purplepeach ✿ || chanbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 193,433 Views

  • 2,589 Comments

  • 12,935 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    121

    Overall
    193,433

ตอนที่ 20 : [ตอนพิเศษ] สวัสดีเพื่อนรัก - KAISOO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    2 ก.พ. 60










อินอิน เหยิบ”




เสียงเจื้อยแจ้วของเจ้าตัวเล็กตาโตทำให้จงอินที่กำลังฟุบหลับกับโต๊ะเขียนหนังสือตัวจิ๋วต้องเงยหน้าขึ้นมอง คยองซูที่ยืนอยู่ยื่นปาก ทำท่าไม่ค่อยจะพอใจที่มีคนมาแย่งที่นั่ง จงอินเห็นดังนั้นจึงยอมเขยิบไปนั่งที่ตัวเองซึ่งอยู่ตรงโต๊ะตัวถัดไปดีๆ ก่อนจะให้คยองซูมานั่งที่



“ทำไมคายองทำหน้าแบบนั้น”



“เราไม่อยากย้ายที่”



“หือ”



“อยากนั่งกับชันยอนแบบเดิม แต่คุณครูให้มานั่งกับอินอิน” เจ้าตัวเล็กยกมือขึ้นกอดอก “ถ้าเราไม่นั่ง คุณครูก็จะว่าเรา”



จงอินมองเลยไปยังไอ้หูกางซึ่งนั่งอยู่อีกฝั่งของห้องที่ก็มีสภาพหงุดหงิดไม่ต่างจากคยองซูนัก แต่มันใช่ความผิดเขาตรงไหนกัน ทำไมคยองซูต้องมาหงุดหงิดใส่เขาด้วย



“แล้วเราผิดยังไง”



“ป่าว อินอินไม่ผิด”



“อือ.. แต่คายองไม่พอใจเรานะ”



“ก็เรากลัวไม่มีเพื่อนนี่นา” คยองซูเท้าคางลงกับโต๊ะเรียน “เรามีแค่ชันยอน”



จงอินมองหน้าเพื่อนร่วมห้องที่ไม่ค่อยได้คุยกันบ่อยนัก แต่สำหรับเด็กอนุบาลสามแบบเขา แว้บแรกที่เจอหน้าคยองซู อย่างแรกเลยที่ผุดขึ้นมาในหัว คือคนนี้น่ารักดี



‘แม่.. คนนั้นหน้าเหมือนเพนกวินเลย’ เขาบอกแม่ไปแบบนั้นก่อนจะหัวเราะคิกคักคนเดียว คยองซูหน้าเหมือนเพนกวินในหนังสือภาพสัตว์โลกที่แม่เคยเปิดให้ดูไม่มีผิด ‘แต่ว่าน่ารักดี’



ใช่.. น่ารักดี



“งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันมั้ย”



จงอินเอ่ยถามเพื่อนตาโตซึ่งตอนนี้หันมามองเขาแล้ว



“ม่ะม๊าบอกว่าทุกคนในห้องนี้เป็นเพื่อน” คยองซูว่าอย่างนั้น “อินอินก็เป็นเพื่อนแล้ว..”



“เราหมายถึงเพื่อนสนิท.. แบบที่คายองสนิทกับชันยอน”



คยองซูดูมีท่าทีลังเล เจ้าตัวยุ่งขมวดคิ้วน้อยๆก่อนจะกลอกตาไปมา “เราเป็นแฟนกับชันยอน”



“แฟน?”



“อือ” คยองซูพยักหน้า “แต่จริงๆก็เป็นแฟนอินอินอีกคนได้นะ”



จงอินไม่เข้าใจว่าคยองซูพูดเรื่องอะไร คำว่าแฟนก็เหมือนว่าจะเคยได้ยินอยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่เคยถามแม่หรือพ่อแบบจริงจังสักทีว่ามันคืออะไร



“แฟนคืออะไร” แต่เขาคิดว่าคยองซูน่าจะรู้



“ม่ะม๊าบอกว่าแฟนคือคนที่สนิทๆกัน” คยองซูอธิบาย “เหมือนเรากับชันยอนไง”



จงอินพยักหน้ารับรู้ ถ้าสนิทกันแล้วเป็นแฟนกัน แสดงว่าเขากับพี่สาวก็เป็นแฟนกันสินะ เพราะว่าเราสนิทกันมากที่สุดในบ้านเลย



“งั้นเราเป็นแฟนคายองได้มั้ย”



คยองซูนิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้า ​“ได้ แต่อินอินต้องแบ่งหนมให้เรากินนะ”



“หนมหรอ”



“อื้อ” เจ้าตัวเล็กยิ้มบางๆ “แล้วเราก็จะแบ่งหนมให้อินอินด้วย แบ่งกันไง เคมั้ย”



พูดพร้อมกับทำมือโอเคไปด้วย คยองซูดูสดใสร่าเริงขึ้นเหมือนวันแรกๆแล้ว ไม่เหมือนเมื่อกี้ที่ทำหน้างอเพราะคุณครูให้ย้ายที่เลย



จงอินรู้สึกว่ามันดีจังที่เห็นเจ้าเพนกวินยิ้มได้ แถมพอยิ้มกว้างๆแล้วปากก็เป็นรูปหัวใจเลยด้วย แปลกดีแฮะ



“โอเค”




ถึงจะแปลกยังไง แต่เขาเองก็อยากเห็นยิ้มแบบนี้ไปเรื่อยๆเช่นกัน










จนกระทั่งทุกวันนี้ จงอินก็ยังไม่ลืมเรื่องที่เขาต้องแบ่งขนมให้ ‘แฟน’ ทุกวัน




“เอ้า พิซซ่าของมึง” เขาโยนกล่องพิซซ่าลงบนเค้าน์เตอร์ในร้าน คยองซูที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนเผยสีหน้าเบิกบาน ก่อนจะทำท่าดมกล่องพิซซ่า 



“ขอบใจมาก”



จงอินพยักหน้าส่งๆก่อนจะลงไปนั่งบนเก้าอี้ของร้าน “ทำเองก็ทำได้ยังจะต้องไปสั่งอีก เปลืองตังกูฉิบหาย”



“ก็ทำไมต้องทำเองให้เมื่อยตุ้มวะ” คยองซูหัวเราะแล้วเอาพิซซ่าถาดเดิมมาวางบนโต๊ะตัวที่จงอินนั่งอยู่ “ได้มึงหิ้วมาให้สบายจะตาย แถมไม่ต้องเสียตังอีก”



จงอินทำหน้าเอือมระอาส่งไปให้เพื่อนสนิทที่ย้ายร่างตัวเองไปนั่งฝั่งตรงข้ามเขาแล้ว คยองซูทำตาวาว สงสัยอยากกินพิซซ่าจริงๆอย่างที่ปากว่า



“กินป่ะ” มันเคี้ยวพิซซ่าตุ้ยๆในปากแล้วก็เหลือบตาถามเขาไปด้วย



“กินเถอะ กูอิ่มจนท้องจะระเบิดอยู่แล้ว”



คยองซูไม่ค่อยเผยด้านแบบนี้ให้คนอื่นได้เห็นเท่าไหร่นัก ด้านที่ยัดอาหารเข้าปากจนแก้มบวมตุ่ย แถมยังเคี้ยวอาหารแบบไม่แคร์ภาพลักษณ์เงียบขรึมแบบที่เผยให้คนอื่นได้เห็นมาโดยตลอด จงอินดีใจที่เขาได้เห็นแง่มุมนั้นของคยองซูเกือบจะทุกช่วงชีวิตของมัน



ตั้งแต่อนุบาล ที่เรานั่งติดกันเพราะครูสั่งให้ย้ายที่ พอขึ้นประถมเขาก็ดันเข้าโรงเรียนเดียวกับมันจนลามไปถึงมัธยม แม้จะห่างๆกันแค่ตอนมหาวิทยาลัยที่มันบินไปเรียนทำอาหารถึงเมืองนอกก็เถอะ แต่สุดท้ายพอกลับมา โชคชะตาก็ทำให้เราต้องมาอยู่ใกล้กันอีกอยู่ดี



คราวนี้ใกล้ชนิดที่ว่าเจอหน้ากันจนเบื่อไปเลย



“มึงว่าเราเอาพวกกระบองเพชรมาปลูกรอบๆร้านดีไหม” จงอินเอ่ยถามขึ้น “เดี๋ยวนี้เขากำลังฮิตกัน แล้วกูก็ว่ามันน่ารักดี ถ้าเอามาปลูกมันก็สบายตาดีนะ”



“ตามใจมึงดิ” คยองซูตอบ “ถ้าจะไปซื้อก็บอกแล้วกัน ไว้เดี๋ยววันไหนกูไปช่วยเลือก”



“อ๋อ.. เรื่องนั้นน่ะ กูกะว่าวันนี้-”



เสียงกระดิ่งตรงประตูร้านเรียกให้เจ้าของร้านทั้งสองคนหันไปมอง ครู่เดียวที่เห็นผู้มาเยือน คยองซูยังจำได้ดีในตอนที่เขาถามจงอินตอนอยู่มัธยมว่ามันชอบผู้หญิงแบบไหน



เธอคนนั้นมีผมสีดำยาวถึงกลางหลัง หน้าตาสะสวยแบบหาตัวจับได้ยาก หุ่นดีเหมือนนางแบบ ช่างเหมาะสมไม่เบากับคิมจงอินที่ก็หุ่นดีเหมือนนายแบบ เดินไปด้วยกันก็ต้องมีแต่คนพากันเหลียวหลังมอง เธออยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์และรองเท้าผ้าใบ เรียบง่ายและไม่มีอะไรหวือหวาแต่กลับสวยสง่าอย่างบอกไม่ถูก



โอ้.. ใช่ จงอินบอกไว้อย่างนั้นเลยว่ามันชอบผู้หญิงแบบนี้



แบบเธอคนนี้นี่แหละ



หญิงสาวส่งยิ้มบางๆมาให้เขาเป็นการทักทาย ก่อนจะหันไปเลิกคิ้วใส่จงอินที่นั่งอยู่อีกฝั่ง คยองซูไม่เข้าใจในท่าทางนั้น จนกระทั่งเพื่อนของเขาลุกขึ้นยืน



“ที่กูจะบอก.. คือกูจะไปซื้อกระบองเพชรกับยูอินวันนี้เลย” 



คยองซูเคี้ยวไส้กรอกในปาก ชะงักกึกนิดหน่อยแต่อีกฝ่ายคงไม่ทันสังเกต ก่อนที่เขาจะพยักหน้ารับคำ “เออ.. ถ้างั้นก็ฝากซื้อบัวรดน้ำด้วยแล้วกัน ของเก่ามันเริ่มพังแล้ว”



จงอินตอบรับในลำคอเล็กน้อยก่อนจะคว้ากระเป๋ากับเสื้อโค้ทยีนส์แล้วเดินไปหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ เธอค้อมหัวให้คยองซูอย่างสุภาพอีกครั้งจนเขาต้องทำแบบเดียวกันกลับไปให้



“เดี๋ยวซื้อขนมมาฝากนะ” จงอินหันกลับมาบอกอย่างกับผู้ใหญ่คุยกับเด็กประถม คยองซูเบะปาก ก่อนจะส่งยิ้มไล่หลังคนสองคนที่ดูเหมาะสมกันเหลือเกินหากมองจากจุดนี้



คยองซูเคยไม่เข้าใจในคำคำหนึ่ง.. ไม่สิ ต้องบอกว่าเข้าใจผิดมาโดยตลอดต่างหาก และเมื่อโตขึ้นมาอีกหน่อยเขาก็เริ่มเข้าใจถึงคำว่า ‘แฟน’ ที่ช่างซับซ้อนเหลือเกินในความรู้สึก



ไม่ใช่แค่สนิท หากต้องครองหัวใจเอาไว้ด้วย.. แม้ไม่ใช่ทั้งดวงแต่ก็ต้องได้มาบ้างอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง



ไม่ใช่ว่าไม่มีเลย



และในที่นี้หมายถึงเขา กับหัวใจของคิมจงอิน









“เป็นไร ทำหน้าเหมือนเพนกวินอมทุกข์”




จงอินในชุดนักเรียนเดินถือแซนด์วิชมานั่งข้างๆเพื่อนสนิทที่อยู่ข้างสนาม ตากลมๆโตๆของมันจดจ้องไปยังกีฬาฟุตบอลเบื้องหน้าเหมือนสนใจนักหนา ทั้งที่ความจริงแล้วเขาน่ะรู้ดียิ่งกว่าใครว่ามันแค่ทำเป็นสนใจไปอย่างนั้น หากแต่ใจกลับล่องลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว



“อ่ะ กูซื้อมาเผื่อ” เขายื่นแซนด์วิชสามเหลี่ยมอีกอันให้มัน นี่ก็เย็นย่ำแล้วแต่คยองซูยังไม่หาอะไรรองท้องเลย ผิดปกติวิสัยมันเหลือเกิน



“ไม่เป็นไร มึงกินเถอะ”



“ตั้งใจซื้อมาให้นะเนี่ย อย่าให้เสียน้ำใจสิวะ”



คยองซูขมวดหัวคิ้วเพียงเล็กน้อยแต่แน่นอนว่าจงอินเห็นอีกแล้ว มันยื่นมือมารับแซนด์วิชไปพร้อมกับตาโตๆที่มองไปเบื้องหน้าด้วย



รุ่นพี่ร่างสูงใหญ่ที่กำลังเสร็จสิ้นจากการเล่นฟุตบอลเดินมายังริมสนาม ดวงตากลมโตของคนข้างๆจงอินเหลือบมองตามไปแทบจะทุกการเคลื่อนไหว จนกระทั่งในที่สุด ร่างเล็กๆของหญิงสาวในชุดนักเรียนคนหนึ่งที่สวยสง่าเหมาะสมกับชายหนุ่มคนนั้นทุกอย่างก็เดินเข้าไปหาแล้วได้รับสิ่งตอบแทนกลับมาเป็นการลูบศีรษะเบาๆ



อาการอ่อนโยน.. แบบที่คยองซูอยากได้มาโดยตลอด



“กลับบ้านกัน” จงอินลุกขึ้นยืน เขายื่นมือไปให้อีกคนหมายจะให้มันจับไว้เป็นการพยุงตัวเอง “เอ้า.. นั่งนิ่งเลยมึง ไปเร็ว ฝนจะตกแล้ว”



พูดไปอย่างนั้นทั้งที่ความจริงก็รู้ว่าเพราะอะไรมันถึงนิ่งไปถนัด ..คยองซูเจ็บปวดกับเรื่องแบบนี้มามากแล้ว แต่มันก็ยังจะดันทุรังตัวเองอยู่แบบนั้นไม่ยอมหยุดจนเขากับไอ้ชานยอลที่เป็นเพื่อนเริ่มทนไม่ไหว



แต่สุดท้ายแล้วก็ทำอะไรไม่ได้ จะให้เดินไปต่อยไอ้พี่คนนั้นก็ไม่ใช่ความผิดอะไรของหมอนั่น



เพราะเป็นคยองซูเองที่ไปแอบรัก



“กูเหนื่อย”



มันพูดเรียบๆและไม่ได้เงยหน้ามองเขาเลยด้วยซ้ำ ในมือยังถือแซนด์วิชอันเดิมเอาไว้อยู่อย่างนั้น จงอินสัมผัสได้ถึงคำว่า ‘เหนื่อย’ ในน้ำเสียงที่มันต้องการจะบอก



ไม่ใช่เหนื่อยกาย



“ก็พักสิวะ”



แต่เป็นเหนื่อยในหัวใจต่างหาก..



เขานั่งลงนั่งข้างมันอีกครั้ง ก่อนจะวางมือไว้บนบ่าของมันเบาๆ คยองซูไม่ชอบการสกินชิพ แต่หนนี้มันกลับยอมปล่อยให้เขาแตะเนื้อต้องตัวอย่างง่ายดาย



“จะยังไง.. กูก็ยังอยู่ข้างมึงนะ”



เขาเอ่ยออกไปตามที่ใจคิดจริงๆ จงอินอยู่ข้างคยองซูมาตลอด แม้ในตอนที่มันลอกข้อสอบเพื่อนสมัยมัธยมต้นปีหนึ่งนั้นจะร้ายแรง แต่เขาก็ยังอยู่ข้างๆมันทั้งที่รู้ว่าไม่ควรจะปกป้องเพื่อนในทางที่ผิดแบบนั้น



“สัญญาว่าจะอยู่ข้างๆมึง”



แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร.. คยองซูในวันนี้ถึงได้ดูน่าปกป้องยิ่งกว่าวันนั้นเสียอีก





 




กลิ่นเหล้าเหม็นหึ่งทำเอาคนไม่ค่อยชินกับแอลกอฮอล์แบบคยองซูต้องยกมือขึ้นปิดจมูก




เขานั่งอยู่ข้างๆจงอินบนโซฟาในห้องของเรา โดยชานยอลที่อาสาขับรถมาส่งอีกฝ่ายนั้นกลับไปได้สักพักแล้ว คยองซูไม่รู้ว่าบรรยากาศมึนตึงพวกนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง รู้เพียงว่าพอกลับมาถึง จงอินก็นั่งนิ่งเงียบ หน้าแดงก่ำไปถึงลำคอเพราะฤทธิ์เหล้า



เขาไม่ได้เอ่ยถาม แต่ประโยคหนึ่งจากชานยอลที่บอกก่อนมันจะกลับไปก็ทำให้กระจ่างได้ทันที



‘มันอกหัก.. โดนสาวบอกเลิกน่ะ’



จงอินไม่ได้เมาจนถึงขั้นขาดสติหรือโวยวายเสียงดัง มันแค่กรึ่มๆ นั่งนิ่งๆ และแน่นอนว่ากำลังเสียใจ คยองซูทำอะไรไม่ถูกเพราะเขาไม่ใช่พวกที่ปลอบใจใครเก่ง ดังนั้นเมื่อความเงียบเริ่มกดดันให้ทำอะไรสักอย่าง เขาจึงเดินไปหากาละมังใส่น้ำพร้อมกับผ้าสะอาดหนึ่งผืนแทน



“หันหน้ามา” นั่นเป็นประโยคแรกที่เขาพูดกับจงอินหลังจากนั่งเงียบกันมาครึ่งชั่วโมงเศษ มันหันมาตามที่ขอ ดวงตาของมันเลื่อนลอยและดูเศร้ายิ่งกว่าครั้งไหนๆ



คยองซูถอนหายใจ เขาเอื้อมมือที่ถือผ้าชุบน้ำไปซับเบาๆที่ข้างแก้มของมัน อันที่จริงก็ไม่รู้หรอกว่าควรจะทำยังไง แต่เขาเคยดื่มแอลกอฮอล์หนหนึ่ง พอจะรู้ว่ามันทำให้ไม่สบายตัวเอาเสียเลย



“กูไม่อยากจะว่าหรอกนะ.. แต่รู้ใช่ไหมว่ากูไม่ชอบกลิ่นเหล้า” เขาเอ่ยถามไปด้วยพร้อมกับใช้ผ้าซับลำคอแกร่งของอีกคนไปด้วย “ดีนะที่มีชานยอลมาส่ง ถ้ามึงไปคนเดียวป่านนี้คง..”



เขาเงียบฉับ เมื่อจู่ๆมือที่กำลังใช้ผ้าซับใบหน้าของอีกคนก็ถูกจับตรึงเอาไว้อย่างนั้น



คยองซูจ้องเข้าไปยังดวงตาที่ปรือปรอยของจงอิน เขาอ่านมันไม่ออก.. เช่นกันกับทุกๆครั้งที่ผ่านมาที่คยองซูไม่เคยอ่านมันออกเลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้เราจะสนิทกันมากเพียงใดก็ตาม



เงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนที่สุ้มเสียงทุ้มจะเอ่ยออกมาก่อน



“กูเลิกกับยูอินแล้วนะ” 



เขาไม่ได้ตอบอะไรต่อนอกจากการยกยิ้มให้มันบางๆราวกับจะปลอบใจเท่านั้น จงอินคงเสียใจไม่น้อยนักหรอก.. ก็ใช่สิ เธอคนนั้นตรงกับผู้หญิงในอุดมคติของมันทุกอย่าง ถ้าจะไม่ให้เสียใจเลยก็คงจะแปลกพิกล



“อืม.. ชานยอลบอกแล้ว” เขาเอ่ยตอบ “กูปลอบใจมึงไม่เป็นหรอกนะ”



“…………”



“แต่ว่า.. กูจะอยู่ตรงนี้แหละ ไม่ไปไหนหรอก”



จงอินค่อยๆปล่อยมือที่กอบกุมมือเขาออกเมื่อคยองซูขืนมันน้อยๆเพื่อที่จะเช็ดหน้าเช็ดตาให้อีกคนต่อ มันนั่งนิ่งๆให้เขาทำแบบนั้น แล้วเพียงครู่ รอยยิ้มที่ริมฝีปากของมันก็เกิดขึ้น



พร้อมกับคำพูดที่ไหลกราดเหมือนสายน้ำ



“กูเพิ่งรู้.. ว่าบางทีคนที่ตรงตามใจเราทุกอย่าง อาจจะไม่ใช่คนที่ควรจะอยู่กับเราไปตลอดก็ได้”



มันเป็นประโยคที่ฟังยากเหลือเกินในความคิดของคยองซู เขาแปลคำพูดนั้นไม่ออกเพราะมันกำกวมเกินกว่าที่เขาจะเข้าใจ



“มึงบอกแล้วนะ ว่าจะอยู่กับกูตลอดไป” มันพูดต่ออีก ส่วนเขานั้นนิ่งแล้วก็ยิ้มออกมา



“อือ.. กูบอกแบบนั้นเพราะมีบางคนแถวนี้สัญญาไว้..”



“………..”



“สัญญาว่าจะอยู่ข้างๆกูเหมือนกัน”



พูดจบก็ยกยิ้มบางๆแล้วเอื้อมไปคว้าแขนอีกคนมาเช็ดคลายความไม่สบายตัวให้ ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้นอีกในระหว่างนั้น คยองซูเช็ดหน้าเช็ดตาให้จงอินซ้ำอีกรอบ ก่อนจะผละออกมาเมื่อเห็นว่าใบหน้าแดงก่ำเริ่มดีขึ้น



“เดี๋ยวทำซุปร้อนๆให้กินนะ แต่ถ้ามึงง่วงก็นอนไปก่อนเลย” เขาว่าก่อนจะคว้ากาละมังน้ำพร้อมผ้าเช็ดเตรียมพร้อมจะเดินออกไป



หากกลับถูกรั้งไว้ด้วยคำพูดเสียก่อน



“ถามอะไรอย่างดิ”



ประโยคนั้นเรียกให้คยองซูต้องหันกลับไปสบตาเพื่อนที่กำลังจ้องหน้าเขาอยู่ น่าแปลกที่วันนี้เขามองเห็นภาพซ้อนทับขึ้นมาเสียได้



เจ้าเด็กอินอินที่เป็นแฟนสมัยอนุบาลของเขาคนถัดจากชานยอล



หรือไอ้จงอิน เพื่อนสมัยมัธยมที่คอยปลอบทุกครั้งตอนที่เขาแห้วจากคนที่ชอบ



“สมมติว่าในอนาคต.. ถ้ากูเกิดชอบมึงขึ้นมา มึงจะโกรธไหม”



หรือคิมจงอิน ที่ตอนนี้เป็นผู้เป็นคนขึ้นมากจากเมื่อก่อน และกำลังอกหักจากความรัก 



..และเป็นอีกครั้งที่คยองซูอ่านดวงตาของมันไม่ออก



“มีคนมาชอบ ก็ต้องดีใจสิวะ” เขาเอ่ยตอบยิ้มๆ แม้จะรู้ดีว่าตอนนี้ในหัวใจกำลังเต้นโครมครามเพียงใด “แต่ถ้ามึงสร่าง.. ความคิดมึงคงเปลี่ยนไป”



พูดจบก็หันหลังให้กับคนที่ขึ้นชื่อว่า ‘เพื่อน’ ทั้งที่รู้กันอยู่แก่ใจแล้วว่า เราไม่เคยมองกันและกันว่าเป็น ‘เพื่อน’ มาตั้งแต่ยังเด็ก



อาจจะตั้งแต่อนุบาล.. แว้บแรกที่จงอินคิดว่าคยองซูน่ารักดี



เฉกเช่นเดียวกันกับคยองซู ที่ก็คิดว่าจงอินน่ารักดี.. และน่ารักมากกว่าชานยอลเสียอีก



“ตอนเมานี่แหละที่คนจะพูดอะไรตรงกับใจ”



“……….”



“มึงก็รู้ไม่ใช่หรอ”



คยองซูที่หันหลังอยู่ยิ้มออกมาจนเต็มแก้มอีกครั้ง เขารู้สึกร้อนๆที่ใบหน้าแปลกๆเมื่อถูกพูดจี้จุด แต่นั่นก็เป็นอะไรที่บ่งบอกว่าเราเองก็คิดไม่ต่างกัน



เขาเลิกต่อล้อต่อเถียงกับจงอินแล้วเดินออกมาจากตรงนั้นทันที พร้อมกับเรื่องตอนมัธยมปลายที่ไหลเข้ามาในสมองไม่ยอมหยุด



ยังจำได้ดีว่าตอนนั้นมีเขา จงอิน ชานยอล และเพื่อนอีกส่วนหนึ่ง ดื่มเหล้าฉลองหลังสอบเสร็จจนเมาแอ๋กันถ้วนหน้า แต่คนที่คอทองแดงที่สุดก็ไม่พ้นจงอินที่หน้าแดงแต่ก็ยังมองเขาตาแป๋ว



เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เขาเอ่ยบอกความในใจไปซะหมด



“ไม่ต้องมาจ้องกูเลย มึงมันไอ้ใจดำ!”



“…………”



“กูชอบมึงขนาดนี้ยังโง่อีก.. อึก! ไอ้โง่!” พูดไปก็สะอึกไป แถมตายังปรือจนจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่อยู่แล้ว และน่าอายมากกว่าที่วันนั้นคอทองแดงอีกคนอย่างปาร์คชานยอลดันอัดคลิปเสียงทุกอย่างเก็บไว้ด้วย



ทีนี้รู้หรือยังว่าทำไมคยองซูถึงได้เข็ดขยาดกับรสเหล้านัก



เพราะมันจะทำให้เขาเอ่ยสารภาพจนหมดเปลือกแบบนี้น่ะสิ



“ตกลงว่าไง หันมาตอบก่อนดิ” มันเอ่ยถามอีกเมื่อเห็นว่าเขาไม่ยอมหันไป.. แต่ให้ตายเถอะ ถ้าหันไปตอนนี้มันก็เห็นหมดน่ะสิว่าเขาน่ะหน้าแดงกว่าคนเมาแบบมันเสียอีก



“แล้วแต่มึงสิ..”



“………..”



“ก็รู้อยู่แล้วว่าถ้ามึงชอบ.. ก็หมายความว่าความรู้สึกของเราตรงกัน”



“………..”



“ยังจะต้องถามอีกหรือไง”




บางที.. เราคงเป็นเพื่อนกันมานานมากเกินไปแล้ว


ควรถึงเวลาที่จะต้อง ‘หยุด’ ความเป็นเพื่อนเอาไว้แค่นี้เสียที



: )












TALK:

จบลงอย่างสมบูรณ์แล้วค่ะ

ขอบคุณที่ร่วมเดินทางกันมาจนตอนนี้นะคะ


ฝากฟิคใหม่เราด้วยนะ ใสๆกุ๊งกิ๊งไม่แพ้น้องมังคุดเลย เผื่อใครยังไม่ได้อ่านเนาะ 

>> teeny-weeny <<




ส่วนน้องมังคุด ถ้ามีโอกาสจะพาน้องกลับมาหาทุกคนอีกครั้งนึงค่ะ 

รักและคิดถึงนะ ><




#น้องมังคุดCB




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

22 ความคิดเห็น

  1. #2589 KaRToon_HH (@KaRToon_HH) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 20:36
    นึกว่าจะไม่สมหวังซะแล้ว
    #2589
    0
  2. #2552 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 23:44
    หืออออออเขินไปเลยเพื่อน
    #2552
    0
  3. #2537 blackunicorn2 (@Blackunicorn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 14:43
    ชอบความ3000แบบเน้ แงงงงงงงง
    #2537
    0
  4. #2526 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 12:54
    งื้อออ ชอบแบบนี้เพิ่อนกันอ่า
    #2526
    0
  5. #2506 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 15:47
    ดี้ดีอ่ะ
    #2506
    0
  6. #2364 จีวอนชิ':) (@view1410) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:04
    ฮื่ออออ
    #2364
    0
  7. #2353 bbbbbbbys (@bestyespd) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:39
    ดีกับใจจจจจ
    #2353
    0
  8. #2346 teynittayasut (@teynittayasut) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:59
    มันน่ารักมากกก
    #2346
    0
  9. #2345 Mona_Tanayapong (@Mona_Tanayapong) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:34
    ชอบบบย
    #2345
    0
  10. #2344 dyodo12 (@dyodo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:06
    ขอไคซูซักเรื่องเถอะไรต์ TT ดีงามม
    #2344
    0
  11. #2343 infri (@augustfri) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:47
    น่ารักจัง
    #2343
    0
  12. #2342 kataurii (@kiyo-haru) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:26
    ความละมุนนี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    น่ารักมากอ่าาา ชอบบรรยากาศคู่นี้
    #2342
    0
  13. #2341 Melinoa (@mabomb) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:30
    แหน่ะ หยุดความเป็นเพื่อนมาเป็นอย่างอื่นใช่ม้าาาา
    #2341
    0
  14. #2340 Oo~Pakkad~oO (@ryomaza555) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:07
    น่าร้ากกกกกกกก
    #2340
    0
  15. #2339 Austin's Lady (@jackys-lady) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:33
    งุ้ยยยยยยย ตั้ลร๊ากกกกกกก
    #2339
    0
  16. #2338 misobass (@misobass) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 08:14
    งืออออ น่ารัก
    #2338
    0
  17. #2337 Pia_Anderson (@Natthapanchaya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:50
    อ๋อยยยยย เขินนนนนนนนน><
    #2337
    0
  18. #2336 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:51
    หวานอีก
    #2336
    0
  19. #2335 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:12
    งั้นแม่นางฟ้าสมบูรณ์แบบยูอินก็คือตัวคั่นเวลาสินะ
    #2335
    0
  20. #2334 Little TS (@magician1996) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:08
    โหยยยย ชอบบบบ ฮือออ
    #2334
    0
  21. #2333 i_amgrn (@i_amgrn) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:31
    น่ารักกกกกก ><~
    #2333
    0
  22. #2332 xxnhhzt68 (@xxnhhztt) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:24
    กี๊ดดดเ นึกว่าจะดราม่าแล้ววว
    #2332
    0