หัวใจลิขิตรัก (รีอัพ)

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,019
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    28 พ.ย. 60

หญิงสาวที่เดินออกมาจากอาคารผู้โดยสารกำลังมองหาใครบางคนทว่าท่าทางมั่นใจและความสวยของเธอทำให้ที่ยืนอยู่อดมองด้วยความชื่นชมไม่ได้ ผมยาวเลยกลางหลังถูกดัดเป็นลอนปล่อยลงมา ใบหน้าหวานถูกบดบังด้วยแว่นกันแดดราคาแพง รู้ว่าถูกมองแต่ก็ไม่ได้สนใจเพราะตอนนี้ตนเองกำลังมองหาใครบางคนเมื่อเห็นริมฝีปากบางก็คลี่ยิ้มออกมาแล้วเดินตรงไปหาทันที

                “คิดถึงที่สุดเลย” หญิงสาวบอกขณะสวมกอดคนมารับ “คิดถึงเปรมบ้างไหม” น้ำเสียงหวานถาม

                “คิดถึงเท่ากับที่เปรมคิดถึงเรานั่นละ” คำตอบของชายหนุ่มทำให้คนฟังอดย่นจมูกให้ไม่ได้

                “ให้มันจริงเถอะ ไม่ใช่ว่าอยู่ที่นี่แอบนอกใจเปรมไปมีผู้หญิงคนอื่นนะ ภูผา”

                “นายภูผาคนนี้จะมีใครได้นอกจากเปรมคนเดียว ว่าแต่จะให้เราไปส่งที่ไหนดี ไปบ้านเราหรือว่าบ้านเปรม” เสียงห้าวบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

                “กลับบ้านเจ้าสัว” หญิงสาวตอบกลับสั้นๆ 3 สามปีที่ไปเรียนต่อหญิงสาวไม่เคยกลับบ้านสักครั้งไม่ว่าจะเทศกาลหรือปิดเทอมก็ตาม เพราะเธอไม่อยากมาเจอภาพบาดตาบาดใจ

 

                “มาพบใครครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยเอ่ยถามเมื่อเห็นรถไม่คุ้นตาหยุดจอดหน้ารั้วบ้าน

                “จะเข้าบ้านตัวเอง ต้องได้รับอนุญาตจากใครก่อนรึเปล่า” น้ำเสียงเรียบถามกลับเมื่อลดกระจกลงมา

                “คุณหนู” ชายสูงวัยเอ่ยชื่อหญิงสาวตรงหน้าแม้จะไม่เจอหลายปีหากยังจำได้ดีว่าเธอเป็นใคร

                รถคันหรูเคลื่อนตัวเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ เมื่อหญิงสาวก้าวลงจากรถแม่บ้านก็รีบเดินเข้ามายกกระเป๋าให้ทันที

เพราะได้รับโทรศัพท์จากคนหน้าบ้านว่าเปรมมิกากลับมา

                “เข้าบ้านก่อนสิภู” หญิงสาวชวนคนมาส่งซึ่งชายหนุ่มก็ไม่ปฏิเสธคำชวน

                “ครับ”

 

                “ใครมาน่ะน้อม” คนเดินออกมาจากห้องนั่งเล่นถามแม่บ้านคนสนิท ไม่ต้องรอคำตอบเธอก็เห็นว่าใครกำลังเดินเข้ามา “เปรม” เรียกชื่อหญิงสาวเสียงสั่นแล้วเดินเข้าไปหา “กลับมาเมื่อไรทำไมไม่โทรบอกแม่ก่อน”

                “ไม่ต้องให้ยุ่งยากหรอกค่ะ เปรมยังจำทางกลับบ้านตัวเองได้” หญิงสาวตอบมารดากลับ

                “คิดถึงลูกที่สุดเลย รู้ไหม” มารดาสวมกอดลูกสาวด้วยความคิดถึงไม่ว่าผ่านไปนานกี่ปีลูกสาวตรงหน้าก็ยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ อยู่เสมอ ลูกสาวกอดมารดากลับเพราะความคิดถึงเช่นกัน สามปีที่ไม่ได้สัมผัสอ้อมกอดนี้ไม่ว่าเมื่อไรก็ยังอบอุ่นอยู่เสมอ “เข้าบ้านก่อนดีกว่าลูกเดินทางมาเหนื่อย แล้วนั่น” บอกหลังผละจากลูกสาว

                “ภูผาค่ะแม่” เปรมมิกาบอกแค่นั้น

                “สวัสดีครับคุณน้า” ภูผายกมือไหว้มารดาของหญิงสาว

                “สวัสดีจ้ะ” พัชรินทร์รับไหว้ก่อนจะชวนให้เข้าไปด้านในด้วยกัน

 

                “เป็นยังไงบ้างขนมพอกินได้ไหมจ๊ะ” พัชรินทร์เอ่ยถามชายหนุ่ม

                “อร่อยครับ คุณน้าซื้อมาจากที่ไหนครับวันหลังผมจะได้แวะซื้อฝากคุณแม่บ้าง

                “ไม่ได้ซื้อมาหรอกจ้ะ เราทำกันเองน่ะ” ตอบกลับเสียงแผ่วลงและนั่นทำให้ลูกสาวที่ถูกขนมอยู่หันมามอง

                “ใครทำคะแม่” แม้เสียงจะเรียบทว่าคนฟังรู้ว่าลูกสาวต้องการคำตอบ

                “คุณจาน่ะ”

                มือเล็กแทบจะโยนขนมทิ้งเหมือนกำลังจับของร้อนทันที แค่ได้ยินว่าใครเป็นคนทำก็รู้สึกอิ่มขึ้นมาทันที

                “ไม่อร่อยเหรอเปรม” ภูผาถาม

                “ของต่ำๆ แบบนี้เปรมไม่อยากกิน” บอกแล้วมองไปยังขนมอย่างดูถูก

                “เปรมไม่เคย” ภูผาจะเอ่ยต่อ แต่เปรมมิกาเอ่ยขึ้นมาก่อน

                “ตอนนี้เปรมเหนื่อยอยากพัก เอาไว้เดี๋ยวเย็นๆ เราค่อยออกไปกินข้าวด้วยกันนะ”

                “ไว้วันหลังก็ได้ วันนี้เปรมพักก่อนดีกว่าถ้ามีอะไรโทรหาเราได้ตลอดนะ” เขาว่างเสมอสำหรับเปรมมิกา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

1,566 ความคิดเห็น