พิธีจบการศึกษา

หมอกถึงแม้จะยิ้มแย้มอยู่เสมอ  แต่กลับชอบอยู่เงียบ ๆ คนเดียว...

มีเพื่อนไม่เยอะ  แต่ก็มักจะสนิทชนิดไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด...เรียกได้เลยว่าเพื่อนของหมอกแต่ละคนเป็นประเภทสนิทสุดชีวิต

และหมอกค่อนข้างเก็บตัวกับคนแปลกหน้า

ยิ้มให้กับทุกคน  แต่บางครั้งก็จ้องมองอย่างเย็นชา...

และคิดในใจว่า...ฉันอยู่คนเดียวก็ได้  ไม่จำเป็นต้องสนิทสนมกับใครหรอก

คนเย็นชาอย่างหมอก  ไม่เคยร้องไห้กับวันจบการศึกษา  ทั้งที่เป็นวันที่เราต้องแยกจากเพื่อนสนิทโดยไม่รู้ว่าจะได้เจอกันบ่อยหรือเปล่า?

ในวันจบการศึกษา  หมอกไม่ร้องไห้  ไม่เคยคิดจะร้องด้วยซ้ำ

เป็นคน...เย็นชาจริง ๆ 

ต่อให้เห็นเพื่อนสนิทที่สุดร้องไห้อยู่ตรงหน้า  หมอกก็ยัง...มองด้วยสายตาเฉย ๆ...

วันนี้ก็เช่นกัน...

ที่หมอกเลือกจะยิ้มให้กับน้ำตาของเพื่อนที่กำลังจะจากกันโดยไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกมั้ย?

เพื่อนเอ่ยคำลา  แต่หมอกเลือกที่จะยิ้ม  และยืนอยู่เฉย ๆ...

แต่...

จะมีใครเข้าใจคนเย็นชาคนนี้บ้างว่า...

ทุกครั้งที่คิดถึง...มันเหงา...

ทุกครั้งที่คิดถึง...มัน...เศร้าอย่างบอกไม่ถูก

ถึงจะไม่ได้ร้องไห้...แต่ในความฝันก็แอบน้ำตาซึมเสมอ

เออ  จะหาว่าน้ำเน่าก็ได้  แต่หมอกอ่ะ  คิดถึงทุกคนนะเฟ้ย!  ทำไมล่ะ?  ทำไมต้องเรียนจบกันด้วยฟร่ะ!

หมอกน่ะ...เวลาที่เพื่อนเก่านัดเจอกันทีไร  ชื่อของหมอกมักจะหายไปจากรายชื่อที่เพื่อน ๆ โทรเสมอ...

เพราะหมอกเป็นคนที่เพื่อน ๆ ในชั้นมักจะลืม...  ลืมจริง ๆ ไม่ได้แกล้งลืม...

หมอกเหมือน...สายหมอกที่จางหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อพระอาทิตย์มาถึง

แต่รู้มั้ย?

ว่าสายหมอกก็มักจะกลับมาอย่างเหงา ๆ รอเวลาพระอาทิตย์ขึ้นทุกที...

ก็เพราะ...ไม่เคยลืม...

ถึงจะเย็นชา  แต่หมอก...ไม่เคยลืม...

นี่พรรคพวก  ถึงพวกเธอจะลืมฉัน  แต่ฉัน  ก็ไม่เคยลืมนะเฟ้ย! น้องรักทั้งหลาย!

ขอให้ประสบความสำเร็จกันทุกคนนะ!