purplepeach ✿ || chanbaek

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 193,450 Views

  • 2,589 Comments

  • 12,936 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    138

    Overall
    193,450

ตอนที่ 4 : 04 | แค่ผึ้งหนึ่งตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 81 ครั้ง
    11 ก.ค. 59









 



 

ชานยอลปวดหัวมากกับการจับเด็กคนหนึ่งให้ยืนนิ่งๆ ยืนให้เป็นที่เป็นทาง ไม่ยุกยิกวุ่นวายแล้วเดินไปนู่นไปนี่เหมือนลิงที่อยู่เฉยๆไม่เป็น

 

พี่ๆ เอาซอสมะเขือเทศด้วย

 

ชานยอลพยักหน้ารับคำสั่งของคุณชายคนใหม่ของบ้าน เขาหยิบซอสมะเขือเทศจากชั้นวางมาใส่ลงตระกร้าสองขวด ปกติแล้วครอบครัวของชานยอลไม่ค่อยได้กินซอสมะเขือเทศกันเท่าไหร่นัก แต่วันนี้เขารับปากกับไอ้เด็กแสบแล้วว่าจะพามาช็อปปิ้ง เลยต้องตามใจคุณเขาหน่อย

 

ของแต่ละอย่างที่แบคฮยอนเลือกมีแต่ของกินทั้งนั้น ชานยอลคิดว่าคราวนี้แหละที่เด็กผอมๆจะกลายร่างเป็นโอ่งมังกรเพราะกินเยอะเกินไป

 

ผมว่าจะถามนานแล้วแต่ลืมไปเลยแบคฮยอนเอ่ยขณะที่มือก็ยังแตะๆจับๆไปยังชั้นวางขนมปังแผ่น ปกติที่บ้านพี่ใครเป็นคนทำอาหาร

 

ป้านาอึนน่ะ มีเยริเป็นลูกมือ.. แต่บางทีแม่ก็ทำเองบ้าง

 

แบคฮยอนพยักหน้า ที่จริงแล้วผมทำอาหารเป็นนะ

 

ถามจริงร่างสูงเลิกคิ้ว เขาคิดว่าแบคฮยอนจะทำแค่งานบ้านเป็นอย่างเดียว ไม่คิดว่าหน้าตาซนๆแบบนี้จะทำอาหารเป็นกับเขาด้วย

 

อื้อ ป้ากับพี่ฮันจองชอบให้ผมทำให้

 

ทำเป็นน่ะพอเข้าใจ แต่อร่อยหรือเปล่าก็อีกเรื่องชานยอลเอ่ยแซวไอ้ตัวแสบ เขารับขนมปังแถวจากมือของแบคฮยอนมาใส่ตระกร้าที่ถืออยู่

 

ไม่รู้สิ ป้ากับพี่ฮันจองชอบบอกว่ารสชาติใช้ไม่ได้ทุกครั้งเลยแบคฮยอนเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ แต่ผมก็เห็นเขากินหมดเกลี้ยงอย่างกับเลียจาน

 

คราวนี้ชานยอลหัวเราะเบาๆให้กับถ้อยคำอารมณ์ขันของไอ้เด็กแสบ เขาเดินตามหลังแบคฮยอนที่เดินเร็วอย่างกับจรวด ไอ้ตัวเล็กดูเบิกบานกับการช็อปปิ้งครั้งนี้เป็นอย่างมาก ซึ่งชานยอลก็พอจะเข้าใจว่าแบคฮยอนคงไม่ได้ซื้อของเยอะๆแบบนี้มานานแล้ว

 

หลังจากหยิบนู่นหยิบนี่ใส่ตระกร้าจนของแทบจะล้นออกมา แบคฮยอนก็ยอมรามือ เราสองคนเดินเอาของไปจ่ายเงินก่อนจะช่วยกันหิ้วถุงคนละสองถุงแล้วมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถที่อยู่ตรงชั้นใต้ดิน

 

เอ้อ แบคฮยอนชานยอลเอ่ยเรียกทำให้ร่างเล็กที่กำลังเดินนำอยู่ชะงักขา เจ้าของชื่อหันกลับมามอง ขึ้นไปรอที่รถก่อนได้ไหม

 

อะไรอะ แล้วพี่จะไปไหนแบคฮยอนถามพร้อมกับรับกุญแจรถและถุงพลาสติกจากซูเปอร์มาร์เก็ตที่อีกคนยื่นมาให้

 

เดี๋ยวมา แล้วอย่าแสบจัดจนขับรถออกไปก่อนล่ะชานยอลชี้หน้าเขาเป็นเชิงให้ล้มเลิกความคิดแปลกประหลาดที่อยู่ในหัว แต่จะบ้าหรือไง ใครมันจะกล้าขับรถออกไปกัน แบคฮยอนขับรถไม่เป็นเสียหน่อย

 

ร่างเล็กมองตามแผ่นหลังที่เดินขึ้นบันไดเลื่อนกลับไปทางเดิมอีกครั้ง แบคฮยอนสงสัยนิดหน่อยว่าชานยอลจะไปไหน แต่เขาก็ทำตัวเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายโดยการเดินกลับไปที่รถตามคำสั่ง มือเล็กกดปลดล็อคที่กุญแจแล้วพาตัวเองขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งฝั่งข้างคนขับ

 

แบคฮยอนหยิบช็อคโกแลตจากถุงขึ้นมาหนึ่งบาร์แล้วแกะกิน ที่จริงแล้วเขาชอบช็อคโกแลต แต่นานๆทีเขาถึงจะแอบป้าซื้อมากินได้ เพราะเวลาเขาซื้อพวกขนมนมเนยมากินทีไรก็จะโดนป้าด่า หาว่าใช้เงินฟุ่มเฟือย ทีตอนพี่ฮันจองซื้อมันฝรั่งทอดมาทีนึงสิบๆถุงไม่เห็นป้าจะบ่นสักแอะ

 

แต่ก็นั่นแหละ จะคาดหวังอะไรมากมายกับคนที่ยอมแลกตัวเขากับเงิน นั่นก็ทำให้รู้แล้วว่าสำหรับป้า แบคฮยอนแทบจะไม่มีค่าเลยสักนิดเดียว

 

นั่งกินช็อคโกแลตไปพักหนึ่งที่นั่งฝั่งคนขับก็เปิดออก ชานยอลกลับมาพร้อมถุงอีกใบที่อยู่ในมือ ร่างสูงหันมาขอกุญแจจากเขาก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์

 

เอ้า ซื้อให้” ..แล้วก็ยื่นถุงพลาสติกใบที่ติดมือมาด้วยนั้นให้แบคฮยอน

 

เจ้าตัวเล็กรับมาแบบงงๆก่อนจะเปิดถุงออกดู ในนั้นมีกล่องสีขาวสะอาดนอนแน่นิ่งอยู่ หากแต่สิ่งที่ทำให้แบคฮยอนตาโตก็คือยี่ห้อที่แปะหราอยู่บนฝากล่อง

 

โทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดที่โคตรฮิตในตอนนี้!

 

พี่ซื้อให้ผมหรอ!ร่างเล็กเบิกตาจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า

 

อือ เห็นเธอไม่มีใช้ก็เลยซื้อมาให้

 

ถามจริง!แบคฮยอนมองถุงในมือสลับกับมองหน้าชานยอลไปด้วย ให้จริงๆหรอ

 

ถามอีกรอบจะเอากลับไปคืนเขาเดี๋ยวนี้แหละ

 

โอ๋ๆๆ ล้อเล่นน่า ให้แล้วก็ให้เลยซี่แบคฮยอนยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงกันทุกซี่ ดีเลย อย่างงี้ผมจะต้องโทรหาลู่หานเป็นคนแรก ป่านนี้มันต้องเป็นห่วงแน่ๆเพราะผมขาดการติดต่อไปตั้งแต่เมื่อวาน

 

แบคฮยอนทำท่าจะเอากล่องออกมาจากถุง แต่ปาร์คชานยอลจับข้อมือบางแล้วจ้องหน้าไอ้เด็กซนเอาไว้สียก่อน คนตัวเล็กทำหน้าเหมือนสงสัยและทำท่าจะขืนข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ชานยอลก็ยังรั้งเอาไว้แบบนั้นไม่หยุด

 

อะไร-

 

เวลาผู้ใหญ่ให้ของต้องทำยังไง

 

ที่จริงแล้วชานยอลไม่ได้โกรธเคืองอะไรที่แบคฮยอนไม่ยอมขอบคุณเขาก่อน ไอ้ตัวแสบคงไม่ค่อยได้รับของหรือน้ำใจจากผู้อื่นเท่าไหร่นัก แล้วก็อาจจะไม่เคยมีใครสอนว่าต้องทำ ดังนั้นนี่คงเป็นหน้าที่ของผู้ปกครองแบบชานยอลที่ต้องคอยขัดเกลาให้แบคฮยอนเข้าใจมารยาททีละน้อย

 

อ่า.. ผมลืมไปเลยเจ้าตัวเล็กหัวเราะแหะๆ ขอบคุณนะพี่ ผมจะใช้มันอย่างดีที่สุด

 

ชานยอลยิ้มน้อยๆแล้วปล่อยข้อมือบางให้เป็นอิสระ แบคฮยอนหยิบกล่องในนั้นขึ้นมามองแล้วค่อยๆเปิดมันออก โทรศัพท์เครื่องสีขาวรุ่นใหม่ที่ชานยอลลงทุนออกเงินให้ไอ้ตัวเล็กด้วยตัวเองถูกมือบางหยิบขึ้นมาชื่นชม

 

แบคฮยอนส่งเสียง ว้าว’ ‘โว้วๆๆ’ ‘นี่มันสุดยอดแบบนั้นอยู่หลายครั้งจนชานยอลต้องหัวเราะออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

แล้วเขาก็กำลังคิดในหัวเดี๋ยวนั้นเอง ว่าถ้าเขาสอนมารยาทให้กับแบคฮยอนเยอะกว่านี้อีกนิด

 

 

..เด็กมันจะยอมเรียกเขาว่า พี่ชานยอล ให้ชื่นใจสักครั้งไหมนะ

 




 

 

ตู้ด.. ตู้ด..

 

แบคฮยอนทำหน้ามุ่ย ขัดใจกับเสียงสัญญาณรอสายที่ดังไม่ยอมหยุด หลังจากเมมเบอร์ของชานยอล คุณนายปาร์ค เยริ และป้านาอึนเสร็จแล้วเขาก็มาหยุดยืนอยู่ตรงสนามหญ้าหลังบ้าน แบคฮยอนเพิ่งได้เดินมาตรงนี้ครั้งแรก มันใหญ่กว่าตรงหน้าบ้านอยู่หลายเท่า แถมยังมีต้นไม้ต้นใหญ่ขนาดสองคนโอบอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ด้วย

 

แบคฮยอนพยายามต่อสายหาลู่หานมาสักพักแล้วแต่ไอ้เพื่อนตัวดีก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์เสียที นี่จิตใจไม่คิดจะเป็นห่วงหรือรอโทรศัพท์จากเขาเลยหรือไงกัน

 

ตู้ด.. ตู้ด..

 

ร่างเล็กลองวางแล้วต่อสายอีกครั้ง คราวนี้ถ้าลู่หานไม่รับโทรศัพท์อีกเขาก็จะเลิกพยายามแล้ว เสียงรอสายดังอยู่นาน จนกระทั่งมันขาดหายไป พร้อมกับเสียงของใครบางคนที่กรอกลงมา

 

[สวัสดีครับ]

 

แบคฮยอนยิ้มอย่างดีใจที่ลู่หานยอมรับโทรศัพท์เขาเสียที แต่ตามประสาคนแสบชอบแกล้งชาวบ้านแบบเขา ความโมโหเล็กๆที่ลู่หานมัวแต่ลีลาไม่ยอมรับโทรศัพท์ก็ทำให้ร่างเล็กต้องเก๊กส่งเสียงหล่อกลับไปอย่างช่วยไม่ได้

 

สวัสดีจ้า น้องลู่หาน

 

แบคฮยอนอมยิ้ม เขาพยายามเลียนเสียงสำเนียงให้เหมือนกับลูกค้าร้านไก่ทอดคนหนึ่งที่พยายามตอแยและจีบลู่หานอยู่ประมาณสองเดือนก่อนจะหายไปเพราะถูกลู่หานด่าด้วยถ้อยคำสุภาพ รายนั้นไม่ชอบคนเซ้าซี้ แต่ลูกค้าคนนั้นดันมีนิสัยตรงกับสิ่งที่ลู่หานไม่ชอบไปเสียทุกอย่าง

 

[ค.. คุณเซฮุนหรอ]

 

จ้า พี่เองแหละแบคฮยอนกัดริมฝีปากกลั้นหัวเราะ พอดี.. พี่เปลี่ยนเบอร์น่ะ เลยโทรมาบอกน้องลู่หานไว้

 

[ผมเคยบอกไปแล้วไม่ใช่หรอครับว่าอย่าโทรมาอีก]

 

ก็พี่คิดถึงนี่จ๊ะ ใครมันจะไปอดใจไหวกัน

 

[.............]

 

ตื่นมาพี่ก็คิดถึงลู่หาน กินข้าวพี่ก็คิดถึงลู่หาน อาบน้ำก็ยังคิดถึงลู่หาน ก่อนนอนก็ไม่วายคิดถึงลู่หานอีกแล้ว

 

[หยุดพูดถึงผมแบบนั้นเถอะ ไม่งั้นผมจะวางแล้วนะ]

 

ลู่หานส่งเสียงขู่ฟ่อแต่ไม่ได้ดูน่ากลัวเลยสักนิด ไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมลูกค้าที่ชื่อเซฮุนนั่นถึงได้ตามตอแยอยู่หลายเดือน

 

โอเค.. งั้นพี่ขอไปหาที่ร้านได้ไหม

 

[อย่ามา!] ลู่หานเผลอพูดเสียงดังลั่นจนแบคฮยอนเกือบหลุดขำ [เอ่อ.. คือผมหมายความว่าไม่ต้องมาหรอกครับ ช่วงนี้ร้านปรับปรุงอยู่]

 

แบคฮยอนส่ายหัว ดูท่าลู่หานจะเข็ดขยาดกับพ่อหนุ่มคนนี้จริงๆ แต่เมื่อวานพี่ขับรถผ่านร้านก็ยังเปิดอยู่นี่จ๊ะ ทำไมต้องโกหกกันด้วยล่ะที่รัก

 

[ผมไม่ใช่ที่รักของคุณสักหน่อย นี่เริ่มจะขนลุกแล้วนะ]

 

เปลี่ยนเรื่องแล้ว ไหนตอบมาก่อนว่าโกหกพี่ทำไมแบคฮยอนแกล้งทำเสียงโหด นี่เขาก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกันว่าตัวเองเสียงเหมือนเซฮุนอะไรนั่นขนาดนั้นเลยหรือไง ลู่หานถึงเชื่อสนิทใจขนาดนี้

 

[กะ.. ก็..]

 

“.............”

 

[ฮืออออ.. ผมขอโทษ ผมยอมรับแล้วก็ได้ว่าผมกลัวคุณ]

 

เสียงลู่หานร้องไห้โฮดังลอดผ่านลำโพงมาทำเอาแบคฮยอนเบิกตากว้าง [คุณอย่าทำให้ผมกลัวไปมากกว่านี้เลยนะ ผมขอร้อง ออกไปจากชีวิตผมเถอะ ฮึก ฮือออออ]

 

ย่าห์ๆๆ ลู่หาน นี่ฉันเองแบคฮยอน

 

[ฮึก จะมาไม้ไหนอีกคุณเซฮุน พอได้แล้ว ผมจะวางแล้วนะ]

 

เฮ้ไอ้เบื๊อก นี่แบคฮยอนเองโว้ย!

 

[ฮึก.. ห.. หา] ลู่หานทำเสียงไม่เชื่อ [แบคฮยอน.. จริงอะ]

 

เออ ฉันเอง บยอนแบคฮยอนคนเดิม

 

แบคฮยอนหลุดขำเมื่อได้ยินเสียงสะอื้นฮักที่ยังดังมาจากปลายสาย นี่ลู่หานมันกลัวคุณเซฮุนถึงขั้นน้ำตาแตกเลยหรอเนี่ย หรือมันแค่แอคติ้งเฉยๆ

 

[แกเป็นบ้าหรอ มาแกล้งฉันทำไมเนี่ย!]

 

เอ้า ใครมันจะไปรู้ว่าแกจะกลัวคุณเซฮุนขนาดนั้นอะแบคฮยอนขำก๊าก ในขณะที่ลู่หานสาดคำด่าสุดแสนจะสุภาพกลับมาไม่หยุด โอเคๆ ขอโทษแล้วกันนะลู่หาน คือฉันจะโทรมาบอกว่าต่อจากนี้จะใช้เบอร์นี้แล้วนะ เมมไว้เลย

 

[อ้าว ได้โทรศัพท์ใหม่แล้วหรอ]

 

อื้อ พี่เขาซื้อให้

 

[โห ใจดีอะ] ลู่หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงชื่นชม [แล้วที่นั่นเป็นไงบ้าง โอเคไหม]

 

ก็ดีนะ อากาศดีเพราะอยู่แถวชานเมือง แถมบ้านก็ไม่ได้ใหญ่เว่อร์เหมือนอย่างที่กลัว

 

แบคฮยอนเล่าไปยิ้มไป เขาเล่าให้ลู่หานฟังเกี่ยวกับเมื่อวานที่ถูกแม่ของชานยอลรับน้องจนบ่อน้ำตาแตก เล่าถึงป้าแม่บ้านที่ใจดีกับเยริที่ตอนนี้กำลังจะกลายมาเป็นเพื่อนของเขาในไม่ช้า แล้วก็เล่าถึงห้องนอนใต้หลังคาของตัวเองด้วย

 

อบอุ่นดีนะ ที่นอนงี้นุ่มมาก นอนทีเหมือนกำลังนอนลงไปกลางกองสำลีใหญ่ๆร่างเล็กเล่าแล้วพาตัวเองมาหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ แบคฮยอนทรุดตัวนั่งลงไปใต้ร่มเงาของมันแล้วเอาหลังพิงไว้กับลำต้น

 

[ห้องใต้หลังคา.. ก็ต้องเล็กน่ะสิ]

 

บอกตรงๆเลยแล้วกัน ฉันคิดว่าไม่มีที่ไหนชวนให้อึดอัดใจเท่าห้องนอนที่บ้านของป้าแล้วล่ะแบคฮยอนนึกไปถึงห้องนอนเท่ารูหนูห้องเดิมของตัวเองที่มีสภาพทรุดโทรมเหมือนผ่านการใช้งานมาเป็นร้อยปี ห้องที่นี่เล็กก็จริง แต่สะอาดแล้วก็อบอุ่นมาก

 

[ดีแล้วๆ ไว้วันไหนฉันจะไปเยี่ยมแกนะ] ลู่หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส [เอ้อ.. แล้วปลอกหมอนแกล่ะ เป็นสีเหลืองหรือเปล่า]

 

อ่า.. ใช่ มันเป็นสีเหลืองเหมือนขนเป็ดเลยร่างเล็กขมวดคิ้วน้อยๆ ว่าแต่แกรู้ได้ไง

 

แบคฮยอนจำได้ว่าไม่เคยเล่าให้ลู่หานฟัง แต่ปลายสายก็ไม่น่าจะเดาถูกเผงขนาดนี้ คนตัวเล็กขยับคอที่เมื่อยล้าขณะรอคำตอบจากเพื่อนสนิท ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองใบไม้สีเขียวๆที่เป็นร่มบังแดดให้กับเขาอยู่

 

แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง..

 

[ก็วันนั้นพี่ชานยอลถามฉันว่าแกชอบสีอะไร ฉันก็บอกไปว่าสีเหลือง แล้วก็ถามเขาว่าถามไปทำไม]

 

“................”

 

[เขาก็บอกว่าจะไปซื้อปลอกหมอนให้แก]

 

แบคฮยอนนั่งนิ่ง ตาสองข้างเบิกค้างแล้วจ้องมองอะไรบางอย่างที่ห้อยระย้าลงมาจากต้นไม้ [เฮ้.. แบคฮยอน]

 

“............”

 

[แบค เงียบเลยนะ ยังอยู่ในสายหรือเปล่า]

 

แบคฮยอนรู้สึกเหมือนมีอะไรตรึงตัวเขาไว้ไม่ให้ขยับ เมื่ออยู่ๆก็บังเอิญเห็นรังผึ้งรังเบ้อเริ่มซึ่งอยู่ตรงต้นไม้ มันใหญ่มากแถมยังมีผึ้งบินวนเวียนอยู่ตรงนั้นอีกต่างหาก

 

ใหญ่จนแบคฮยอนตกใจ ช็อคตาค้างไปแล้ว

 

และยิ่งช็อคเข้าไปใหญ่ เมื่อมีผึ้งตัวหนึ่งสังเกตเห็นเขา และกำลังบินเข้ามาใกล้

 

[แบคฮยอน เป็นอะไร-]

 

อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

 

[แบคฮยอน! แบคฮยอน! แกเป็นอะไรหรือเปล่า]

 

ร่างเล็กร้องออกมาสุดเสียง แบคฮยอนเบิกตากว้าง มือเรียวรีบคว้าตัวผึ้งซึ่งเกาะอยู่ตรงคาง เขาจับมันแล้วเหวี่ยงออกไปให้ไหลที่สุดตามสัญชาตญาณของตัวเอง

 

แต่ความเจ็บที่แล่นริ้ว ก็ได้บอกเขาเป็นที่เรียบร้อยแล้วว่ามันไม่ทัน ..ไอ้ผึ้งตัวนั้นปล่อยเหล็กในใส่คางของเขาแล้วเป็นที่เรียบร้อย

 

[แบคฮยอน! ได้ยินไหม!]

 

ลู่หาน!

 

[ว่าไง!]

 

แย่แล้ว! แย่แล้ว!” ร่างเล็กลุกขึ้นยืนพรวดแล้วทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้

 

[ทำไม แกเป็นอะไร!]

 

 

ฉันโดนผึ้งต่อย จะทำยังไงดี๊!




50%




ปาร์คชานยอลกลั้นขำจนตัวสั่นเมื่อมองเห็นสิ่งมีชีวิตผมสีม่วงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

 

อย่าว่าเขาเลย.. เพราะไอ้จงอินกับลู่หานที่ตามมาสมทบหลังจากรู้เรื่องก็กำลังกลั้นขำอยู่ตรงนี้เช่นกัน

 

หากย้อนกลับไปเมื่อประมาณชั่วโมงก่อน แบคฮยอนวิ่งเข้ามาแล้วโวยวายยกใหญ่ว่าตัวเองถูกผึ้งต่อย ชานยอลตกใจแทบแย่ เขารีบพาเด็กหัวม่วงส่งคลินิกแถวๆบ้านทันที พอหมอบอกว่าแบคฮยอนไม่ได้มีอาการแพ้รุนแรงแค่อาจจะบวมนิดหน่อยชานยอลก็อุ่นใจ

 

แล้วตอนนี้อาการบวมก็เผยให้เห็นแล้ว

 

เฮ้ จะกลั้นขำกันอีกนานไหม หน้าผมมันมีอะไรตลกมากงั้นหรอ

 

ชานยอลหลับตาแล้วกัดริมฝีปากกลั้นเสียงหัวเราะ สภาพไอ้ตัวเล็กตอนนี้อย่างกับอมลูกมะนาวใหญ่ๆเอาไว้ในปากสองลูก แถวๆคางก็บวมตามไปด้วย ดีที่ปากกับส่วนอื่นไม่ได้บวม ไม่งั้นคงฮาแตกกันกว่านี้แน่

 

อื้อ.. คือ.. มันก็ตลกดีอะไอ้จงอินว่าแล้วหัวเราะแบบไร้เสียงจนไหล่สั่น

 

ไม่เห็นจะตลกตรงไหนเลย นี่ผมโดนผึ้งต่อยมานะ แต่ทุกคนมานั่งขำกันแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนไอ้ตัวเล็กทำหน้างอแล้วยกมือขึ้นกอดอก คุณหมอบอกว่าอาการบวมจะค่อยๆดีขึ้นและหายไปภายในหนึ่งอาทิตย์เพราะแบคฮยอนไม่ได้แพ้มาก ที่บวมนี่ก็แค่บวมตุ่ยๆไม่ได้บวมจนน่าเกลียด

 

แต่ไอ้ที่มันตุ่ยๆนั่นแหละ ทำให้หน้าของเด็กแสบตอนนี้ตลกเป็นบ้าเลย

 

เอ้อ แล้วนี่ปวดตรงที่ถูกต่อยหรือเปล่าลู่หานเปลี่ยนเรื่องและดูเหมือนจะหยุดขำได้สำเร็จก่อนใครเพื่อน

 

แรกๆก็เจ็บแต่หายแล้วแบคฮยอนว่าก่อนจะหันมามองหน้าชานยอลที่ยังกัดริมฝีปากอยู่อย่างนั้น ย่าห์ พี่จะขำผมอีกนานไหม

 

ห้ะ เปล่านี่ชานยอลส่ายหัวปฏิเสธ โอเค เลิกขำ ไม่ขำแล้ว

 

สุดท้ายเราทั้งหมดก็เลิกขำเพราะดูเหมือนไอ้เด็กแสบจะไม่พอใจเสียแล้ว วันนี้คุณนายปาร์คไม่อยู่เพราะเข้าไปดูร้าน ส่วนคุณปาร์คผู้เป็นประมุขของบ้านก็เคลียร์งานอยู่ที่บริษัท เลยเหลือแต่เด็กวัยรุ่นสี่คนที่นั่งกินข้าวกันอยู่บนโต๊ะ

 

แล้วนี่ลู่หานจะกลับยังไงแบคฮยอนเอ่ยถามก่อนจะยัดช้อนเข้าปากอย่างทุลักทุเล พอแก้มกับคางบวมก็ทำให้ปากของเจ้าเด็กแสบดูเล็กเข้าไปอีก

 

เดี๋ยวพี่จงอินไปส่งที่ร้านลู่หานเอ่ยบอก ตอนที่ได้ยินแบคฮยอนร้องโวยวายว่าโดนผึ้งต่อยแล้วตัดสายไปลู่หานก็รีบโทรหาพี่ชานยอล แต่รายนั้นไม่รับ(มาคิดได้ทีหลังว่าจะโทรทำไมในเมื่อสองคนนั้นอยู่บ้านเดียวกัน) เขาเลยตัดสินใจโทรหาพี่จงอินให้มารับไปบ้านของพี่ชานยอลแทนเพราะความเป็นห่วงเพื่อน

 

เรานั่งกินกันอีกสักพักก่อนที่ทุกอย่างจะถูกจัดการจนเกลี้ยง แบคฮยอนกับลู่หานอาสาล้างจานเองแล้วก็ไล่ให้ป้านาอึนกับเยริไปพักผ่อน อ้อ.. พูดถึงเยริ เด็กผู้หญิงคนนั้นยังคงชมเขาน่ารักไม่ขาดปาก ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่งโดนผึ้งต่อยจนแก้มบวมมาก็ตาม

 

ลู่หานกับจงอินกลับบ้านไปแล้ว ทีนี้ในบ้านก็เหลือแค่สองคนที่ยังทำกิจวัตรอยู่ แบคฮยอนเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำรวมด้านล่างเพราะห้องของเขาไม่มีห้องน้ำในตัว ส่วนชานยอลก็ไปอาบน้ำในห้องของตัวเองเช่นกัน คนตัวเล็กอาบน้ำด้วยครีมอาบน้ำขวดใหม่ที่ชานยอลเพิ่งเลือกให้ เนื่องด้วยว่าเขาใช้สบู่จากร้านสะดวกซื้อมานาน เลยไม่ถนัดเรื่องครีมอาบน้ำพวกนี้เท่าไหร่นัก

 

กลิ่นนี้หอมดี ชานยอลว่าอย่างนั้นตอนที่เราอยู่ห้างสรรพสินค้าด้วยกัน ก่อนจะยื่นขวดครีมอาบน้ำที่เปิดฝาอ้าออกมาให้เขาดม

 

หือ.. กลิ่นอย่างกับแป้งเด็ก

 

ก็หอมดีไม่ใช่หรอ ชานยอลเลิกคิ้ว เอากลิ่นนี้แหละ เรื่องมากนักเดี๋ยวก็ให้เอาน้ำยาล้างจานอาบน้ำซะเลย

 

แบคฮยอนยู่ปากเมื่อนึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อตอนสายๆของวันนี้ เขาก้มลงดมแขนของตัวเองที่ยังมีกลิ่นครีมอาบน้ำติดอยู่ มันเหมือนแป้งเด็กจริงๆนะ ไอ้ตัวแบคฮยอนเองก็ไม่ค่อยคุ้นกับกลิ่นแบบนี้เท่าไหร่ด้วยสิ

 

ร่างเล็กเลิกให้ความสนใจกับกลิ่นติดตัวแล้วเดินขึ้นมาที่ห้องใต้หลังคาของตัวเอง แบคฮยอนนั่งแหมะลงไปบนเตียง จัดการกดโทรศัพท์เล่นเกมที่ชานยอลเพิ่งโหลดไว้ให้ แบคฮยอนอยากจะแชทคุยกับคนอื่นเหมือนกันนะ แต่ทั้งชีวิตเขาก็มีคนที่ผ่านเข้ามาแค่ไม่กี่คน ตอนนี้คนสำคัญก็อยู่บ้านเดียวกัน ดังนั้นก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่แบคฮยอนจะต้องแชทพร่ำเพรื่อ

 

นอนอยู่สักพักเสียงเปิดประตูก็ดึงความสนใจ ชานยอลเดินเข้ามาในสภาพหัวเปียก มือหนาใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กขยี้ผมที่เทาเข้มที่เปียกชื้นของตัวเองแล้วคว้าเก้าอี้มานั่งตรงข้างเตียงของแบคฮยอน

 

พี่ไม่นอนหรอ

 

เหอะ ยังไม่ง่วง ชานยอลส่ายหัวปฏิเสธ แล้วนี่ทำไร เล่นเกม?

 

อือ ไม่มีไรทำเลย แบคฮยอนหาววอดแล้วทำปากแจ้บๆ ในมือก็ยังเล่นเกมในสมาร์ทโฟนไปด้วย

 

เฮ้ย หน้าเริ่มยุบแล้วนี่

 

ชานยอลสังเกตเห็นว่าร่องรอยการบวมเนื่องจากแพ้พิษผึ้งตรงบริเวณคางของแบคฮยอนเริ่มยุบลงไปบ้างแล้ว เหลือแค่ลูกมะนาวสองลูกตรงแก้มที่ยังบวมให้เห็นชัดอยู่

 

พูดเป็นเล่น นี่เพิ่งผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงเองนะพี่

 

ของแบบนี้มันแล้วแต่คน หมอบอกว่าสูงสุดอาทิตย์นึง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะหายภายในวันสองวันไม่ได้สักหน่อยชานยอลกระเถิบเก้าอี้เข้าไปใกล้เด็กแสบที่นอนอยู่บนเตียง ไหน ลุกขึ้นมาเร็ว

 

ทำไรอะ

 

จะดูหน้าว่าเริ่มยุบไปเยอะหรือยัง

 

คนตัวเล็กดันตัวเองขึ้นมาจากเตียงด้วยท่าทางอิดออด แบคฮยอนนั่งในท่าหย่อนขาลงกับพื้นแล้วหันหน้าชนกับชานยอลที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมมาจับแถวๆสันกรามของเขาเอาไว้ก่อนจะตีแปะๆเบาๆ ตรงนี้ก็ยุบแล้ว เหลือแค่แก้มที่ยังไม่ยุบ

 

แล้วพี่ว่าอีกนานมั้ยกว่ามันจะยุบ

 

ถ้ากินยาตามที่หมอสั่งก็น่าจะสองสามวันมั้ง เดานะ ชานยอลเขยิบเก้าอี้จนหัวเข่าของเขาแทบจะติดกับหัวเข่าของแบคฮยอน ตอนเด็กๆแม่เคยบอกว่าถ้าเป็นแผล ให้เป่า เดี๋ยวหาย

 

แบคฮยอนเลิกคิ้วขึ้น เพิ่งสังเกตว่าตอนนี้ใบหน้าของเขากับชานยอลอยู่ใกล้กันจนเกือบจะเข้าขั้นอันตราย แถมมือหนาๆก็ยังจับตรงสันกรามของเขาไม่ปล่อยเลย

 

และตามประสาเด็กแสบ.. แบคฮยอนยกยิ้มบางๆก่อนจะพูดออกไป

 

แล้วถ้าหน้าบวม เป่าแล้วจะหายด้วยไหม

 

คราวนี้ชานยอลชะงัก เขาจ้องมองเข้าไปยังดวงตากลมๆของไอ้เด็กตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงหน้า ชานยอลไม่เคยคิดว่าเขาเข้าข่ายคนโรคจิตมาก่อนในชีวิตนี้ จนกระทั่งครั้งนี้นี่แหละ

 

.. ที่เขาดันมองว่าแก้มบวมๆของแบคฮยอนก็น่าฟัดไม่แพ้กับตอนปกติเลย

 

ได้สิ.. ถ้ายอมให้เป่า

 

แบคฮยอนเอียงหน้าซบกับมือหนา ริมฝีปากยังกระตุกยิ้มอยู่แบบนั้นเหมือนพวกคนเจ้าเล่ห์ ถ้างั้นก็เป่าให้หน่อย.. ผมจะได้หายไวๆ

 

ท้าเองนะ

 

ไม่ได้ท้า นี่พูดจริง พูดจบก็ดึงมือของอีกคนที่อยู่ตรงสันกรามลง ก่อนจะหลับตา ผมอยากหายไวๆ ถ้าพี่เชื่อว่าการเป่าเพี้ยงแล้วมันทำให้หาย ผมก็กล้าให้พี่ทำ

 

ชานยอลกลืนน้ำลายลงคอ จ้องมองใบหน้าหวานใสที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ตรงหน้า แบคฮยอนตัวขาวสะอาด ขัดแย้งกับวิถีชีวิตที่เผชิญมาโดยตลอดเป็นอย่างมาก และความขาวสะอาดเหล่านั้นก็ทำให้ชานยอลอดไม่ได้เลยที่จะยื่นหน้าเข้าไปใกล้คำท้าของอีกคน

 

ใกล้.. จนกระทั่งได้กลิ่นครีมอาบน้ำที่เขาเป็นคนเลือกเอง

 

หอมเหมือนแป้งเด็ก และเขาคิดว่ากลิ่นนี้เข้ากับแบคฮยอนที่สุด

 

ชานยอลเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้แล้วเอียงมันเล็กน้อยจนปลายจมูกโด่งชนกับแก้มใสเบาๆ ก่อนที่ริมฝีปากจะพ่นลมเบาๆออกไปที่แก้มของอีกคน แล้วตอนนั้นเองที่ชานยอลสัมผัสได้ว่าแบคฮยอนสะดุ้งน้อยๆ

 

.. เขาจึงแกล้งเด็กแสบโดยการใช้ปลายจมูกชนกับแก้มขาวๆนั่นอีกรอบ

 

พ.. พี่

 

จนกระทั่งเสียงกระท่อนกระแท่นนั่นเอ่ยเรียกเขา ชานยอลกระตุกยิ้มแล้วผละใบหน้าออกมา เขาจ้องมองเจ้าตัวเล็กที่ลืมตาขึ้นมาตอนไหนก็ไม่รู้ แบคฮยอนกระพริบตาถี่ๆ แถมแก้มใสๆสีขาวนั่นก็เปลี่ยนเป็นริ้วสีแดงจัดเหมือนกำลังเขินอย่างรุนแรง

 

ชานยอลรู้ว่าเด็กคนนี้กำลังเขิน..

 

ทั้งที่เป็นคนเริ่มก่อนแท้ๆ

 

เป่าเพี้ยงไปแล้ว พรุ่งนี้หายบวมเลย เชื่อสิ เขาเอ่ยบอกแล้วลูบกลุ่มผมของอีกคนเบาๆ

 

............... ส่วนแบคฮยอนก็ยังหน้าขึ้นสี แถมยังทำตัวเก้ๆกังๆอีกต่างหาก เจ้าเด็กนี่มันเก่งแต่ปากจริงๆ พอเขาเอาจริงหน่อยก็ทำเป็นเขินหน้าแดง

 

เฮ้อ ไปนอนแล้วดีกว่า ชานยอลแสร้งทำท่าบิดขี้เกียจก่อนจะลุกขึ้นยืน เขาเอาเก้าอี้ไปเก็บไว้ที่โต๊ะเขียนหนังสือดังเดิม จนถึงตอนนี้แบคฮยอนก็ยังไม่พูดอะไรออกมาสักคำ เขาเดาไม่ถูกเลยว่าไอ้ตัวเล็กกำลังเขินจนพูดไม่ออก หรือไม่มีอะไรจะพูดจริงๆกันแน่

 

และขณะที่กำลังจะเดินออกจากประตู ชานยอลก็นึกอะไรขึ้นมาได้เสียก่อน มันเป็นเรื่องสำคัญที่เขาต้องถามแบคฮยอนก่อนเรื่องอื่นใด เพราะมันคือประโยชน์ของตัวแบคฮยอนเอง

 

เอ้อ แบคฮยอน

 

.............

 

 

อยากเรียนหนังสือหรือเปล่า


 






TALK:

ฮึบๆ 

เราเปิดเรื่องยาวแล้วน้า มีเพื่อนชวนเพื่อนมาอ่านได้นะคะ 55555555555555

สำหรับตอนนี้หลายคนต้องหาว่าเราปัญญาอ่อนตอนน้องโดนผึ้งต่อยแหงเลย แต่ที่วางพล็อตไว้ให้น้องโดนผึ้งต่อยก็เพราะตอนท้ายนี่แหละ วะฮะฮ่า

ตอนหน้ามีตัวละครใหม่มาแล้ว ฝากด้วยนะคะ ♥

อ้อ ฝากติดแท็กกับคอมเม้นท์ด้วยนะเจ้า ไม่งั้นเราจะไม่มีกำลังใจ ;-;

แถมๆ นี่มันยัยหัวมังคุด! 5555555555555555555




#น้องมังคุดCB

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 81 ครั้ง

124 ความคิดเห็น

  1. #2566 PINKLAND (@pinkyariss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 07:21
    แก้มนุ่มมากมั้ย
    #2566
    0
  2. #2553 izfxrn (@fxrn) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 14:11
    กรี๊ดดดดด
    #2553
    0
  3. #2542 Chankuma (@chansuju151137) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 00:15
    เนียนเนาพพี่ชาน
    #2542
    0
  4. #2528 zamav5006810 (@zamav5006810) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 16:42
    ลั่นตรงบอกเดี๋ยวให้อาบน้ำด้วยน้ำยาล้างจาน
    #2528
    0
  5. #2509 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 20:44
    โอ้ยย รูปปป555
    อยากสิเนอะแบค
    #2509
    0
  6. #2493 GBright˙ω˙ (@logooo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 22:27
    เลาเขิลอ่ะเลาเขิลลลล
    #2493
    0
  7. #2478 pim pimmi (@pim35225) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 17:51
    งื้ออออออออ
    #2478
    0
  8. #2465 Dew_30 (@Dew_30) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 12:36
    พี่ปาร์คคนเนียน
    #2465
    0
  9. #2458 พี่เป็นติ่ง (@pungpond44) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 13:31
    พี่ปาร์คคนป๋า พี่ปาร์คคนเปย์ อะเบ้ยๆ
    #2458
    0
  10. #2395 Hunbears (@hunbears) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:34
    โดนผึ้งต่อยแก้มบวมก็ตั้ลล้ากกกกกกกกกกดูจิ๊พิชานแอบหอมแก้มน้องไปอีก55555555
    #2395
    0
  11. #2317 Chopoom94 (@chompoo3957) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 01:52
    555555555555 อยากเห็นๆ ตอนนี้ขรรมก๊ากอ่ะ
    #2317
    0
  12. #2302 Dyo.A (@aueydoexoonly) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 11:53
    น่ารักกกก
    #2302
    0
  13. #2289 NookNH94 (@kachapa30) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 22:52
    ชานยอลฉวยโอกาสสสสส 55555
    #2289
    0
  14. #2247 pakh63 (@nu_phakh) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 09:56
    ชานยอลห้ามใจสิ555
    #2247
    0
  15. #2231 somruethai1307 (@somruethai1307) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 12:14
    ชนแก้มๆๆ
    #2231
    0
  16. #2213 CBshipper_ (@mygarin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 01:46
    อ้าววววว เขินๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ ดูเหมือนแสบนะ แต่เอาจริงๆแบบก็ดูไร้เดียงสาอ่ะ ฮ่าๆๆๆ พี่ชานอย่างป๋า จะส่งเสียเลี้ยงดูทุกอย่างเลยสินะ ฮ่าๆๆ
    #2213
    0
  17. #2189 phirayajungkook (@phirayajungkook) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 16:36
    ซนจริงๆๆ ยัยหนูหนิ
    #2189
    0
  18. #2091 aonniieeee (@wichuda21) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 10:02
    แบคฮย๊อนนนน เอ็นดูอะ เป็นเด็กแสบที่น่ารักจัง
    #2091
    0
  19. #2085 little daffodil (@wannyrenesmee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 00:24
    ขำเจ้าเด๋กหัวม่วงโดนผึ้งต่อยสงสารก็สงสารขำก็ขำ พี่ชานยอลแกล้งน้องกำไรตัวเองเห็นๆ มีการเป่าแผล โอ้ยเขิน
    #2085
    0
  20. #2071 Ppp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2559 / 18:30
    ซื้อมือถือให้ด้วยค่ะ เปย์แรงมาก แบคนี่เด็กเสี่ยชัดๆ 55555555

    โอ้ยตาย โดนผึ้งต่อย แบคเอ้ยยยยยย 5555555

    พิชานแอบหอมแก้มน้องง่ะะะะ ข่นบร้าาาาาาาาา
    #2071
    0
  21. #2059 inspirit cool (@suneerat-ice) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 23:04
    ง้อวววว เขินไปดิ่ยัยหัวมังคุด
    #2059
    0
  22. #2051 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 07:28
    จะแกล้งเขาแต่ตัวเองโดนเล่นเอง เขินไปเลยดิ 55555555
    #2051
    0
  23. #2033 Nook Kra (@nongnookpoohza) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2559 / 16:08
    ว๊ายยยย โดนขโมยจุ๊บเบยย
    #2033
    0
  24. #1926 nchler (@noonchul) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 17:22
    โอ้ยยยยยยไรท์ตลกรูป555555555555555555
    #1926
    0
  25. #1781 Kimji_sag (@Kimji_sag) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2559 / 07:19
    ลั่นภาพตอนท้ายมาก 55555555
    โอยยยยพี่ชานแม้ง เขืนอ่ะเขิน คนเรา
    #1781
    0