหรอ”



“ก็รู้!” แจ็คสันเถียงจนหน้าแดง “แต่พูดแบบนี้พี่แบคฮยอนเสียหายนะ”



ชานยอลส่งเสียงหัวเราะเหอะ เขาหันหน้าไปหาคุณนายบยอนที่นั่งตรงหัวโต๊ะ “คุณแม่ครับ สมัยเด็กนี่คุณแม่เลี้ยงแจ็คสันด้วยนมวัวหรือเปล่าครับ”



“เอ่อ.. จ้ะ นมวัวสิจ๊ะ” 



“หรอครับ เห็นโลกสวยอย่างกับอยู่บนสายรุ้ง ผมก็นึกว่าให้มันกินนมม้าโพนี่” พูดจบก็หันขวับแล้วหรี่ตาจ้องไอ้เด็กแจ็คสันแทน “คนเป็นแฟนกันเพราะว่าเค้ารักกัน มันเสียหายยังไงเนี่ยหา อีกอย่างแบคฮยอนอายุยี่สิบกว่าแล้วไม่ใช่เด็กสิบขวบถึงจะมีแฟนไม่ได้”



“แต่ว่า-”



“แจ็คสัน” คราวนี้เป็นคุณนายบยอนที่กดเสียงลงต่ำแล้วส่งสายตาปรามไอ้เด็กดื้อ “เลิกต่อล้อต่อเถียงกับพี่เขาแล้วกินให้มันเป็นผู้เป็นคนได้ไหม”



คราวนี้ชานยอลหลุดหัวเราะเมื่อแจ็คสันดูหงอไปถนัดเมื่อถูกแม่ดุ เด็กนั่นทำหน้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อส่งไปให้ชานยอล ในขณะที่คนโตกว่าก็แลบลิ้นปลิ้นตาไปให้อย่างกับเด็กๆ สองสายตาฟาดฟันกันอีกแล้ว ..น่าจะรอบที่ล้านเห็นจะได้



ปวดหัวชะมัด.. ทำไมแบคฮยอนต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้



พอกินข้าวเสร็จก็ช่วยกันเก็บกวาดโต๊ะจนสะอาดสะอ้าน เวลาสองวันสุดท้ายในแคนาดารอบนี้แบคฮยอนกับชานยอลตกลงกันว่าจะใช้เวลาอยู่ที่บ้าน เพราะวันแรกๆเราก็ออกไปเที่ยวกันจนหนำใจแล้ว ดังนั้นวันนี้แบคฮยอนจึงลากชานยอลมานั่งเปื่อยๆที่โซฟาแทน



และแน่นอน แจ็คสันคนเดิมก็ตามมาด้วย



“พี่แบคฮยอน.. อยู่ต่อกับเค้าอีกสองอาทิตย์ไม่ได้หรอ” และไม่ใช่ว่าตามมาเพื่ออะไรหรอกนะ.. แจ็คสันตามเกาะติดเขาเป็นปลิงพร้อมกับเขย่าแขนไปมาเพื่อต่อรองการอยู่ต่อของเขาอยู่นานหลายสิบนาที แบคฮยอนเห็นพี่ชานยอลที่นั่งข้างเขาตวัดสายตามองเจ้าเด็กคนนี้เพียงครู่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่



“จริงๆเค้าก็อยากอยู่นะ แต่มันไม่ได้” แบคฮยอนว่าพลางวางมือแหมะลงบนศีรษะของน้องชาย “เอาไว้คราวหน้าเค้ากลับมาอีกที เราค่อยไปเที่ยวด้วยกันเนอะ”



“แต่เค้าอยากให้ตัวเองอยู่ต่อนี่”



“เฮ้อ.. คนเราเนี่ยน้า เขาไม่อยากอยู่ด้วยก็รั้งเขาไว้อยู่นั่นแหละ” ชานยอลเอ่ยพึมพำแล้วทำหน้าไม่สนใจโลก มือก็สไลด์โทรศัพท์ไปเหมือนพูดกับอากาศ



“ว่าใครอะ” ซึ่งแจ็คสันเองก็ไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองโดนแซะเพียงลำพัง



“อะไร” ชานยอลเลิกคิ้วก่อนจะชูจอโทรศัพท์ให้ไอ้เด็กปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมดู “วิจารณ์เฟสบุ๊คไปเรื่อยๆเฉยๆ มีไรหรอ”



แจ็คสันทำหน้าไม่พอใจแล้วทำเป็นไม่สนใจไอ้หูกาง(ที่ก็กางไม่น้อยไปกว่าตัวเองเท่าไหร่) เขาหันหน้าไปหาพี่แบคฮยอนอีกครั้งหนึ่ง “ตัวเอง.. แต่เค้าอยากให้ตัวเองอยู่ต่อจริงๆนะ”



“เฮ้อ..” แบค​ฮยอนถอนหายใจ “ตอนแรกเค้าก็คิดว่าตัวเองอยากให้เค้าอยู่กับตัวเองจริงๆ.. แต่พอเห็นตัวเองทะเลาะกับพี่ชานยอลทุกที เค้าก็อดคิดไม่ได้เลย”



“………..”



“ว่าที่จริงแล้วตัวเองอยากให้เค้าอยู่ด้วย.. หรือแค่อยากเอาชนะพี่ชานยอลกันแน่”



คราวนี้เงียบกันทั้งหมดอยู่หลายนาที ก่อนที่ชานยอลจะกระหยิ่มยิ้มย่องแล้วทำหน้าเหมือนผู้ชนะใส่แจ็คสัน



“พี่ชานยอลก็ด้วย ไม่ต้องทำหน้าเหนือเลย”



ก่อนจะหุบยิ้มฉับลงทันใด



“รู้ไหมว่าอึดอัดนะ.. เป็นคนกลางแบบเนี้ย” แบคฮยอนใช้โทนเสียงจริงจังแล้ว “น้องชายกับแฟนตัวเองมาทะเลาะกัน ใครมันจะไปชอบ”



แบคฮยอนแสร้งกอดอกแล้วทำหน้าจริงจัง ตั้งแต่พี่ชานยอลมาแคนาดาคราวนี้ยังไม่มีสักวันที่ทั้งสองคนจะไม่ทะเลาะกัน ถ้าไม่ด้วยคำพูดก็เป็นทางสายตา หน้าตาเหมือนกันจนดูกลมกลืนแต่กลับกัดกันทุกวันอยู่ได้



แบคฮยอนเริ่มเหนื่อยจริงๆแล้ว



ความเงียบโรยตัวอยู่ครู่ใหญ่ แบคฮยอนมองไปยังเบื้องหน้าแล้วแสร้งตีมาดขรึม ชานยอลเองก็เลื่อนจอโทรศัพท์ไปแบบไร้จุดหมายเหมือนจิตใจไม่ได้อยู่กับร่องกับรอย ในขณะที่แจ็คสันเองก็เอานิ้วม้วนกางเกงเล่นเหมือนไม่รู้จะทำตัวอย่างไร



คราวนี้โดนแบคฮยอนโกรธกันไปตามระเบียบทั้งสองหน่อ แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นแจ็คสันที่เอ่ยขึ้นมาก่อน



“พี่แบคฮยอน.. เค้าขอโทษนะ” แจ็คสันว่าเสียงอ่อย “เค้าไม่ได้อยากเอาชนะพี่ชานยอล.. แต่เค้า..”



“………….”



“เค้าแค่หวงตัวเอง..”



“…………”



“เค้ารักตัวเองนะ.. ถึงเราจะเพิ่งเจอกันไม่กี่ปีแต่ตัวเองก็เป็นพี่ที่ดีมากเลย เค้าอยากให้ตัวเองอยู่กับเค้า”



แจ็คสันระบายความในใจออกมาหมดเปลือกตามประสาเด็กที่พูดทุกอย่างออกมาแบบใจคิดโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก นั่นทำให้แบคฮยอนยกยิ้มอย่างเอ็นดู เขารู้ว่าแจ็คสันติดเขามาก กระทั่งตอนที่เขาอยู่เกาหลี เด็กคนนี้ก็จะเฟสไทม์มาหาเกือบทุกวันแล้วก็บ่นว่าคิดถึง



“เค้ารู้” แบคฮยอนคลายปมที่คิ้วออก ก่อนจะเขยิบร่างตัวเองไปใกล้น้องมากขึ้น “แต่ตัวเองไม่ต้องห่วงอะไรเลย.. พี่ชานยอลเป็นคนดี ตัวเองแค่มองเขาในแง่ร้ายเกินไป”



แจ็คสันมองข้ามไหล่แบคฮยอนไปยังชานยอลที่นั่งอยู่ตรงโซฟาฝั่งตรงข้าม เห็นอีกคนยังเก๊กเล่นโทรศัพท์ทั้งที่หูผึ่งก็อดไม่ได้ที่จะเบะปาก ก่อนจะละสายตาออกมาหาแบคฮยอนอีกครั้งเมื่อผู้เป็นพี่เอ่ยประโยคถัดมา



“อีกอย่างนะแจ็คสัน”



“…………”



“พี่ชานยอล.. ทำให้เราได้เจอกันนะ”



“…………..”



“ถ้าไม่มีพี่ชานยอล ป่านนี้เค้าอาจจะตายไปแล้วก็ได้.. อาจจะไม่มีโอกาสได้มาเป็นพี่ของตัวเองแบบนี้”



คราวนี้ชานยอลชะงักการเลื่อนโทรศัพท์แล้วหันมามองคนสองคนที่กำลังคุยกันอยู่ แจ็คสันมองมาทางเขาด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังจะแปรเปลี่ยนไป เด็กนั่นทำหน้าสับสนและไม่อยากจะเชื่อในคำพูดของแบคฮยอนตามคาด



แต่ที่แบคฮยอนพูด.. ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันจริงเพียงใด



นึกย้อนไปถึงวันนั้นที่ป้าของแบคฮยอนกำลังจะเงื้อไม้ท่อนใหญ่ท่อนนั้นฟาดลงไปที่ศีรษะของมังคุด.. หากไม่มีเขาไปช่วย แบคฮยอนอาจจะไม่ได้มาเจอแม่ ไม่ได้มาเจอแจ็คสันอีกแล้วก็ได้



แต่แน่นอน.. ชานยอลให้สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่มีทางที่แบคฮยอนต้องไปเจอเรื่องเลวร้ายพวกนั้นอีก



ตราบใดก็ตามที่เขายังอยู่ตรงนี้



“พี่ชานยอลเป็นคนที่ดูแลเค้าได้ดีที่สุดในโลกเลย” แบคฮยอนพูดพร้อมกับรอยยิ้ม “แล้วเค้าเองก็รักพี่ชานยอล.. ไม่แพ้กันกับที่เค้ารักตัวเองเลยนะ”



แจ็คสันดูเหมือนจะนิ่งไปถนัดเมื่อได้ยินคำพูดนั้นจากปากของพี่ชาย.. มันคงจะจริงที่ชานยอลดูแลแบคฮยอนได้ดี ไม่อย่างนั้นพี่ชายของเขาจะดูรักหมอนั่นขนาดนั้นทำไม แต่แจ็คสันไม่อยากยอมรับความจริงหรอก เขาหวงพี่ชาย อยากให้แบคฮยอนย้ายมาอยู่นี่เลยด้วยซ้ำถ้าเป็นไปได้



แต่แบคฮยอนดูรักที่นั่นมาก แล้วก็ดูรักคนที่นั่นมากเช่นกัน



“อื้อ.. เค้าเข้าใจแล้ว” แจ็คสันพยักหน้าเบาๆ



“ดีมาก เค้าดีใจนะที่ตัวเองเข้าใจสักที”



“แต่คืนนี้เค้าอยากนอนกับตัวเองอีกอะ” แจ็คสันทำหน้ายู่แล้วเอ่ยบอก “เพื่อความแฟร์ เค้าจะเป่ายิ้งฉุบกับพี่ชานยอล-”



“แจ็คสัน..”



“เออๆ ก็ได้!” แจ็คสันลุกพรวดขึ้นจากโซฟาก่อนจะหันไปมองหน้าพี่เขย “อย่าทำพี่แบคฮยอนเสียใจเชียวนะ”



ชานยอลเลิกคิ้วแล้วตั้งใจฟังในสิ่งที่ได้เด็กนั่นจะทิ้งท้ายไว้ให้



“เพราะถ้าทำแบบนั้น.. อย่าหาว่าผมไม่เตือน!”



พูดจบก็กระแทกเท้าปึงปังเดินออกจากห้องนั่งเล่นไปอย่างกับเด็กไม่รู้จักโต แบคฮยอนส่ายศีรษะน้อยๆ โล่งใจไปเปราะที่ดูเหมือนว่าแจ็คสันเริ่มเข้าใจแล้วว่าไม่ควรจะทะเลาะกับพี่ชานยอลบ่อยนัก



แต่อีกเรื่องที่ยังหนักใจอยู่ก็คงเป็นเรื่องของคุณคนนี้เขานี่แหละ



“พี่ชานยอล..”



“………..”



ความนิ่งเงียบที่ตอบกลับมาทำให้แบคฮยอนรู้ได้ทันทีว่าคนรักของเขายังไม่หายโกรธจากเรื่องที่เขาตามใจแจ็คสันมากเกินไป แบคฮยอนคิดว่าตัวเองไม่ผิดสักหน่อย เพราะว่าแจ็คสันเป็นน้องชาย มีแต่ชานยอลนั่นแหละที่คิดมากไปเอง



“ไม่ต้องมาทำเป็นโกรธผมเลยนะ” แบคฮยอนขมวดคิ้ว “ตัวเองนั่นแหละหาเรื่องทะเลาะกับน้องได้ทุกวี่ทุกวัน ทะเลาะกับเด็กอายุสิบเอ็ดทั้งที่ตัวเองจะเลขสามแล้ว ไม่อายเด็กมันบ้างหรือไง”



“โห.. พูดงี้ด่าพี่ปัญญาอ่อนเลยก็ได้นะ” 



“อ้าว ด่าได้หรอ”



“มังคุด..”



“ก็พี่อะแหละ โกรธอะไรไม่เข้าเรื่องเลย” แบคฮยอนวกกลับไปยังเรื่องเริ่มต้น “แจ็คสันเป็นน้องชายนะ ผมไม่เห็นว่ามันจะผิดอะไรตรงไหนถ้าน้องจะมานอนกับผม”



“ก็ไม่ผิดหรอก” ชานยอลพูดอย่างน้อยใจ “แต่มันผิดตรงที่มันเข้ามาผิดเวลานี่แหละ”



แบคฮยอนขมวดคิ้ว จ้องคนแก่ขี้ใจน้อยที่เชิดหน้าสะบัดไปอีกทาง นึกอยู่ว่าคำพูดนั้นของพี่ชานยอลหมายถึงอะไร พอนึกไปนึกมาก็เริ่มเห็นเค้าลาง..



เขาคิดว่าเขารู้แล้ว



“ปาร์คชานยอลทะลึ่งจังเลยน้า..”



“เรียกปาร์คชานยอลนี่เพื่อนเล่นหรอ” ชานยอลเอ่ยด้วยเสียงนิ่งๆจนแบคฮยอนหลุดขำ ร่างเล็กเขยิบตัวไปใกล้ผู้เป็นพี่ ก่อนจะสวมกอดพี่ชานยอลเต็มรัก



“โอ๋.. พี่ชานยอลไม่งอนน้า เรื่องแค่นี้เอง” แบคฮยอนยิ้มแล้วเอียงคอมองอีกฝ่าย “รอมาตั้งนานแล้ว.. ก็รออีกหน่อยไม่ได้หรอ”



ชานยอลไม่ได้ตอบอะไรในทันที แต่ร่างสูงก็เหลือบตามองไอ้ตัวเล็กที่เกยคางไว้กับลาดไหล่ของเขา กลุ่มผมสีม่วงคลอเคลียอยู่แถวๆกกหูจนชานยอลจั๊กจี้



“ก็.. ได้แหละ” ชานยอลเอ่ยตอบ “เราพร้อมเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น พี่ไม่ใช่คนใจร้อน”



แบคฮยอนเบะปาก แอบจิ้มใบหูพี่ชานยอลไปหนหนึ่ง พี่ชานยอลก็ชอบบอกทุกทีนั่นแหละว่าไม่ใช่คนใจร้อน แต่พอใกล้จะเข้าด้ายเข้าเข็มก็กลายเป็นเขาเองไม่ใช่หรอที่ต้องเป็นฝ่ายห้ามตลอดเลย



ซึ่งบางที.. แบคฮยอนก็คิดว่า..



“แล้วถ้าผมจะบอกว่าผมพร้อมแล้วล่ะ”



พี่ชานยอลหันขวับจนคอแทบหัก แบคฮยอนยกยิ้มน้อยๆทั้งที่ยังกอดคนตัวใหญ่กว่าเอาไว้แบบนั้น



“พูดอะไรเนี่ยเรา เลอะเทอะใหญ่แล้ว”



“ผมพร้อมแล้วจริงๆ”



“…………”



“จริงๆก็พร้อมนานแล้ว แต่พี่นั่นแหละที่ชอบถอยทัพไปก่อนทุกที”



แบคฮยอนลอบขำในใจเมื่อเห็นพี่ชานยอลทำหน้าอึ้ง เขาผละกอดออกมาก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจ “ไปช่วยงานแม่ที่ร้านดีกว่า”



ชานยอลมองตามร่างเล็ๆที่กำลังจะก้าวขาพ้นขอบประตู ใจยังพะว้าพะวังอยู่กับคำว่า ‘พร้อมนานแล้ว’ ซึ่งไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของแบคฮยอนที่ชอบครางประท้วงทุกทีที่เขาต้องการจะสานต่อกิจกรรม



ชานยอลไม่ใช่คนหื่นกามนะ.. 



แต่สำหรับเขาน่ะ



“เจอกันคืนนี้นะครับ.. พี่ชานยอล”





นี่มันเข้าข่ายวันนี้ที่รอคอยชัดๆ!









TALK:

หื่นกามขนาดนี้ก็ได้หร๊อ *เสียงสูง*

ตอนนี้เป็นตอนพิเศษตอนสุดท้ายจากหนังสือที่จะลงในเว็บแล้วค่ะ โยงกับ NC ที่อยู่ในเล่มด้วยน้า (หรือตอนจ้ำจี้มะเขือเปาะแปะนั่นเอง) บอกเลยว่าไม่ใช่ NC แซ่บๆเด็ดดวงอะไรทั้งนั้นค่ะ เพราะเขียนไม่เป็น 555555555555 แต่คงความน่ารักกรุบกริบแบบฉบับน้องมังคุดและพี่ชานยอลของเขาอย่างนั้นเล้ย

ขณะนี้น้องมังคุดยังเหลือเวลาโอนได้อีกถึงวันที่ 30 กันยายนนะคะ แต่ถ้ายังไงอาจจะขยายเวลาไปจนถึงต้นเดือนตุลาคมให้ค่ะ

ปล.วันเสาร์ไปคอนแล้ว เค้าเอาโฟโต้การ์ดไปแจกด้วย ใครไปเจอกันได้นะคะ (สามารถจ่ายค่าฟิคสดหน้าคอนได้นะคะ ทักทวิตมาได้เลยค่า)



ไปแล๊ว เจอกันตอนหน้าเค้าจะมาแจกฟิค อิอิ



#น้องมังคุดCB


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. #2524 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 09:40
    น่ารักกก 55
    #2524
    0
  2. #2504 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 15:23
    น่าร้ากกกกละมุนนนฝุดๆ
    #2504
    0
  3. #2264 คาวาอิแปลว่าน่ารัก (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 12:57
    แจ็คสันคนหวงพี่ น่ารักอ่า อยากมีแบบนี้บ้าง
    #2264
    0
  4. #2226 CBshipper_ (@mygarin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 16:14
    เห้ยยยย พร้อมแล้วนะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ พี่ชานยอลนี่ลุกเลย จริงๆก็ไม่ได้หื่นอะไร ฮ่าๆๆๆ
    #2226
    0
  5. #2202 CandY cUpp (@Candyyyyyyyyyyy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 19:02
    อ่านฟิดเรื่องนี้ทีไร รู้สึกอบอุ่นจังงง???
    #2202
    0
  6. #2200 byunme (@byunme) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 10:06
    น้องพร้อมแล้วก็ลุยโลดพี่ชานยอล
    #2200
    0
  7. #2199 Nursery*purr-fect (@NurseryAha) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 07:59
    โอยยยยย ได้แล้วชานยอลได้แล้ววว น้องพร้อมแล้วววว 5555
    #2199
    0
  8. #2198 BbiI (@bewbiebaek) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 20:26
    โอ่ยๆๆๆๆๆๆๆๆ เขินอะะะะะ แม่จ๋าาาสา
    #2198
    0
  9. #2197 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 23:41
    อ่อยอะไรขนาดนี้อ่ะมังคุดดดดดดดด
    #2197
    0
  10. #2196 ฮยอนบีค (@aommii-ddn) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 19:23
    เอ้ออออออออออออ เขินไปดิ คืนนี้นะๆ
    #2196
    0
  11. #2185 byunbaekbe (@byunbaekbe) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 08:17
    วันนี้ที่รอคอย55
    #2185
    0
  12. #2182 ToomRaider (@ToomRaider) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 20:39
    ชอบ~Loveเลย~~~
    #2182
    0
  13. #2181 kooHoe (@kooguyhoe) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 17:45
    ง่าาาาา น่ารักง่ะ
    #2181
    0
  14. #2180 mindmd (@mindmdd) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 12:10
    น่ารักอะ มุ้งมิ้งสุดๆ~ ><
    #2180
    0
  15. #2179 AikoPikachu (@aikolove) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 10:52
    หน่อวววววว กรี้ดๆๆๆๆๆ หุบยิ้มไม่ได้เลยค่าาาา 5555555555
    #2179
    0
  16. #2178 Wa_Sarocha (@Wa_Sarocha) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 22:51
    คอเเทบหักเลยนะพี่ชาน
    #2178
    0
  17. #2177 B'Baekhyun XM'Hunger Gay Club (@baekhyun158) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 19:31
    ขำพี่ชาน555555 วันนี้ที่รอคอย
    #2177
    0
  18. #2176 skjbjs (@skjbjs) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 17:19
    เเจ็คน่ารักอ่าา
    #2176
    0
  19. #2175 Ploy Thanaporn (@baekhyun_ploy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 16:52
    ร้ายกาจไม่แพ้แจ็คสันเลยแบคฮยอน555555
    #2175
    0
  20. #2174 ❤ Little "B" ❤ (@khainoy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 12:27
    พี่น้องคู่นี้ร้ายกาจจริงๆ 555
    #2174
    0
  21. #2173 ZyNDRII (@zindrii) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 10:08
    พูดตรงๆว่าถ้าเป็นชานยอลนี่ก็โกรธนะ โกรธแบค แต่โมโหแจ๊คสัน ไม่ได้ว่ามาผิดเวลาหรอก แต่มันกวนประสาทอ่ะ กวนมากจนอยากตบให้หัวทิ่ม เข้าใจแบคแหละว่าปฏิเสธไม่ได้ แต่ก็โกรธอ่ะไม่รู้ทำไม แต่สุดท้ายตอนจบก็ถือว่าดีมากทีเดียว ความเด็ดดวงและขี้อ่อยของบยอนแบคในครั้งนี้...
    #2173
    0
  22. #2172 เอพิเพิล (@apapplee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 07:51
    โอ๊ยยอมมมมมมมมม><

    ชอบนมม้าโพนี่อะ อ่านแล้วขำ55555
    #2172
    0
  23. #2171 Monwaa (@puhwa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 07:50
    โอ้ยยยย น่ารักกกกก น่าหยิกจังเลยแบคฮยอนนาาาาาา แง้งงงงง เขินแรงมาก แจ็คสันน่ารักอ่ะ มาๆมานอนกับพี่ก็ได้นะคนดี
    #2171
    0
  24. #2170 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 07:48
    พร้อมแล้ว-///-
    #2170
    0
  25. #2169 bluesky528 (@Jingerbell31) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 07:46
    รออย่างแร๊ง
    #2169
    0