ตอนที่ 6 : ` h a l f - h e a r t e d : CHAPTER 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2998
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    10 ม.ค. 58



 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงที่ผมเคาะประตูห้องของพ่อดังขึ้นตามที่ผมได้ออกแรงไป เมื่อได้ยินคำอนุญาตให้เข้าไปผมก็เปิดประตูและเดินเข้าไปอย่างนิ่งๆ ถ้าเลือกได้ผมไม่อยากจะเจอเขาเลยเพราะเขามักจะสั่งให้ผมทำอะไรที่ผมไม่เต็มใจเสมอ

 

พ่อมีอะไรเหรอครับ?ผมถามออกไปเมื่อยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา เขาหยุดเซ็นงานที่อยู่บนโต๊ะก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างนิ่งๆไม่ต่างกัน

 

ฉันติดต่อสถาปนิกกับอินทีเรียดีไซเนอร์จากเยอรมันให้แกแล้วนะอะไรกัน? ทำไมเขาไม่ถามผมก่อน? พ่อก็เป็นแบบนี้ตลอด ชอบทำอะไรตามใจตัวเองก่อนแล้วค่อยสั่งให้ผมทำตามเขา

 

ผมไม่ได้ขอนะครับทำไมต้องไปจ้างคนต่างประเทศด้วยล่ะ? คนเกาหลีก็มีตั้งเยอะแยะ

 

ถ้ามัวแต่เอาตามที่แกคิด งานมันก็ล่มกันพอดีพ่อไม่เคยไว้ใจผมเลย ผมกำมือแน่นเพราะความโกรธ...โกรธที่ตัวเองตอบโต้อะไรไม่ได้เลย ผมแทบไม่มีผลงานให้ท่านเห็นด้วยซ้ำ ก็เพราะเขาเอาแต่ยัดเยียดทุกอย่างให้ผมนี่แหละ ตำแหน่งท่านประธานอะไรนั่นก็แค่มีไว้ให้ผมที่เป็นหุ่นเชิดกันที่ไว้เท่านั้น ท่านประธานตัวจริงก็เขานี่แหละที่คอยสั่งงานทุกอย่าง

 

แล้วข้อมูลพวกเขาล่ะครับ? ผมไม่ทำงานกับคนที่ผมไม่รู้จักเลยหรอกนะครับทั้งๆที่โปรเจคนี้ผมอยากจะทำด้วยตัวเองแท้ๆ ทั้งๆที่ผมเป็นคนคิดเอง วางแผนเอง เป็นคนที่เสนองานจนได้รับการอนุมัติ ผมก็หลงคิดว่าเขาจะยอมรับในฝีมือผม แต่เปล่าเลย...เขายังเป็นเหมือนเดิม

 

ฉันว่าแล้วว่าแกต้องถามหาเขาพูดก่อนจะหยิบแฟ้มสองเล่มแล้วโยนลงกลางโต๊ะ ผมหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเปิดหน้าแรก...ซูก้า? ชื่อจริงมิน ยุนกิ คนเกาหลีสินะ อย่างน้อยผมก็วางใจได้ว่าเป็นคนประเทศเดียวกัน จะว่าผมแปลกก็ได้นะแต่ผมคิดว่าการร่วมงานกับคนเกาหลีง่ายกว่ากับคนประเทศอื่นเยอะ

 

ส่วนฝีมือไม่ต้องห่วง เท่าที่ฉันเห็นผลงานมาก็ดีตามที่เขาพูดกันพ่อผมพูดขึ้นในขณะที่ผมกำลังจะเปิดแฟ้มอีกเล่มนึง

 

ครับผมตอบสั้นๆก่อนจะสนใจแฟ้มในมือต่อ ถ้าผ่านพ่อมาได้ก็คงจะดีจริงสินะ ผมเปิดหน้าแรกก่อนที่ผมจะรู้สึกชาไปทั้งตัว วี...คิม แทฮยอง ผมรีบเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขา

 

มีอะไร?เขาถามผมอย่างนิ่งๆ คิม แทฮยอง...คนๆนี้ ทำไมล่ะ?

 

เปล่าครับผมพยายามควบคุมน้ำเสียงและท่าทางทุกอย่าง ผมขอตัวก่อนนะครับ

 

ผมรีบออกไปจากห้องพร้อมกับแฟ้มสองเล่ม ผมถือมันแน่นก่อนที่คำถามมากมายจะเกิดขึ้นในหัว พ่อยังไม่รู้เรื่องของเราใช่มั้ย? ผมต้องทำงานกับแทฮยองจริงๆน่ะเหรอ? ผมจะทำยังไงดี? คนที่ผมพยายามเลี่ยงมาตลอด ทั้งๆที่ผมใจชื้นว่าจะไม่ต้องเจอเขาอีกแล้ว ทั้งๆที่เราอยู่ไกลกันเกือบครึ่งโลก แต่เราต้องกลับมาเจอกันอีกแล้วน่ะเหรอ?

 

โฮซอกผมเรียกชื่อมือขวาของผมหลังจากที่เข้ามาในห้องทำงานของผมแล้ว โฮซอกนอกจากเป็นมือขาวแล้วเขาก็ยังเป็นเหมือนเพื่อน เหมือนพี่ชายที่ผมคุยด้วยได้ เขาแก่กว่าผมปีนึงแต่เขาไม่ยอมให้ผมเรียกเขาว่าพี่เพราะตำแหน่งของผมที่สูงกว่าเขา ซึ่งดูก็รู้ว่าพ่อสั่งมาให้จับตาดูผมแต่เหมือนเขาจะช่วยผมมากกว่า

 

ครับ คุณจองกุก?ผมทิ้งตัวลงบนโซฟากลางห้องที่จัดไว้สำหรับรับแขกแล้วสูดหายใจเขาและผ่อนออก

 

ผมต้องเจอเขาโฮซอกเป็นคนที่รู้เรื่องระหว่างผมกับแทฮยอง ความจริงพ่อส่งโฮซอกให้ตามสืบเรื่องของผม แต่เขาก็ช่วยผมทุกอย่าง ผมรู้สึกขอบคุณเขาจริงๆ และเขาก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ผมไว้ใจด้วย ผมควรทำยังไง?

 

ผมรู้ว่าคุณรู้อยู่แล้วนะครับใช่...ผมรู้ แต่ที่ผมไม่รู้คือผมจะทำมันได้มั้ย? ผมจะทำให้พ่อหรือคนอื่นๆรู้เรื่องของผมกับแทฮยองไม่ได้เด็ดขาด เพราะมันคงจะไม่ดีกับตัวเขาเอง

 

 

จองกุก! จองกุก!” เสียงใสของคนที่ผมรักมากที่สุดดังขึ้นทำให้ผมหันไปมองอย่างงงๆ ทำไมเขาถึงดีใจขนาดนี้ล่ะ? จองกุกดูนี่สิ! ผมได้ทุนแล้วนะ ในที่สุดผมก็ได้ทุนแล้ว!”

 

ดีใจด้วยนะผมยิ้มบางๆให้เขา แต่ถึงอย่างนั้นผมไม่ได้ดีใจไปกับเขาด้วยเลย เขาต้องไปไกลถึงเยอรมันแถมต้องไปตั้งหนึ่งปีหรืออาจจะนานกว่านั้น แต่ทำยังไงได้ล่ะ...ก็ผมเป็นคนเลือกเอง ผมเป็นคนส่งให้เขาไปเองนี่นา...เพราะการที่เขาต้องไปมันดีกว่าที่อยู่กับผม มันหมดเวลาแห่งความสุขของผมแล้วล่ะ ความจริงที่น่ากลัวมันรอผมอยู่ข้างหน้า ความจริงที่มองไปทางไหนก็ไม่มีทางเห็นแสงสว่าง ผมให้เขาเดินไปกับผมไม่ได้ ถ้าเขาต้องมาเจ็บปวดเพราะผม...ผมยอมเป็นฝ่ายที่เจ็บปวดคนเดียวดีกว่า

 

อะไรกัน ทำไมจองกุกดูไม่ตื่นเต้นเลยล่ะ?” น้ำเสียงเขาดูผิดหวังเล็กน้อย จองกุกไม่อยากให้ผมไปใช่มั้ยล่ะ? ผมไม่ไปก็ได้นะ

 

ไม่ได้นะ แทฮยองไปเถอะไปเถอะครับ ไปในที่ที่ดีกว่านี้ อย่าอยู่กับผมที่นี่เลย แทฮยองอยากไปมากนะ ผมไม่เป็นไรหรอก...ผมโอเค

 

อืม...เหรอ?เขาดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง เขาจะรู้หรือเปล่าว่าผมกำลังโกหกเขาอยู่? ผมไม่โอเคเลย...ใจผมอยากอยู่กับเขา แต่ผมก็ต้องปล่อยเขาไป งั้นผมจะมาหาจองกุกบ่อยๆนะ

 

อย่าเลย...อย่ากลับมาหาคนอย่างผมเลย ไปมีความสุขที่นั่นดีกว่านะ ...ลำบากเปล่าๆ

 

ไม่หรอก เพื่อจองกุกผมมาได้อยู่แล้ว สบายมากไม่แทฮยอง...นายโกหก มันจะสบายได้ไงในเมื่อนายต้องเก็บเงินแทบตายในการกลับมาแต่ละครั้ง หรือจองกุกไม่อยากให้ผมมาหาเหรอ?

 

ก็เปล่าอยากให้มามากเลยแต่นายมาไม่ได้นะ อย่ากลับมาเลย

 

ไม่รู้แหละ ยังไงผมก็จะกลับมา ห้ามมาห้ามผมด้วยแทฮยองชอบทำตัวรั้นอย่างนี้ตลอด เขาเอาแต่ใจมากกว่าผมซะอีกแต่ก็เพราะอย่างนี้นี่แหละทำให้เขาดูน่ารัก

 

ผมคิดว่าการให้เขาไปเรียนต่อต่างประเทศมันจะทำให้เขาได้เปิดโลกให้กว้างขึ้น เขาจะได้พบคนใหม่ๆและเขาจะได้มีความสุขกับคนๆนั้น เขาจะได้ทิ้งผมไปแล้วมีความสุขให้สมกับที่เขาสมควรได้รับ ความสุขที่ผมจะให้เขาไม่ได้ถ้าหากเขายังอยู่กับผมต่อไป

 

 

ผมนั่งรอโฮซอกภายในห้องทำงาน วันนี้แล้วสินะที่ผมจะต้องเจอเขา ผมควรจะทำหน้ายังไงดี? ผมควรจะวางตัวยังไง? แล้วผมจะเก็บความรู้สึกของตัวเองได้มั้ย?

 

พวกเขามาถึงแล้วครับโฮซอกเดินเข้ามาบอกกับผม ผมส่งให้โฮซอกเป็นคนดูแลพวกเขาเอง เพราะถ้าไม่ใช่โฮซอก...ผมไม่ไว้ใจ ผมพยักหน้าให้กับโฮซอกเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกไป

 

สวัสดีครับ คุณซูก้า คุณวี ผมเอ่ยทักทายเขาให้เป็นธรรมชาติที่สุด ในที่สุดเขาก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าผมแล้ว ผมนั่งลงที่โซฟาตรงข้ามพวกเขา ผมจอน จองกุกนะครับ

 

สวัสดีครับ คุณจองกุก ผมซูก้านะครับ เขายังตัวเล็กเหมือนเดิมเลย ผมอยากกอดเขาจัง ไม่สิ ผมทำอย่างนั้นไม่ได้ แค่คิด...ก็ไม่ได้ แล้วคนข้างๆเขาคือใครกัน? แฟนของเขาใช่มั้ย? ดีแล้วล่ะที่เขาเจอคนที่ดีกว่าผม

 

วี! แนะนำตัวสิ!” คนข้างๆตวาดจนเขาสะดุ้ง ตอนนี้แทฮยองกำลังคิดอะไรอยู่กันนะ?

 

สงสัยเพื่อนคุณจะตื่นเต้นล่ะมั้งครับผมแกล้งแซวออกไปเล่นๆ เขาจะได้ไม่รู้ความรู้สึกของผมในตอนนี้ ทั้งๆที่ผมควรจะดีใจสิที่เขาได้เจอคนดีๆ ทั้งคู่เหมาะสมกันจะตาย แต่ทำไมมันถึงรู้สึกอึดอัดอยู่ในนี้ล่ะ...ในใจของผม

 

สวัสดีครับ ผมวีนะครับ ยินดีที่ได้รู้จัก เสียงของเขาฟังดูแข็งจังเลย เขาคงจะไม่ดีใจที่เขาเจอผมสินะ ผมคงจะเป็นคนที่ดีใจไปเองคนเดียว...ก็ไม่แปลกหรอก

 

ครับผม ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมยิ้มเพื่อปกปิดความรู้สึกตัวเองอีกครั้ง แค่เขาสบายดีก็พอแล้ว ความจริงผมก็ได้ยินเรื่องของเขามาบ้างเพราะผมให้คนไปตามดูเป็นช่วงๆ ผมทนไม่รู้ข่าวของเขาเลยไม่ได้หรอก ผมพยายามเก็บความรู้สึกของตัวเองให้มากที่สุดก่อนจะคุยเรื่องงาน

 

ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ คนที่ชื่อ...ซูก้าพูดขึ้นก่อนจะจับมือกับผมตามมารยาท

 

ยินดีเช่นกันครับผมก็ตอบเขากลับตามมารยาทเช่นกัน ผมแอบสังเกตใบหน้าของแทฮยองที่ดูไม่พอใจ เขาคงไม่ชอบให้ผมยุ่งกับแฟนของเขาสินะ อ้อ! นี่โฮซอกนะครับ มือขวาของผมเอง ถ้ามีอะไรสงสัยสอบถามเขาได้นะครับ

 

ผมยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในห้องทำงาน ในที่สุดก็ผ่านไปแล้วสินะการพบกันครั้งแรกในรอบสามปี ผมนั่งลงที่โซฟาตัวเดิมตอนก่อนที่ผมจะเดินออกไป

 

คุณจองกุกโอเคหรือเปล่าครับ?โฮซอกถามผมอย่างเป็นห่วง ผมพยักหน้าเบาๆแทนคำตอบ ผมต้องโอเคสิ...นี่เป็นแค่ครั้งแรกเองนะ ผมต้องเจอเขาอีกหลายครั้ง ผมต้องทนให้ได้สิ ผมต้องทนเห็นเขากับคนที่เขารักให้ได้สิ

 

ฝากดูแลพวกเขาด้วยนะผมพูดออกไปก่อนที่โฮซอกจะเดินออกไปหาพวกเขา พอโฮซอกเดินออกไปผมก็ทิ้งตัวลงพิงกับเบาะหลัง ทำไมมันอึดอัดอย่างนี้ล่ะ? อะไรกันที่มันอยู่ในใจผมตอนนี้?

 

สิ่งที่ผมอยากทำ สิ่งที่ผมอยากจะแสดงออกให้เขาได้รู้ แต่ผมทำไม่ได้สักอย่างเลย ผมทำได้แต่การเก็บมันต่อไปเท่านั้น ผมสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดต่างๆนานาออกก่อนจะลุกขึ้นไปนั่งที่โต๊ะทำงาน

 

เวลาผ่านไปซักพักแต่งานของผมก็ยังไม่คืบหน้าไปไหน ผมคงจะยังไม่มีสมาธิพอจึงตัดสินใจกลับคอนโดก่อน ผมออกไปพร้อมกับโฮซอกที่พึ่งกลับมาจากการไปส่งพวกเขาได้ไม่นาน

 

แต่ในระหว่างที่ผมกำลังสังเกตข้างทางเหมือนทุกวัน เพราะการนั่งในรถเฉยๆมันน่าเบื่อมาก ผมก็เห็นเขานั่งกินข้าวกับคุณซูก้าที่ร้านข้างทางแถวบริษัท

 

หยุดรถก่อนผมสั่งคนขับรถก่อนจะนั่งมองแทฮยองที่กำลังกินข้าว โฮซอกก็ดูเหมือนจะไม่เข้าใจในการกระทำของผมผมเท่าไหร่

 

รอยยิ้มของเขาที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้มีให้ผมเหมือนเมื่อก่อนก็ตาม แต่มันก็ทำให้ผมนึกถึงวันเก่าๆที่ทำให้ผมมีความสุขได้ รอยยิ้มของเขายังมีอิทธิพลต่อหัวใจของผมเหมือนเดิม การที่ผมได้มีโอกาสมองอยู่ห่างๆอย่างนี้ก็ดีแค่ไหนแล้วนะ

 

นายยังไม่เปลี่ยนไปเลยนะ...แทฮยองผมพูดขึ้นมาเบาๆ ผมนึกว่าเขาจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเพราะการไปเรียนเมืองนอกแต่มันก็ไม่ใช่อย่างนั้นเลย ก็ดีแล้วล่ะที่เขายังเป็นเขาอย่างนี้

 

ผมนั่งมองเขาอยู่อย่างนั้นจนเขาลุกออกไปเพื่อกลับไปที่โรงแรม ผมจึงสั่งให้คนขับรถออกรถเพื่อกลับคอนโดของผมพลางยิ้มอยู่คนเดียว

 

...แค่เห็นแทฮยองมีความสุข ผมก็มีความสุขแล้วล่ะ

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -TO BE CONTINUE  - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ตอนที่สี่ตามมาติดๆเลยทีเดียว 555555
เป็นไงกันบ้างเอ่ย? ชอบกันมั้ย อิอิ
ตอนนี้เปลี่ยนมุมมองกันบ้างแล้วล่ะเย้
ยังไงก็ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ รักรีดเดอร์เสมอจุ้บๆ

(2015.01.07)


© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

486 ความคิดเห็น

  1. #463 Ppttyc_ (@Preeyaporn123Noo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 12:05
    โดนบังคับสินะถูกกีดกันสินะๆๆโหดร้ายจัง
    #463
    0
  2. #442 Taedora (@Taedora) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 18:32
    ร้องไห้หนักมากกกกก หื้อ
    #442
    0
  3. #418 sone-1277 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 12:29
    เพราะพ่อสินะ สงสารอาาาา QAQ
    #418
    0
  4. #386 Amm-V- (@Amm-V-) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 14:52
    อ่าาาาามีพ่อค่อยบังคับแบบนี้นี่เองที่ทำให้ความรักไม่คืบหน้า น่าสงสารทั้งคู่อ่ะ
    #386
    0
  5. #213 skywards (@lilily-ploy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 09:32
    พอมาเห็นมุมมองพี่จอนแล้วหันมาสงสารแทนเลยแง้
    #213
    0
  6. #205 envynun (@envy-nun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 08:51
    เพร่ะพ่อสินะ เหอะ ดีที่ยังไม่รู้ แต่ต่อไปก็ไม่แน่...อ่านพาร์ทกุกแล้วรู้สึกเจ็บมากอะ เพราะกุกต้องเป็นคนที่รับแรงกดดันทุกอย่างเอาไว้เอง
    #205
    0
  7. #158 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 00:23
    คืออะไรอ่ะกุก ที่บ้านไม่ชอบงี้หรอหรือยังไง แต่รู้ไหมที่จะปกป้องแล้วยอมเจ็บคนเดียวมันไม่ใช่เลยนะ
    #158
    0
  8. #146 Panathit (@means3321) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 19:33
    เศร้าเลย! เศร้าเลย!! T^T

    หูยพระเอกไม่รู้เวลา!!

    วีเจ็บมากนะรู้มั้ยยย T___T
    #146
    0
  9. #67 KKIN6S (@kkin6s) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 23:29
    พ่อพระเอกจองกุกก
    #67
    0
  10. #66 6474 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 18:51
    สนุกมากไรท์ เเต่ดราม่าอ่ะ เค้าสงสารทั้งวีเเละกุกเลย ไรท์รีบๆต่อนะคะ จุ้ฟๆ^^
    #66
    0
  11. วันที่ 8 มกราคม 2558 / 22:47
    จอน จงกุก เราให้อภัยนายยย ;___;
    #65
    0
  12. #64 mvvm (@mayzchb) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 14:25
    สงสารจองกุก T.T
    #64
    0
  13. #62 Thananun (@namzazoozoo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 11:01
    จองกุก
    #62
    0
  14. #61 PLOY POLY PLUS (@chadaploy123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 07:58
    จองกุกอาาToT
    #61
    0
  15. #60 PLOY POLY PLUS (@chadaploy123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 07:58
    จองกุกอาาToT
    #60
    0
  16. #59 PLOY POLY PLUS (@chadaploy123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 07:58
    จองกุกอาาToT
    #59
    0
  17. #58 PLOY POLY PLUS (@chadaploy123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 07:58
    จองกุกอาาToT
    #58
    0
  18. #57 PLOY POLY PLUS (@chadaploy123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 07:58
    จองกุกอาาToT
    #57
    0
  19. #56 PLOY POLY PLUS (@chadaploy123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 07:58
    จองกุกอาาToT
    #56
    0
  20. #55 - chokimanook。 (@cloudevil) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 03:35
    จองกุกอาาา..... TvT
    #55
    0
  21. #54 Panny Indy (@panny1990) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 03:08
    อ่านแล้วรู้สึกสงสารทั้งสองคน จองกุกทำทุกอย่าเพื่อที่จะแกป้องวี มาอัพต่อไวๆนะ
    #54
    0
  22. #52 B2UTYZ (@b2utykg) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2558 / 00:05
    รีบมาต่อนะไรท์ ~~~
    #52
    0
  23. #51 FernForFun (@chananchidafern) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 23:24
    สงสารจองกุกอ่ะที่เลิกกับวีเพราะหน้าที่และก็กลัวพ่อของจองกุกจะรู้รึเปล่าอ่ะ แหม่ยังรู้อีกข้อหนึ่งของจองกุกด้วยนะว่าชอบคิดเองเออเองโดยมี่ไใ่ถามวีสากกกคามมมม
    #51
    0
  24. #50 FernForFun (@chananchidafern) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 23:23
    สงสารจองกุกอ่ะที่เลิกกับวีเพราะหน้าที่และก็กลัวพ่อของจองกุกจะรู้รึเปล่าอ่ะ แหม่ยังรู้อีกข้อหนึ่งของจองกุกด้วยนะว่าชอบคิดเองเออเองโดยมี่ไใ่ถามวีสากกกคามมมม
    #50
    0
  25. #49 My..id (@boycrazy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 22:41
    พอเจอแบบนี้ไม่รู้จะสงสารใครกันเลยทีเดียวTT
    //ไรท์กลับมาต่อไวๆนะ^^
    #49
    0