ตอนที่ 9 : ` h a l f - h e a r t e d : CHAPTER 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2594
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    15 ม.ค. 58



 

 

ผมเดินเข้ามาในออฟฟิศเพื่อดูงานเหมือนวันอื่นๆ แต่เมื่อวานผมต้องไปติดต่อธุรกิจข้างนอกทำให้ไม่ได้เข้ามาทักทายพนักงานของผม เมื่อกี๊โฮซอกบอกผมว่าแทฮยองพึ่งมาออฟฟิศเพราะเมื่อวานเขากินค็อกเทลไปหลายแก้ว รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองคออ่อนแค่ไหนก็ยังจะกินเข้าไปอีก ทำไมเขาไม่ดูแลตัวเองเลยล่ะ?

 

เป็นไงบ้างครับทุกคน? ผมเอ่ยทักทายพนักงานของผมตามปกติ การยิ้มในวันนี้เป็นเรื่องยากกว่าวันอื่นๆอย่างบอกไม่ถูก ผมเห็นแทฮยองที่ยืนอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง อย่างน้อยการที่เขามาทำงานไหวก็ทำให้ผมโล่งใจไปบ้าง แต่สีหน้าที่ดูเหนื่อยๆของเขาก็ทำให้ผมรู้สึกเป็นห่วงเหมือนกัน ผมจึงรีบเดินเข้าไปหาเขาโดยที่ผมก็ห้ามตัวเองไม่ได้

 

คุณวีครับ ผมเรียกชื่อเขาออกไป แต่สายตาที่เขามองผมกลับดูเย็นชาราวกับเป็นคนละคน ตอนนี้เขาคงเกลียดผมแล้วสินะ แต่ก็ดีแล้วล่ะ...แทฮยองเกลียดผมเถอะ เกลียดผมให้มากๆนะ แทฮยองจะได้ไม่เจ็บกับการที่ไม่มีผมอยู่

 

มีอะไรเหรอครับ? ถึงแม้เสียงที่เขาตอบกลับมาจะเรียบและฟังดูไม่เป็นมิตร แต่ผมก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี เขากำลังพยายามทำตัวเข้มแข็งใช่มั้ย? ความจริงเขาไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลยสินะ

 

ผมได้ข่าวว่าคุณมาทำงานสายนะครับ แทฮยองฝืนมาทำงานใช่มั้ย? อย่าหักโหมอย่างนี้สิ เดี๋ยวแทฮยองก็ป่วยเอาหรอก ผมดูแลแทฮยองไม่ได้แล้วนะ คำพูดที่ผมอยากจะบอกออกไปทั้งหมดถูกกลืนลงคอไป ถึงคุณจะมาในนามของบริษัทอื่น แต่ตอนนี้คุณอยู่ในความดูแลของบริษัทผม กรุณารักษากฎด้วยนะครับ

 

ครับ ผมขอโทษที่ต้องพูดออกไปอย่างนั้นนะ ผมขอโทษนะแทฮยอง

 

ดาร์ลิ้ง เสียงของคนที่ผมไม่คิดว่าจะมาที่นี่ดังขึ้น คนที่ผมไม่อยากให้แทฮยองมาเห็นเลย เธอจุ๊บที่ปากผมโดยที่ผมไม่ตั้งตัว ผมออกแรงผลักเธอออกเบาๆโดยไม่ให้ใครสังเกตเห็นก่อนจะหันไปมองหน้าแทฮยอง ผมไม่อยากให้เขามาเห็นตอนนี้เลย ผมทำร้ายเขาอีกแล้วใช่มั้ย?

 

มาที่นี่ทำไม ซูจิน? ผมหันไปถามคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของผม

 

ก็ซูจินคิดถึงดาร์ลิ้งนี่นา เธอตอบพลางเอาหัวมาถูแขนของผมทำให้ผมพยายามดึงแขนตัวเองออกมาแต่เธอก็กอดแน่นเกินไป

 

ไปรอในห้องก่อนไป ผมลอบมองแทฮยองก่อนจะพยายามพูดให้เธอออกไปจากตรงนี้ ผมไม่อยากทำร้ายแทฮยองไปมากกว่านี้เลย

 

ไม่เอา ดาร์ลิ้งต้องเข้าไปกับซูจินด้วย เธอเกาะผมไม่ยอมปล่อยทำให้ผมไม่มีทางเลือกอื่นเลยนอกจากไปกับเธอ

 

ก็ได้ครับผมพูดก่อนจะรีบเดินออกไปจากตรงนั้น ผมขอโทษนะแทฮยอง ผมไม่ตั้งใจให้แทฮยองมาเห็นผมแบบนี้ ผมขอโทษ ทั้งๆที่ผมพยายามทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้แทฮยองมาเห็นผมในสภาพนี้แล้ว ผมขอโทษจริงๆ

 

ปล่อยผมได้แล้วผมพูดออกไปเสียงเรียบทันทีที่เข้ามาในห้อง ผมไม่จำเป็นต้องเล่นละครอีกต่อไป แต่เธอกลับไม่ยอมปล่อมือออกจากแขนของผมซูจิน ปล่อย

 

อะไรกันเธอท้วงขึ้นเมื่อผมพยายามแกะมือเธอออก เราเป็นสามีภรรยากันไม่ใช่เหรอ?

 

ก็แค่พ่อแม่จับให้แต่งงานกันผมย้ำให้เธอรู้ฐานะระหว่างเรา ความจริงเธอก็ไม่ได้เต็มใจนักหรอกที่ต้องแต่งงานกับผม เพราะเธอเป็นพวกผู้หญิงรักสนุกที่ไม่ชอบหยุดอยู่ที่ใคร

 

ผู้ชายคนเมื่อกี๊ใครเหรอ?คำถามของเธอทำให้ผมชะงัก

 

คนไหน?ผมลองถามเพื่อความแน่ใจพลางขอให้คนที่เธอหมายถึงไม่ใช่แทฮยอง เพราะผมไม่อยากให้เธอมายุ่งกับเขาเลย

 

คนที่พี่คุยด้วยเมื่อกี๊คำขอของผมกลับไม่เป็นจริง ผมพยายามคิดหาคำตอบที่ไม่ทำให้เธอรู้สึกสนใจเขาไปมากกว่านี้

 

ก็แค่ลูกน้องผมตอบปัดอย่างไม่ใส่ใจ

 

ลูกน้องแล้วทำไมพี่ดูสนใจเขาจัง?ทำไมเธอถึงมาสนใจผมในเวลาอย่างนี้กันนะ ทั้งที่ตอนอื่นผมกับเธอแทบจะอยู่กันคนละโลก

 

ก็เปล่าผมปฏิเสธไปก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะทำงานและเริ่มเซ็นเอกสารที่วางกองอยู่

 

แน่ใจเหรอ?ผมเริ่มรู้สึกไม่พอใจที่เธอถามเซ้าซี้ผมถึงเรื่องของแทฮยอง ที่จริงแล้วผมกลัวว่าเธอจะไปยุ่งกับแทฮยองมากกว่า

 

เลิกถามเถอะ ผมจะทำงานเธอดูเหมือนจะไม่พอใจที่ผมตัดบทไปอย่างนั้นก่อนที่เธอจะทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟากลางห้องแล้วเงียบลง

 

ตอนเย็นไปกินข้าวกันด้วยนะผมเงยหน้าไปมองเธออย่างไม่เข้าใจก่อนจะขยายความพลางเล่นมือถือไปด้วย พ่อสั่ง

 

ผมพยักหน้าเล็กน้อยแทนคำตอบก่อนจะทำงานของผมต่อไป ตอนนี้แทฮยองจะเป็นยังไงบ้าง? เขาจะรู้สึกยังไงที่เขาเห็นซูจิน? ทั้งๆที่ผมพยายามทุกอย่างเพื่อไม่ให้มันเกิดขึ้น ผมยอมให้ห่างกับเขาเพื่อที่เขาจะได้ไม่ต้องมารับรู้เรื่องของผมกับซูจิน ผมยอมทำให้เขาเกลียดผมเพื่อที่เขาจะได้เจ็บน้อยลง แต่ทุกอย่างมันกลับผิดพลาดไปทั้งหมด...เพราะผมเอง

 

 

บรรยากาศที่แสนอึดอัดกลายเป็นเรื่องธรรมดาของบ้านผมไปซะแล้ว ไม่มีเสียงพูดคุยเหมือนครอบครัวอื่นๆเพราะความไม่ลงรอยกันระหว่างผมกับพ่อ ส่วนแม่ที่มักจะเป็นคนกลางกลับไม่พูดอะไรออกมาเลย ไม่มีแม้แต่เสียงช้อนกระทบกับจานเพราะมารยาทบนโต๊ะอาหารที่ผมถูกฝึกมาตั้งแต่ยังเด็ก

 

จองกุกอยู่ๆพ่อก็พูดขึ้นทำให้ผมรู้สึกแปลกใจ

 

ครับ?ผมตอบรับตามมารยาท วันนี้มันวันอะไรกัน? พ่อเป็นคนที่พูดขึ้น แต่แม่เป็นคนเงียบเนี่ยนะ?

 

แกต้องแต่งงานกับหนูซูจินทันทีที่ผมได้ยินผมรีบหันไปทางเขา

 

ผมไม่แต่ง!” ผมพูดด้วยความไม่พอใจ อีกแล้ว...พ่อบังคับผมให้ทำอะไรอีกแล้ว ครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลยนะ ผมต้องแต่งงานกับคนที่ยังจำหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ

 

แกต้องแต่ง!” พ่อผมตวาดเสียงดังพลางลุกขึ้นยืน แม่ของผมพยายามห้ามเขาไม่ให้โมโหไปมากกว่านี้

 

ยังไงผมก็ไม่แต่ง!” ผมทำไมได้...ผมแต่งงานกับคนอื่นไม่ได้ ถ้าผมทำอย่างนั้นแล้วแทฮยองล่ะ? เขาจะเป็นยังไง? ผมทำให้เขาเจ็บไม่ได้ ผมไม่อยากจะทำร้ายเขา

 

แกมีคนที่แกอยากแต่งงานด้วยแล้วหรือไง?มีสิ ผมอยากแต่งงานกับเขา ผมอยากใช้ชีวิตร่วมกันเขา แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน อย่างพ่อของผมเนี่ยนะจะยอมรับแทฮยอง? เขาเป็นผู้ชาย คนอย่างพ่อไม่มีทางรับได้แน่ อีกอย่างเขาไม่ได้มีฐานะที่ดีเลย พ่อไม่มีทางยอมรับคนที่ไม่มีผลต่อธุรกิจของตัวเองหรอก

 

ม...ไม่มีครับผมได้แต่กัดฟันตอบ เพราะผมให้พ่อรู้เรื่องของเราไม่ได้ ถ้าพ่อรู้...เขาต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ผมกับแทฮยองเลิกกัน ผมไม่มีทางให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด!

 

ถ้างั้นแกก็ต้องแต่งงานกับซูจิน!” ผมกำมือแน่นอย่างเก็บอารมณ์ก่อนจะยืนขึ้น

 

พ่อเลิกบังคับผมซักทีเถอะ!” ผมพูดก่อนจะเดินออกไปจากโต๊ะแล้วขึ้นไปชั้นบนและเข้าไปในห้องของตัวเอง

 

ผมปิดประตูอย่างใส่อารมณ์ก่อนจะทรุดตัวลง ผมจะทำยังไงดี? ถึงผมจะรู้ว่าสุดท้ายผมก็ต้องทำตามคำสั่ง แต่ผมจะทำยังไงกับแทฮยองดี? ผมไม่อยากเห็นเขาต้องเจ็บปวดที่ต้องเห็นผมแต่งงานกับคนอื่น ผมรู้จักเขาดี...เขาต้องยอมถอยแล้วไม่มาเจอผมอีกแน่ ผมควรทำยังไงดี? ผมไม่อยากเสียเขาไป

 

 

ผมและซูจินนั่งรอในร้านอาหารที่ครอบครัวของเธอนัดเอาไว้ พวกเรามาก่อนเวลานัดตามมารยาท แต่เวลาผ่านไปไม่นานพ่อและแม่ของเธอก็เข้ามาพอดีกับเวลานัดเป๊ะ

 

สวัสดีครับ คุณพ่อ คุณแม่ผมลุกขึ้นและโค้งให้พวกท่านก่อนที่พวกท่านจะบอกให้ผมนั่งลงเหมือนเดิม

 

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเรา หล่อขึ้นนะเนี่ยคุณแม่ของซูจินพูดพลางยิ้มให้อย่างอบอุ่น นิสัยของท่านดูจะแตกต่างกับซูจินลิบลับ

 

ขอบคุณครับผมยิ้มตอบท่านเช่นกัน จะสั่งอาหารเลยหรือเปล่าครับ?

 

ยังก่อนๆ คนยังมาไม่ครบเลยคุณพ่อของซูจินพูดก่อนจะมองนาฬิกาทำให้ผมงงเล็กน้อย ครอบครัวของซูจินก็มีกันแค่นี้ถ้าไม่นับพี่ชายของเธอ...หรือว่า? เจ้าซอกจินทำไมมันมาช้าอย่างนี้นะ

 

สวัสดีครับทุกคนเสียงของคนที่พึ่งถูกพูดถึงไปเมื่อครู่ดังขึ้น ผมมองอย่างตกใจเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้น

 

เห้ยพี่! มาได้ไงเนี่ย?พี่ซอกจินไม่ได้อยู่ต่างประเทศหรอกเหรอ? กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ?

 

เมื่อคืนน่ะ นั่งลงก่อนเถอะผมพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะนั่งลงตามที่พี่เขาบอกพลางยิ้มขำสบายดีมั้ยเรา?

 

ก็ดีครับพี่ผมตอบไปก่อนจะยิ้มให้ เมื่อก่อนผมสนิทกับพี่เขามากเพราะเราเรียนมหาลัยเดียวกัน แต่พอจบพี่เขาก็ไปต่างประเทศบ่อยมากจนแทบไม่ได้กลับเกาหลีเลย พี่เขานิสัยดีมากเลยต่างจากน้องสาวที่เอาแต่ใจซึ่งมันไม่น่ารักเหมือนกับแทฮยองเลย ตอนนี้เขาจะเป็นยังไงบ้างนะ? ผมคิดถึงแทฮยองอีกแล้ว

 

และมื้อเย็นของผมก็เริ่มต้นขึ้น ดูเผินๆก็เหมือนการกินข้าวกับครอบครัวทั่วไป แต่ถ้ามาเป็นผมก็จะรับรู้ถึงความอึดอัดอยู่ไม่น้อยเลย เพราะหลายๆอย่างที่ผมอยากจะคุยกับพี่ซอกจินกลับพูดขึ้นในตอนนี้ไม่ได้

 

ไปสูดอากาศกันหน่อยมั้ย?พี่ซอกจินหันมาถามผมเหมือนจะรู้ใจก่อนที่ผมจะพยักหน้าเบาๆแทนคำตอบ พวกผมขอตัวแปปนึงนะครับ

 

ผมกับพี่ซอกจินเดินออกมาที่ระเบียงซึ่งอยู่ติดกับห้องอาหารที่เรากินข้าวกันเมื่อกี๊ ผมยืนหันหน้าออกไปเมื่อมองวิวตอนกลางคืน ส่วนพี่ซอกจินก็ยืนหันหลังพิงกับขอบระเบียบ

 

ชีวิตคู่เป็นไงบ้าง?พี่เขาถามผมเหมือนจะเข้าใจผมยังไงยังงั้นทนๆไปเถอะ ยังไงพวกเราก็เลือกกันไม่ได้อยู่แล้ว

 

พี่...แทฮยองเขากลับมาแล้วพอผมพูดจบพี่ซอกจินดูจะตกใจเล็กน้อย

 

แล้วเขารู้เรื่องของนายหรือยัง?พี่เขาเป็นอีกคนที่รู้เรื่องของพวกเรา แล้วพี่เขายังช่วยผมไว้เยอะเหมือนกัน ผมพยักหน้าเบาๆก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง งั้นที่นายทำมาทั้งหมด?

 

ถ้าพ่อไม่จ้างเขามา เรื่องก็ไม่เป็นอย่างนี้หรอกครับผมพูดอย่างไม่สบอารมณ์ รอยแตกแยกระหว่างผมกับพ่อเหมือนจะมากขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่แม่จากไป

 

ฉันบอกนายแล้วว่าอย่าทำแบบนี้เลย

 

ทำแบบนี้น่ะดีแล้วผมก้มหน้าลงพลางมองไปข้างล่าง อย่างน้อยเขาจะได้ไม่ต้องเสียใจ

 

แล้วนายโอเคกับมันหรือไง? ถูกคนที่รักเกลียดน่ะ นายไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ?จะไม่รู้สึกได้ไงล่ะ...เจ็บ มันเจ็บมากเลย แค่การกระทำของเขาในวันนี้ผมก็ทำให้รู้สึกเหมือนหัวใจของผมจะแตกเป็นส่วนๆอยู่แล้ว

 

ถ้ามันจะต้องเจ็บ ผมยอมเจ็บคนเดียวดีกว่า

 

จองกุก...พี่ซอกจินเรียกชื่อผมเรียบๆ

 

ให้มันเป็นแบบนี้แหละครับ เขาจะได้ตัดใจจากผมง่ายขึ้นผมฝืนยิ้มออกมาก่อนที่พี่เขาจะตบไหล่ผมเบาๆ

 

ผมมองออกไปจนสุดสายตา ท้องฟ้าที่มืดสนิทมันก็ไม่ต่างอะไรกับชีวิตของผมที่มันไม่มีแทฮยองซึ่งเหมือนเป็นแสงสว่างในชีวิตผม และอีกไม่นานเขาก็คงจะส่องสว่างให้ชีวิตของคนอื่นแล้ว ถึงแม้ผมจะไม่มีสิทธิ์ครอบครองอีกต่อไปแต่ผมก็ไม่อยากให้แสงสว่างนั้นดับไปเพราะผม

 

ขอให้แทฮยองเป็นแสงสว่างต่อไปนะ แล้วผมจะคอยมองแสงนั้นอยู่ห่างๆเอง

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -TO BE CONTINUE  - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

อันยองค่ะรีดเดอร์~ ตอนที่ 7 มาแล้วเป็นไงบ้างเอ่ย?
วันนี้ไรท์ขอเวิ่นเรื่อง
GDA หน่อย เมนไม่ได้ขึ้นเสตจ
ไรท์ของเซ็งแปป คือทำไมเป็นงี้ ขอวีซ่าผิดแค่บางคน
แล้วยังไม่นับวงอื่นอีก เซ็งแทนอ่ะบอกเลย
-3-
เข้าเรื่องต่อ 5555555 ขอบคุณที่ติดตามนะเออ
รักรีดเดอร์ทุกคนนะจุ๊บๆ

(2015.01.14)

© themy  butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

486 ความคิดเห็น

  1. #466 Ppttyc_ (@Preeyaporn123Noo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 15:59
    ทำไมมันเศร้างี้อ่ะแงงงสงสารทั้งสองฝ่ายเลยสู้ๆนะ
    #466
    0
  2. #445 Taedora (@Taedora) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 18:54
    ร้องไห้ สงสารทั้งคู่
    #445
    0
  3. #388 Amm-V- (@Amm-V-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 15:33
    จองกุกนายอ่ะจุดนี้นายโครตน่าสงสารกว่าวีอีกอ่ะ แต่พ่อของจองกุกเนี่ยสิ-.-^ ชอบบังคับอ่ะประเด็น
    #388
    0
  4. #295 Myunglo (@myungjun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 00:44
    โห้คือเเบบ โอ๊ยยยยพ่อใจร้ายหว่ะ ยุคนี้ไปถึงไหนกันเเล้วขอร้องพ่ออย่าล้าสมัย
    #295
    0
  5. #208 envynun (@envy-nun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 09:13
    รวยแล้วจะรวยไปไหนอีก ลูกชอบใคาก็รับๆ ไปเถอะคาะคุณพ่อขราาาา พี่จินมาละ กรี๊ดๆ ><
    #208
    0
  6. #162 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 00:48
    จองกุกแกเจ็บคนเดียวที่ไหน พ่อนี่ก็นะบังคับทุกอย่างเลย หน่วงสุดๆ สงสารทั้งสองคนเลย
    #162
    0
  7. #95 KKIN6S (@kkin6s) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 00:53
    ดราม่าาาา ฮืออ
    #95
    0
  8. #94 fern_vkook (@ferntae14) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 23:16
    ซึ้ง!! #นํ้าตาแตกกก
    #94
    0
  9. #93 chibu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 10:03
    มาต่อเรื่อยๆนะไรท์จ๋าาา อย่าหายน้าาาา อินมว้ากกก ㅠㅡㅠ สงสารทั้งสอง
    #93
    0
  10. วันที่ 15 มกราคม 2558 / 09:10
    โอ๊ยยย~ สงสารกุก ;_; พยายามทำทุกอย่างอ่ะให้วีไปไกลจากตัวเองมากที่สุดเพื่อจะได้ไม่ต้องเสียใจ แต่พ่อตัวเองก็ดันจ้างมาทำงานอีก อย่างที่พี่จินพูดนะกุก ทำแบบนี้มันดีแล้วหรอ ตอนนี้เจ็บทั้งกุกและแทเลยนะ ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเกิดแทเกลียดจริงๆกุกจะทนได้เหรอ TT
    #92
    0
  11. #91 BKbyarmyz (@bybabyzbook) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 00:35
    เซงงาน GDA เหมือนกันเลยค่ะ
    น่าจับขังลืมไปกะพ่อจองกุกเลยนะคะ
    ขังแบบขังลืมมมมมม
    ของให้พี่จินมาช่วยคลายปมนี้ทีเถิดดดดด
    อยากเห็นฉากสวีตแล้วอะ T^T
    #91
    0
  12. #90 B2UTYZ (@b2utykg) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 00:29
    โหยยย ~ สงสารทั้งจองกุกทั้งแทแทเลยอ่า ไรท์เราจะรอนะ
    #90
    0
  13. #89 - chokimanook。 (@cloudevil) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มกราคม 2558 / 00:29
    ร้องห้ายยยยยยยยย สงสารจจก.จังเหลยยย ;________;
    #89
    0
  14. #88 _mattyvo (@_mattyvo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 23:32
    มันเศร้าาา ทำไมพ่อกุกใจร้ายงี้อ่าา
    #88
    0
  15. #86 valentineloza (@zattlecaramel) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 22:03
    แม่จ๋าาาาา เศร้าา ฮือออ สงสารกุกอ่าาT^T
    #86
    0
  16. #85 Thananun (@namzazoozoo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 22:00
    รอตอนต่อไป
    #85
    0
  17. #84 FernForFun (@chananchidafern) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:46
    พ่อจองกุกใจร้ายอ่ะบังคับแต่ลูกไม่สนเลยว่าลูกรู้สึกยังไงเอาแต่ใจจริงๆ ถ้าจองกุกไม่อยากให้วีเสียใจก็พาวีหนีไปสิ่หนีไปให้ไกลๆเลยนะไปด้วยกันเลยแล้วเริ่มต้นกันใหม่
    #84
    0
  18. #83 FernForFun (@chananchidafern) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:45
    พ่อจองกุกใจร้ายอ่ะบังคับแต่ลูกไม่สนเลยว่าลูกรู้สึกยังไงเอาแต่ใจจริงๆ ถ้าจองกุกไม่อยากให้วีเสียใจก็พาวีหนีไปสิ่หนีไปให้ไกลๆเลยนะไปด้วยกันเลยแล้วเริ่มต้นกันใหม่
    #83
    0
  19. #82 hana (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:36
    กุกกี้~T_T~~T_T~~T_T~

    สงสารทั้งสองคนเลยอ่าาาา
    #82
    0
  20. #81 Love (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 21:35
    สงสารกุกอ่า พี่จินช่วยเหอะ ช่วยให้กุกกี้กะบวีสมหวังงง>< อินจัด
    #81
    0