ตอนที่ 8 : PARADISE #8 ชีวิตที่น่าสงสารของหัวหน้าห้องB [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1391
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    5 พ.ย. 58











SCHOOL FOR BOY .

 PARADISE #8

 


             


               "................."



              “ เห็นนายลงมาจากรถชานยอลห้องC หน่ะเหรอ... 


             O_O?

             ให้ตายสิ !!! เขาเห็นจริงๆด้วย ทำยังไงดี คิดสิคิด  แบคฮยอนคิดสิ!


            แอลเห็นสีหน้าของแบคฮยอนในตอนที่เขาบอกว่าเขาเห็นแบคฮยอนลงมาจากรถชานยอล เขาก็พอจะเดาออกว่าแบคฮยอนมีท่าทีที่แปลกๆดูรนรานและเหมือนจะไม่อยากให้เขาบอกเรื่องนี้กับใคร       

  

           “  ทำไม? นายกลัวว่าฉันจะไปบอกคนอื่นรึไงว่านายกับชานยอลเป็นอะไรกัน  


           “ มันไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะ คือ… ” ทันทีที่แบคฮยอนได้ยินแบบนั้นเขาก็รีบยันลุกขึ้นมานั่งเพื่อที่จะอธิบายให้แอลฟัง
            “ ช่างเถอะ...ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว  ” จู่ๆแอลก็ยื่นมือออกไป ก่อนจะค่อยๆผลักศีรษะของแบคฮยอนที่ลุกขึ้นมาให้นอนลงกับเตียงดังเดิม

            ....แบคฮยอนมองมาที่มือแอลแต่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่ก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน....

            แอลที่เห็นสายตาของแบคฮยอนมองมาทางเขา เขาก็เพิ่งคิดได้ว่าเมื่อครู่ตัวเองทำอะไรลงไป เขาจึงรีบชะงักมือกลับมาดังเดิม และเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
 
            ทำไมต้องอ่อนโยนกับคนคนนี้ด้วยนะ...

            “ คือฉันกับชานยอลเป็นพี่น้องกัน แล้วที่มาโรงเรียนด้วยกันก็เพราะ..  ”  แบคฮยอนกำลังจะอธิบายให้แอลฟังอีกครั้ง

             “ ฉันบอกแล้วไง...ว่าไม่ได้อยากรู้ 

             “ แต่นายกำลังเข้าใจผิด 

             “ ถ้าพูดออกมาอีกหนึ่งคำฉันจะกลับแล้วทิ้งให้นายอยู่ที่นี่คนเดียว ” แอลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังและมองแบคฮยอน




             เงียบ….

 


               เพราะอะไรไม่รู้ทำไมแบคฮยอนถึงเชื่อที่คนคนนี้พูดนะ ว่าเขาจะไม่เอาเรื่องที่ตัวเองมาโรงเรียนกับชานยอลไปพูดให้คนอื่นฟัง อย่างน้อยเหตุการณ์วันนี้ก็ทำให้แบคฮยอนรู้ว่าแอลก็ไม่ได้เลวร้ายแบบที่คยองซูเล่าให้ฟัง ออกจะนิสัยดี แค่ภาพลักษณ์ภายนอกมันทำให้คนอื่นคิดว่าเขาเหมือนคนที่มีโลกส่วนตัวสูงก็เท่านั้น

 

 


เวลา 12.30 ณ โรงอาหาร PARADISE

 


                คาบพักเที่ยงของพาราไดซ์จะเริ่มจาก 12.00.-14.00รวมสองชั่วโมงเพื่อให้ นักเรียนทานอาหารอย่างสบายใจไม่ต้องเร่งรีบ ทานเสร็จจะนอนพักสักงีบสองงีบหรือไปอ่านหนังสือในห้องสมุด เล่นกีฬาคลายเครียด ซ้อมดนตรี ไม่ก็ทำสมองให้โล่ง เพื่อที่จะมาเรียนคาบบ่ายอย่างเต็มที่ ตามนโยบายของ ชเว ซีวอน ผู้อำนวยการพาราไดซ์     


              “   นี่!! คยองซูทำไมเราไม่ไปดูแบคฮยอนที่ห้องพยาบาลกันหล่ะ ” วีถามคยองซูขึ้นเพราะทันทีที่เรียนคาบพละเสร็จ มาเปลี่ยนชุดแล้วแบคฮยอนก็ยังไม่กลับมา แล้วนี่คยองซูก็พาพวกเขามาที่โรงอาหารกันเลย ไม่ไปแวะดูแบคฮยอนก่อน เขาจึงรู้สึกเป็นห่วง

              “  ปล่อยให้เขาได้สวีทกันเถอะ ^^ ” คยองซูไม่พูดขึ้นเปล่าพร้อมกับแสดงสีหน้ามีเลสนัยออกมา จนทำให้เพื่อนงงว่าคยองซูพูดอะไร

              “ หมายความว่าไง กูพลาดอะไรรึเปล่า O_o ? ” ไคถามขึ้นเพราะไม่เข้าใจประโยคที่คยองซูจะสื่อ

              “ ก็เมื่อเช้าอะดิ เห็นแบคฮยอนมองแอลแปลกๆ ตั้งแต่เดินสวนกันในห้องแล้ว >,<  แล้วแอลก็ต้องชอบแบคฮยอนเหมือนกันแน่เลย ทำทีมาเป็นชู๊ตบาสกระแทกโดนหัวแบคฮยอน มันเป็นแผนเพราะคนฉลาดแบบแอลคงไม่เดินมาขอเบอร์ง่ายๆหรอก ” 

              “ มึงอ่านนิยายมากไปป่ะ =.=  ” ไคพูดดักก่อนที่คยองซูจะมโนมากไปกว่านี้ 

              “ เหอะคอยดูก็แล้วกันว่าข้อสันนิษฐานของฉันจะเป็นจริง ” คยองซูพูดอย่างมั่นใจ


              “ คยองซูแบคฮยอนหละ?” ซองยอลเพื่อนสนิทแอลเดินมาถามที่โต๊ะตรงพวกเขานั่ง

              “ ก็อยู่กับแอลที่ห้องพยาบาลหนิ ” คยองซูตอบไปตามความจริง เพราะเขาก็รู้แค่นั้น..
              “ ฉันไปหามาแล้ว เมื่อกี้ไม่เจอ 
              “ งั้นเหรอ..สงสัยจะสวนทางกันล่ะมั้ง ถ้านายไม่มีเพื่อนกินข้าวมาก็มานั่งกับพวกฉันก่อนก็ได้ ยังไงแล้วแบคฮยอนก็อยู่กับแอลคงจะมาด้วยกันแหละ 
             “  ขอบใจนะแต่..แอลไม่ชอบนั่งกินข้าวกับคนที่ไม่สนิทหน่ะ ” ซองยอลพยายามปฎิเสธอย่างนุ่มนวล เพราะแอลไม่ชอบทานข้าวร่วมโต๊ะกับคนที่ไม่สนิทจริงๆ ขนาดเพื่อนในห้องเขายังไม่ค่อยคุยด้วยเลย
              “ อ้อลืมไป! งั้นก็ตามสบายนะ อีกสักพักคงมาแหละ ” คยองซูตอบอย่างเข้าใจแล้วส่งยิ้มให้

 

 


โต๊ะแถวประตูทางเข้าโรงอาหาร ที่ประจำห้องC

 


            “ มึงทำไมวันนี้กูไม่เห็นหน้าแบคฮยอนเลยวะ โทรไปก็ไปรับ เขาเป็นไรรึเปล่า หรือเขาจะโกรธที่กูไปหาเรื่องเพื่อนเขาเมื่อวาน ” จินพูดขึ้นมาอย่างสำนึกผิด เขาไม่น่าวู่วามมากไปเลยจริงๆ เขาน่าจะควบคุมอารมณ์ตัวเองให้มากกว่านี้ 
            “ มึงอย่าคิดมากไปเลย  ถ้าเขาโกรธเขาก็น่าจะโกรธมึงตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ” จีมินพูดปลอบใจเพื่อน
            “ แต่โต๊ะคยองซูก็ไม่เห็นมีแบคฮยอนน่ะเว่ย ดูดิหรือเขาจะเกลียดมึงแล้วลาออกไปแล้วว่ะ ” แรพม่อนพูดแล้วชี้ไปทางโต๊ะที่คยองซูนั่งอยู่กับเพื่อน

 

              …และในตอนนั้นเองชานยอลที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ก็หันไปตามที่แรพม่อนชี้



              “ มึงก็พูดเวอร์ไอ้ห่า! ” จีมินท้วงขึ้น เพราะกลัวว่าจินจะบ้าจี้คิดตามที่แรพม่อนพูด 

           หายไปไหนของเขากันน่ะชานยอลพึมพำในใจ ไม่ใช่ว่าเดินหลงทาง ไม่รู้จักทางมาโรงอาหารหรอกน่ะ แต่แบคฮยอนก็คงไม่โง่ขนาดนั้นหรอก แต่..ก็ไม่แน่ ชานยอลละความสงสัยแล้วหันกลับมาสนใจอาหารในจานของตัวเองต่อ


              “  มาร์ควันนี้แบคฮยอนไม่มาโรงเรียนเหรอ ” จินถามมาร์ค ที่เดินเข้ามาในโรงอาหารคนเดียว
              “… ...... ...” มาร์คหยุดเดินและมองหน้าคนถามด้วยสายตาที่นิ่งๆ อย่างเดาอารมณ์ไม่ได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ 

              "..............."

              " ............."

              “ กูถามไมได้ยินเหรอ หูหนวกไง ? ”  จินเริ่มขึ้นเสียงเพราะโมโหตอนแรกเขาก็พูดด้วยดีๆแล้วแต่มาร์คกับกวน..ไม่ตอบเขา แถมยังหยุดยืนมองจินด้วยสีหน้าที่วอนโดนทีนซะเหลือเกิน

               “. .......…..”

               “ อ้าว ไอ้สัสนี่มึงกวนตีนกูเหรอ! ”  จินลุกขึ้น แล้วทำท่าจะเดินเข้าไปหาเรื่องมาร์คแต่ไม่ทันไรจีมินกับแรพม่อนก็ดึงเขาไว้ทันก่อน

               “  เพื่อนกูถามดีๆ แม่งก็ตอบดิวะ ” แจ็คสันพูดออกมา จากโต๊ะข้างๆ ไม่ใช่ว่าเขาอยากให้ห้องมีเรื่อง แต่เขาก็เห็นว่าจินถามดีๆแล้ว มาร์คไม่ยอมตอบเอง



                บรรยากาศในโรงอาหารตอนนี้...


                “ จองกุกแกดูดิมาร์คมีเรื่องกับพวกห้องสงสัยที่จะเอาคืนที่เมื่อวานจินทำเสื้อเขาเปื้อน” แบมแบมที่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกับจองกุกพูดขึ้นมา

               “ นั่นมันแกไม่ใช่เหรอที่ทำ = =’ ” จองกุกตอบแต่สายตาก็ยังคงมองไปที่มาร์ค จินจ๋าอย่าทำอะไรมาร์คของเขานะ T^T

               “ ก็ใช่แต่ก็เพราะจินไม่ใช่หรือไง! ” แบมแบมเถียงกลับแล้วมองดูสถานการณ์ต่อ

 

               “ แล้วถ้ากูไม่ตอบเพื่อนมึงหล่ะ..  ” มาร์คหันไปมองแจ็คสันด้วยสีหน้านิ่งๆเหมือนเดิม อย่างที่ทำกับจินราวกับว่าเขาไม่ได้สะทกสะท้านแต่อย่างใดกับการที่เขาไม่ตอบคำถามคนพวกนี้ ใช่..ก็มันไม่หน้าที่เขาหนิว่าจะต้องมาตอบคำถามว่าเห็นคนนั้นไหมคนนี้ไหม แล้วนี่มันก็ไม่ใช่เรื่องของเขา..

              “ เหอะมึงก็ไม่น่าถามกูว่าถ้ามึงไม่ตอบแล้วจะเกิดอะไรขึ้น เอาเลยจิน ตามสบาย ถือว่าหัวหน้าห้องอนุมัติแล้ว ” แจ็คสันพูดขึ้นแล้วก้มลงกินข้าวต่อ โดยไม่สนว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้



37%




               จินได้ยินคำพูดที่แจ็คสันเอ่ยออกมาแบบนั้นก็ทำให้เขายกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ เดินตรงเข้าไปหามาร์ค หยุดยืนจ้องหน้า เล่นสงครามประสาททางสายตา วันนี้เขาจะได้หาเรื่องคนแล้วสิน้ะ ดีเหมือนกันมีที่ระบายแล้วเพราะเขามัวแต่คิดถึงแบคฮยอนจนไม่เป็นอันทำอะไร

 

               เอาหละ! ขอลงที่หน้าหล่อๆของไอ้มาร์ค มันล่ะกัน!!

 


             “   จะทำอะไรหนะ! จิน

 


               แบคฮยอนเดินเข้ามาในโรงอาหารพร้อมแอล แล้วโพล่งถามขึ้นเพราะดูเหมือนว่าจินกำลังจะหาเรื่องมาร์คเพื่อนในห้องของเขา ซึ่งมาร์คเองก็ยืนอยู่ตัวคนเดียว ทั้งๆที่พวกห้องC อยู่กันพร้อมหน้าขนาดนี้ ไม่ต้องบอกก็พอรู้ว่าใครจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบ


               “ แบคฮยอน.. ”  จินหันขวับไปตามเสียงที่แบคฮยอนพูดขึ้นมา
               “ แบคถามว่า จินทำอะไรอยู่เหรอ..? “ 

             แบคฮยอนถามด้วยน้ำเสียงปกติเพราะเขารู้ทั้งรู้ว่าเหตุการณ์ตรงหน้านั้น เป็นเช่นไรแต่ก็เลือกที่จะถามคำถามโง่ๆ นั้นออกไป เขาไม่ต้องการให้จินเพื่อนคนแรกที่พาราไดซ์เขาต้องเป็นพวกนักเลงหรืออันธพาลอะไรทั้งนั้น



             “ คือเราแค่เดินมาถามมาร์คมัน ว่าเห็นแบคไหมก็แค่นั้น  ใช่ไหมมึง ? ”  จินถามมาร์คที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสราวกับเมื่อกี้เขาทั้งคู่ไม่ได้มีเรื่องบางหมางกันแต่อย่างใด 

             “ เหอะ!   ”  มาร์คแค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินไปตบไหล่จินๆเบาๆสองสามที แล้วกระซิบที่ข้างหูว่า


              ‘ .....อ่อนว่ะ    

              และ เดินจากไป.....

  

 

             ...ทางด้านดอกไม้งามแห่งพาราไดซ์

.


             “ แกแกได้ยินไหม มาร์คกระซิบอะไรกับจินหน่ะ  ” แบมถามจองกุก

             “ ฉันก็นั่งอยู่ข้างแกป่ะ ” จองกุกตอบด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เพราะไกลขนาดนั้นใครมันจะไปได้ยิน อีกอย่างพวกเขาก็นั่งอยู่ด้วยกันป้ะ

             “ แล้วนี่แบคฮยอนเด็กใหม่เดินมากับแอลด้วยอ่ะ มันเป็นไปได้ยังไง ” แบมพูดขึ้นมาอีก

             “ นั่นสิมันเป็นไปได้ยังไง ปกติวันๆก็เห็นอยู่แต่กับซองยอล ไม่ก็ไปอ่านหนังสือเงียบๆ คนเดียวในห้องสมุด ฉันว่ามันแปลกๆนะ ” ซองจงพูดเสริมขึ้นมา

 


                 กลับมาปัจจุบัน..



                จินไม่ได้สนใจกับคำพูดที่มาร์คมากระซิบแต่อย่างใด เขาสนใจแบคฮยอนกับแอลที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้มากกว่า ทำไมสองคนนี้ถึงได้มาด้วยกัน

                “ แบคไปไหนมา แล้วทำไมได้เดินมากับมัน ” จินถามอย่างซอกแซก

                “ ไม่ได้ไปไหนก็เพิ่งเรียนเสร็จ นี่ก็เพื่อนในห้องไง  ” แบคฮยอนตอบด้วยน้ำเสียงปกติ พยายามที่จะไม่แสดงอาการมีพิรุธแต่อย่างใด ถึงเขาจะทำไม่ค่อยได้ก็เหอะ
                “ ปกติคนอย่างมันไม่สุงสิงกับใครหนิ ” จินถามขึ้นอีกก่อนจะหันไปมองหน้าแอลที่ยืนอยู่ข้างๆแบคฮยอนของเขา
                “ จินวันนี้แบคเหนื่อย..แบคขอไปตัวไปกินข้าวก่อนนะ 


               


                 แบคฮยอนรีบพูดตัดบทจิน ก่อนที่จินจะถามอะไรขึ้นมาอีก พลางจับข้อมือแอลกึ่งออกแรงชักให้รีบเดินตามเขาออกไปจากตรงนี้ ถ้าเขาขืนบอกจินว่าเขาไปห้องพยาบาลมาเพราะแอลชู้ตบาสกระแทกหัวเขา มีหวังจินได้หาเรื่องแอลอีกคนแน่


                 แต่...


                ยังไม่ทันที่แบคฮยอนจะพาแอลเดินออกไปจากตรงนั้น จินก็เอาตัวมาขวางไว้ซะก่อน


               “ เดี๋ยวก่อนแล้วที่บอกว่าเหนื่อยนี่ไปทำอะไรกันมาเหรอ  

               “ ก็... ” แบคฮยอนกำลังจะอธิบายว่าก็เพิ่งเรียนคาบพละมาไง...แต่แล้วแอลก็พูดสวนขึ้นมาซะดื้อๆ

               “ ก็ไม่น่าถามนะ ” แอลพูดจบก่อนจะส่งยิ้มให้จินในแบบที่ใครต่อใครไม่เคยเห็น ราวกับว่าตนคือผู้ชนะ


               ไม่ทันละ แอลชิงตอบไปแล้ว T^T แล้วทำไมตอบกำกวมแบบนี้

                งื้ออออ ออออออออ อ



                แบคฮยอนรีบลากแอลให้ออกมาจากตรงนั้น เพราะกลัวว่าเดี๋ยวก็อาจจะมีเรื่องอีกก็แอลดันตอบไปแบบนั้น เป็นใครใครก็ต้องคิด ไหนจะพวกห้องCที่นั่งอยู่ตรงนั้นเพียบ ไหนจะชานยอลพี่ชายเขาเขาอีกถึงจะดูเหมือนว่าเขาจะไม่ค่อยสนใจก็เถอะ

              “  จะรีบเดินไปไหน ” แอลถามแบคฮยอนเพราะเขาเห็นแบคฮยอนรีบเดินมากจริงๆ
               “ ก็นายดันตอบไปแบบนั้น ใครจะกล้าอยู่หละ ”              
               “ แล้วทำไมถึงไม่กล้าอยู่ 
               “ ก็..  ”  ให้ตายสินี่เขาไม่รู้จริงๆเหรอ ว่าเมื่อกี้ตัวเองพูดอะไรออกไป

               “  ช่างเถอะ นายไปหาเพื่อนนายไป ฉันจะเดินไปหาเพื่อนฉันล่ะ” แบคฮยอนบอกอีกครั้ง
               “ งั้นก็ปล่อยได้ล่ะ” แอลพูดก่อนจะก้มลงมองมือแบคฮยอนที่จับแขนเขาอยู่

                “ งั้นก็..ขอบคุณนะที่มาส่งไว้เจอกันที่ห้องเรียนนะ  ”  แบคฮยอนปล่อยมือจากแขนแอลแล้วรีบเดินตรงไปที่โต๊ะของคยองซู จากนั้นแอลก็มองหาซองยอลเมื่อเจอแล้วก็เดินเข้าไปหาเช่นกัน






                  ทันที่ที่แบคฮยอนเดินมาถึงโต๊ะ...


               “ ใครน้าาาา า บอกว่าไม่ได้ชอบแอลแต่เมื่อกี้มีจับขงจับแขนกันด้วยอ่า >,< ” คยองซูเอ่ยแซวทันทีที่แบคฮยอนเพิ่งจะนั่งลง
              “ มานานกันรึยังอ่ะ  ” แบคฮยอนหันไปถามวีกับไคทำเป็นไม่ได้ยินที่คยองซูพูด

              “ แหน้ะ เปลี่ยนเรื่องอีก ไม่แซวก็ได้เข้าใจว่าเขิน อิ้อิ้^^  ”

 


               ทันทีที่แอลเดินมาถึงโต๊ะที่ซองยอลนั่งรออยู่...


               “ ทำไมหายไปนานนักหล่ะ ฉันไปหานายอยู่ห้องพยาบาลก็ไม่เจอ ” ซองยอลเอ่ยถามทันทีที่แอลนั่งลง เขาเลือกที่จะไม่ถามว่าทำไมถึงเดินจับแขนมากับแบคฮยอนหรือทำไมต้องเข้ามาพร้อมกันทั้งๆที่คำถามเหล่านี้เขาอยากถามมากเหลือเกิน แต่ก็กลัวว่าคนตรงหน้าจะรำคาญ..

               “ อาจารย์ให้แบคฮยอนนอนประคบเย็นหน่ะเลยนาน แล้วนี่นายสั่งไรไปยัง  

               “ ยังอ่ะ ก็รอนายมาไงจะได้กินพร้อมกัน นายไม่ชอบให้ใครมานั่งดูนายเวลากินข้าวไม่ใช่เหรอ 

               “ พี่ครับ รับออเดอร์ด้วยครับ ” แอลไม่ได้สนใจที่ซองยอลพูดแต่หันไปสั่งอาหารกับบริกร

               “ นายจะเอาอะไร   แอลเงยหน้าขึ้นมาจากเมนูแล้วถามซองยอล

               “  เอาแบบนายแหละ... ”  ทำไมวันนี้แอลดูอารมณ์ดีกว่าทุกวันนะ

               “ งั้นเอาสปาเก๊ตตี้มีทบอล ที่ครับ 

                 

                  เขาคิดไปเองรึเปล่าว่าทำไมวันนี้แอลดูอารมณ์ดีพูดเยอะขึ้นกว่าทุกวัน ปกติแล้วแอลจะพูดก็ตอนที่อาจารย์ถาม ไม่ก็สั่งอาหารก็แค่นั้น เวลาที่เพื่อนถามงานแอลก็จะตอบแบบถามคำตอบคำ จะมีก็แต่เขาคนเดียวที่แอลจะพูดด้วยเยอะเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้เยอะไปกว่าคนอื่นซะเท่าไหร่..





60%




เวลา 14.00 นห้องเรียน 5-B

คาบเรียนคณิตศาสตร์ อาจารย์ผู้สอน คิม คิบอม

 


              “  อ้าวๆๆ เงียบกันได้แล้ว  ” อาจารย์คิบอมกล่าวขณะที่เดินเข้ามาภายในห้อง มือข้างขาวถือถุงที่ดูเหมือนว่าจะเป็นชีสจากนั้นก็ยกขึ้นมาวางบนโต๊ะ 

                  ปึก!

                  อาจารย์คิบอมกวาดสายตาไปรอบๆห้อง มาครบแห้ะ แต่ขอเช็คชื่อก่อนดีกว่ายังไงแล้วเขายังไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของห้องนี้สักคนว่าชื่ออะไรกันบ้าง มองดูแล้วเด็กๆห้องนี้ก็หน้าตาน่ารักจริงๆสมกับที่อาจารย์ทงเฮพูดให้ฟังนักให้ฟังหนา ว่าเด็กห้องเค้าน่ารัก พูดง่าย ขอให้มันเป็นอย่างนั้นให้สมกับที่พูดเถอะ แค่ห้องC เขาก็ไม่รู้จะรับมือยังไงแล้ว

                คิบอมหยิบสมุดเช็กชื่อขึ้นมา จากนั้นก็เริ่มเรียกชื่อหัวหน้าห้อง ( ชื่อหัวหน้าห้องจะอยู่ก่อนเสมอ )


                 “ นัม อูฮยอน 


                “  …….  



               “ นัม อูฮยอน 



               คิบอมเริ่มไล่สายตาไปทั่วอีกครั้ง ก็ครบหนิแล้วใครเป็นหัวหน้าห้องทำไมไม่ขาน หรือฝ่ายวิชาการจะพิมพ์ชื่อผิด ว่าแต่ไอ้เด็กคนนั้นมันจะก้มหาของใต้โต๊ะนานเกินแล้วตั้งแต่เขาเข้ามา จนตอนนี้ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาอีก

              “ อาจารย์ครับ คือ.. ”  ดงอูชี้ไปหลังห้องที่อูฮยอนนั่ง ทำมือประกบกันเอียงหัวเล็กเล็กน้อยทำท่าเหมือนคนนอนหลับเพื่อบอกอาจารย์คิบอมว่าอูฮยอนหนะหลับอยู่


               อาจารย์คิบอมหัวเราะหึหึในใจ กล้าดียังไงมาหลับในคาบของเขา ยังไม่เคยมีใครมาทำแบบนี้มาก่อน มิหนำซ้ำตัวเองเป็นหัวหน้าห้องอีก แบบนี้มันต้องสั่งสอนซะแล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้นคิบอมค่อยๆสาวเท้าเข้าไปใกล้ตรงโต๊ะที่อูฮยอนหลับ



              “ นัม อูฮยอน !!!!!   ”


               “ เห้ยไรวะ ” 


                อูฮยอน สะดุ้งตื่นขึ้นมาหันซ้ายหันขาว เพราะได้ยินเสียงเหมือนใครเรียกชื่อตนในระยะประชิด

 


               ปึก!!

               อาจารย์คิบอมเอาหลังสมุดฟาดไปที่หัวอูฮยอนอย่างเต็มแรง

 

              “  อูย….เจ็บ  ” 

                อูฮยอนเงยหน้าขึ้นมามองคู่กรณี เมื่อมองชัดๆเต็มสองตา ก็รู้ทันทีเลยว่านรกได้มาเยือนเขาแล้ว เขาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้อาจารย์คิบอม และมองไปทางดงอูอย่างคาดโทษ เขาได้บอกดงอูไว้แล้วว่าก่อนถึงคาบอาจารย์คิบอมสิบนาทีให้มาปลุกเขาด้วย แต่ไหนดันมาเป็นแบบนี้ไปได้

               “  ออกไป ” อาจารย์คิบอมพูดเสียงเข้มบอกอูฮยอน

               “ ออกไปไหนครับ   ^^ ? ” ทำหน้าตาใสซื่อบริสุทธิ์

               “ ออกไปวิ่งอ้อมอาคารในชั้นนี้ตั้งแต่หน้าห้องAจนถึงสุดห้องห้ารอบแล้วตะโกนดังๆว่า ผมนัมอูฮยอนหัวหน้าห้องจะไม่หลับในคาบอาจารย์คิบอมอีกแล้วครับ ”

               “ อาจารย์ครับมันไม่ใช่ระยะทางสั้นๆเลยนะครับ ห้ารอบเลยเหรอครับ  ” แหงหล่ะ....ก็อาคารนี้มีรูปร่างเป็นทรงกลมคนไม่ต้องบอกว่าโครงสร้างแต่ละชั้นจะเป็นอย่างไร ก็เป็นวงกลมหนะสิ และเป็นวงกลมที่ใหญ่มากกกกซะด้วย แค่รอบเดียวก็ทำให้หอบได้แล้วนี่อาจารย์คิบอมเล่นเราห้ารอบเลยเหรอ TOT กระซิกๆ

               “ สิบรอบ! ”

               “  ห่ะ… เอ่อครับสิบก็สิบ ( ไม่กล้าเถียงต่อ..กลัวแล้วจ้า ) ว่าแต่มันจะไม่เป็นการรบกวนห้องอื่นเหรอครับถ้าผมตะโกน 

               “ ……..... . .  ”   

               คิบอมเริ่มเบื่อหน่าย มันจะถามอะไรนักหนาบอกให้ทำอะไรก็ทำดิว่ะ

               “ เอ่อ..งั้นผมออกไปแล้วนะครับ  ”

                 อูฮยอนค่อยๆลุกจากเก้าอี้ แล้วมองอาจารย์คิบอมอย่างหวาดๆ กลัวว่าอาจารย์คิบอมจะสั่งอะไรเขาอีก ขณะที่เขาเดินออกไปเปิดประตูและกำลังจะปิดลง แต่ก็พลันนึกขึ้นได้

               “ ผมไม่ปิดประตูนะครับเดี๋ยวอาจารย์จะไม่ได้ยิน ฟิ่วววว ว  ~ ”อูฮยอนรีบวิ่งไปด้วยความเร็วแสงเพราะกลัวอาจารย์คิบอมจะพูดอะไรขึ้นมาอีก

                          

 

“ อู๋ อี้ฟาน 

“ ครับ 

“ โอ เซฮุน 

“ ครับ 

“  จาง อี้ชิง ”
“ ครับ 
“ จอน จองกุก 
“ ครับ 



              ‘ ผมนัมอูฮยอนหัวหน้าห้องจะไม่หลับในคาบอาจารย์คิบอมอีกแล้วคร้บบบบบบ บ   ’ เสียงอูฮยอนวิ่งผ่านหน้าห้องไป

              “ ฮ่า ฮ่าๆๆๆๆ  ” เสียงนักเรียนในห้องหัวเราะขึ้น

              “  เงียบ! ”

              อาจารย์คิบอมตะโกนออกมา ทำให้ทุกคนในห้องจำต้องเงียบทั้งๆที่ขำจะตายห่าอยู่แล้ว  

            

“ จอง โฮซอก ” ( เจโฮป )
“ คร้าบ

“ ปาร์ค จินยอง 

“ ครับ ”
“ กันต์ภิมุก 
“ ครับ 
“ อี ซองจง 

“ ครับ 

“ คิม ซองกยู 
“ ครับ 

“ ดงอู 

“ ครับ 





                “   วันนี้เราจะมีเรียนเรื่องความสัมพันธ์และฟังก์ชั่นกัน หัวหน้าห้องมาเอาชีสไปแจกเพื่อน 

                 “ ………. . ”

                 คิบอมที่เพิ่งคิดได้ว่าหัวหน้าห้องออกไปวิ่งอยู่ =.=  (  แล้วใครเป็นคนสั่งหละคะ )

                 “ ใครก็ได้ออกมาเอาไปแจกเพื่อน   

                 อี้ชิงเป็นคนอาสาลุกออกมาเอาไปแจกเพื่อนๆที่โต๊ะ

                 “ เอาหล่ะได้ชีสแล้วก็ตั้งใจฟัง ไม่ต้องไปสนใจมันให้มันวิ่งไป หรือถ้าใครสงสารจะขอออกไปวิ่งเป็นเพื่อนก็บอกมา   ”

                 “ ………. .  ”

                 “ ดีงั้นก็ตั้งใจฟัง เสียเวลามากมากพอแล้ว… ”

 


 

ห้องเรียน 5-A

คาบเรียนประวัติศาสตร์ อาจารยผู้สอน โจว คยูฮยอน

 

              ‘ ผมนัมอูฮยอนหัวหน้าห้องจะไม่หลับในคาบอาจารย์คิบอมอีกแล้วคร้บบบบบบ บ   ’ เสียงอูฮยอนวิ่งผ่านหน้าห้องไป

 

              “  คยองดูดิ ไอ้อูฮยอนโดนอาจารย์คิบอมเล่นจนได้ ” ไคพูดเบาๆกับคยองซูที่นั่งอยู่ข้างๆกัน

               “ น่าสงสารเขาออกเห็นวิ่งมาสามรอบได้ละมั้งนั่น 

              “ แหมมมมมม เป็นผู้ชายหน่อยอดสงสารไม่ได้เลยนะ ถ้าเป็นซองจงกับแบมแบมนี่คงหัวเราะสมน้ำหน้าออกมาแล้วใช่ม่ะ 

              “  นักเรียนมีสมาธิด้วย อย่าไปสนใจสิ่งรอบข้าง ” อาจารย์คยูฮยอนพูดขึ้นมาลอยๆ แต่ก็มองมาทางที่ไคและคยองซูนั่งอยู่

              ไคและคยองซูไม่ได้มองหน้าอาจารย์ได้แต่ทำทีก้มหน้าดูเนื้อหาที่อาจารย์กำลังสอน ทั้งๆที่พวกเขาก็รู้ว่าอาจารย์กำลังดุพวกเขาอยู่

 

 


ห้องเรียน 5-C

คาบเรียนศิลปะ อาจารย์ผู้สอน คิม เรียวอุค

 


              ‘ ผมนัมอูฮยอนหัวหน้าห้องจะไม่หลับในคาบอาจารย์คิบอมอีกแล้วคร้บบบบบบ บ~~~   ’ เสียงอูฮยอนวิ่งผ่านหน้าห้องไป

              “  ลู่หานดูดิ หัวหน้าห้องน่าสงสารจัง ” มินซอกหันไปพูดกับลู่หานที่กำลังก้มเล่นคุกกี้รันอยู่

              “  หืมมม อื้อ ใช่ๆ ”  ตอบแต่ก็ไม่ได้หันไปมองหน้ามินซอก กำลังมันส์อยู่ละสายตาจากจอไม่ได้

               “ นักเรียนลู่หาน..ถ้ายังไม่เลิกเล่นครูจะให้ไปวิ่งเป็นเพื่อนอูฮยอนแบบที่ครูคิบอมทำนะ 


               เสียงของอาจารย์เรียวอุคเอ่ยขึ้น เพราะลู่หานเอาแต่เล่นโทสับ ไม่ใช่ว่าคนอื่นไม่เล่นนะแต่จะให้ไปดุพวกนั้นคงไม่ได้ เลยดุลู่หานแทน อย่างน้อยพวกนั้นก็คงจะได้ยินแล้วก็จะเกรงใจเขาบ้าง

               “ แฮร่ๆ ครับๆ  ” ลู่หานยิ้มหวานให้อาจารย์เรียวอุค จากนั้นก็รีบยัดโทรศัพท์ลงในกระเป๋ากางเกง

                ได้ผลอย่างน้อยก็แจ็คสันคนนึงที่เก็บโทรศัพท์ลง

 

               กลับมาปัจจุบัน..ชีวิตที่น่าสงสารของหัวหน้าห้องB อูยอนTOT..



               “ แฮ่กๆๆๆๆ  ” เสียงหอบเหนื่อยของอูฮยอนที่เดินเข้ามาภายในห้องก่อนจะค่อยๆอย่อนสะโพกลงเก้าอี้ของตน

              “ เข้ามาแล้วก็อย่ารบกวนเพื่อน ”  อาจารย์คิบอมเอ่ยออกมาทั้งๆที่ยังหันหน้าเขียนโจทย์ใส่กระดาน

              ( ให้ตายสิ! เขามีตาหลังรึยังไงกันนะ นี่ขนาดค่อยๆย่องเข้ามา อูฮยอนคิดในใจ )

              “  นี่คือการบ้านของวันนี้ ให้หัวหน้ารวบรวมเอามาส่งพรุ่งนี้ไม่เกินเที่ยงที่ห้องพักครู ย้ำไม่เกินเที่ยงได้ยินแล้วใช่ไหมหัวหน้า ” คิบอมจ้องไปทางอูฮยอน
              “ ครับ U_U ” อะไรๆก็กูลาออกจากหัวหน้าห้องตอนนี้ทันไหม

               “ มีใครกล้าถามอะไรไหม…”

               ( เอ่อ..อาจารย์คะต้องพูดว่ามีใครจะถามอะไรอีกไหมไม่ใช่เหรอคะ T^T )

                “ เอาหล่ะสำหรับวันนี้พอแค่นี้ เชิญหัวหน้า! ”
                “ นักเรียนเคารพ.. ” อูฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างหมดเรี่ยวแรง...แต่ก็พอที่คนในห้องจะได้ยิน

               “ ขอบคุณครับอาจารย์...

 



 

เวลา 17.00 เลิกเรียน...

 


             “ แบคฮยอนไปหาอะไรกินกันก่อนกลับบ้านดีไหม.. ” คยองซูเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี
             “ เอาดิ ว่าแต่เราจะไปยังไงอ่ะ คือแบคให้คนที่บ้านมารับนะ 

             “ ไปรถไอ้ไคมัน ” วีพูดสวนขึ้นมา

             “ เห้ย ถามกูยังครับ ” ไคที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่พูดขึ้นมา

             “ ไม่ถามมึงก็ไปเหมือนเดิมแหละ  ” คยองซูหันไปค้อนใส่ไค

             “ กูแค่หยอกน่าา า ไปกันดิกูหิวจะแย่ละตอนเที่ยงแม่งแดกนิดเดียว  ” ไคพูดพร้อมลุกสะพายกระเป๋า

 




โรงจอดรถ

 

              “ ไอ้เชี้ยไหนแม่งจอดรถควายๆ แบบนี้วะที่จอดมีตั้งเยอะ กูยิ่งหิวอยู่เนี้ย อย่าให้กูเจอนะมึง!  ” ไคเริ่มสบถคำหยาบออกมาอย่างอารมณ์เสีย เพราะมีคนจอดรถขวางทางเขาอยู่ ทำให้เขาถอยรถออกไม่ได้

              “ ใจเย็นมึง นี่ก็เลิกเรียนละเดี๋ยวเจ้าของรถมันก็มา ” วีพูดอย่างมีเหตุผล

 

                ปิ๊บ ปิ๊บ

 

               เสียงปลดล็อครถจากเจ้าของรถที่จอดขวางทาง ทำให้ไคเตรียมคำด่าสารพัดสารเพ ตั้งใจจะด่าแบบไม่ให้ผุดไม่ให้เกิด ด่าไม่ให้ต้นตระกูลมันเหลือ ด่าชนิดที่ไม่ให้มันเหลือเชี้ยอะไรเลย!

               แต่พอหันไปมองใบหน้าเจ้าของรถที่เดินเข้ามาใกล้พวกเขา คำด่าในหัวเขาทั้งหมดก็ได้ถูกเปลี่ยนและ พูดน้ำเสียงอ่อนโยนกับเจ้าของรถคันนั้นว่า…  



100%

ปล.ถ้าเพิ่งมาอ่านก็เม้นให้เค้าเถอะน้า เพราะมันคือเรื่องแรก

อยากรู้ว่าคนอ่านรู้สึกยังไง เม้นเถอะนะ เค้าชอบอ่านมากๆจริง





 
Free Lines - Help Select
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

255 ความคิดเห็น

  1. #73 EB2M (@pangntmca) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 16:30
    บางที่ก็คิดว่าพี่มาร์คนี่เก็บตัวยิ่งกว่าแอลอีกมั้งไปไหนคนเดียวเลยนะ สามดอกไม้งามนี่เราชอบมาเลยวีน่ารักจัง จองกุกชอบพี่มาร์คจริงดิ แบคแลดูเสน่ห์แรงมากอ่ะ
    #73
    0
  2. #9 g-kritsana (@g-kritsana) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 16:17
    อยากเห็นเหล่าเคะแบบมาดแมนซักตอนจัง 
    โหย อูฮยอนวิ่งสิบรอบนี้เท่ากับหนึ่งชั่วโมงเลยหรอ
    #9
    1
    • #9-1 talkiiii2208 (@talkiiii2208) (จากตอนที่ 8)
      12 มิถุนายน 2558 / 20:12
      จะพยายามน้ะ T^T เอ่อ.....นั่นดิ ก็ตีกเรียนมันกว้างงง ง ระยะทางมันไกลลลล ชม.นึงแปปเดียวเอง วิ่งไปพักไป #แถได้อีก ><
      #9-1
  3. #8 BACON&CHEESE (@exofankris) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 22:08
    มยองชอบแบคปล่าวเนี่ยย.... ยย่ามายุ่งน๊าาาเดี๋ยวมันมาม่าากันนน
    #8
    1
    • #8-1 talkiiii2208 (@talkiiii2208) (จากตอนที่ 8)
      12 มิถุนายน 2558 / 20:14
      >,< โปรดติดตามตอนต่อไป.....
      #8-1
  4. #7 BACON&CHEESE (@exofankris) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 19:59
    หายไปไหนกันสองคนอ่าาา.... สนุกอ่ะะะะ  สู้ๆคะ ซฮงยอลอาจแอบชอบแอล????
    #7
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #7-2 talkiiii2208 (@talkiiii2208) (จากตอนที่ 8)
      10 มิถุนายน 2558 / 23:30
      หายไปไหนเหรอ.. 5555 ก็นอนอยู่ห้อง พยาบาลนั่นแหละ --- ซองยอลไม่ได้แอบชอบแอลนะแต่รักเลย -3- จุ๊บ 5555555555555 5
      #7-2
  5. #6 g-kritsana (@g-kritsana) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 07:21
    หืม มยองแบค? ไม่น่าาาาาาาาาา 
    แล้วสองคนนี้ไปอยู่ไหนอ่ะ ซองยอลตามหาไม่เจอเลย
    #6
    1
    • #6-1 talkiiii2208 (@talkiiii2208) (จากตอนที่ 8)
      10 มิถุนายน 2558 / 08:01
      ไม่รู้ดิ 5555 5 มยองแบคก็น่ารักดีนะ > //////< อิ้อิ้
      #6-1