เมื่อความอดทนเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด หมอกขอปิดฟิคทุกเรื่องไปพักใจ

ฟิคเรื่องเทพอสูรจิ้งจอกเงิน  ภาคความรักที่ต้องเก็บงำ (เส็ต+ริน)ก็ถูกลอกบางฉาก  บางประโยคไปแล้ว  หมอกเสียใจ  แต่หมอกก็เลือกที่จะห่างเหินจากการอัพไปอย่างเงียบ ๆ  รู้ว่าผิดที่ปล่อยให้คนอ่านรอ  แต่มันท้อจริง ๆ   ทำไมผลงานสร้างสรรค์ของเรา...  ทำไมฉากที่เป็นออริจินัลของเรา  เป็นต้นตำรับของเราถึงถูกขโมยไปโดยคนลอกไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย  แถมคนลอกนั้นก็มีคนอ่านมาชื่นชมเยอะแยะมากมาย  ทำไม... 

หมอกเก็บคำถามนี้ไว้ในใจ...  และหายไปสี่เดือนเต็ม

กลับมาใหม่กับเรื่อง my last wish (Hibari Haru TLY)  คิดว่าแผลหายดีแล้ว  แต่กลับถูกกรีดซ้ำตรงแผลที่ยังตกสะเก็ดไม่ดี  ด้วยกรณีเดิม ๆ  หมอกถูกลอกอีกแล้ว...คราวนี้ถูกลอกอย่างน่าเจ็บใจด้วย 

หมอกอ่านของน้องเค้า...  อ่านแล้วอึ้ง  ทุกความรู้สึกของตัวละคร  บางฉาก  บางคำพูด  มันของหมอกชัด ๆ

ทำไมหมอกจะจำไม่ได้ล่ะ?  ในเมื่อทุกครั้งที่ลงมือแต่ง  หมอกเอาตัวเองเข้าไปยืนแทนตัวละครแต่ละตัว ๆ   หมอกเล่นเป็นทั้งฮิบาริ  เคียวยะ  เป็นทั้งมิอุระ  ฮารุ  เป็นทั้งยามาโมโตะ  ทาเคชิ  เป็นทั้งซาวาดะ  สึนะโยชิ  เป็นแม้กระทั่งตัวประกอบอย่างมาซาฮิโระที่ออกมายืนรดน้ำต้นไม้แค่ฉากเดียว... 

ดังนั้นทุกฉากที่ตัวละครต้องร้องไห้  ต้องเจ็บปวด  หมอกก็ร้องไห้และเจ็บปวดไปกับเขาด้วย

หมอกจึงจดจำทุกความรู้สึกของตัวละครทุกตัวได้ดี  เพราะตัวละครในฟิคของหมอก  ก็คือตัวหมอกดี ๆ นี่เองค...

หมอกกลั่นกรองทุกอย่าง...จากความรู้สึกล้วน ๆ

หมอกทำอย่างนี้กับทุกเรื่อง  ทั้งความรู้สึกของท่านเส็ตโชมารู  ความรู้สึกของริน  ความรู้สึกของคางูระ  ความรู้สึกของอินุยาฉะ  ความรู้สึกของคาโงเมะ  ความรู้สึกของท่านอินุไทโช  ความรู้สึกของชินปาจิ  ความรู้สึกของยูอิจิ  ความรู้สึกของคนในคลับโอรัน  รวมไปถึงความรู้สึกของมุคุโร่  ของเคน  ของจิงุสะ  ของโคลม...  ทุกความรู้สึกของทุกตัวละคร  ทั้งความเศร้า  ความเสียใจ  ความเจ็บปวด  หมอกจำได้อย่างแม่นยำ...

กว่าจะคิดได้แต่ละฉาก  หมอกนอนคิดแล้วคิดอีก  คิดเป็นวัน  เป็นอาทิตย์...

ทุกประโยค  ทุกคำพูด  ทุกการตัดสินใจ  และการแสดงออกของตัวละครหมอกจึงจำได้อย่างแม่นยำ...  อย่างที่บอก...ทุกคนก็คือตัวหมอกนี่เอง...  

หมอกแต่งทุกเรื่องด้วยความตั้งใจ...  หมอกอยากให้คนอ่านสนุก...  อยากให้คนชอบอะไรเหมือนกันมีอะไรอ่าน...

ดังนั้นพอได้เห็น  ได้อ่านผลงานหมอกที่ถูกดัดแปลง  หมอกจึงจำได้ทันที...  จำได้ตั้งแต่ประโยคแรกที่ได้อ่าน...

แต่หมอกไม่อยากมีเรื่องกับใคร  และมองโลกในแง่ดีอย่างเหลือเชื่อ  จึงปล่อยให้น้องเค้าลงเรื่องเรื่อยมา  โดยหวังว่า...ไอ้ความรู้สึกที่ตัวเองถูกลอกน่ะหมอกคิดไปเอง  อ่านไปเรื่อย ๆ มันคงไม่เหมือนหรอก 

หมอกตามเมนต์ให้เขาด้วยนะ  ปรินท์เก็บไว้อ่านทุกตอนเลย...  และน้องเขาก็คุยกับหมอกดี  เป็นน้องที่น่ารัก  หมอกไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะแทงข้างหลังหมอกได้อย่างน่าเจ็บปวดขนาดนี้...

น้องเค้าเขียนหนังสือดี  อายุยังน้อยเขียนได้ขนาดนี้ก็เก่งแล้ว  มีคนเป็นแฟนคลับเยอะแยะ  คอมเมนต์ก็เยอะจนแซงหมอกไปแล้ว 

หมอกอ่านเรื่องแรกของเขา...  อ่านแล้วยังชื่นชมเลยว่าเขาแต่งฮิบาริ  ฮารุได้น่ารักมาก  และสนุกมาก

พอน้องเค้าเปิดเรื่องที่สอง  เป็นฮิบาริ  ฮารุอีก  หมอกก็ตามไปอ่าน...

อ่านแล้วอึ้ง...มันเหมือนมาก  ทั้งประโยค  คำพูด  ความรู้สึกของสึนะโยชิ  ความรู้สึกของฮิบาริ  ความรู้สึกของฮารุ...

จนกระทั่งฉากบางฉากในเรื่องของเขา  ก็คือฉากใหญ่ในแต่ละตอนของหมอก  เป็นฉากที่หมอกคิดนานมาก  และเป็นฉากที่หมอกร้องไห้ให้กับมัน...

เขาเอาไป  ทั้งที่รู้ว่าหมอกอ่านอยู่เนี่ยนะ?

และที่ทำให้หมอกเศร้าจนพูดไม่ออก  คือ...

คนอ่านเรื่องของเรา  ก็ไปอ่านเรื่องของน้องเค้าหลายคน  แต่ไม่ยักกะมีใครเอะใจ  หรือทักท้วงให้หมอกเลยสักคน  แถมชื่นชม...บอกว่าน้องเขาแต่งเก่ง...แต่งสนุก...

หมอก...เจ็บ...

ปล่อยให้หมอกยืนเคว้งคว้างอยู่คนเดียว...  รู้สึกว่าตัวเองไม่มีพรรคมีพวกเลยสักคน...

ทำไมล่ะ...  ถ้าทุกคนช่วยกัน...  แค่ช่วยกันดูแลแทนหมอกสักนิด  หมอกคงมีกำลังใจสู้ต่อ...

เพราะหมอก...ไม่ได้ยืนอยู่คนเดียว...

แต่ตอนนี้ทุกอย่างจบแล้ว...  หมอกเหนื่อยแล้ว  หมอกสู้ต่อไปตามลำพังไม่ได้แล้ว...

แม้แต่น้องสาวหมอกยังเยาะเย้ยเลยว่า...หมอกจะทำไปทำไม?  ทำไป...ก็ไม่มีใครสนใจจะต่อสู้เพื่อหมอกหรอก...

นั่นสินะ...หมอก...กำลังทำอะไรอยู่กันแน่...

และคนที่ไปโพสคอมเมนต์เตือนสติในเรื่องของน้องคนนั้นก็เป็นกลุ่มคนในโรงเรียนของหมอก...  ไม่ใช่...คนในเด็กดีหรอก...

ไม่ใช่หรอก...

น้องคนนั้นปิดเรื่องไปเลย  ลบบทความทิ้งไปเลย...

วันนี้หมอกไปเปิดไอดีของเขา... 

เขาเขียนไว้ใน what’s up หน้าไอดีว่า...

“ไม่ต้องสงสัยนะว่าอีกเรื่องหายไปไหน...เพราะเราลบไปแล้ว              เนื่องจากมันสร้างปัญหาให้ใครบางคน เราเลยลบเพื่อเป็นการตัดปัญหา”

อ้อเหรอ...หมอกเป็นตัวปัญหาหรอกเหรอเนี่ย?  ถึงต้องตัดปัญหาออก...

อ่านแล้วยิ่งเจ็บใจ...

หมอกพอแล้ว...  หมอกขออยู่เงียบ ๆ กับกลุ่มคนที่คอยอยู่เคียงข้างหมอก  คอยช่วยเหลือหมอก...ดีกว่ามั้ย?

หมอกบอก...  บอกคนที่ช่วยไปโพสต์คอมเมนต์เตือนสติในบทความของน้องเค้าจนน้องเค้าลบบทความไปว่า...  ขอบคุณมาก...

ขอบคุณ...จริง ๆ...

นั่นสินะ...กับเรื่องง่าย ๆ...

แต่ยาก...ที่จะหาเจอ...

กับความช่วยเหลือ...

ที่จะเป็นเหมือนกำลังใจ...

อย่างมหาศาล...

หมอกได้รับจากกลุ่มคนเล็ก ๆ ที่ไม่ได้เล่นเด็กดี...  ไม่ได้เป็นแฟนคลับนิยาย...

และเมื่อกลุ่มคนที่คอยช่วยเหลือหมอก  บอกให้หมอกเลิกแต่งนิยายลงเน็ตซะ 

หมอก...จึงเลือกที่จะทำตามคำแนะนำของคนกลุ่มเล็ก ๆ...ที่อยู่เคียงข้างในวันที่หมอกรู้สึกท้อแท้...และเดียวดาย  หมอกเลือกที่จะไปกับกลุ่มคนที่สัมผัสจับต้องได้...

จะเดินไปกับคนกลุ่มนั้น...

ทิ้งคำขอบคุณไว้กับแฟนคลับนิยายทางเน็ตทั้งหลาย...

พร้อมคำขอโทษ...

ช่วยเอาเรื่องของหมอกเป็นอุทธาหรณ์ที...  ว่าช่วยกันเถอะ...ช่วยกันดูแลน้ำใจของคนเขียนหน่อย  คนอ่านเห็นว่ามีการลอกกันที่ไหน...อย่างน้อยเข้ามากระซิบบอกหมอกสักนิดก็ได้  เราช่วยกัน...  คุยกัน...

แค่นี้...หมอกก็เดินต่อไปได้แล้ว...

แต่วันนี้...

ในวันที่...คนอ่านก็อ่านของก๊อป  และของจริงอย่างสนุกสนานเท่าเทียมกัน...

ในวันที่หมอกเฝ้ารอการช่วยเหลือที่ไม่มีวันมาถึง...

หมอก...จึงขอปิดตัวทางเน็ตอย่างเป็นทางการ...

ถ้าโชคดี...  ถ้าหมอกมีโอกาส...  ถ้าหมอกมีความมั่นใจว่า...จะไม่ต้องเดินต่อไปตามลำพังอีก...

เมื่อนั้น...เราคงได้พบกัน...

ขอบคุณ...จากใจ...หมอกเอง...