ตอนที่ 23 : PARADISE #16 รัก(ลัก)หลับ [100% ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1005
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    3 ก.พ. 59








SCHOOL FOR BOY .

 PARADISE #16






        “ กูว่าวันนี้พอแค่นี้เหอะ แยกย้ายกันกลับ  ” หลังจากที่นั่งมาได้สักพัก ไคก็พูดขึ้นเพราะเขาคิดว่าถ้าขืนอยู่ต่อไปก็คงไม่สนุกอยู่ดี

        “ แล้วมึงจะเอายังไงกับพวกห้องข้างๆ ?วีถามขึ้นเพราะเขารู้นิสัยเพื่อนตัวเองดี ถ้าใครทำมันเจ็บคนคนนั้นจะต้องเจ็บยิ่งกว่า

        “ กูให้ลูกน้องกูไปจัดการล่ะ

        “ เห้ย! มึงเล่นแรงไปไหม ยังไงพวกนั้นก็เพื่อนโรงเรียนเดียวกันกับเรานะเว่ยวีรีบพูดออกมาเตือนสติไค เพราะในตอนแรกเขาไม่คิดว่าไคจะทำอะไรรุ่นแรงแบบนี้ ยังไงซะพวกนั้นก็เป็นเด็กเหมือนพวกเขา แต่ต่างกันตรงที่พวกเขา(อาจจะ)มีวุฒิภาวะสูงกว่า

        “ เดี๋ยวๆมึงคิดว่ากูจะให้ลูกน้องไปทำไรพวกมัน  กูแค่ให้ลูกน้องกูไปบอกพวกมันว่าวันนี้ผับปิดเร็วกว่าปกติเพราะมีเหตุทะเลาะวิวาทและให้พวกมันรีบกลับก็แค่นี้

        “ อ้าว..มึงไม่ได้สั่ง... ” ให้ลูกน้องไปยิงพวกมันตายใช่ไหม ? วีได้แต่เก็บคำถามนี้ไว้ในใจ

        “ มึงเลิกคิดอะไรบ้าๆ แบบนั้นเชี่ยวี กูเจ้าของผับ ไม่ใช่มาเฟีย!   ”

        “ กูแค่ไม่คิดว่ามึงจะปล่อยมันไป เพราะมันเล่นฝากรอยที่หน้ามึงไว้แบบนี้ ”      

        “ กูไม่ถือสาหรอกเรื่องแค่นี้  ” ไคบอกอย่างปัดๆทำเหมือนกับว่าเป็นธรรมดา ยังไงซะพวกนั้นก็เป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนเดียวกันกับเขาเขาไม่ถือสาหรอก แต่ถ้าไม่ใช่ ก็ไม่แน่..

        “ ก็ดีที่มึงคิดแบบนี้งั้นพวกเราแยกย้ายกันเถอะ

 


       หลังจากเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวายเมื่อก่อนหน้านี้ จองกุกในตอนนี้ที่นั่งก้มหน้าอยู่ก็ไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงดี เลยตัดสินใจบอกลาคนอื่นๆก่อนจะกลับไปพร้อมกับเจโฮป


        “ กูว่าล่ะคิ้วกูมันกระตุกทะแม่งๆ วันนี้มีต้องเรื่อง ละมันก็มีจริงๆ ถ้ากูเป็นไอ้เชี่ยจินนะกูจะซัดหน้าไอ้เชี่ยมาร์คก่อนคนแรกเลย กูแม่งหมั่นไส้มันมันมานานล่ะ! ” แจ็คสันพูดออกมาอย่างใส่อารมณ์เสียดายนักเสียดายหนาที่ไม่ได้มีส่วนร่วมในเหตุการณ์ตอนนั้น

        “ ละทำไมเมื่อกี้มึงไม่ลุกไปใส่มันเลยเทารีบแขวะแจ็คสันขึ้นอย่างหมั่นไส้ เพราะคุณหัวหน้าห้องหน่ะเห็นเก่งแต่ปากตลอดเลยทุกงาน

        “ มึงไม่เห็นเหรอจองกุกลุกไปห้ามไงตอนนั้น กูเลยต้องข่มอารมณ์ไว้

        “ %#$^%$YYH%U&^^&IJU*  ”  พูดถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ได้ไม่เท่าไหร่จู่ๆก็มีการ์ดประมาณสี่ห้าคนเดินเข้ามาภายในห้องก่อนจะเปิดไฟทั้งหมดทุกตัวและปิดเพลง     

        “ ขออนุญาตคุณลูกค้าครับ..ทางเราจะมาแจ้งให้ทราบ วันนี้ผับต้องปิดเร็วก่อนกำหนดเพราะเกิดเหตุทะเลาะวิวาท เราจึงขอให้คุณลูกค้าออกจากกผับภายใน 30 นาทีนี้ด้วยครับ

        “ ทำไมเป็นงี้ครับ ปกติถ้ามีเรื่องพอเคลียจบผับก็จะเปิดต่อคริสรีบสวนขึ้น เพราะทุกๆครั้งที่เขามาผับก็ไม่เคยจะปิดเร็วสักครั้ง

        “ วันนี้เจ้าของผับอารมณ์เสียครับ

        “ มีงี้ด้วย ?

        “ แม่งกวนตีนชิพหาย! กูชักอยากจะเห็นหน้าเจ้าของผับนี้ซะแล้วสิ

        “ พวกคุณก็ได้เห็นกันแล้วนี่ครับ

        “ … ”      

        “ ก็เมื่อสักครู่นี้คุณ คิมไค ก็ได้เข้ามานห้องนี้แล้ว

        “ ห่ะ! ใครนะ ?

        “ คุณคิมไคครับ..หวังว่าจะได้รับความร่วมมือเป็นอย่างดีนะครับพอพูดจบการ์ดในห้องก็ทะยอยกันเดินออกไป

        “ …. ”      

        “ เชี่ยไคนี่น่ะเจ้าของผับ กูไม่อยากจะเชื่อ! ”

        “ กูเหมือนกันว่ะ

        “ ถึงว่ามันไม่กลัวอะไรเลย ที่แท้แม่งก็เจ้าของผับ

        “ แล้วพวกเราจะเอายังไงต่อวะ ?

 

         หลังจากตกลงกันได้สักพักทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ ในตอนแรกนั้นจินดูเหมือนว่าจะไม่ยอม แต่แจ็คสันก็ได้อธิบายว่าถ้าขืนจินยังไม่จบมันก็จะมีแต่เสียกับเสีย อยู่เฉยๆไว้ก่อนดีกว่า ถ้ามันมาหาเรื่องอีกก็ค่อยว่ากันใหม่ยังไงแล้วพวกเขาก็ไม่ทิ้งจินหรอกถึงไคจะใหญ่มาจากไหนก็ช่าง




 

        และหลังจากที่ไคกับวีไปส่งคยองซูเสร็จพวกเขาก็มาส่งแบคฮยอนที่บ้าน พอถึงในตัวบ้านแล้วแม่บ้านเขาก็ออกมาต้อนรับและดูเหมือนว่าจะเพิ่งตื่น  

        “ แบคไหวจริงๆนะ ไหวจริงๆแบคฮยอนยังคงดื้อรั้นที่จะยืนด้วยตัวเอง และบอกกับพวกเขาไม่ได้เมา แต่การกระทำทุกอย่างนั้นกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิงเพราะเพียงแค่ปล่อยมือจากแบคฮยอน แบคฮยอนก็แทบจะล้มลงไปจูบกับพื้นแล้ว

        “ จริงๆนะเชื่อแบคนะ

        ไคและวีพาแบคฮยอนมานั่งที่โซฟาห้องรับแขกตามที่ป้าแม่บ้านบอก ก่อนที่จะหาผ้าชุบน้ำเย็นมาเช็ดหน้าเพื่อให้แบคฮยอนได้ติ

        “ แบคไหวๆ ไคกับวีกลับเถอะ ขอบคุณมากๆนะแบคฮยอนพยายามอย่างมากที่จะทำตัวเป็นปกติ เพื่อที่จะให้วีกับไคเชื่อเพราะแค่นี้ก็ถือว่าลำบากมากพอแล้ว เขายอมรับว่าเขาเริ่มมีสติขึ้นมาแล้ว แต่มันก็หนักๆหัวยังไงๆก็ไม่รู้

        “ คุณทั้งสองกลับเถอะคะ เดี๋ยวป้าจะดูแลคุณหนูต่อเองพอได้ยินป้าแม่บ้านบอกดังนั้นไคกับวีก็เลยตัดสินกลับ เพราะยังไงแล้วนี่ก็บ้านแบคฮยอนคงไม่ต้องมีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว

         พอไคกับวีกลับไปได้สักพักแบคฮยอนก็พยายามลุกขึ้นเพื่อจะเดินขึ้นห้อง ถึงแม้จะเดินไม่ค่อยเป็นท่าเท่าไหร่แต่ก็ฝืนๆมาเรื่อยๆจนถึงบันได

        “ คุณหนู..ป้าว่าให้ป้าไปปลุกคนมาช่วยดีกว่านะคะ คุณหนูอย่าขึ้นไปเองเลย ”      

        “ แบคขึ้นไปเองได้จริงๆครับ เกรงใจคนอื่นเปล่าๆ นี่มันก็ดึกแล้วถึงปากจะพูดออกมาได้ว่าไม่เป็นไรแต่ร่างกายเขากลับทรยศมันไม่เป็นไปตามเขาเลย และแบคฮยอนยังยังคงรั้นที่จะเดินขึ้นมาเอง ถึงแม้เขาจะเวียนหัวอยู่มากก็ตาม

        “ แต่คุณหนูคะ.. ”

        “ งึมงำๆพอเดินขึ้นบันได้สามก้าวแบคฮยอนก็ค่อยๆนั่งฟุบลงก่อนจะกอดราวบันได้ไว้แน่น และหลับตาลง และหลับนานเกินไปจนป้าแม่บ้านคิดว่าคุณหนูคงจะหลบไปแล้ว

        “ คุณหนูคะ คุณหนูตื่นคะ คุณหนู

        “ …. ”

        “ …. ”

        “ เขาเป็นอะไรเหรอครับ ?จู่ๆความเงียบของบ้านก็ถูกทำลายด้วยเสียงของชานยอล ที่เพิ่งจะกลับมา    

        “ สงสัยจะดื่มหนักไปหน่อยคะคุณชายทันทีที่เห็นคุณชายชานยอลป้าแม่บ้านก็เริ่มนึกอะไรออกว่าจะให้คุณหนูขึ้นไปยังไง แต่เขาก็ไม่กล้าอยู่ดีเพราะคุณชายชานยอลเพิ่งเข้ามาอยู่ในบ้านได้ไม่นานอีกอย่างคุณชายก็ดูนิ่งๆและเขาก็พอจะสังเกตได้ว่าคุณหนูกับคุณชายยอลไม่ค่อยจะลงรอยกันเท่าไหร่

        “ … ”

        “  เอ่อคุณชายช่วยพาคุณหนูขึ้นไปบนห้องได้ไหมคะ  ” ถึงจะกลัวคำตอบแค่ไหน แต่ก็ยังดีกว่าให้คุณหนูมานอนกอดราวบันไดอยู่แบบนี้     

        “ … ”

         และก็ดูเหมือนสิ่งที่ป้าแม่บ้านคิดจะเป็นจริง เพราะคุณชายชานยอลเงียบและจ้องมองคุณหนูด้วยสีหน้าที่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆคุณชายคงไม่ได้คิดจะช่วยคุณหนูแน่นอน

        “ ถ้าลำบากคุณชายมากไป เดี๋ยวป้าไปปลุก.. ”

        “ ป้าไปนอนเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง

        “ !? ”

        “ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ป้าไปนอนเถอะ

        “ งั้นก็..ฝากด้วยนะคะคุณชาย ”      

        “ ครับ.. ”



20%


        ชานยอลอุ้มร่างของคนตัวเล็กที่กำลังหลับสนิทอยู่ตอนนี้ขึ้นมาบนห้องนอนของเจ้าตัวก่อนจะค่อยๆวางคนตัวเล็กลงเตียงลงบนเตียงนุ่ม และก็ดูเหมือนว่าจะเรียบร้อยดี 



        แต่ทว่า..



        “ งื้อออ อ ” จู่ๆแบคฮยอนก็โอบเข้าที่รอบคอเขาและดึงรั้งร่างของคนตัวใหญ่ลงมานอนด้วยกัน ก่อนจะหลับตาพริ้มและซบลงที่อกของคนตัวใหญ่ 

        “ แบคฮยอน ปล่อย! ” ชานยอลเรียกชื่อของคนตัวเล็กขึ้นด้วยน้ำเสียงดุๆอย่างไม่พอใจ เพราะตอนนี้แบคฮยอนนอนทับเขา เอาตัวนุ่มๆมานอนทับกันไม่พอยังจะมีหน้ามาซบเขาอีก

        “ งื้อออ ป๊ะป๊า น้องแบคง่วง ” 

        “ ง่วงก็ลงไปนอนดีๆ ”

        “ งื้อออ อย่าดุน้อง ”

        “ แบคฮยอน ปล่อย! ” ชานยอลพูดและพยายามแกะมือเล็กๆที่ซุกซนออกจากตัวเขา       

        “ ป๊านอนกับแบคนะ แบคเหงา.. ”

        “ … ”

        “ แบคเหงาจริงๆ นะป๊า ” แบคฮยอนเริ่มงัวเงียและเสียงอ่อยลง แต่ก็ยังไม่คลายอ้อมกอดออกจากคนตัวใหญ่

        “ … ”

         ชานยอลจำใจให้แบคฮยอนกอดเขาอยู่อย่างนั้น เพราะเขาขี้เกียจเล่นสงครามกับคนตัวเล็กนี่แล้ว จะกอดก็กอดเลยเอาที่นายพอใจแบคฮยอน!!

        “ …. ” 

        “ …. ”

        “ ป๊ะป๊า แบคคิดถึงม๊า…ฮึก ” แบคฮยอนเอ่ยออกมาทั้งๆที่ยังคงหลับตาอยู่ และยังกอดเขาแน่นเข้าไปอีกเหมือนกับต้องการหาที่พักพิง

        “ …. ” 

        “ แบค คิดถึง…มะ  ”       

        “ …. ”

        “ …. ”


        แบคฮยอนเงียบไปแล้ว..และชานยอลก็ยังคงเงียบเช่นกันเขาปล่อยให้คนตัวเล็กนั้นทำอะไรตามใจชอบ เพราะเขารู้ว่าการที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตาเป็นเช่นไร 



        และมันเหงามากแค่ไหน.. 



50% 




รุ่งเช้า 09.30 .

 


        “ อื้อออ อเสียงครางเบาๆในลำคอของคนตัวเล็กเอ่ยพึมพำขึ้น พร้อมกับบิดไปมาก่อนจะควานหาโทรศัพท์เพื่อจะดูเวลา เขาจำได้ว่าเมื่อคืนเขาเผลอดื่มเข้าไปเกินลิมิต จนทำให้เขาเพลียอยู่ตอนนี้ และถึงวันนี้จะเป็นวันหยุดที่สามารถนอนต่อได้ แต่ทว่ามันไม่ใช่เช่นนั้นเพราะวันนี้เขามีนัด และเมื่อมือเล็กจับโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาเขาก็ถึงกับต้องตาโต ก่อนจะขยี้ตาเล็กขึ้นอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ


        09.33 .


        ซวยแล้วววว ว ~ นี่เขาหลับลึกจนกระทั่งไม่ได้เสียงนาฬิกาปลุกเลยรึไง หรืออาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนเขาฝันดีไปหน่อยฝันว่าได้นอนกอดป๊าทั้งคืน แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่เขาจะมานั่งนึกถึงความฝัน คนตัวเล็กคิดดังนั้นก็รีบวิ่งลงจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำและรีบสุดชีวิต


        ตึก ตึก ตึก!  


        แบคฮยอนวิ่งลงบันไดมามองหาป้าแม่บ้านเพื่อที่จะบอกให้คนขับรถไปส่งเขา แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ หรือว่าจะอยู่หลังบ้าน? คนตัวเล็กคิดดังนั้นและวิ่งไปทางด้านหลัง แต่ทว่าป้าแม่บ้านนั้นเดินมาทางเขาพอดีและเอ่ยถามขึ้น

        “ คุณหนูจะไปไหนเหรอคะ?

        “ แบคต้องรีบไปทำงานกับเพื่อนครับ ป้าช่วยไปตามลุงให้เอารถออกทีนะครับ  

        “ เดี๋ยวป้ารีบไปบอกลุงให้นะคะ เอ่อ...คุณหนูคะแม่บ้านเงียบไปพลางคิดว่าจะบอกคุณหนูดีไหม ว่าเรื่องเมื่อคืนใครเป็นคนอุ้มไปส่งบนห้อง

        “ ? ”      

        “ เอ่อ..คุณหนูเข้าไปทานอะไรรองท้องสักหน่อยดีกว่านะคะ นี่มันก็สายแล้วเดี๋ยวคุณหนูจะหิวแย่

        “ ไม่เป็นไรครับ..แบคสายแล้ว  ”

        “ ค่ะๆ ป้าจะรีบไปบอกลุงคนขับรถให้นะคะแม่บ้านรีบบอกและเดินออกไปตามคนขับรถให้คุณหนูของเขา พลางคิดในใจ..ค่อยบอกคุณหนูวันหลังก็ได้เพราะวันนี้คุณหนูรีบและดูเหมือนคุณชายชานยอลก็จะออกไปข้างนอกเหมือนกัน

 


        หื้ม? คุณชายชานยอลกำลังจะออกไปข้างนอก

      


        “ เอ่อ..คุณหนูคะป้าแม่บ้านเอี้ยวตัวกลับมา พลางทำสีหน้าเลิ่กลั่ก

        “ ครับ?

        “ คุณชายชานยอลก็กำลังจะออกไปข้างนอกพอดี คุณหนูไม่ติดรถคุณชาย.. ”

        “ ไม่ดีกว่าครับคนตัวเล็กรีบตอบออกไปอย่างไม่ต้องคิด

        “ ค่ะๆ งั้นป้าจะรีบไปตามลุงให้นะคะ

 

 

 

10.30 .

อุทยานโซลแกรนด์พาร์ค

( Seoul Grand Park Faorest Park )




(www.google.co.th)

 



        “ แฮ่ก แฮ่กทันทีที่ลุงคนขับรถมาส่งถึงที่หมาย แบคฮยอนก็รีบวิ่งลงและโทรหาปลายสายคนที่เขานัดไว้ทันที

 

         ตู๊ด.. ตู๊ด...

 

        ครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไร้เสียงตอบรับจากปลายสาย

 

        ตู๊ด.. ตู๊ด…  

 

        ตู๊ด.. ตู๊ด…  

 

        ตู๊ด.. ตู๊ด…  

 

       

        “ ฉัยเคยบอกแล้วนายแล้วใช่ไหม ฉันไม่ชอบคนไม่ตรงต่อเวลา ”  น้ำเสียงนิ่งของคนที่คุ้นเคย เอ่ยขึ้นจากด้านหลังของคนตัวเล็ก เป็นเหตุทำให้คนตัวเล็กรีบหันขวับไปดูเพื่อความแน่ใจว่าใช่คนที่เขาคิดหรือเปล่า

 

        ชะ..ใช่เขาจริงๆด้วย แอล..

 

        “ เอ่อ..ขอ..ขอโทษนะ ฉันจะไม่..  ” น้ำเสียงตะกุกตะกักของคนตัวเล็กเอ่ยขึ้นอย่างลำบาก เพราะคนตรงหน้าอยู่ห่างจากเขาไม่มากนัก และสายตาที่มองมามันก็ทำให้เขาทำตัวลำบาก เพราะความใกล้มันทำให้เขาหวนนึกถึงเรื่องเมื่อวานบนดาดฟ้า

        “ ช่างมันเถอะ ไปกันได้ล่ะคนตรงหน้าบอกแค่นั้นก่อนจะเดินนำหน้าเขาไป 

        “ … ”

        แต่ทว่าเขากลับไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนตัวเล็กตามเขามา ก่อนจะหันกลับไปพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

        “ แบคฮยอน จะทำไหมงาน?

        “ เอ่อ..ทำสิ

        “ แล้วจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม ?แอลพูดจบก็หันกลับและเดินต่ออย่างไว โดยไม่สนว่าคนข้างหลังจะตามมาทันไหม เพราะเขาได้บอกให้ตามมาแล้ว

 

       หลังจากที่ได้สติแบคฮยอนก็รีบวิ่งตามคนตรงหน้าไป..ทำไมวันนี้ดูเหมือนแอลดูอารมณ์ไม่ดีนะ หรือว่า..แอลจะโกรธที่เรามาช้า แหงหล่ะก็เราเลทมาตั้งครึ่งชั่วโมง แอลจะอารมณ์เสียก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

 

       และคนตรงหน้ายังคงเดินดุ่มๆไป โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด คนตัวเล็กก็วิ่งตามเขามาโดยไม่ท้วงหรือบอกให้เขาหยุดแต่อย่างใด เพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะรำคาญหากเขาพูดขึ้นมา  

 

       นี่เขาเป็นอะไรถึงได้ไปอารมณ์เสียใส่แบคฮยอน.. แค่ขณะที่เขานั่งรอคนตัวเล็กเขาก็เลื่อนดูโซเชี่ยลไปพลางๆ ดูความเคลื่อนไหวของคนอื่นๆรวมไปถึงเพื่อนในห้อง แต่พอเขาเห็นรูปคยองซูกับแบคฮยอนที่อัพเมื่อคืนจู่ๆมันก็ทำให้เขาชักหงุดหงิดขึ้นมา เพราะมันไม่ใช่แค่คยองซูกับแบคฮยอน เพราะอีกคนที่นั่งข้างแบคฮยอนมันคือ มาร์ค!

 

        และเพราะอะไรไม่รู้เขาถึงได้หงุดหงิด แค่คิดว่าเมื่อคืนพวกเขาอยู่ด้วยกันสนุกด้วยกันเขาก็หงุดหงิดขึ้นมาเสียแล้ว พอได้มาเห็นสีหน้าของคนตัวเล็กที่ดูแล้วยังไงก็แฮงก์แน่ๆ เพราะหน้าซีดตัวเหลืองขนาดนี้คงไม่ต้องบอกว่าเมื่อคืนเมาแค่ไหน

 

        ปึก!

 

        จู่ๆคนตรงหน้าหยุดเดินอยู่กลางสะพาน  ก่อนจะวางกระเป๋าลงและเดินไปใกล้ราวสะพาน

 

        แช้ะ แช้ะ แช้ะ! 

 


        แอลหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปวิวทิวทัศน์ธรรมชาติและถ่ายไปเรื่อยๆ หามุมหาแสงที่ลงตัวเพราะเขาจะได้มีงานที่ดีส่งอาจารย์ แต่อีกนัยหนึ่งเขาเป็นคนที่ชอบถ่ายรูปอยู่แล้วเลยทำให้เขาใช้เวลานานไปหน่อย นาน..จนทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้อยู่คนเดียวเพราะเขารู้สึกได้ถึงคนตัวเล็กเอาที่แต่จ้องเขาอยู่     

 


        “ มานี่ดิ

        “ ?คนตัวเล็กหันซ้ายขวาก่อนจะชี้มาที่ตัวเอง แอลพูดกับเขาเหรอ??

        “ เดินมานี่แอลถอนหายใจอย่างเอือมระอากับคนตรงหน้าเพราะอยู่สะพานมันก็มีแค่พวกเขาสองคน แล้วจะให้เขาพูดกับแมวที่ไหน

        และดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะรู้ตัวว่าเขาเรียก จึงค่อยๆเดินเข้ามาหาเขา        

        “ ไปยืนตรงนั้น

        “ ?

        “ ไปยืนตรงนั้น

        “ ตรงนี้เหรอ

        “ ใช่..ตรงนั้นแหละ

        “ … ” แบคฮยอนในตอนนี้ทำตัวไม่ถูก เพราะแอลได้บอกเขามายืนตรงราวสะพานฝั่งตรงกันข้ามกับเขาพลางยกกล้องขึ้นมาพร้อมกับสายตาที่มองมา มันทำให้เขารู้สึกร้อนผ่าวขึ้นที่ใบหน้าถ้าเขาเดาไม่ผิดแอลคงกำลังจะถ่ายรูปเขา..

 


        แช้ะ!

 

        แช้ะ!

 

        แช้ะ!

 

 

       ให้ตายสิ..เขาเดาถูกจริงๆด้วย

 

 

        แช้ะ!

 

        แช้ะ!

 

        แช้ะ!    


 

        ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก แค่แอลถ่ายรูปทำไมหัวใจเขาถึงได้เต้นแรงขนาดนี้นะ

 


        “ ยิ้มดิ๊คนตรงหน้าบอกด้วยน้ำเสียงนิ่งๆตามเคย      

        “ … ” และคนฟังก็ยังไม่ได้ทำตามแต่อย่างใด เอาแต่ทำหน้าอ้ำๆอึ้งๆ ราวกับไม่ได้ฟังที่เขาพูด

        “ ยิ้มเป็นไหมคนตรงหน้าพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดกว่าเดิม

        “ … ” คงจะยิ้มออกหรอก ตากล้องหน้าดุซะขนาดนี้ สงสัยจังแอลเคยยิ้มบ้างไหมน่ะ? นึกแล้วก็อยากเห็นแอลยิ้มจัง..

        “ ทำไงอ่ะ..ลองทำให้ดูหน่อยดิคนตัวเล็กพูดพร้อมกับยิ้มขึ้นเล็กๆและจ้องไปยังคนตรงข้าม อยากรู้เหลือเกินว่าแอลจะตอบเขากลับมายังไง      

        “ … ” คนตรงข้ามได้ยินดังนั้นก็จ้องเขากลับ หึ! .. นี่แบคฮยอนกำลังกวนเขาอยู่ใช่ไหม แล้วจะมายิ้มให้เขาทำไม ทีตอนบอกให้ยิ้มไม่ยิ้ม

        “ แอล..ยิ้มให้ดูหน่อยดิ^^ ”

 


        แช้ะ

 


        “ เสร็จล่ะ

        “ หื้ม?จู่ๆแอลก็เก็บของไม่พูดพร่ำทำเพลงและเดินไป ทิ้งให้แบคฮยอนต้องฟึดฟัดเพราะตัวเองดันเผลอยิ้มออกมาจนทำให้ถ่ายรูปเขาได้

 


         แบคฮยอนและแอลเดินสำรวจอุทยานแห่งนี้เรื่อยๆ แอลเป็นคนถ่ายรูปส่วนแบคฮยอนเก็บข้อมูลเล็กน้อยๆ จนเวลาล่วงเลยมาจวนจะเที่ยงวันแล้ว พวกเขาจึงตัดสินใจมาที่ศูนย์อาหารของที่นี่ แต่ระหว่างที่ทางแอลก็ได้บอกให้แบคฮยอนเดินไปก่อนเขาขอเก็บรายละเอียดนิดๆหน่อยๆ แต่แบคฮยอนก็ไม่ยอมจะรอไปพร้อมกัน แต่พอแอลทำหน้านิ่งใส่ แบคฮยอนก็ต้องยอมแพ้และพยักหน้าหงึกๆเป็นอันว่าตกลงและเดินไปรอแอลที่ศูนย์อาหาร

 

        



        “ โอ๊ยยย ..ทำไมฉันต้องคู่กับแกเนี้ย

        “ ฉันอยากคู่กับแกนักหละร่างเล็กสองคนเถียงกันไปมาเพราะทั้งห้องมีตั้งหลายคน แต่พกเขากลับจับสลากได้คู่กันซะนี้ นี่มันเวรกรรมชัดๆ!

        “ เออ..จองกุก เมื่อวานแกนึกยังไงไปขวางจินหละแบมแบมถามขึ้นพลางยกกล้องขึ้นถ่ายรูปไปด้วย

        “ ไม่นึกไง

        “ เหรอ...คิดว่าฉันเชื่อ?

        “ ก็แล้วแต่

        “ แกดูมีพิรุธนะ ตั้งแต่วันที่ไปสวนสัตว์แล้ว ”      

        “ … ” คนตัวเล็กอีกคนไม่ตอบพลางยกกล้องขึ้นมา กะจะถ่ายรูปมุมสูงแต่จู่ๆเขาก็เห็นคนที่คุ้นเคยและอยากจะเจอพอดี ก่อนจะซูมเข้าเพื่อที่จะได้แน่ใจว่าเป็นใช่หรือเปล่า

 


       หึ! ใช่จริงๆสินะ.. มาคนเดียวซะด้วยสิ

 


        “ เดี๋ยวมานะ

        “ หื้ม? แกจะไปไหนอ่ะแบมแบมถามขึ้นเพราะอยู่ดีๆจองกุกก็พูดขึ้น นี่พวกเขาเพิ่งจะมาเองนะจองกุกจะไปไหน? ไหนว่ากินข้าวมาแล้วไง     

        “ คอแห้งหน่ะ..เอาไรม่ะ?

        “ ไม่หล่ะ.รีบไปรีบมาล่ะกัน

        “ อืม

 


        จองกุกพูดจบและเดินออกมา มุ่งไปยังคนตัวเล็กอีกคนที่กำลังเดินมาพอดี หึ! ..มาทำงานครั้งนี้ไม่น่าเบื่อซะแล้วสิ




100%

กุกกี้ฉันมาร้ายตลอดไม่ว่าเรื่องไหน =.=

* ปล.ฝากฟิคอีก 2 เรื่องด้วยน้าฮับ อิอิ

ฮัลโหลววว มีคนอยู่ม้ายยย หรือถอนเฟบออกกันหมดล่ะ? ฮาา

แกร..ฉันขอโทษนะ สำหรับคนที่รอ และขอขอบคุณคอมเม้นท์นะ

คือมันตลกมากอ่ะ มีคนรู้จริงๆเห้ย ว่าฉันเมนอิแบคกับแอล

เลยแต่งให้เป็นแบบนี้ ฮาฮา และมีคนบอกว่าเรื่องนี้วุ่นวายดีแต่ชอบ หื้ม? 

- - - - - - - - - - - - - - -

ปล.2 ฝาดู opv ด้วยนะ ทำออกมาเยอะแล้ว ตามไปดูได้น้า

เข้า Youtube แล้วเสริชว่า Talkiiii2208 (พิมพ์ติดกันนะ) 


 


 


เรียกหนักมากง่ะ(ตลอด) ยังไงก็ติดตามกันไปเรื่อยๆนะ ^___^










Free Lines - Help Select
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #105 Mahou Shojo (@Magic8345) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:01
    แอลแบคน่ารัก

    #105
    0
  2. #93 ae_svd3 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 02:58
    รีบๆมาต่อนะค่ะจะรอ
    #93
    0
  3. #90 KoTo_Mama (@misaki229) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 22:05
    ชานแบคตั้ลล๊ากก
    #90
    0