คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Harry Potter] You're mine {Pansy x Hermione}

โดย Meyer Rux

จากที่มองเธอในเงามืดมานานแสนนาน ถึงเวลาแล้วที่ฉันจะได้...ครอบครองเธอ

ยอดวิวรวม

281

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


281

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


27
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 เม.ย. 62 / 02:23 น.
นิยาย [Harry Potter] You're mine {Pansy x Hermione} [Harry Potter] You're mine {Pansy x Hermione} | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     นิยายเรื่องนี้มีเนื้อหาแนว ญ×ญ หากมีนักอ่านท่านใดหลงเข้ามาแล้วรู้สึกไม่พอใจหรือถูกใจในเนื้อหาเช่นนี้กรุณากด × ที่มุมขวาบนหรือซ้ายบน เพื่อเป็นการกดออกจากนิยายเรื่องนี้ค่ะ ขอบคุณค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 เม.ย. 62 / 02:23




"อย่างี่เง่าจะได้ไหมโรนัลด์! ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่มีอะไร!!!" เสียงหวานใสของหญิงสาวผมฟูดังขึ้นอย่างหงุดหงิด เมื่อเพื่อนสนิทผมสีแดงเพลิงของเธอเอาแต่ถามถึงที่มาของรอยบนคอเธอ

"ก็เห็นๆกันอยู่! รอยมันออกจะชัดขนาดนั้นเธอจะบอกว่าไม่มีอะไรได้ยังไง?!" รอนเถียงกลับ

"ก็ถ้ามันมีอะไรฉันก็ต้องรู้ตัวเองสิ!!!" หล่อนเริ่มหัวเสียหนักขึ้น

"ไม่เอาน่า มันอาจจะไม่มีอะไรจริงๆก็ได้นะรอน เฮิร์มอาจจะโดนอะไรกัดเข้าตอนเธอนอนก็ได้!" หนุ่มสวมแว่นช่วยไกล่เกลี่ย

"ก็อะไรที่ว่ามันก็คนเนี่ยแหละ!!!" ชายหนุ่มเถียงคอเป็นเอ็น



     ข้อโต้เถียงยังคงดังมาให้ฝั่งสลิธีรินได้ยินเรื่อยๆ บ้างก็ซุบซิบนินทาเรื่องใต้ร่มผ้าของยัยหนอนหนังสือแห่งกริฟฟินดอร์ บ้างก็ขุดข่าวฉาวของเจ้าหล่อนมาพูดคุยอย่างสนุกปาก แต่นั่นก็ไม่ได้เข้าหูของหญิงผมสั้นหน้าม้าเต่อคนนี้เลย เธอทำเพียงแค่จ้องมองใบหน้าของสาวที่ตกเป็นหัวข้อในยามนี้ไปเรื่อยๆอย่างหลงไหล


"อย่างยัยเลือดสีโคลนเนี่ยนะจะมีผู้ชายคนไหนมาสนใจ เหอะ! ตลกสิ้นดี" น้ำเสียงดูหยิ่งในศักดิ์ศรีดังขึ้นทางด้านขวามือของเธอ มัลฟอยพูดเสียดสีสาวผมฟูอีกเล็กน้อยตามด้วยเสียงหัวเราะอย่างสะใจของพวกลูกกระจ๊อกแครบกับกอยล์

"บางทีคนที่สนใจยัยเกรนเจอร์อาจไม่ใช่ผู้หญิง" ชายผิวสีกล่าวขึ้น

"หมายความว่าไง" เด็กผมทองถามอย่างไม่เข้าใจ

"นั่นสิ...นายหมายความว่ายังไงกัน?" รอยยิ้มเหยียดหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากบาง ดวงตาคมเฉียบยังคงจ้องมองไปยังหญิงสาวกริฟฟินดอร์ที่เถียงกับเพื่อนของเธอไม่ขาดปาก







หมายความว่ายังไงกันนะ:)







"เธอจะไปไหน?" เสียงที่ยังไม่แตกหนุ่มดีของเบลสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ยามนี้เป็นเวลาที่ทุกคนควรจะหลับไหลอยู่บนเตียงของตน เข็มยาวและสั้นบรรจบกันที่เลขสิบสองเป็นสัญญาณบอกว่ายามนี้ดึกมากแล้ว

"เธอควรจะอยู่ที่เตียงของตัวเอง" เขาพูดต่อ

"นายก็เช่นกันเบลส" เสียงแหลมสูงโต้กลับอย่างเรียบนิ่ง

"ถ้าฉันไม่อยู่ตรงนี้คงไม่รู้หรอกว่าเธอหายไปจากหอของพวกเราทุกคืน"

"ก็ถ้านายไม่อยู่ตรงนี้ ฉันคงไม่รู้รหัสเข้าหอกริฟฟินดอร์ทุกคืน" หญิงสาวยิ้มเยาะอย่างคนมีชัย

"ฉันขอบใจนายมากนะเบลสที่หารหัสมาให้ฉันตลอด" ขาเรียวทั้งสองข้างเริ่มก้าวอีกครั้ง จุดหมายปลายทางของแพนซี่คือหอนอนบ้านของเหล่าสิงโต แต่ก่อนที่เธอจะได้ก้าวออกไปเสียงของเบลสก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"อย่าลืมสัญญาระหว่างเราล่ะ"

"แน่นอน ฉันไม่ลืม" แล้วประตูก็ปิดลง







ตึก ตึก ตึก



     เสียงรองเท้าหนังดังกึกก้องตามทางเดินชั้นใต้ดิน บรรยากาศที่เงียบเชียบและอากาศที่เย็นจับจิตไม่ได้ส่งผลให้เจ้าของเสียงรองเท้าตัดสินใจเดินกลับหลังเลยแม้แต่น้อย เธอฮึมฮัมแผ่วเบาอย่างอารมณ์ดีเมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่ตนหลงรักมานานยามจมอยู่ในห้วงแห่งความฝัน รอยยิ้มบิดเบี้ยวผุดออกมา...



อ่า เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ช่างน่าหลงไหล ไม่ว่ายามใดก็ล้วนน่าลุ่มหลง



อยากจะฉุดกระชากเสื้อผ้าอันน่ารำคาญ



อยากจะสร้างหลักฐานเอาไว้ให้ทั่วทุกซอกมุม



อยากจะล่ามโซ่เอาไว้ที่ห้องไม่ให้ต้องพบเจอใครแม้แต่แสงตะวัน



อยากจะทำให้เธอเป็นของฉัน...ชั่วนิรันดร์



     รอยยิ้มผุดพรายไม่ยอมหายไปจากใบหน้าขาวแม้ยามที่เธอเอ่ยรหัสแก่สุภาพสตรีอ้วน เวทย์ล่องหนถูกหยิบยกมาใช้ตั้งแต่เธอเดินถึงบันไดวน ผู้เฝ้าประตูแม้อยากที่จะต่อต้านแต่เมื่อรหัสถูกต้องก็ต้องเปิดให้ แพนซี่เดินผ่านเด็กชายหน้าตกกระและเด็กอีกคนที่ผมยุ่งเป็นรังนก



ช่างเป็นเพื่อนที่แสนดี...แต่มันมากเกินไป!



     ไม้กายสิทธิ์คู่ใจถูกโบกสะบัดเล็กน้อยชายทั้งสองก็หลับตาลงจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา พาร์กินสันขมวดคิ้วไม่ชอบใจนักที่คืนนี้มีคนทั้งสองมานั่งเฝ้าอยู่หน้าหอทำให้เธอต้องเปลืองพลังงานเปล่า


     สองขาก้าวอีกครั้งเดินขึ้นบันไดวนไปก่อนที่จะหักเลี้ยวเข้าหอหญิง มุ่งตรงสู่ห้องที่คุ้นเคยแล้วเปิดประตูเข้าไป เธอคลายมนต์หายตัวออกก่อนที่ปิดประตูลงอย่าเงียบเชียบ เจ้าแมวอ้วนสีส้มร้องเหมียวขณะที่กำลังพันแข้งพันขาเธอไม่หยุดหย่อน

"ถอยไปได้แล้วครุกแชงก์ ฉันมีเวลาไม่มาก" นิ้วเรียวเกาลงที่ใบหูแหลมเบาๆ อุ้มมันขึ้นแล้ววางลงที่ปลายเตียงของเจ้าของมัน


     เตียงนุ่มยวบลงตามน้ำหนักที่กดทับ แพนซี่นั่งลงข้างกับร่างของเฮอร์ไมโอนี่ที่ตอนนี้กำลังหลับ เธอส่งก้านนิ้วของเธอไปปัดไรผมที่บังใบหน้าอันงดงามของหญิงสาวที่ตนหลงรักออกไปทัดที่ใบหูเล็กน่ารัก ก้มลงขบกัดมันเบาๆอย่างเอ็นดูแล้วผละออกมา

"อือออ"

"หึๆ"

     แพนซี่พยายามอย่างยิ่งที่จะกักเก็บเสียงของเธอเอาไว้ไม่ให้อีกคนตื่น มือนิ่มของเธอลูบไล้ไปตามผมที่ฟู สางมันเบาๆแล้ววนกลับมาลูบไปตามใบหน้าอย่างรักใคร่ รอยยิ้มอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมอบให้ใครและไม่เคยมีใครเห็น เฮอร์ไมโอนี่จะเป็นเพียงคนเดียวที่ได้รับมันแม้ยามหลับ

"อือ ใครน่ะ?" แพขนตากระพริบถี่เพื่อปรับแสง เพ่งมองฝ่าความมืดเพื่อมองหาเจ้าของมือนุ่มที่ลูบใบหน้าเธออยู่

"ชู่ นอนต่อเถอะ ฉันจะอยู่จนกว่าเธอจะหลับสนิท" มือยังคงลูบผมนุ่มในขณะปากเอ่ยตอบ ผู้มาเยือนมองเจ้าของเตียงหลับตาลงด้วยความง่วงงุน เพียงไม่นานลมหายใจก็กลับมาอยู่ในระดับสม่ำเสมอเช่นเดิม

"ช่างน่ารักเหลือเกิน เฮิร์มมี่ของฉัน"


     และเป็นอีกครั้งที่แพนซี่โน้มตัวลง มือขวาเท้าอยู่ที่หมอนนุ่มเพื่อไม่ให้เสียการทรงตัว กลีบปากบางตามฉบับของหญิงสาวก้มลงจุมพิตที่หน้าผากเนียนของคนที่ตนหลงรักมานาน ไล้ริมฝีปากไปยังเปลือกตาทั้งสองข้าง ปลายจมูกโด่งแถมด้วยการขบกัดเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว หอมแก้มฝาดสองข้างจนเกิดเสียงฟอดหนักๆ เรื่อยลงมาถึงปลายคาง จบการบอกฝันดีครั้งนี้ที่...ริมฝีปาก


     กลีบปากของแพนซี่ทาบทับลงที่ริมฝีปากนิ่มของอีกคน ดูดดึงเบาๆไม่แรงมากเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตื่น จูบย้ำๆเปรียบเสมือนเป็นการบอกฝันดี ทาบทับลงอีกรอบปล่อยทิ้งไว้จนพอใจจึงผละออกอย่างอ้อยอิ่งและนิ่มนวลด้วยความอ่อนโยนรักใคร่

"ฉันคงต้องไปแล้ว" มือเรียวของแพนซี่จับมือที่มีขนาดเล็กกว่าของตนขึ้นมา จูบตามข้อนิ้วเป็นการจากลาเฉกเช่นทุกวัน

     หญิงสาวยืนขึ้นอีกครั้ง ห่มผ้าห่มให้อีกคนจนถึงคอ เมื่อแน่ใจแล้วว่าฝันร้ายไม่มีทางมาเยือนอีกคนจึงหันหลังกลับเดินไปที่ประตู เจ้าแมวตัวอ้วนร้องขึ้นอีกครั้งราวกับจะบอกเธออะไรสักอย่าง หญิงผมสั้นเห็นเจ้าแมวแสนรู้เข้าไปคลอเคลียที่ซอกคอของเจ้านายมันก่อนจะใช้หางฟูๆนั่นปัดกลุ่มผมสีน้ำตาลออก


"แกฉลาดมาก ครุกแชงก์" เจ้าแมวอ้วนกลับไปนอนตามเดิม และในคราวนี้มันหลับจริง


     แพนซี่วนกลับมาอีกครั้ง ลูบไล้ไปตามรอยที่ตนฝากไว้เมื่อคืน แสยะยิ้มออกมาอย่างเหนือกว่าแล้วก้มลงไปที่ซอกคอขาวแสนยั่วยวนตรงหน้านั่น ขบเม้มซ้ำรอยเดิมสร้างเม็ดสีให้ชัดขึ้น ตอกย้ำให้ชัดว่าเกรนเจอร์คนนี้เป็นของพาร์กินสัน

"ราตรีสวัสดิ์ที่รัก ฉันอดใจรอเห็นสีหน้าเธอในวันพรุ่งนี้ไม่ไหวแล้วล่ะ"







"สีของมัน...เข้มขึ้นรึเปล่านะ?" นิ้วเรียวลูบไปตามจุดที่ห้อเลือด คิ้วโก่งขมวดฉับอย่างนึกสงสัยเมื่อสีของมันเข้มขึ้นกว่าที่เธอจำได้


หรือเป็นเพราะเมื่อวานเธอถูสบู่แรงกัน?


     เมื่อสรุปกับตนเองดังนั้นก็จัดการใส่เสื้อผ้า หยิบข้าวของแล้วมุ่งตรงสู่ห้องนั่งเล่นทันที สามเกลอนั่งลงที่โต๊ะทานอาหารของกริฟฟินดอร์แล้วเริ่มทานอาหารทันที ด้วยความที่ผมของเฮอร์ไมโอนี่เริ่มยาวจนเกินความจำเป็นทำให้เธอต้องปัดผมไปไว้ที่ด้านหลัง นั่นจึงทำให้เพื่อนทั้งสองของเธอเห็นรอยที่ต้นคอ

"เฮอร์ไมโอนี่! มันเข้มขึ้นกว่าเมื่อวานอีกนะ!!!" รอนโวยวายทั้งที่น่องไก่ยังคงคาอยู่ที่ปากของเขา

"ขอทีเถอะรอน ช่วยกินให้หมดก่อนได้ไหม?" หญิงสาวทำหน้าแหยใส่คนที่นั่งตรงข้ามเธอ

"เฮอร์ไมโอนี่ เธอไปทำอะไรกับมัน? มันเข้มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด" แฮร์รี่เริ่มถามบ้างเมื่อความสงสัยของเขาและเพื่อนอยู่เหนือความหิว

"สงสัยเพราะเมื่อวานฉันถูสบู่แรงล่ะมั้ง? อย่าสนใจเลย นายคงไม่อยากพลาดคาบแรกกันใช่ไหม? ปรุงยาน่ะ" เธอกล่าวอย่างไม่สนใจนักแล้วก้มหน้าก้มตาจัดการมื้อเช้าของเธอต่อทันที เมื่อเพื่อนทั้งสองเห็นว่าถามไปเธอก็คงไม่ตอบจึงปัดตกเรื่องนี้ออกจากสมองแล้วลงมือจัดการอาหารเช้าของตนต่อเช่นกัน




     หากจะกล่าวถึงตัวต้นเหตุที่นั่งอยู่ฝั่งสลิธีรินแล้วล่ะก็...นั่งยิ้มอารมณ์ดีมาตั้งแต่เช้ามืดเห็นจะได้เหล่ากลุ่มเพื่อนของเธอเป็นงงว่าอะไรที่ทำให้เด็กสาวผู้เย่อหยิ่งและหน้าหงิกตลอดเวลาอารมณ์ดีได้ขนาดนี้ จะให้ถามก็ดูจะละลาบละล้วงเกินไป คนที่รู้เรื่องทั้งหมดก็ไม่กล้าบอกคนอื่น

"พาร์กินสัน...ยิ้มอะไรของเธอ?" คุณชายตระกูลมัลฟอยถามขึ้น

"ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นน่ะ" สิ่งที่คุณหนูพาร์กินสันตอบมาไม่ได้ช่วยให้ทุกคนเข้าใจอะไรขึ้น เมื่อเหนื่อยการจะคุยจึงก้มหน้าทานมื้อเช้ากันต่อ แพนซี่เตะไปที่เท้าของซาบินี่ก่อนจะยัดถุงเงินเล็กใส่มือเขา

"ตามสัญญา แล้วมาร่วมธุรกิจกันอีกล่ะ" รอยยิ้มพรายปรากฏออกมา


     แพนซี่ทานมื้อเช้าอย่างสุขใจ เท้าคางมองรอยสีกลีบกุหลาบที่เธอทิ้งไว้แสดงความเป็นเจ้าของ เหม่อมองใบหน้าน่ารักยามขบเคี้ยวอาหารในปาก แม้มาร์ชเมลโล่จะนุ่มนิ่มจนละลายในปากแค่ไหนแต่แพนซี่กลับรู้สึกว่ามันนิ่มไม่เท่าปากเล็กของเกรนเจอร์เลย สตอเบอร์รี่ที่แม้จะแดงเพียงใดก็ไม่เท่าแก้มกลมยามเขินอายจากการถูกหยอกล้อของเพื่อนตน


"จำไว้นะวีสลี่ย์...เกรนเจอร์น่ะ เป็นของฉัน"






     แพนซี่ที่แอบยิ้มอยู่ลำพังหารู้ไม่ว่าอีกคนลอบมองกลับมา นิ้วเรียวลูบไปตามรอยบนคอก่อนจะแอบอมยิ้มด้วยความเขินอาย ดวงตากลมโตช้อนมองสาวผมสั้นอีกครั้งก่อนจะนึกหวนถึงเรื่องราวที่ผ่านมา





นึกหรอว่าเธอจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้?





นึกหรอว่าเธอเพลิดเพลินไปกับความฝันจริงๆ?





นึกหรอว่าซาบินี่จะสามารถรู้รหัสได้ถ้าเธอไม่บอกเขา?





ใช่แล้ว...เฮอร์ไมโอนี่เป็นคนบอกรหัสหอให้แก่ซาบินี่เพื่อที่แพนซี่จะได้เข้ามาอย่างง่ายดาย













"เธอต่างหากที่เป็นของฉัน พาร์กินสัน"



*******************************************************


     แงงงง จบแล้วค่ะกับฟิคญ×ญ คู่แรกของเรา ไม่รู้ว่ามันออกมาดีรึเปล่า อารมณ์เข้าถึงไหมหรือสั้นมากน้อยเพียงใด แต่เราพยายามสุดฝีมือด้วยนะคะ ขอขอบคุณประโยคร้ายๆ เพื่อนร่วมกาว และเป็นแรงบันดาลใจให้เราแต่งฟิคนี้ด้วยนะคะคุณ @wwolf_a จากทวิตเตอร์ รูปของทางนั้นสวยมากจนอยากแต่งฟิคขึ้นมาเลยล่ะค่ะ ฮ่า! ยังไงก็ขอฝากคอมเม้นท์ติชม และติดตามเรื่องอื่นๆกันด้วยนะค้าาา บายยย

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Meyer Rux จากทั้งหมด 12 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 20:52

    กรุณาเรื่องยาวเถอะค่ะ
    #10
    1
    • 5 ตุลาคม 2562 / 02:46
      จะรับไว้พิจารณานะคะ🙏🏻
      #10-1
  2. วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 18:16

    อ่านแล้วรักเลยค่ะ ฟิคคู่นี้หายากกกกก
    #9
    1
    • 3 พฤษภาคม 2562 / 19:40
      แงงงง งั้นเราขอฝากเรื่องยาวไว้ล่วงหน้าเลยนะคะ//พับไมค์//ไหว้ย่อ
      #9-1
  3. วันที่ 19 เมษายน 2562 / 13:26
    กี๊ดด ชอบคู่นี้มากเลยค่ะ แงงง./////.
    #8
    1
  4. วันที่ 16 เมษายน 2562 / 03:54

    โอยสุดยอดมาก เราหาฟิคคู่นี้มานานแล้ว ได้โปรดแต่งเป็นเรืาองยาวเถอะ
    #7
    1
    • 17 เมษายน 2562 / 14:09
      ตอนนี้มีแพลนจะแต่งเรื่องยาวอยู่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ~♡
      #7-1
  5. วันที่ 15 เมษายน 2562 / 19:05
    ใครรุกใครรับกันคะเนี่ย
    #6
    1
    • 15 เมษายน 2562 / 19:52
      อาจผลัดกับรับผลัดกันรุก ไม่ว่ากันค่ะ;)
      #6-1
  6. วันที่ 15 เมษายน 2562 / 00:57

    โอ๊ยดีงามมากค่ะะะะะ ชอบเลยยยย อยากให้แต่งต่อยาวๆมั่กๆๆๆๆ 18+++ ไปเลยค่ะะะะะ งื้อออออออ ไม่รู้จะบอกไงง แต่ชอบมากเลยค่ะะะะ

    #5
    1
    • 15 เมษายน 2562 / 03:37
      ฮือออ ดีใจมากเลยค่ะที่มีคนชอบขนาดนี้ ตอนนี้กำลังแพลนว่าจะทำเรื่องยาวค่ะ ฝากติดตามด้วยนะค้าาา
      #5-1
  7. วันที่ 14 เมษายน 2562 / 18:30

    //// เฮิร์มแพนสินะคะ กี๊สส

    เบลสรอนด้วยรึเปล่าเนี้ยย อรุ่ม ????????

    #4
    1
    • 14 เมษายน 2562 / 19:37
      น่าลุ้นนะคะ อาจมีในเรื่องยาวแหะๆ
      #4-1
  8. #3 whawoof
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 08:57

    อย่านะคะประโยคท้าย เดี๋ยวเราก็วาดต่อเลยหนิ ???? ดีใจที่มาร่วมกาวด้วยกันนะคะ กรี้ดดดด รักมาก แงง ขอบคุณที่สานฝันเรานะคะ ??’•

    #3
    1
    • 14 เมษายน 2562 / 10:11
      โหยยยย ด้วยความยินดีเลยค่ะ ไอ้เราก็ชิปมานานพอได้เจอแรงกระตุ้นเลยฮึดขึ้นเลยค่ะ แอบบอกว่าตอนนี้มีแผนว่าจะเขียนเรื่องยาวต่อค่ะ
      #3-1
  9. #2 Pleng48 (@Pleng48) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 08:33

    เป็นคู่ที่ตามหามานาน ทำเป็นเรื่องยาวเลยค่ะไรท์
    #2
    2
    • #2-1 Meyer Rux (@sweet_chadow) (จากตอนที่ 1)
      14 เมษายน 2562 / 08:41
      อ่ะแหะ จะเก็บไว้พิจารณานะคะ
      #2-1
    • 14 เมษายน 2562 / 08:42
      ขอบคุณค่ะ
      #2-2
  10. วันที่ 14 เมษายน 2562 / 02:18

    โอ้ย ดีงามอ่านไปจิกหมอนไป
    #1
    1