SCHOOL FOR BOY. [ EXO-BTS-GOT7-INFINITE Ft.SJ ]

ตอนที่ 29 : PARADISE #21 เจ็ดยับ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 813
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 มิ.ย. 59




SCHOOL FOR BOY .

 PARADISE #21




        “ก็เห็นๆอยู่ว่าจองกุกไม่เป็นไร แกจะให้ฉันถามเพื่อ?” 

        “แกนี่มัน..” แบมแบมก็ยังคงเป็นแบมแบมอยู่วันยังค่ำ เห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อน ซองจงจึงเลิกที่จะเถียงต่อ


        ติ๊ง!


        “ลิฟต์มาพอดีเลย แกรีบเข้าไปเลยแบม ง่วงจะตายห่าอยู่ละ เพราะแกคนเดียวฉันกับเซฮุนถึงไม่ได้นอน” ทันทีที่ลิฟต์มาถึงซองจงก็ออกแรงดึง(ลาก)เพื่อนตัวเล็กที่เจ็บอยู่ให้เดินไป

        “โอ๊ย! ซองจง แกจะฆ่าฉันรึไง เบาๆหน่อยสิ” แบมแบมในตอนนี้พยายามใช้ไม้เท้ายันตัวเดินเข้าไปในลิฟต์เพราะทั้งจองกุกมาร์ควีเข้าไปกันหมด ถึงจะคอยมีเซฮุนและซองจงพยุงอยู่แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเจ็บของเขาลดลง อีกทั้งยังมีเฝือกอ่อนหนักๆ(เฝือกที่ใส่ครึ่งหนึ่งและมีผ้าก็อซหนาๆพันไว้)ที่เป็นตัวถ่วงให้เขาเดินลำบากกว่าเดิมT^T 

         ฮือออออออออ ทำไมถึงได้เจ็บขนาดนี้นะ ปวดหัวก็ปวด รู้งี้ไม่น่าใจอ่อนยอมเป็นคนขึ้นไปเอาธงเลย จองกุกแกนะแก!!

        “แบมไม่ต้องรีบ ทุกคนในลิฟต์รอแกอยู่คนเดียว” เป็นซองจงที่เอ่ยขึ้นมาอย่างขัดใจเพราะกว่าแบมแบมจะเยื้องย่างเข้าไปได้แต่ละก้าว เล่นเอาทุกคนต้องคอยลุ้นไปตามๆกัน แต่ที่เขาต้องเร่งแบมแบมนั้นก็ไม่ใช่เพราะเขาหงุดหงิดใส่แบมแบมจริงๆ และที่ต้องเร่งนั่นก็เพราะเขาแอบเห็นสีหน้าของมาร์คตอนที่มองมาดูก็รู้ว่าเขาเอือมกับเพื่อนตัวเล็กแค่ไหน และกว่าแบมแบมจะเข้ามาได้นั้นก็ใช้เวลาพอสมควรแต่ก็ไม่ถึงกับนานมาก หลังจากทุกเข้ามาหมด วีที่อยู่ใกล้กับปุ่มกดจึงต้องทำหน้าที่เป็นคนกดปิด เฮ่อออ หมดเรื่องแล้วสินะวันนี้..

        “อย่าเพิ่งปิด//รอก่อนครับ” เพี้ยวเสี้ยววินาทีที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดสนิท ก็มีเสียงตะโกนเข้ามาจึงทำให้วีต้องกดเปิดออกให้กับคนด้านนอก

        “แฮ่กๆ จินนี่ลิฟต์อีกตัวก็มี แกจะรีบเพื่อ?” มินฮยอกบ่นขึ้นทันที่เพราะจินฮวานรีบลากเขามาในตอนที่เห็นลิฟต์กำลังจะปิด

        “ฉันรู้สึกปวดหัวนิดหน่อย..”

        “เหรอออออออออออออออ” มินฮยอกลากเสียงยานทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เหอะ! ทำไมเขาจะไม่รู้หละจินฮวานจะรีบเข้ามาทำไม ที่แท้ก็เห็นพี่วีอยู่ในนี้สินะ

        “พวกพี่ไปก่อนเถอะครับ เดี๋ยวพวกผม..”

        “ฮยองวอน! พี่เขาอุตส่าห์รอเรานะ จะให้ไปก่อนก็เสียน้ำใจแย่” จินฮวานไม่รอให้ฮยองวอนพูดจบเขาก็รีบแทรกตัวเขาไปในลิฟต์ใกล้วีทันที และนั่นก็ทำเพื่อนๆที่เหลือก็ตามเข้ามาอย่างปฏิเสธไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นฮยองวอน มินฮยอก ไอเอ็ม เป็นเอาว่าตอนนี้ในลิฟต์มีจำนวนคนที่พอดีกับตัวลิฟต์แล้ว และวีเห็นว่ามันควรที่ได้ขึ้นไปสักที เขาจึงไม่รอช้าที่จะกดปิดอีกรอบ


        กึก!


        ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยย ใครมันบังอาจเอาแขนเข้ามากั้นตอนลิฟต์กำลังจะปิดสนิท ใคร! ไอ้เหี้ยนี่มันเป็นใคร??? 


        “เอ่อ..ขอโทษครับ ไม่คิดว่าจะมีคนเยอะขนาดนี้” ทันทีที่เขาคนนั้นเห็นว่ามีคนอยู่ในลิฟต์มากพอสมควร และสีหน้าแต่ละคนก็บ่งบอกเหลือเกินว่าไม่อยากรับเขาไปด้วย เขาจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพออกไป และถอยหลังไปก้าวหนึ่งเป็นนัยๆว่า ‘กูไม่ไปก็ได้วะ’

        “อุ๊ย! จินนี่ ลืมของ..มินนี่ขึ้นไปก่อนเลยนะ” และพอรู้ว่าคนที่เอาแขนมาขวางลิฟต์คือใคร จินฮวานก็รีบเดินพรวดพราดออกมาแบบไม่มีปี่ไม่ขลุ่ย พอมินฮยอกมองออกไปยังคนที่ยืนอยู่ด้านนอกเขาก็รู้ซึ่งถึงสาเหตุของเพื่อนตัวดี แหม...ตอนแรกที่รีบวิ่งเข้ามาก็เพราะพี่เห็นวี พอตอนนี้ฮันบินอยู่ตรงหน้าก็รีบวิ่งแจ้นออกไปเลยนะ! จินฮวานนี่มันจินฮวานจริงๆ และพอจินฮวานออกไปแล้วลิฟต์ก็ได้ปิดลงอีกรอบ และปิดแบบสนิทไร้ซึ่งอุปสรรคใดใดมาขว้างกั้น

        “อุ๊ย! พี่แบมเมื่อเช้ายังมีสองขาอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงมีสี่ขาได้หละ^^” และคงไม่ต้องบอกว่าเป็นเสียงใครที่เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบในลิฟต์ตัวนี้  

        อีมินฮยอก! นี่ขนาดไม่มีเพื่อนตัวดีของแกอยู่ด้วยก็ยังกล้าปากดี เหอะ! แต่จะต่อปากต่อคำก็ไม่ได้ น้องฮยองวอนกับวีจ๋าก็อยู่นี่ด้วยแบมต้องเรียบร้อย(ยังทันอยู่เหรอ?=.=)

        “ไม่ตอบแปลว่ามีสี่ขา จริงๆสินะ” มินฮยอกว่าพลางหันมามองแบมแบมที่กำลังทำปากมุบมิบสาปแช่งด่าเขาในใจอยู่ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าแบมแบมพยายามสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเองดูดีอยู่

        “พวกน้องพักชั้นไหนครับ?” เซฮุนเอ่ยถามเพราะเขาที่เลือกจะทำลายสงครามย่อยๆในลิฟต์แห่งนี้ และเป็นการถามแทนวีที่กำลังกดอยู่ด้วย

        “เจ็ดครับ” ฮยองวอนตอบ

        “หื้ม? ชั้นไหนนะฮยองวอน^^” ซองจงหันไปถามฮยองวอนรุ่นน้องอย่างหน้าตาใสสื่อ และนั่นก็ทำให้จองกุกและแบมแบมต้องหันไปสนใจตาม และมินฮยอกเองก็หันมาสนใจเหมือนกันเพราะเขาอยากรู้เหลือเกินว่าซองจงจะเล่นมุขอะไรหยอดฮยองวอนเพื่อนเขา คงจะหนีไม่พ้นไอ้มุขที่ว่าสวรรค์ชั้นเจ็ดอะไรเทือกนั้นเป็นแน่ 

        “เจ็ดครับ” ฮยองวอนบอกอีกครั้ง

        “เจ็ดยับ..ได้ป่ะหละ^^” 

        “หื้ม?” ฮยองวอนผู้ใสสื่อไม่เข้าใจในความหมายของซองจง จึงหันไปถามอีกรอบเพื่อความแน่ใจ

        “เจ็ดอะไรนะครับพี่”


         ป้าป!


        แต่ยังไม่ทันได้รับคำตอบจากพี่ซองจงจู่ๆมินฮยอกก็เอาฝ่ามือตีเข้าที่หลังเขาอย่างเขาอย่างจัง จนทำให้คนที่ถูกกระทำมีสีหน้างงกว่าเดิม

        “ตีทำไมเนี่ย”

        “หมั่นไส้!”



        ติ๊ง!



        และแล้วลิฟต์ก็ถึงชั้นเจ็ดพอดี ทันทีที่ประตูเปิดออกมินฮยอกก็รีบผลีผลามเดินออกไป เพราะเขาโมโหที่ฮยองวอนไปต่อปากต่อคำกับซองจง และเขาก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมจะต้องโมโหที่ซองจงมายุ่งกับฮยองวอนด้วย และที่โมโหไปกว่านั้นก็คือฮยองวอนก็ซื่อซะเหลือเกิน ไม่ใช่ใสซื่อนะ แต่เป็น..ซื่อบื้อ!!


        “เออแบม! ลืมบอกไปเลยว่าแกไม่ได้นอนกับพวกฉันนะ” 

        “อืม” 

        “ทำไมแกตอบว่าอืมอย่างเดียว?”

        “ไม่ได้นอนกะพวกแก ก็กับเซฮุนไง” ซองจงก็ถามเขาแปลกๆถ้าไม่ได้นอนกับจองกุกหรือซองจง มันก็มีแค่เซฮุนคนเดียว ถ้าให้เดาอาจารย์คงให้นอนห้องละสองคน

        “ไม่ใช่เซฮุน..”

        “?” ยะ อย่าบอกนะว่า ซองจงกำลังจะบอกว่าเขาได้นอนห้องเดียวกับอาจารย์คิบอม โอ้ววว ม่ายนะ เพราะก่อนขึ้นมาอาจารย์คิบอมบอกเขาว่าห้ามทำอะไรที่นอกเหนือจากอาจารย์สั่งเด็ดขาด! เพราะถ้าเขาเป็นอะไรไปมากกว่านี้นั่นก็หมายความว่าชื่อเสียงของอาจารย์คิบอมก็จะเสื่อมลงเพราะแค่ดูแลเด็กที่มาค่ายแค่นี้ก็ยังทำไม่ได้

        “..แต่เป็นมาร์ค” เห้ออออออ ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อยไม่ได้นอนกับอาจารย์คิบอม แต่เป็น..

        “ห๊ะ!! แกว่าไงนะ?” แบมแบมถามเสียงหลงขึ้นทันทีเพราะเขาไม่แทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง มะ มะ เมื่อกี้ซองจงบอกว่าเขาได้นอนกับใครนะ

        “แกนอนกับ ’มาร์ค’ ชัดยัง?”




50%



ห้อง 1001

        “แกจะอาบน้ำมั๊ยแบม?”
        “อาบสิ! ฉันไม่ยอมนอนทั้งสภาพแบบนี้หรอกนะ”
        “แต่แกไม่สบายอยู่นะ อีกอย่างแกจะอาบยังไงขาแกก็เดี้ยงแบบนี้เนี่ย” สองเสียงแหลมเล็กนั่งเถียงกันไปมาเรื่องไม่เป็นเรื่องอยู่นานสองนาน จนมาร์คอาบน้ำเสร็จและทิ้งตัวลงเตียงอีกฝั่ง(มีสองเตียงนะจ๊ะเด็กๆ)จากนั้นเขาก็หยิบเอาหนังสือขึ้นมาอ่าน
        “ซองจง..แกจะให้ฉันนอนกับมาร์ค จริงๆเหรอ?” แบมแบมถามซองจงที่กำลังจัดของให้เขาอยู่ ส่วนเขานั้นนั่งอยู่ปลายเตียง
        “ไม่หรอก” 
        “หื้ม?”
        “เอ่ออออ อ” ซองจงรีบหันขวับมาหาแบมแบมท่าทีร้อนรน เพราะเพิ่งนึกได้ว่าเผลอพูดอะไรออกไป ตายหล่ะ! แบมมันจะสงสัยมั๊ยเนี้ย ไม่น่ารีบไปตอบมันเร็วขนาดนั้นเลย
        “ฉันโทรไปขอเปลี่ยนกับเซฮุนดีกว่า”
        “อย่า!!”
        “?”
        “แกจะไปรบกวนเซฮุนทำไม”
        “???”
        “เอางี้นะ..เดี๋ยวฉันลองไปถามจองกุกดู แกก็รู้ว่าจองกุกมันไม่เรื่องมาก”
        “นั่นสิ! ลืมมันไปได้ยังไง” 
        “ใช่ม๊ะ? เดี๋ยวฉันทักไปถามจองกุกดูให้” ซองจงหันมาหาแบมแบมพลางกดโทรศัพท์ยิกๆไปด้วย และไม่นานก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะไปนั่งลงข้างแบมแบมและกระซิบเบาๆที่ใบหู
        “แกไปนอนกับฉัน เดี๋ยวให้จองกุกมานอนนี่”
        “ทำไมแกต้องกระซิบ?”
        “เดี๋ยวมาร์คได้ยินไง”
        “แล้ว?”
        “เดี๋ยวเขาก็หาว่าแกเรื่องมากอีก”
        “อืม..” นั่นสินะ ถ้ามาร์ครู้ว่าเขาจะเปลี่ยนห้องเขาคงจะรำคาญแน่ๆ เพราะถ้าจะเปลี่ยนตั้งแต่ทีแรกแล้วจะเข้ามาในห้องทำไม
        “ป่ะ!”
        “หื้ม?” จู่ๆซองจงก็เรียกและพยุงเขาลุกขึ้นจากเตียง และตอนนั้นเองประตูห้องได้เปิดออกและพบว่าเป็นเซฮุนที่เดินเข้ามาในห้อง อ่อ..สงสัยคงจะบอกให้เซฮุนมาช่วยพยุงเราแน่ๆ ซองจงนี่มันก็คนดีเหมือนกันแห่ะ
        ว่าแต่..ซองจงมันเอาเวลาไหนไปบอกเซฮุนเนี้ย ก็เขาเห็นอยู่ว่าซองจงคุยแต่กับจองกุก แต่ยังไงก็ช่างเถอะ เขาอยากพักผ่อนแล้ว เซฮุนจ๋ารีบมาประคองแบมเร๊ววววว~
        “เข้ามาทำอะไรกัน เยอะแยะ ห้องตัวเองไม่มีหรือยังไง!?” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นอย่างดังท่ามกลางห้องที่เงียบ ก่อนจะหันมามองพวกเขาอย่างคาดโทษ
        “!!!” 
        “?” คงไม่ต้องบอกว่านี่เป็นเสียงใคร เสียงโหดซะขนาดนี้มีอยู่คนเดียวในพาราไดซ์อาจารย์คิบอมนั่นเอง ว่าแต่..อาจารย์เข้ามาทำไมเนี้ย
        “แล้วนั่นจะพากันติ์พิมุกไปไหน”
        “เอ่อ..” ซองจง ตะกุกตะกักพูดไรไม่ออก เพราะเขาไม่รู้จะตอบอาจารย์คิบอมยังไง เพราะอาจารย์คิบอมเป็นคนบอกเขาเองว่าให้แบมแบมมานอนกับมาร์ค แต่นี่เขากำลังจะพาแบมแบมไปนอนกับเขาและให้จองกุกมาห้องนี้แทน
        “ก่อนขึ้นมาครูสั่งนายว่ายังไง ซองจง”
        “เอ่อออ..” ซองจงในตอนนี้คิดอะไรไม่ออกได้แต่หันไปขอความช่วยเหลือจากเซฮุน และเซฮุนนั้นก็ช่วยเขาได้มากกกก เพราะเพียงแค่เซฮุนหันมาสบตากับเขา แค่นั้นเขาก็พอจะรู้ว่ามันหมายความเป็นอย่างอื่นไม่ได้นอกเสียจากคำว่า ‘เราซวยแล้ว!’
        “พวกเราแค่จะพากันติ์พิมุกไปเดินเล่นหนะครับอาจารย์” เชี่ย..เขาพูดอะไรออกไปเนี้ย ทั้งๆที่แบมแบมเจ็บขานี่นะ แต่เขากลับตอบอาจารย์คิบอมว่าจะพาแบมแบมไปเดินเล่น
        “หื้ม?” ทำไมซองจงถึงไปบอกอาจารย์คิบอมแบบนั้นหละ เพราะถ้าอาจารย์รู้ทีหลังพวกเขาจะไม่ซวยแย่เหรอ
        “เดินเล่น?” อาจารย์คิบอมเอ่ยทวนคำตอบของซองจง
        “อ่า..ใช่ครับ^^”
        “ทั้งๆที่ครูสั่งให้พวกนายพาเขามาพักผ่อนนี่นะ!?”
        “อะ เอ่อออ” 
        “ออกไปกันให้หมด และก็เตรียมตัวเก็บของกันด้วย”
        “?” ประโยคหลังที่เอ่ยจากปากของอาจารย์คิบอมนั้นทำให้ทุกคนในห้องต้องหันมาสนใจ รวมไปถึงมาร์คที่กำลังอ่านหนังสือด้วย ทำไม..อาจารย์คิบอมถึงสั่งให้พวกเขาเก็บของทั้งๆที่ค่ายมันอีกตั้งสองวันไม่ใช่เหรอ
        “เราจะกลับกันในเช้าวันพรุ่งนี้ เฉพาะพวกเรา”
        “???”
        “ยืนเฉยกันอยู่ทำไม รีบกลับไปบอกสองคนนั้นด้วย”
        “ครับๆ อาจารย์” ทั้งเซฮุนและซองจงค่อยๆพยุงแบมแบมกลับมายังเตียงดังเดิม และออกจากห้องไปในที่สุด ทิ้งให้คนตัวเล็กอยู่กับอาจารย์คิบอมและมาร์คที่เอาแต่สนใจหนังสือ
        “มาร์ค”
        “?” จู่ๆอาจารย์คิบอมก็เรียกชื่อคนที่เงียบอยู่นานก่อนจะเดินเข้าไปหา และนั่งลงในพื้นที่ว่างๆของเจ้าของเตียง
        “วันจันทร์นี้แล้วนะ”
        “…”
        “ครับ” มาร์คละสายตาจากหนังสือและหันมาตอบอาจารย์คิบอมเพียงแค่นั้น และคำตอบของเขาก็ทำให้อาจารย์คิบอมมีสีหน้าที่เครียดกว่าเดิม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหันมาหาแบมแบมที่นั่งอยู่เตียงข้างๆ
        “พักผ่อนได้ละ พรุ่งนี้ต้องเดินทางแต่เช้า.. อ้อ!”
        “?”
        “มีอะไรเรียกก็มาร์คได้ตลอดเวลา”
        “…”
        “เข้าใจที่พูดไหม?”
        “คะ..ครับ” อาจารย์คิบอมบอกแค่นั้นก่อนจะเดินออกไป และเป็นว่าตอนนี้ห้องที่สมควรจะมีผู้พักสองคนตั้งแต่แรก ก็ได้เป็นเช่นนั้นแล้ว

        “...”

        “…”

        “…” 

        สามสิบนาทีผ่านไปกับความเงียบที่น่าอึดอัดที่สุดในชีวิตเขา ทั้งๆที่มาร์คไม่ได้สนใจเขาแต่อย่างใด แต่ทำไมเขาต้องวิตกกังวลด้วย แล้วมาร์คจะนอนตอนไหนนี่มันก็จวนจะเที่ยงคืนแล้ว หวังว่าเขาคงไม่อ่านหนังสือทั้งคืนหรอกนะ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นเขาคงต้องนอนเน่าแน่ๆ เขากะจะให้มาร์คหลับก่อนแล้วค่อยๆพาตัวเองไปอาบน้ำ แต่มันก็ไม่ได้ง่ายแบบนั้นเพราะเขาแอบเห็นมาร์คอ่านหนังสือใจจดใจจ่อและก็ไม่มีทีท่าว่าจะง่วงแต่อย่างใด


        พรึ่บ~


       มาร์คปิดโคมไฟตรงหัวที่เตียงของเขาลง ก่อนจะวางหนังสือไว้โต๊ะข้างๆและเสียบหูฟังเข้าที่หู ก่อนจะค่อยๆดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองและหลับตาลงในที่สุด 

        หลับแล้วใช่ไหม? หลับจริงๆใช่ไหม?? คนตัวเล็กพูดกับตัวเองก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นและหอบเอาเสื้อผ้าเพื่อจะไปอาบน้ำด้วยความทุลักทุเล เพราะความที่ต้องไปแบบสี่ขา ฮึบ! อีกนิดเดียวแบม จะถึงห้องห้องน้ำแล้ว จะถึงแล้ว เย้! ถึงแล้ว~~

        หลังจากที่เข้ามาในห้องน้ำได้สำเร็จ คนตัวเล็กก็รีบจัดการธุระของตัวเองให้เสร็จ เพราะนี่มันก็ดึกมากแล้ว ถ้านอนไม่พอเดี๋ยวขอบตาคล้ำขึ้นมาเขาจะไม่สวย(เดี๋ยวนะ?ถถถ) พออาบน้ำเสร็จคนตัวเล็กก็พยายามลากขาเดี้ยงๆของตัวเอง กระดึ๊บ กระดึ๊บ มาถึงเตียงในที่สุด

        เฮ่ออออ นึกว่าจะได้นอนแบบเน่าๆซะแล้ว พอใกล้ถึงเตียงคนตัวเล็กก็ค่อยๆนั่งลงที่เตียงและวางไม้ค้ำไว้ที่หัวเตียง ปิดโคมไฟและจัดท่าทางให้ตัวเองนอนสบายๆ ก่อนจะเริ่มหลับตาลง


        ตือดึ๊ง!


        เสียงแจ้งเตือนไลน์ดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กต้องลืมตาขึ้นมาและมองหาต้นเหตุของเสียง ใครไลน์มาหาเขาตอนนี้เนี่ย แล้วโทรศัพท์เขาอยู่ไหนกันนะ คนตัวเล็กสอดสายตาหาโทรศัพท์ของตัวเองท่ามกลางความมืดและเงียบ
         อ้อ! วางอยู่โต๊ะนั่นไง แล้วทำไมเขาถึงไม่เอามาไว้นี่นะ ถ้าจะลุกขึ้นแล้วหยิบเอาไม้ค้ำเดินไปหยิบโทรศัพท์ก็ใช่เรื่อง เพราะกว่าเขาจะลุกจะนั่งจะนอนได้เล่นเอาหมดแรงกันเลยทีเดียว คิดดังนั้นคนตัวเล็กจึงพยายามยื่นมือเอื้อมไปยังโต๊ะที่ว่า แต่ทว่า..เอื้อมเท่าไหร่เขาก็ไม่สามารถหยิบโทรศัพท์ได้อยู่ดี อีกนิดเดียวแบม อีกนิดเดียว! อีกนิดเดียว!!


        ตือดึ๊ง!  ตือดึ๊ง!!


       มันจะดังอะไรนักหนาเนี้ย แล้วทำไมเขาหยิบไม่ได้สักที จะโทษให้โต๊ะที่อยู่ไกลเกินหรือโทษแขนเขาที่สั้นเกินT^T 


     พรึ่บ!~

        “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
        “ตุบ!”
        “โอ๊ย!//เห้ย!!”  เสียงตกเตียงของคนตัวเล็กทำให้มาร์คเผลออุทานออกมาเสียงดัง เพราะเขาไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ เขาก็แค่เดินมาหยิบเอาโทรศัพท์ให้แค่นั้นเพราะมันดังและเขาก็รำคาญ และก็ไม่คิดด้วยว่าคนตัวเล็กจะขวัญอ่อนตกใจง่ายแบบนี้ถึงขั้นกับตกลงเตียง=.= นี่เขาคิดถูกหรือผิดที่เดินมาหยิบให้เนี้ย มาร์ควางโทรศัพท์เจ้าปัญหาลงที่เตียงและเดินมาดูสภาพคนที่เพิ่งจะตกลงมาจากเตียงเมื่อครู่
        “เป็น..//..ฮึก ฮึก” เขายังพูดไม่ทันจบ คนตัวเล็กก็ส่งเสียงสะอื้นออกมา นี่อย่าบอกนะว่าคนตัวเล็กจะร้องไห้อีกแล้ว 
        “ฮืออออออ อ” หึ! เขาคิดไม่ผิดจริงๆว่าคนตัวเล็กจะต้องปล่อยโฮออกมา และครั้งนี้มันก็ดังมากๆด้วย หรือจะเป็นเพราะห้องที่เงียบแต่ยังไงก็ช่างเถอะ รีบบอกให้คนตัวเล็กกลับขึ้นไปนอนดีโดยเร็วเพราะเขาก็ง่วงเต็มที
        “ลุกขึ้น”
        “ฮืออออออออ” คนตัวเล็กส่งเสียงร้องดังขึ้นเรื่อยๆจนมาร์คชักจะรำคาญและทนไม่ไหวก่อนจะเดินเข้ามาใกล้
        “ลุก//จะ..เจ็บ”
        “…”
        “แบมเจ็บ..ฮึก” 
        “…”
        “…”


        พรึ่บ!~


        มาร์คช้อนเอาคนตัวเล็กมาไว้ในอ้อมแขน และการกระทำนั่นทำให้คนตัวเล็กที่กำลังร้องไห้ฟูมฟายเพราะความเจ็บอยู่ถึงกับหยุด และพอเขากำลังจะวางคนตัวเล็กในอ้อมแขนขึ้นไปไว้ที่เตียง คนที่ในอ้อมแขนก็ถามอะไรที่โง่ๆออกมาซะก่อน จึงทำให้เขาต้องค้างไว้อย่างนั้น
        “ทะ ทำ ไรอะ”
        “…”
        “แล้วคิดว่าจะทำอะไร” คำตอบของมาร์คทำให้คนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนกลับหน้าร้อนผ่าวอย่างบอกไม่ถูก 
        “อ่ะ เอ่อออ” เขาแค่ตกใจและไม่คิดว่าจู่ๆมาร์คจะมาอุ้มเขา และคำตอบตะกุกตะกักของคนตัวเล็ก ทำให้มาร์คเลิกสนใจก่อนที่กำลังจะค่อยๆวางคนตัวเล็กลงที่เตียง แต่ทว่า..คนในอ้อมแขนกลับเอ่ยรั้งเขาขึ้นอีกครั้ง

        “มะ มาร์ค”

        “?”

        “ขะ ขะ ”

        “??”        

        “ขอบคุณ..นะ”

        “???”

        “อะ เอ่อออ…” นี่เขาคิดถูกหรือคิดผิดเนี่ยที่ไปบอกขอบคุณมาร์ค เพราะในตอนที่มาร์คกำลังจะวางเขาลงเป็นตอนที่เขาพูดออกไป มาร์คจึงหยุดและยังคงอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขน

        “เมื่อกี้พูดไรนะ ไม่ได้ยิน” หื้ม? มาร์คพูดว่าอะไรนะ ไม่ได้ยินงั้นเหรอ? นี่เขาบ้ารึไงทั้งห้องก็อยู่กันแค่สองคนและห้องก็เงียบซะขนาดนี้ทำไมเขาจะไม่ได้ยิน

        “…”

        “เงียบทำไม”

        “…”

        “แบม..จะนอนไหม” มะ มาร์ค เรียกชื่อเขางั้นเหรอ? ทำไมนะ..เพียงแค่มาร์คเรียกชื่อเขา แต่ทำไมเขากลับ..

        “…”

        “จะ..”

        “ขอบคุณนะ”




       ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก..


        หลังจากพูดออกไปเขาก็ไม่ได้ยินเสียงหรือคำถามของอีกคนดังขึ้นมาอีก เพราะตอนนี้เสียงที่เขาได้ยินมันก็มีเพียงแค่เสียงนี้..เสียงหัวใจของอีกคนที่เต้นดังแข่งกับเสียงหัวใจของเขา



 
100%
โอ๊ยย ฉันมาอัพไม่ทันครบรอบ1ปี TOT
ตอนนี้ไม่มีอะไรจะพูดค่ะฮาา ตอนหน้าเจอกันนน~~
แต่ไม่รู้ตอนไหนนะ เพราะไรท์จิไปเที่ยวอิอิ ไปพักผ่อนเพราะเกรดตกT^T
แต่ถ้ามีคนเรียกร้องมาเยอะ ก็อาจจะมาอัพก่อนแฮร่ :Pp





Free Lines - Help Select
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #207 Mai Mono (@mai1271) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 20:40
    เจ็ดยับ=จับเyด เค้าใจเล่นคำดีน่ะค่ะซองจง
    #207
    0
  2. #167 คริสมาส (@natthawantoey) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2559 / 08:52
    หัวใจเต้นเพราะมาร์แบม !!!
    #167
    0
  3. #165 Benz1107 (@Benz1107) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 21:09
    เจ็ดยับ555555555 รอค่าาาาา
    #165
    0
  4. #164 Byemon Baimon (@slorypop) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 17:01
    ต่อหน่อยยย ค้าง
    อยากเห็นเค้า เจ็ดยับ กัน 5555
    #อุ๊ปแมวพิมพ์
    #164
    0
  5. #163 miniMNlOvE (@momaylailar) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 16:39
    ถถถถ ชีวิตแบมแบม555
    #163
    0