One More Chance : การกลับมาของริชาร์ด

ตอนที่ 2 : บทที่2: โชคชะตาเล่นตลก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,124
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    13 มี.ค. 62

ทั้งสองแง้มประตูออกมาเพื่อจะพาวินออกจากห้องและก้าวออกจากบานประตู 


สิ่งที่ปรากฎอยุ่ตรงหน้าก็คือฮอลขนาดใหญ่ที่มีคนมากมายกำลังทำงานกันอย่างเคร่งครัด 

บรรยากาศเยือกเย็นอย่างบอกไม่ถูกบวกกับผนังห้องสีแดงชวนขนลุกทำให้วินรู้สึกตื่นตระหนกอย่างรุนแรง


"เป็นอะไรของนายเนี่ย แค่นี้ก็กลัวเหรอ"


"เปล่าน่า!!ฉันไม่กลัวอะไรแบบนี้หรอก"


วิลรีบตอบกลับในทันที และแก้มของเขาก็เริ่มปรากฎสีแดงอ่อนๆ เหมือนคนเพิ่งดื่มไม่มีผิด


" เฮ้อ... ตามมาเร็วเดี๋ยวไม่ทันหรอก"


ทั้งคู่เดินมาตามทางของฮอลเวย์ วิลได้เห็นการทำงานของที่นี่เลยเกิดสงสัยที่จะถาม

"เออ..คุณฮานะ ที่นี่เหมือนกับออฟฟิศเลยนะครับ" 


"ก็คล้ายกับพวกนายแหละแต่พวกฉันไม่มีเวลาพักแบบนายหรอกนะ ต้องมาทำงานตลอด 24 ชั่วโมง แบบนี้มันน่าเบื่อชะมัด"

"แล้วคุณทำงานมานานแค่ไหนแล้วล่ะ"

"1000กว่าปีได้มั้ง เด็กที่ทำนายซวยก็พึ่งจะทำงานได้ไม่นานเอง
ฉันผิดเองที่ให้เด็กใหม่มาทำงานแบบนี้"

ทั้งสองคนได้เดินถึงห้องๆนึงและผลักเข้าไป ข้างในนั้นเต็มไปด้วยแสงสว่างของดวงดาวในกาแล็กซี่ 

ตรงกลางนั้นมีลูกบอลสีฟ้าขนาดใหญ่พร้อมกับแท่นศิลา

"ถึงแล้วล่ะ ห้องคัดเลือก"  

"แล้วจะทำยังไงต่อดี"

"เห็นแผ่นศิลานั้นไหม นายเอามือทาบไว้แล้วรอเดี๋ยวมันจะคัดให้นายไปเกิดใหม่เอง"

"แล้วผมจะเกิดเป็นอะไรล่ะ"

"ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของนาย อาจจะกลายเป็นแมลงสาบก็ได้นะ หึๆ "

"ตลกตายแหละ"

ตัวลูกบอลเริ่มหมุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแสงสีฟ้าสว่างไปทั่วห้องทำให้วินมองไม่เห็นอะไรเลยจนในที่สุดมันก็เริ่มหยุดนิ่งและปรากฎข้อความออกมาบนแผ่นศิลา

"มันเขียนว่าอะไรเนี่ย ผมอ่านไม่ออก"

"มาฉันดูให้" 

พูดจบเธอก็เดินเข้าไปข้างวินเพื่อจะอ่านข้อความที่ออกมา เธออ่านไปไม่ถึง 5 วินาทีก็หัวเราะเสียงดังและตบไหล่วินเบาๆเหมือนกำลังปลอบใจบางอย่าง

แต่ใบหน้าของเธอนั้นดูจะไม่เศร้าเสียใจด้วยซ้ำ แลดูสะใจด้วยซ้ำ

"ผมเกิดเป็นอะไรเนี่ย ทำไมถึงหัวเราะขนาดนี้"

"ไรฝุ่นน่ะ นายโชคร้ายชะมัดเลย ฉันยังไม่เคยเห็นใครซวยเท่านายเลยนะ”
โดนยมทูตทำงานผิดพลาดแล้วยังจะเกิดเป็นไรฝุ่นอีก "

เธอพูดอย่างเยาะเย้ยใส่วินแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ตลกด้วย

"นี่เธอ!! คิดว่ามันตลกมากหรือไง! แก้ให้ฉันเลย!"

วินพูดด้วยอารมณ์แบบหัวเสียอย่างสุดๆ แต่เธอก็ไม่ได้ดูกลัวเลยแม้แต่น้อย

"ไม่ได้หรอกนะ มันเป็นกฎ"


"โชคชะตาเล่นตลกอะไรเนี่ย เธอทำฉันตายนะต้องรับผิดชอบสิ!"


"เสียงเอะอะอะไรกัน!!คิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นหรือไง"


เสียงตะโกนของชายหนุ่มคนหนึ่งทำให้พวกเขาทั้งสองหยุดทะเลาะกันทันที
และฮานะก็รีบทำการคุกเข่าในทันทีที่พูดจบราวกับเขาเป็นคนใหญ่คนโตของที่นี่


"ขอโทษในความวุ่นวายค่ะ ท่านฟูจิวาระ คือดิฉันกำลังมีปัญหากับชายคนนี้อยู่"


"ปัญหาอะไรหรือ เจ้าหน้าที่ฮานะ..."


"เขาไม่พอใจที่ได้เกิดเป็นไรฝุ่นค่ะ"


"ก็ปกตินิ ใครก็ไม่อยากเกิดเป็นไรฝุ่นหรอก"


"คือเขาตายจากความผิดพลาดของพวกเราค่ะ และเขาอยากเรียกร้องความยุติธรรมกับตัวเอง"


"จริงหรือ? พวกเราทำพลาดได้ยังไง"


"พาวิญญาณผิดคนค่ะ"


"เห้อ..อดีตมันแก้ไขอะไรไม่ได้หรอกแถมผลตัดสินใจของอนิม่าก็เด็ดขาดด้วย"


"แล้ว..จะช่วยผมไม่ได้เลยหรอ"



"มีอยู่วิธีนึงนะ รอก่อน"


เขาหยิบอัญมณีขึ้นมาและพูดใส่มันเหมือนกับโทรศัพท์ที่พวกเราใช้กัน


"เกล! มีพวกผิดปรกติอยู่ไหม...อา...โอเค ขอบใจ!"


พูดจบเขาก็นำอัญมณีเก็บกลับที่เดิมและหันหน้าไปหาวิน


"เจ้าหนู!! ดูเหมือนโชคชะตายังไม่ทิ้งแกนะ"


-------



 












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

53 ความคิดเห็น