One More Chance : การกลับมาของริชาร์ด

ตอนที่ 17 : บทที่15 ดาเลีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,043
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    30 ม.ค. 61


"หนูชื่อดาเลียค่ะ ต้องขอบคุณจริงๆนะคะที่ช่วยหนูเอาไว้"

ดาเลียลุกขึ้นและก้มคำนับริเอลดั่งเป็นเทพผู้ยิ่งใหญ่สำหรับเธอ

"ไม่ต้องคำนับอะไรขนาดนั้นหรอก ดาเลีย"

"ได้ค่ะ" ดาเลียจึงกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตามเดิมตามคำสั่งของริเอล

"ว่าแต่ดาเลีย พ่อแม่ของเธอล่ะ"

"พ่อแม่ของหนูตายไปตั้งแต่ปีที่แล้วค่ะ"

ดาเลียพูดด้วยอารมณ์โศกเศร้าพร้อมกับหยดน้ำตาบริเวณใต้เบ้าตาของเธอ

"น่าเศร้าจังนะ ขอโทษที่ถามไปด้วยนะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่หนูขออนุญาตทราบชื่อของพี่ได้ไหมคะ"

 "ดาเลีย..ไม่ต้องทางการแบบนั้นก็ได้นะ พี่ชื่อริเอล ว่าแต่ทำไมเธอถึงได้ถูกทำร้ายขนาดนั้นล่ะ หมอนั้นเป็นใครกันถึงกล้าทำแบบนี้"

ริเอลถามเธอด้วยสีหน้าที่ค่อนค้างซีเรียสมากจนดาเลียรู้สึกกดดันจึงต้องพูดความจริงออกมา

"จริงๆแล้ว หนูเดินไปชนกับผู้ชายคนนั้นทำให้ขวดเหล้าที่อยู่ในมือหกเลอะเสื้อผ้าของเขาจากน้้นก็...ตามนั้นแหละค่ะ"

"ถูกเธอจะไปชนเขา แต่ก็ไม่ควรทำแบบนี้สิ ไม่มีกฎหมายคุ้มครองกันหรือไงเนี่ย"



"ใช่คะ พี่ริเอล ตามกฎหมายของเมืองนี้ผู้คนสามารถฆ่าหรือทำร้าย
อมนุษย์ได้ตามใจเลยถึงหนูจะเป็นเด็กก็ไม่เว้นหรอกคะ"

"กฎหมายแบบนี้ ฉันล่ะเกลียดชะมัด ไม่เห็นมีความยุติธรรมเลย!!"

เมื่อริเอลได้ยินคำตอบจากดาเลียเธอเลยเริ่มรู้สึกโมโหไม่น้อยเพราะสิ่งที่ริเอลเกลียดที่สุดก็คือพวกชอบกดขี่รังแกผู้อ่อนแอกว่าตน


"เห้อ....ช่างมันเถอะเนอะ เอาละกินข้าวให้มันเสร็จเถอะจะได้อาบน้ำพักผ่อนกัน"

"ค่ะ!!"


หลังจากที่พวกเธอทั้งสองพูดคุยระหว่างการทานเข้าเย็นจบ
ริเอลก็ได้ไปทำความสะอาดร่างกายตัวเองที่ห้องน้ำของเธอ ส่วนดาเลียก็รออยู่ข้างนอกก่อน เพราะไม่อยากให้รู้ว่าจริงๆแล้วเธอนั้นเป็นผู้ชายแท้ๆ100%

"ดาเลียเธอมาใช้ห้องน้ำต่อได้เลยนะ"

ริเอลออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดลำลองที่ทำจากขนแกะสีน้ำตาลที่ใส่คลุมทั้งกางเกงและเสื้อของเธอ

ดาเลียเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำของริเอลด้วยความตื่นเต้นดีใจพร้อมสีหน้าอันยิ้มแย้มจากการที่ตัวเธอไม่ได้อาบน้ำมาเนิ่นนาน ต้องขอบคุณริเอลที่ใจดีมอบโอกาศอันดีงามนี้ให้กับเธอ

"ฮ้าว....ง่วงชะมัดเลย ดาเลีย!! ขอพี่นอนก่อนนะ เสื้อผ้าเธอหยิบจากกล่องเก็บของได้เลยนะ"

"ทราบแล้วค่ะ!!"

"พรุ่งนี้ปิดร้านไปก่อนละกัน ไหนๆก็มีเงินเก็บไว้แล้ว ไปห้องสมุดหาหนังสือตำรามาหาอ่านดีกว่า"

ริเอลล้มลงนอนบนเตียงสีขาวอันหนานุ่มของเธอและหลับลงไปอย่างรวดเร็ว
ภายในไม่กี่วินาที

"เฮือก!!! ที่นี่ที่ไหนกันเนี่ย เราพึ่งนอนลงไปบนเตียงไม่ใช่หรอ"

ริเอลลืมตาตื่นขึ้นจากนั้นก็พบว่าตัวเองได้นั่งอยู่บนเก้าอี้เบาะสีดำอันเดียวกับที่เธอนั่งในสมัยที่ได้พบกับฮานะเป็นครั้งแรกและเธอได้สังเกตเห็นผู้หญิงที่ผมยาวถึงเอวที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี

"ว่าไง วิน ไม่สิ เปลี่ยนชื่อเป็นริเอลแล้วไม่ใช่หรอ?"

ฮานะพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยบริเวณริมฝีปากของเธอ

"นี่ผม ตายอีกแล้วหรอ?"

ริเอลถามอย่างสงสัยเพราะก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะตายอีกทีได้ยังไงกัน

"ปล่าวหรอก นายยังไม่ได้ตาย ฉันแค่เข้าฝันนายมาคุยด้วยเฉยๆ"

"ก็ว่าแล้วยังไงผมก็คงไม่มาตายตอนหลับแบบนี้หรอก"

"นี่ริเอล ฉันมีเรื่องจะมาแนะนำนายนิดหน่อย ตั้งใจฟังให้ดีนะ"

"ว่ามาเลยคุณฮานะ"

"นายควรควบคุมพลังให้มากกว่านี้นะ มิฉะนั้นอาจถูกคนอื่นหมายหัวได้นะ"

"ได้ครับ ผมจะพยายามควบคุมอารมณ์ให้มากกว่านี้"

"แล้วก็ ระวังอมนุษย์ให้ดีๆละ พวกนี้อันตรายมากนะจะบอกให้"

"ดาเลียเนี่ยนะอันตราย?"

"ยัยกระต่าย เธอไม่ได้อันตรายอะไรหรอก แต่ในอนาคตนายจะรู้ด้วยตัวเองแหละ ลองไปถามเด็กคนนั้นได้เลยว่าราชันย์ทั้งสามแห่งจักรวรรดิเพริอุสว่าพวกเขาอันตรายกันขนาดไหนเชียว เรื่องที่ฉันจะบอกนายก็มีแค่นี้แหละ 
บ้ายบาย!!"


"เดี๋ยวสิคุณฮานะ!!!"

เมื่อสิ้นเสียงของริเอลจากที่อยู่ในห้องทำงานของฮานะเป็นเตียงนอนของเธอในทันที 

ณ ตอนนี้แสงแดดยามเช้าก็เริ่มฉายออกมาจากทิศตะวันออกแล้ว
ภายในห้องนอนของเธอก็สว่างขึ้นในทันใด

"คุณฮานะนี่ก็ขี้แกล้งจังเลยแฮะ เอาละ!!ถึงเวลาตื่นได้แล้วเรา จะได้ไปห้องสมุดในเมืองไปค้นคว้าข้อมูลสักที"

ริเอลใช้มือยันเบาะของเตียงและลุกขึ้นมาจากที่นอนของเธอ

"ฮึบ!! เอาล่ะ มาเริ่มเช้าวันใหม่กันดีกว่า"




update ตัวละคร

 


-ดาเลีย   สถานะ มีชีวิต




(รูปตัวละครที่แปะไว้ไม่ได้เหมือน100%นะ แค่รูปร่างคร่าวๆคำไหนผิดก็บอกได้นะ)




























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

53 ความคิดเห็น