One More Chance : การกลับมาของริชาร์ด

ตอนที่ 24 : บทที่22:จิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    21 ม.ค. 61

ฉันก็ไม่นึกเลยว่าจะเจอนายอีกครั้ง


ข้าก็ไม่นึกแหละว่าจะสามารถหลุดจากการผนึกแล้วมาคุยกับแกได้เนี่ย ต้องขอบคุณผู้หญิงคนนั้นจริงๆที่มาช่วยปลดปล่อยข้า


[ฮินามิคงทำอะไรพลาดไปตอนเข้าไปในจิตใจฉันแน่ๆ แต่ตอนนี้คงต้องมาเคลียปัญหากับหมอนี้ก่อน ]


แล้วนายจะทำอะไรต่อไปล่ะ จะฆ่าฉันหรือไง


ทันทีที่ริเอลตอบกลับมันไป เสียงปริศนานั่นก็หัวเราะด้วยความบ้าคลั่งจนทั่วทั้งบริเวณเต็มไปด้วยเสียงของมัน


คิดว่าข้าจะฆ่าแกหรือไง ข้าคงไม่โง่ไปฆ่าร่างของตัวเองหรอก"


 “เดี๋ยวฉันค่อยฟังความต้องการของนายทีหลัง ตอนนี้ขอทำธุระส่วนตัวของฉันให้เสร็จก่อน ถ้าเรียบร้อยแล้วจะติดต่อกลับไป


อย่าให้ข้าต้องรอนานล่ะ ออร์คัส


เออ...จะไปไหนก็ไป


ในสมัยที่วินเป็นทหารรับจ้างที่ตะวันออกกลาง เขาได้เข่นฆ่าเหล่าศัตรูที่เป็นอันตรายต่อเขามานักต่อนัก เขาฆ่าผู้คนไปเรื่อยๆ จนเกิดเป็นตัวตนใหม่ของเขาขึ้นมา นั้นก็คือด้านมืดภายในจิตใจของวินทีสะสมจากการฆ่าศัตรูของตนมาอย่างยาวนาน ในตอนนั้นเขาถูกตั้งสมญานามว่า ออร์คัส หรือเทพแห่งความตาย


{ฮัลโหล ได้ยินที่พูดไหมวิน ถ้าได้ยินแล้วตอบด้วย}


เมื่อสติของริเอลกลับมาตามเดิม เธอก็กลับมาได้ยินเสียงของฮินามิตามเดิม


ผมได้ยินที่คุณพูดแล้ว ว่าแต่ผมจะทำยังไงต่อล่ะ ตอนนี้เหมือนผมอยู่ที่ไหนสักที่ไม่รู้


ริเอลได้มาปรากฏในสถานที่แห่งหนึ่งที่ไม่มีอะไรทั้งสิ้นนอกจากตัวเขา บรรยากาศรอบข้างพอมีแสงให้เห็นอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ชัดเจนมากนัก


{ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้ให้นายจินตนาการเหมือนกำลังปั้นรูปปั้นอยู่แล้วนึกถึงคนที่นายจะสามารถแปลงเลียนแบบมันได้ แค่นี้นายก็สามารถสร้างต้นแบบการแปลงกายได้แล้ว}


ริเอลตั้งจิตสมาธิและจินตนาการถึงคนที่ต้องการจะแปลงเป็น ตอนนี้ในหัวของเขามีเรื่องราวของริชาร์ดมากมาย เขาจึงตัดสินใจที่จะใช้ร่างของเขามาแปลงกายเพื่อปกปิดร่างนี้เสียที


ร่างของริชาร์ดค่อยๆถูกหล่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นร่างกายที่สมบูรณ์แบบตามความทรงจำของเขาไม่มีผิด


{เอาล่ะ แค่นี้ก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่ความจริงวิชานี้ใช้ยากมากเลยนะ บางคนฝึกเกิน 10 ปีก็มี แต่เพราะนายมีพลังของพี่ฮานะเลยทำแบบง่ายๆได้เลย ตอนนี้นายสามารถออกจากที่นี่ไปอยู่ในร่างใหม่ได้แล้วนะ}


โอเคๆ ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้เลย


{เท่านี้หน้าที่ของฉันก็สิ้นสุดแล้ว ขอให้โชคดี วิน }


ขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือนะ คุณฮินามิ


ริเอลกลับมายังห้องนอนของตัวเอง คราวนี้ร่างกายของเขากลับมาเป็นชายอีกครั้งด้วยรูปลักษณ์ของริชาร์ด ทำให้เขาไม่ได้ดูเหมือนผู้หญิงอีกต่อไป


เท่านี้ก็เรียบร้อยสักที จะได้ไม่ต้องมาทำตัวเบี่ยงเบนทางเพศอีก


เฮ้! แกลืมอะไรไปหรือเปล่า ออร์คัส


จู่ๆก็เกิดเสียงอีกตัวตนหนึ่งของเขาดังขึ้นมาในหัวของริเอลอีกครั้ง


ตกลงนายต้องการอะไรล่ะ เพื่อฉันจะให้สิ่งที่นายต้องการได้


ข้าต้องการเพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือหลอมรวมวิญญาณของพวกเราเป็นหนึ่งยังไงล่ะ


นี่นายหมายความว่าจะให้ฉันรวมร่างกับนายหรอ


ใช่ แกก็จำได้ไม่ใช่หรอว่า โลกนี้น่ะมันเต็มไปด้วยความขัดแย้งและความเกลียดชัง  ถึงแกจะมีฝีมือในการต่อสู้ก็เถอะ แต่ยังไงเรื่องนี้ข้าก็เหนือกว่าเจ้าอยู่แล้ว  มาร่วมมือกันสิ แล้วพวกเราจะพาสมดุลมาสู่ดินแดนนี้เอง


(หึ!! ถ้าได้ร่วมร่างกับจริงๆมันคงจะไล่ฆ่าคนเหมือนเมื่อก่อนแน่ๆ  แต่ที่มันพูดก็ถูกอยู่ ถ้าเราไปแบบนี้คงจะลำบากแน่ๆ)


"จะลองเอาไปคิดดูล่ะกัน แต่ฉันขอยังไม่รับข้อเสนอนี้นะ" 


"หึ!! ยังไงแกต้องการข้าอยู่แล้ว ออร์คัส ไม่นานแกต้องมาอ้อนวอนต่อข้าแน่ๆ"


"นายอยู่เฉยๆไป ขืนนายยังมากวนอีก ฉันจะจับนายผนึกแน่"


" ตามใจแกเลย อย่าลืมนะว่าแกยังใช้เวทย์ศาสตร์มืดได้ไม่คล่องเลย แล้วแบบนี้แกจะเอาอะไรไปสู้ได้"


"ครับๆ"


ริชาร์ดลุกขึ้นและเดินไปเตรียมจะเปิดประตูออกไปข้างนอก แต่เขาเกือบลืมไปว่าตัวเองลืมเปลี่ยนร่างคืน

เขาไม่รอช้าที่จะเปลี่ยนร่างกลับไปเป็นริเอล ไม่งั้นดาเลียคงจะตกใจน่าดู


พรึ้บ!!


ตัวของเขาแปลงกลับไปเป็นริเอลอย่างรวดเร็วและเปิดประตูออกไปหาดาเลียที่กำลังอ่านหนังสือข้างนอก

.

.

ริเอลเปิดประตูออกมา แทนที่เขาจะเห็นดาเลียนั่งอ่านหนังสือบนโต๊ะ แต่ทว่า เธอกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงกระดาษแผ่นนึงวางบนโต๊ะเท่านั้น


ริเอลเดินเข้าไปหากระดาษแผ่นนั้นและหยิบมันขึ้นมาอ่าน


“ พี่ริเอล ได้โปรด ช่วยมาเจอหนูที่ป่าทางเหนือได้ไหมคะ หนูมีเรื่องสำคัญจะคุยกับพี่ที่นั้น"


เมื่อริเอลเห็นข้อความที่ดาเลียเขียนเอาไว้ เขาก็เผลอหลุดขำออกมาเบาๆ พร้อมพูดออกมาว่า


“ยัยเด็กนี่มันเล่นตลกอะไรเนี่ย หาที่คุยซะไกลเชียว แต่ถึงไปก็ไม่ได้เสียหายอะไรนิ”


ริเอลเดินออกไปทางประตูหน้าบ้านและไปยังจุดที่ดาเลียนัดเอาไว้


เนื่องจากป่าที่ดาเลียนัดเอาไว้ค่อนข้างไกลจากบ้านของเขา เขาจึงต้องใช้เวลาเดินนานกว่าชั่วโมงจะออกนอกเมืองได้สำเร็จ ผ่านไปชั่วโมงกว่าริเอลก็มาถึงจุดที่ดาเลียนัดเขาเอาไว้ 


สถานที่นี้เป็นลานกว้างเรียบๆและพื้นที่ข้างๆก็มีต้นสนขนาดใหญ่อยู่มากมายเต็มไปหมด ซึ่งดาเลียก็กำลังยืนรอริเอลที่เดินมาอยู่พอดี 


แต่ใบหน้าของดาเลียดูลุกลนผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด เหมือนกระต่ายถูกไล่ล่าจากหมาป่ายังไงไม่รู้


ริเอลค่อยเดินเข้าไปหาดาเลียและหยุดตรงหน้าเธอระยะประมาณหนึ่งเมตรกว่า


" ดาเลีย มีอะไรถึงต้องพามาที่นี่เนี่ย รู้ไหมว่ามันไกลเหมือนกันนะ"


"ห....."


ดาเลียพูดตอบริเอลด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน สีหน้าของเธอเหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง


"ดาเลีย ทำไมเธอถึงตัวสั่นขนาดนี้ล่.."


ริเอลยังไม่ทันได้พูดจบ ดาเลียก็พูดสวนกลับมาด้วยน้ำเสียงที่


"หนีไปค่ะ!!! พี่ริเอล"

.

.

ฟื้ว!!!!

.

.

ฉึก!!!


(ผมว่าเขียนสัปดาห์ละตอนดีกว่าเนอะ ไรท์ก็จะได้มีเวลาอ่านหนังสือบ้าง จะสอบแล้ว!!!!)






 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

53 ความคิดเห็น