คัดลอกลิงก์เเล้ว

Another Story - Cinderella (Yaoi)

โดย Mikatsuki

ไม่เหมาะสำหรับคนโลกสวย และมีเนื้อหารุนแรง(?)ในบางส่วน โปรดใช้จักรยานในการอ่าน ~

ยอดวิวรวม

718

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


718

ความคิดเห็น


12

คนติดตาม


24
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  31 ม.ค. 57 / 23:50 น.
Another Story - Cinderella (Yaoi) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้


Welcome to my story

เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้น และเป็นยาโอยค่ะ .. 

ใครไม่ชอบก็กด X ข้างบนมุมขวาออกไป โอเคป่ะ ?

คิโตะไม่ห้ามค่ะถ้าใครจะอ่าน

แต่ว่ามันเป็น Another Story เพราะงั้นตอนจบจะไม่เหมือนเดิมนะ ~

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะ ถ้าช่วยเม้นให้จะดีใจมากเลย~


ปล. เรื่องนี้มี NC ใครอยากได้รอแปะเมลค่ะ (?)

 
เหมียว หง่าว

เนื้อเรื่อง อัปเดต 31 ม.ค. 57 / 23:50



Another Story Series
 
Cinderella
 


     เมื่อนานมาแล้ว ในหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่งมีบ้านของเศรษฐีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งซึ่งเป็นม่ายหลังจากที่ภรรยาสุดรักของเขาได้ลาจากโลกอันแสนทรมานนี้ไปด้วยโรคร้ายบางอย่าง เหลือไว้เพียงแค่บ้านหลังงามและสวนดอกไม้ที่เคยร่วมปลูกไว้กับลูกชายคนเดียวของเธอ "ซินเดอเรลล่า"
 
 
     แม้ว่าหน้าตาของซินเดอเรลล่านั้นจะสะสวยและชื่อของเขาก็ช่างคล้ายหญิงสาว แต่เขาก็ไม่ได้ทำท่าว่าจะกลายเป็นผู้หญิงจริงๆแต่อย่างใด เด็กหนุ่มอายุสิบหกปียังคงคอยดูแลพ่ออยู่เสมอ จนกระทั่งวันหนึ่ง..
 
 
     "ซิน นี่..โรร่า เขากำลังจะมากลายเป็นแม่เลี้ยงของลูก" เสียงนุ่มแสดงถึงความใจดีของพ่อดังเข้าหู เด็กหนุ่มที่กำลังนั่งอ่านการ์ตูนอยู่เงยหน้าขึ้นมอง หญิงสาวหน้าตาธรรมดาๆไม่มีอะไรพิเศษ.. 
 
 
     "ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
 
 
     "อ้อ แล้วนี่ก็โคล่า กับโซดา อายุมากกว่าลูกนิดหน่อย เขาน่าจะเป็นพี่ชายของลูกนะ?"
 
 
     "..ยินดีที่ได้รู้จัก ซิน"
 
 
     "ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ" 
 
 
     เขาได้รู้จักกับแม่เลี้ยงคนใหม่ ซึ่งมีลูกชายสองคนเป็นลูกติด แถมยังดูหล่อเหลาเช่นนายแบบเสียด้วย? แต่ก็ดูอันตรายเล็กน้อย สายตาเจ้าเล่ห์สองคู่นั้นทำเอาเด็กหนุ่มรู้สึกเสียวสันหลังวาบ..
 
 
     ความจริงแล้วซินเดเรลล่ารู้สึกเกลียดแม่เลี้ยงคนใหม่ตั้งแต่แรกพบ ทั้งๆที่ไม่ใช่แม่ของเขาแท้ๆทำไมต้องมาทำหยิ่งด้วยนะ ดูสายตาจิกกัดที่มองมานั่นสิ คิดว่าเขาจะกลัวหรือไง? แต่เพราะถูกสั่งสอนไม่ให้ทำตัวไม่ดีต่อหน้าผู้ใหญ่ เขาจึงได้แต่กัดฟันยิ้มสดใสออกไปเท่านั้น หากแต่ในใจ ไฟแค้นกำลังเริ่มปะทุขึ้นมา รอวันเวลาที่จะได้แก้แค้นอยู่ร่ำไป
 
 
 
...

 
 
2 ปีต่อมา

 
     "อ๊ะ อ๊า~ โซดา แรงอีก..ได้ไหม? อืมม.." เด็กหนุ่มร้องครางเสียงหวานยามที่ได้รับสัมผัส บนใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อนั้นเผยรอยยิ้มพึงพอใจยามได้นั่งคร่อมทับอีกฝ่ายที่ตัวสูงกว่าเล็กน้อย เด็กหนุ่มอีกคนยิ้มพรายพลางเงยหน้าขึ้นขบเม้มซอกคอขาวเนียนที่มีรอยจางอยู่ก่อนแล้ว นิ้วมือเรียวเลื่อนจากสะโพกบางไปลูบไล้รอยแดงนั้นไล่ลงมาจนถึงหน้าอกให้อีกฝ่ายเกิดอารมณ์ปะทุขึ้นมาเล่นๆพลางถาม
 
 
     "ได้อยู่แล้ว.. แค่นายบอกฉันมาก่อนว่ารอยนี้ของใคร.."
 
 
     "อะ.. ข.. อื้ม ของโคล่า.."
 
 
     “เป็นเด็กที่แย่จริงๆ นอกจากฉันแล้ว พี่ชายของฉันนายก็ยังยอมงั้นเหรอ?”

 
     “แล้วไง.. นายไม่ยอมงั้นเหรอ?” ดวงตาสีน้ำเงินเข้มสวยพราวระยับ จ้องมองใบหน้าคมที่ฉาบไปด้วยอารมณ์ที่ต้องการตัวเขาอย่างเต็มที่ นอกจากจะแอบทำรอยไว้แล้ว ยังจูบเสียจนปากของซินเดอเรลล่าแทบช้ำ... ซึ่งก็ไม่ต่างจากพี่ชายอีกคนที่ชื่อโคล่าซักเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนว่าโซดาจะอ่อนโยนกับเขามากกว่านะ? คิดพลางแลบลิ้นเลียแก้มของเด็กหนุ่มข้างล่างทีหนึ่ง เหลือบตามองไปยังรอยช้ำรูปนิ้วที่ขาเปลือยเปล่าของตน..

 
     “สามคนก็น่าสนใจดี.. อ่า ก็นายมันน่ารักนี่นา ซิน..”
 
 
     “อะ อ๊าาา!!”
 
     
     “อึก!”

 
     หอบหายใจแรง ล้มตัวลงนอนด้วยกันโดยไม่สนเนื้อตัวที่เปรอะเปื้อน ดวงตาคู่สวยมองเลยไปที่ผนังห้อง ห้องถัดไปเป็นห้องอันว่างเปล่าที่เคยมีชายหนุ่มคนหนึ่งเป็นเจ้าของ แต่บัดนี้เขาได้เสียชีวิตตามภรรยาไปซะแล้ว.. ใช่แล้ว พ่อของซินเดอเรลล่า ตายไปเมื่อสี่เดือนก่อนนี่เอง เหลือให้เขาอยู่กับแม่เลี้ยงที่แสนจะนิสัยเสียคนนั้น อย่างกับนางร้ายในละคร เอะอะก็วีนก็เหวี่ยง แถมยังใช้เขาอย่างกับเป็นคนใช้ ซึ่งเด็กหนุ่มก็หยิ่งทะนงพอที่จะไม่ยอมก้มหัวให้ง่ายๆ... พรุ่งนี้ก็คงต้องโดนอีกแล้ว แม้ว่าเธอจะไม่เคยรู้เลยว่าลูกชายของเธอทั้งสองคนแอบมาเสพสุขที่ห้องนอนของเขาไม่เว้นแต่ละคืน..

 
     “อืม.. ง่วง” ซินเดเรลล่าบ่นพึมพำก่อนจะหลับตาลง 


     “อ่า..จริงสิ พรุ่งนี้น่ะพวกฉันจะต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัดสามวันน่ะ.. นายคงอยู่กับแม่ได้ใช่มั้ย?”

 
     “ผมไม่รับปาก ผมไม่ชอบยัยนั่น” 

 
     “เฮ้อ..” มือเรียวอบอุ่นลูบผมสีน้ำตาลนุ่มเบาๆพลางถอนหายใจยาว “อีกอย่างพรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงที่ปราสาทในเมืองด้วยนะ?”

 
    “เอ๋? อ่า ใช่ ผมเห็นในป้ายประกาศเมื่อตอนไปซื้อของ” 

 
    “ถ้าพวกฉันไม่อยู่ อยู่กับแม่สองคน.. จะเกิดอะไรขึ้นนะ? ฉันว่าพรุ่งนี้แม่ต้องไปงานแน่ แล้วนายล่ะ อยู่คนเดียว?”

 
     “ผมอยู่ได้” เด็กหนุ่มตอบทันที ในใจเต้นตึกตักด้วยความดีใจที่พรุ่งนี้เขาจะได้อยู่อย่างสงบทั้งคืน.. และแผนการอันชั่วร้ายก็เริ่มวิ่งพล่านอยู่ในหัว รอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นมาบนใบหน้าหวานนิดๆก่อนจะซุกอีกฝ่ายทั้งอย่างนั้น

 
     “พรุ่งนี้เดินทางดีๆนะครับ!”



-----




     พอตื่นมาอีกที ร่างเปลือยเปล่ากลับมีเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหลวมสวมใส่ไว้ให้อยู่ ข้างเตียงว่างเปล่าบ่งบอกว่าอีกฝ่ายได้เดินทางออกไปเรียบร้อยแล้ว พอขยับเล็กน้อยก็รู้สึกปวดสะโพกขึ้นมาจนต้องนิ่วหน้า แต่ก็ลุกขึ้นแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วเดินลงไปชั้นล่าง 

 
     “ไอ้เด็กบ้า! จะมัวนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน วันนี้ชั้นจะไปงานเลี้ยงที่ปราสาท รีบๆหาชุดมาให้ชั้นซะไอ้ซิน”

 
     ลงมาก็มีเรื่องให้น่าหงุดหงิดซะแล้ว.. หัดไปหยิบเองไม่เป็นรึไง

 
     “ผมไม่ใช่ผู้หญิง เลือกชุดไม่เป็นหรอก”

 
     “กล้าขัดคำสั่งชั้นรึไง!!?”

 
     “อืม แล้วไงครับ? ถ้าให้ผมเลือก ถ้าคุณเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ไปงานผมไม่รู้ด้วยนะ?”

 
     เพียะ!!

 
     ฝ่ามือบางฟาดลงมากลางแก้มนิ่มจนเกิดรอยแดง เด็กหนุ่มยกมือขึ้นกุมแก้มอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่ผมสีน้ำตาลนุ่มจะถูกจิกขึ้นมาจนต้องกัดฟันไม่ให้หลุดร้องออกไป

     
     “ชั้นไปหยิบเองก็ได้!” โรร่ากระฟัดกระเฟียด ตบหัวเด็กหนุ่มอีกทีก่อนจะเดินหนีไปห้องตัวเองอีกทาง

     
     เด็กหนุ่มปล่อยมือของตนออกจากแก้มแดงๆ ลุกขึ้นเดินไปห้องครัว หยิบนมสดออกมากล่องหนึ่งก่อนจะเดินขึ้นไปหมกตัวอยู่ในห้องตัวเองเช่นเดิม.. ล้มตัวนอนลงบนเตียงที่คราบน้ำสีขุ่นเริ่มจะแห้งไปแล้ว เหลือบมองตรงมุมห้องที่มีกล่องสีดำตั้งอยู่ ขยับตัวไปเปิดฝาที่ปิดสนิทออกมาช้าๆพร้อมกับรอยยิ้มแสยะ

 
     รูปถ่ายของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเกลียดมีรอยแทงของคัตเตอร์อยู่เป็นร้อยๆใบลอบอยู่ในน้ำสีแดงสดราวกับทะเลเลือด คัตเตอร์สีแดงที่วางไว้หลังกล่อง ถูกหยิบขึ้นมาแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนบิ่น สีแดงเข้มแห้งไปจนกลายเป็นสีน้ำตาล ผ้าพันแผลที่พันอยู่ที่ข้อมือขวาของเด็กหนุ่มถูกแกะออก ก่อนที่เนื้อนิ่มจะถูกใบมีดคมกดลงไปจนเลือดไหลหยดลงไปเพิ่มในกล่องสีดำแห่งความลับนี้..

 
     “ฮิๆๆ...หึๆ...ฮ่ะๆๆๆ!”

 
     ร่างบางหัวเราะออกมาพลางแลบลิ้นเลียเลือดสีสดที่ติดอยู่บนคัตเตอร์.. ดวงตาสีสวยประกายวาวราวกับนักล่า หยิบผ้าพันแผลมาพันข้อมือที่เป็นแผลเดิมซ้ำๆก่อนจะยิ้มสดใสอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยกมือขึ้นลูบแก้มชาๆของตัวเองอีกครั้ง ทั้งๆที่ในใจ...ตื่นเต้นกับค่ำคืนนี้เป็นที่สุด

 
     ...เขากำลังจะหนีไปงานเลี้ยงที่ปราสาทนั้น!





19.22 น.
 
     ดูเหมือนว่ายัยบ้านั่นจะระริกระรี้ออกไปแล้ว อยากเจอเจ้าชายจนตัวสั่น ดูเหมือนกับเด็กเล็กๆที่ต้องการจะได้ของเล่นใหม่ ..ซึ่งก็ไม่ต่างจากตัวเขาเท่าไหร่เลย รู้สึกอยากจะไปให้ถึงที่นั่นเร็วๆ อยากรู้จังว่าเจ้าชายผู้นั้น.. หน้าตาจะเป็นยังไงกันนะ?..

 
     เด็กหนุ่มตัวเล็กยืดตัวขึ้น หยิบชุดๆหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในเสื้อผ้าที่กองสุมเอาไว้ข้างเตียง มันคือชุดของยัยหญิงรับใช้คนหนึ่งซึ่งมีขนาดเท่ากับตัวเขาพอดีเป๊ะ เพียงแต่ว่ากระโปรงมันออกจะสั้นไปหน่อย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาของซินเดอเรลล่าซักเท่าไหร่ เสื้อแขนตุ๊กตาที่ยาวคลุมข้อมือนั่น ปกปิดผ้าพันแผลที่ข้อมือและซ่อนเร้นธาตุแท้ของเขาไว้ได้เป็นอย่างดี

 
     “อืม~ รู้สึกแปลกๆเหมือนกันแฮะ แต่ช่างมันเถอะ!” ซินหัวเราะพลางเดินลงไปด้านล่าง หน้าตาที่หวานคล้ายผู้หญิงของเด็กหนุ่มมันช่างเหมาะเจาะกับชุดโดยที่ไม่ต้องแต่งเติม ผมระต้นคอสีน้ำตาลสวยทำให้ตอนนี้เขาแลดูเหมือนสาวผมสั้นเสียมากกว่า

 
     “เอ~ เจ้าชายจะหลงเสน่ห์ผมมั้ยนะ? ปกติผู้ชายชอบผู้หญิงผมยาวๆอกโตๆนี่น้า~ แต่ว่าผมไม่มีของพวกนั้นน่ะสิ”

 
     “คงต้องลองดูกันซักครั้งล่ะเนอะ”

 
     เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเอง ดวงตาแวววาวสะท้อนภาพตนจากกระจก รอยยิ้มที่เหมือนกับการเล่นสนุกถูกจุดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนที่จะวิ่งฉิวออกจากบ้านไป โดยที่ไม่มีนางฟ้าเทวดาที่ไหนเป็นผู้ช่วยเลยซักคน!




 
     .....สองชั่วโมงผ่านไปกว่าจะถึงปราสาท มันระยิบระยับสวยงามจนเด็กหนุ่มต้องหรี่ตาลงข้างหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปในงานอย่างกล้าๆกลัวๆเพราะไม่เคยมางานแบบนี้เลยแม้แต่น้อย แต่ทว่า เพียงแค่เดินเข้าไป สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่เขาทันทีจนความรู้สึกประหม่าแล่นพล่านไปทั่วกาย

 
     แต่ในสายตาเป็นร้อยๆคู่นั้น ก็มีสายตาคู่หนึ่งที่น่าสนใจเป็นพิเศษ 

 
     “สนใจเต้นรำกับฉันไหม?” 

 
     “หืม..?”

 
     ยิ้มหวานละลายใจให้ หน้าแดงนิดๆก่อนจะยื่นมือไปจับมืออันอบอุ่นที่ยื่นให้มา ซินเดเรลล่ารู้สึกเหมือนว่ากระแสไฟฟ้าส่งผ่านวาบยามที่มือทั้งสองแตะกัน

 
     “นายคือเจ้าชายงั้นเหรอ?”

 
     “ใช่แล้ว.. เอาล่ะ ไปเต้นกันเถอะ” ชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบสามปีหน้าตาหล่อเหลาคลี่ยิ้มพราย ดวงตาเจ้าเล่ห์ที่คล้ายคลึงกับพี่ชายทั้งสองทำให้ซินเดอเรลล่าเต้นตึกตัก บีบนิ้วของอีกฝ่ายเบาๆพลางก้าวไปหา 

 
     “ได้สิ.. แต่ว่า ฉันเต้นไม่เก่งนะ?”
 

     “งั้นคงต้องสอนเต้นซักหน่อยแล้วสิ...” 

 
     “เอ๋~?”

 
     “ตามฉันมาแล้วกัน” 

 
     ร่างเล็กโดนจูงมือไปทางห้องๆหนึ่งที่ใหญ่พอควร เด็กหนุ่มรู้สึกตื่นเต้นเพราะมันใหญ่กว่าห้องนอนของตนหลายเท่านัก  เสียงปิดประตูปังทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยง หันกลับไปมองข้างหลัง ในห้องว่างเปล่าไม่มีใคร นอกจากเขาและเจ้าชายไร้ชื่อตรงหน้าเท่านั้น.. 

 
     “เป็นหนุ่มน้อยที่น่ารักจริงๆ.. เดี๋ยวฉันจะสอนเต้นให้นะ? เอาท่าไหนดีล่ะ?” คางเล็กถูกเชยขึ้น ดวงตาสองดวงสบกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่ร่างสูงจะมอบจุมพิตเร่าร้อนลงมาให้เด็กหนุ่ม

 
     “อื้มม..!”

 
     “อร่อยกว่าที่คิดนะ...หึ” เจ้าชายทำตาเจ้าเล่ห์ แลบลิ้นเลียริมฝีปากของตนที่ชุ่มไปด้วยน้ำสีใสที่ไหลยืดยามที่ลิ้นทั้งสองได้เชื่อมต่อกัน หลังถอนจูบออก ก็เริ่มจะมีอารมณ์คุกรุ่นขึ้นมาเล็กน้อย

 
     “เหรอ? งั้นก็กินผมทั้งตัวเลยสิครับ..?”

 
     “นายอย่ามายั่วฉันแบบนี้นะ”

 
     “ไม่กล้าเหรอครับ?..”

 
     “กล้า.. แต่ให้ฉันสอนนายเต้นท่าแรกก่อนดีกว่า เนอะ”


[ NC ไม่สามารถลงได้ค่ะ ;w; สามารถติดต่อได้ที่ข้อความลับนะคะ ]


--------------


     “หนีไปจริงๆด้วยแฮะ” เจ้าชายพึมพำกับตนหลังจากตื่นมาพบที่นอนว่างเปล่า เด็กหนุ่มที่แสนยั่วยวนและเร่าร้อนคนนั้น ชวนจะทำให้เขาอยากวิ่งไล่ตามขึ้นไปอีก รู้เพียงแค่ชื่อ “ซิน” สั้นๆเท่านั้นเอง และในเมืองนี้ คนที่ชื่อซินก็ไม่ได้มีเพียงคนเดียวเสียด้วย เพียงแค่เป็นผู้ชายก็มีเป็นร้อยๆคนเข้าไปแล้ว.. 

 
      ชายหนุ่มถอนหายใจ แบบนี้ต้องทำยังไงเขาถึงจะได้คนตัวเล็กมาครอบครอง?

 
      ทันใดนั้น มือหนาสัมผัสได้ถึงผิวเรียบของกระดาษใบหนึ่งที่วางอยู่บนโซฟา พอหยิบมันขึ้นมาดู ก็พบลายมือน่ารักที่ไม่คุ้นตาเขียนข้อความเอาไว้จนเกือบเต็มหน้ากระดาษ 

 
‘กำลังอยากตามหาผมล่ะสิ? ผมรู้นะครับว่าคุณชอบผม
บ้านของผมอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆห่างไปไม่ไกลจากเมืองนักหรอก
ถ้าคุณชอบผมจริงๆ ผมเชื่อว่าคุณต้องหาผมเจอ
แต่ว่า.. คุณอาจจะได้รับรู้ความจริงที่ไม่น่าเชื่อ...’

     
     “ความจริงที่ไม่น่าเชื่อ ...” เสียงทุ้มนุ่มทวนคำ ดวงตาสีดำเข้มเป็นประกายวาว รับรู้ถึงอนาคตที่จะได้พบกับเด็กหนุ่มอีกครั้ง ริมฝีปากเรียวกดจูบลงกระดาษแผ่นนั้นอย่างแผ่วเบาก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าแล้วเดินกลับออกไปยังห้องโถงเพื่อไปดูพวกคนใช้เก็บกวาดงานเลี้ยงเมื่อคืน

 
      เพียงแค่ใจลอยนิดเดียว ใบหน้าหวานยั่วยวนที่เต็มไปด้วยอารมณ์แห่งกามที่ได้จับจ้องเมื่อคืนก็วนเวียนอยู่ในหัว

 
     ....เขาไม่ยอมปล่อยให้ความสัมพันธ์นี้เป็นแค่ One Night Stand แน่

 
     “เฮ้ พวกนาย วันนี้ฉันจะไปข้างนอกนะ ไม่ต้องออกไปส่ง” ชายหนุ่มก้าวลงบันไดพลางตะโกนบอกทหารที่ยืนป้องกันอยู่หน้าสวน

 
     “จะไปไหนเหรอพ่ะย่ะค่ะ?” ทหารคนหนึ่งถาม

 
     “หาใครบางคนนิดหน่อยน่ะ”

 
     ไม่ปล่อยให้ตนถูกถามอะไรต่อ เจ้าชายตัวดีรีบชิ่งหนีออกมาจากปราสาททันที ออกวิ่งไปนอกเมืองในสภาพที่ใช่ชุดเสื้อฮู้ดสีเทาปกปิดใบหน้าของตนไว้ ท่ามกลางความเงียบสงบของหมู่บ้านเล็กๆที่อยู่ห่างจากเมืองมาไม่ไกล ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกลังเล มันใช่ที่นี่หรือเปล่านะ? แล้วซินก็ไม่ได้บอกด้วยว่าอยู่ที่บ้านหลังไหน จึงได้เพียงแค่เดินเข้าไปและกวาดสายตามองไปรอบๆ... มันมีความรู้สึกบางอย่างที่บ่งบอกว่าเขาต้องอยู่ที่นี่...
 
 
     สายตาพลันสะดุดที่บ้านหลังหนึ่งซึ่งมีสวนดอกไม้สวยงามล้อมรอบจนต้องหยุดมอง ขาก้าวเดินไปที่บ้านหลังนั้นโดยอัตโนมัติ เคาะประตูไม้โอ๊กเบาๆด้วยความประหม่าและลังเล
 
 
     ถ้าขืนผิดหลังก็ซวยกันพอดีสิ
 
 
     แอ๊ดดด...
 
 
     “...อ๊ะ” ดวงตาสีสวยที่คุ้นเคยดวงหนึ่งโผล่มาจากอีกฟากฝั่งของประตู เพียงแค่นั้นก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะเอาเสียเลย แต่กลับได้กลิ่นแปลกๆลอยออกมาจากข้างใน..?

 
     “ปิ๊งป่อง.. คุณหาผมเจอ..” มือบางแง้มประตูให้กว้างขึ้นเล็กน้อย ดึงเสื้ออีกฝ่ายให้โน้มลงมาใกล้ก่อนจะทาบจูบลงไป ปล่อยให้ลิ้นร้อนของอีกฝ่ายเข้ามาหาความหวานในปากของตนอย่างกระหาย กระหวัดลิ้นเลียรับจูบอย่างรู้หน้าที่ จนกระทั่งพอใจกันทั้งสองฝ่ายก่อนจะผละออก..

 
     “แต่ว่า คุณมาผิดจังหวะไปหน่อยนะ?”

 
     ซินเดอเรลล่าเอียงคอยิ้ม เปิดประตูให้กว้างที่สุด เผยให้เห็นสภาพข้างในบ้านที่มีของเหลวข้นสีแดงเข้มสาดกระจายไปทั่วผนัง กลิ่นคาวเลือดที่ฉุนกึก..คมมีดขวานแวววาวที่สะท้อนแสงอยู่บนโต๊ะ กับ..

 
     ...ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งที่คอแหว่งไปเกือบขาดนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น!!

 
     “อึก..” 

 
     “นี่ล่ะความจริงที่ไม่น่าเชื่อ.. ผมฆ่าเธอไปซะแล้วล่ะ.. ฮิๆๆๆ..”
 

 
---------------------- เดี๋ยวมาต่อล่ะนะ! ใกล้จบแล้วค่ะ ---------------------- 



* ชี้แจงค่ะ ! *

ตอนนี้คิโตะกำลังยุ่งมาก ๆ เพราะว่าเลยวาเลนไทน์ไปหน่อยก็จะสอบปลายภาคแล้วค่ะ

เพราะงั้นเลยมีงานต้องเคลียร์เป็นภูเขาเลย

(นี่ก็พยายามปั่นพร้อมๆกับงานอยู่ค่ะ แหะๆ)

แต่เกือบจะพ้นช่วงมรสุมแล้ว ก่อนวาเลนไทน์ได้อ่านกันแน่นอนค่ะ !

อย่าเพิ่งทิ้งคิโตะกับซินซินไปไหนน้า ; _ ;

ไม่ได้อู้จริงๆนะคะ เพราะมีสปอยมาให้อ่านกันด้วยค่ะ ..!




(เรทไปมั้ย? เค้าขอโทษน้า ;w;)

 
รักคนอ่านทุกคนนะคะ งื้อ
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Mikatsuki จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

12 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 12:01
    ขอNC ด้วยค่าาา ><



    #12
    0
  2. #11 zins_why (@zins_why) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:42
    ขอncหน่อยนะค่ะ*^* ช้อบชอบบ เล่นเด็กดีไม่ค่อยเป็น รบกวนส่งทางเมลให้หน่อยได้มัยค่ะ -->wassaya.k@gmail.com
    #11
    0
  3. วันที่ 16 มกราคม 2558 / 20:39
    พี่คะเร็วๆน้่าา
    #10
    0
  4. วันที่ 30 กันยายน 2557 / 16:15
    อัพเร็วๆ นุกๆ
    #9
    0
  5. วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 19:15
    ซินดาร์คมาก >///<
    #8
    0
  6. วันที่ 30 มกราคม 2557 / 15:22
    เฮือกกกก!!! นู๋ซิน S มากอ่า อยากอ่านต่ออ่ะ
    #7
    0
  7. #6 ไอรดา
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 22:57
    ซินน่ากลัวอ่า
    #6
    0
  8. วันที่ 27 มกราคม 2557 / 00:03
    สนุกมากจ้า

    ซินนี่ แรงได้ใจมาก > <
    #5
    0
  9. #4 นักอ่านเงา
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 20:17
    อ๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง~

    คุณซินเธอแรงได้ใจมาก ชอบจังเลย ฟินสุดๆไปเลยคะ! >///<

    แต่ เอ๊ะ! แล้วแบบนี้ใครพระเอกละเนี่ย หรือว่าไม่มีกันหว่า หรือว่าควบหมดเลย? แต่แบบไหนก็ชอบคะ

    อย่าลืมมาต่อให้จบนะคะ จะรอคะ

    คุณนักเขียนคะ ไม่มีแผนทำเป็นเรื่องยาวบางหรอคะ หนูอยากอ่าน
    #4
    0
  10. วันที่ 25 มกราคม 2557 / 23:05
    ซิน s มาก
    #3
    0
  11. #2 Byte
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 22:12
    ซินนี่ดูเหมือนพวกชอบซาดิสดีนะ
    #2
    0
  12. #1 *-CharacterS-* (@napassanai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 18:57
    น่าสนุกอ่า มาต่อเร็วๆนะคะ (
    #1
    0