{fic exo} Lunchbox Boy - chanbaek - (end.)

ตอนที่ 17 : - 16 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2509
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    3 พ.ย. 57

 

 

 

-16-

 

Chanyeol

หมดสัปดาห์สอบไฟนอลและต้อนรับการปิดเทอมอย่างเป็นทางการแต่ผมไม่ได้ยินดีกับการปิดเทอมครั้งนี้เลยสักนิด เฮ้อ

 

เวลาเกือบเที่ยงคืน ผมอยู่ที่ถนนเส้นหนึ่งแถบชานเมืองที่ตอนนี้กำลังพลุกพล่านไปด้วยพวกวัยรุ่นมีเงินและเสียงเครื่องยนต์ที่ชวนปวดหัว

 

ถามว่าผมมาทำไมที่นี่น่ะหรอ ...ถามพี่ชายคุณหมอแบคฮยอนสิครับ

 

“ ไอ้หน้าอ่อน แกไหวหรือ? นั่นตำนานอี้ฟานเลยนะ”

“ คิดว่าไหวนะฮะ”

 

ผมตอบกลับไปไม่เต็มเสียงนัก มองรถตัวเองที่เป็นแค่สปอร์ตคาร์ธรรมดากับพวกรถแต่งพวกนั้น ถึงรุ่นรถผมจะใหม่กว่าแต่ก็ไม่มั่นใจนักว่าจะสู้ได้ ผมเคยมาแข่งรถแบบนี้ที่ไหนล่ะ

 

หลายวันก่อนผมได้รับโทรศัพท์จากพี่คริสให้ออกมาแข่งรถเพื่อพิสูจน์ตัวเอง อยากถามจริงๆว่าการแข่งรถกับพี่ชายแฟนแบบนี้มันพิสูจน์ตัวเองยังไง ใจเด็ดล่ะมั้ง

 

“ พี่ชานยอล? เฮ้ย!! พี่ชานยอล!!

 

เสียงตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องยนต์รถทำให้ผมหันไปมอง คิมจงอินโบกมือให้ก่อนจะวิ่งมาหาด้วยแววตาตกใจ ตกใจอะไร

 

“ พี่มาที่นี่ได้ไง”

“ เห็นรถมั้ย”

“ ไม่ใช่ดิ หมายถึง..มาทำไม หรือว่าพาพี่คยองซูมา? เอ..แต่ผมเพิ่งส่งเขาเข้านอนไปเมื่อไม่นานเองนะ”

“ ไม่ใช่”

“ แล้ว?”

“ มาแข่งรถน่ะ”

“ หา!!

“ ตกใจมากรึไง”

“ มากดิ เฮ้ยจริง? พี่มาลงแข่งอ่ะนะ อย่างพี่อ่ะนะ!

“ แข่งกับอี้ฟานด้วย”

 

ผู้ชายตัวสูงผมสีเงินที่ถามผมก่อนหน้านี้บอกจงอิน ทำให้เด็กนั่นงงเข้าไปใหญ่ ทำหน้าตกใจมากขึ้นอีกสองระดับ

 

“ เฮียเฟยพูดจริงหรอ แข่งกับตำนานอี้ฟานน่ะนะ”

“ อือ”

“ พี่ชานยอล ได้บอกพี่หมอแบคไว้มั้ย”

 

ผมส่ายหน้า

 

“ พี่ควรโทรไปบอกลานะ โอ๊ย!

 

จงอินกุมหัวตัวเองตำแหน่งที่โดนผมตบลงไป ปากเหรอนั่นน่ะ!

 

“ หุบปากไปเลยกัมจง”

“ พี่คยองซูเรียกชื่อนี้ได้คนเดียวนะ อ๊า! อย่าตบนะพี่”

“ นอกจากจะทำเพื่อนฉันรู้สึกแย่แล้วยังกวนประสาทฉันอีก เดี๋ยวเถอะ”

“ ผมไปง้อแล้วไง พี่คยองซูง้อโคตรยากอ่ะ ทีหลังจะไม่ทำอีกแล้ว ด้วยเกียรติของลูกเสือเลยครับ”

“ เล่าตำนานของพี่คริสให้ฟังหน่อย”

“ อ่า เท่าที่ผมรู้คือยังไม่มีใครล้มเขาได้ ถึงจะไปจีนหลายปีแล้วกลับมาพร้อมลูกๆก็เถอะ คนอะไรโคตรเจ๋ง”

“ ขนาดนั้นเลย”

“ อื้อ! ทำใจไว้เถอะพี่ แข่งรถกับพี่คริสเนี่ย โอกาสชนะเท่ากับศูนย์”

“ เอาล่ะครับ!! วันนี้เรามีการแข่งขันนัดพิเศษระหว่างตำนานอี้ฟานกับว่าที่น้องเขยปาร์คชานยอล วู้ฮูวว!

 

น่าตื่นเต้นตรงไหนวะ -*-

 

“ แหมพี่คริส อย่าทำหน้าโหดใส่ผมดิพี่ ไม่เอาน่า , ครับผม อย่างที่บอกว่าวันนี้เป็นการแข่งขันของตำนานอี้ฟานที่หายไปนานมาก ของพนันวันนี้เป็นอะไรที่เหนือความคาดหมายครับ! นั่นคือเมอร์ซิเดซสีดำคันหรูที่ไอ้หน้าหล่อชานยอลยืนพิงอยู่ หลายคนคงรู้ว่ารุ่นนี้ราคาไม่ธรรมดาและหายากแค่ไหน...”

 

รถผมงั้นเหรอ! พี่คริสเล่นขนาดนี้เลยรึไง โอย ปาร์คชานยอลอยากร้องไห้

 

“ เอาล่ะ ใครสนใจก็ลงพนันเล่นๆได้เลยนะครับ...”

 

เจ้าพิธีกรที่ทำผมสีรุ้งยังลงพูดต่อไป พี่คริสหันมามองแล้วก็กระตุกยิ้มให้ผมทีนึง เล่นเอาผมใจหายวาบคิดถึงตอนพี่คริสชนะแล้วได้รถของผมไป

 

“ ผู้ท้าชิง ประจำที่”

“ โชคดีนะพี่ชานยอล อย่างน้อยก็ทำให้เสมอจะได้ไม่เสียรถไป”

“ ขอบใจมากจงอิน”

 

ผมเปิดประตูรถเข้าไปนั่งแล้วขับไปยังจุดเริ่มต้น ไม่นานอัลฟ่าโรมิโอสีดำที่ดูดุดันก็มาจอดเทียบ กระจกด้านข้างคนขับลดลง พี่คริสที่วันนี้ไม่ได้อยู่ในลุคส์คุณหมอลูกสองยิ้มร้ายให้อีกที ผมควรกลับบ้านแล้วหาวิธีพิสูจน์ตัวเองอย่างอื่นมั้ย

 

3

 

2

 

1

 

Go !!

 

คงเพราะตกใจเสียงตะโกนจากจากลำโพงตัวใหญ่ทำให้ผมเหยียบคันเร่งจนมิด ถนนเส้นนี้เป็นถนนวนเนินเขา วิวตอนกลางวันคงสวยน่าดูแต่นี่ใช่เวลาจะมาชมวิวมั้ย ...ผมหักพวงมาลัยหลบบีเอ็มสีขาวคันข้างหน้า อ่อ! ถึงจะเป็นการแข่งขันของผมกับพี่คริสแต่ไม่ได้แปลว่าจะมีแค่รถเราสองคัน ยังมีรถคันอื่นที่ผมต้องชนะอีกประมาณหกคันได้

 

ผมแซงมาได้สองคันแล้วยังเหลือต้องเก็บอีกสี่คันและสุดท้ายคือพี่คริส ผมไม่ค่อยขับรถเร็วนักแต่เข็มไมล์ตอนนี้เกือบจะแตะที่ความเร็วร้อยแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ร้อยสี่สิบก็โดนเจ้บ่นแล้วนะเนี่ย อ่า....ปอร์เช่คันนี้สวยดีแต่โทษทีที่ต้องทิ้งไว้ด้านหลัง ผมอาศัยความเร็วและจังหวะรถที่ได้เปรียบแซงขึ้นมาอีกคันและพยายามทิ้งห่างคันหลังเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเสียเวลา

 

การแข่งรถแบบนี้ก็สนุกดีแต่คงสนุกกว่านี้ถ้าไม่มีอะไรเดิมพันหรือไม่ก็แข่งในสนามที่มีกติกาชัดเจน ไม่ใช่ปาดกันไปมาแบบนี้ ขอบคุณที่ยังมีที่กั้นข้างถนนให้ ไม่งั้นคงได้มีใครโดนเบียดตกเขาไปแน่ อ่า..นั่น!! อัลฟ่าโรมิโอของพี่คริส!

 

ผมพยายามจะแซงขึ้นมาแต่มันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด พี่คริสขับเร็วขึ้นทั้งยังขับคร่อมอีกเลนส์ไม่ให้ผมมีพื้นที่ได้แซงประกอบกับโค้งด้านหน้าที่แคบเกินไป มันค่อนข้างอันตรายหากแซงช่วงโค้ง หลุดออกมาจากโค้งได้ผมก็พยายามจะแซงอีกครั้งแต่ก็ไม่ได้อีก อ่า...โค้งลงเขาเยอะเกินไปและช่วงลงผมก็เหยียบเร็วกว่านี้ไม่ได้ ถ้าไถล รถอาจหลุดเลนส์และชนกับที่กั้นตกเขา ฮื่อ...ผมต้องเสียคันนี้ไปจริงๆหรอ

 

“ มาแล้วครับ!! นั่นอัลฟ่าโรมิโอของอู๋อี้ฟานใช่รึเปล่า วู้วว! หลายคนคงรู้แล้วว่าใครจะเป็นผู้ชนะในครั้งนี้”

 

อย่างน้อยก็ทำให้เสมอจะได้ไม่ต้องเสียรถไป

 

เสมองั้นหรอ ?

 

ผมเร่งเครื่องอีกครั้งหวังแค่ตีเสมอรถพี่ชายของคนรัก ผมไม่มีทางยอมแน่หากจะต้องเสียรถคันนี้ไปพร้อมกับการไม่ได้เจอแบคฮยอน เมอร์ซิเดซของผมเกือบจะตีคู่กับอัลฟ่าโรมิโอของพี่คริสได้แล้ว อีกประมาณสองร้อยเมตรจะถึงเส้นชัย ขอโทษนะพี่คริส...แต่ผมยอมไม่ได้จริงๆ

 

“ เฮ้ย!!

 

เสียงบดของล้อรถกับถนนดังกึกก้องไปทั่วบริเวณเมื่อสปอร์ตคาร์สองคันเข้ามายังจุดเริ่มต้นพร้อมกัน ผมค่อยๆปล่อยคันเร่งจนรถคงที่จอดสนิท ส่วนอัลฟ่าโรมิโอคันเท่หมุนเป็นวงกว้างโชว์อีกสองรอบก่อนจะจอดสนิท เท่ไม่เบาเลย

 

“ ไม่น่าเชื่อ ไม่น่าเชื่อว่าจะตีเสมอตำนานอี้ฟานได้”

“ บัลลังก์ตำนานเริ่มจะสั่นคลอนแล้วล่ะจงอิน”

 

ผมลงจากรถด้วยอาการเซๆแต่ไม่ถึงกับล้ม มองไปยังพี่คริสที่ยืนอยู่ข้างอัลฟ่าโรมิโอด้วยแววตาหงุดหงิดแต่ยังไม่ทันที่พี่แกจะได้ทำอะไรก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นซะก่อน

 

“ อู๋อี้ฟาน!!!

 

ซ...ซ้อ

 

“ ไหนบอกมีผ่าตัดใหญ่ แล้วมาที่สนามคืออะไร!

“ อี้ชิง ไม่เอาน่า”

“ ปาร์คชานยอล!

 

เอ่อ...บ..แบคฮยอน แบคฮยอนจริงๆด้วย

 

“ ยังไม่นอนหรอแบคฮยอน”

 

ผมเดินเข้าไปหาคนรักที่ตอนนี้ใกล้แปลงร่างเต็มที แบคฮยอนในชุดนอนสีเขียวอ่อนยืนเท้าเอวมองมาที่ผมด้วยแววตาไม่เป็นมิตร ไม่สิ...แววตาแบบจะกินผมได้เลยต่างหาก

 

“ อ๋อ เดี๋ยวนี้มีอะไรก็ไม่บอกกันแล้วสินะ อ๋อ ไม่สำคัญแล้วสินะ ฉันเนี่ย”

“ ไม่ใช่นะแบคฮยอน”

“ อย่าคิดว่ายอมอ่อนข้อให้แล้วจะทำแบบนี้ได้นะเฮีย นี่ใคร! นี่จางอี้ชิงนะ อยากลองดีนักรึไง ห้ะ!!

“ อี้ชิง โอ๊ย! คนเยอะแยะนะ อายเขา”

“ ไม่ต้องมาอาย ..อาเฟย เคลียร์พื้นที่!

 

พี่อี้ชิงหันไปสั่งผู้ชายตัวสูงผมสีเงินด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจ ใครๆต่างก็ไม่กล้าเข้ามาหาพวกเราสี่คน บริเวณนี้เงียบสงบแม้กระทั่งเสียงรถ

 

“ ไอ้เฟย แกบอกเมียฉันหรอ โอ๊ย! อี้ชิงอย่าดึงหูเฮียสิ”

“ ถึงอาเฟยไม่บอก อี้ก็รู้อยู่ดีว่าเฮียทำแบบนี้ บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ไปยุ่งเรื่องของน้อง”

“ โอ๊ยยย!!

“ ฟังบ้างมั้ย เห็นอี้เป็นหัวหลักหัวตอหรอ หา!!

“ ไม่จ่ะ ฟานไม่เคยคิดเลย”

“ อาเฟย เอารถเฮียไปเก็บ ห้ามเอาออกมาสามเดือน”

“ ครับซ้อ”

“ ไอ้เฟย! ...โอ๊ยยย!! อี้ชิง เฮียเจ็บ”

“ ไปขึ้นรถ กลับไปเคลียร์กันที่บ้าน แบคฮยอน...กลับกับชานยอลนะ”

“ อย่ารุนแรงนักนะพี่อี้ชิง”

“ อืม”

 

พี่อี้ชิงลากหู(?)สามีไปที่รถก่อนจะให้พี่อี้ฟานขับกลับไป ส่วนอัลฟ่าโรมิโอก็มีเฮียเฟยเป็นคนขับไปเก็บตามบัญชาซ้อ ส่วนผมน่ะเหรอ...

 

“ แบคฮยอน...”

“ ...”

“ แบคฮยอนจ๋า”

“ ไม่ยกโทษให้ง่ายๆหรอกนะ”

“ ไม่เอาน่าแบคฮยอน ชานมาก็เพราะแบคฮยอนนะ ถ้าชานไม่มา..พี่คริสก็จะไม่ให้ชานเจอแบคฮยอนอีก แล้วพี่คริสก็เกือบยึดรถชานด้วย อย่างอนชานสิ”

“ แล้วคิดบ้างมั้ยล่ะว่าฉันจะห่วงนายแค่ไหน”

 

เหตุผลของเขาทำผมยิ้มออกมา ก่อนจะตรงเข้าไปกอดแบคฮยอนจากด้านหลังเกยคางไว้บนไหล่เล็กอย่างออดอ้อน

 

“ ชานไม่ได้เป็นอะไรนี่นา”

“ แข่งรถแบบนี้อันตรายมากถ้าไม่ชำนาญเส้นทาง แล้วถ้าเกิดนายลื่นไถลออกไป...”

“ ขอโทษนะครับ ชานขอโทษที่ทำให้แบคฮยอนเป็นห่วง”

“ ยังไงก็แล้วแต่ ฉันยังไม่ยกโทษให้นาย”

“ แบคฮยอนอ่า”

“ ดึกแล้ว กลับกันเถอะ”

 

คนตัวเล็กแกะมือผมออกก่อนจะเดินอ้อมไปขึ้นรถของผม ท่าทางไม่พอใจยังคงมีอยู่เต็มเปี่ยม สงสัยงานนี้คงต้องง้อกันยาวแล้วล่ะครับ

 

 

 

 

Baekhyun

ผมตื่นแต่เช้า ระหว่างกำลังเตรียมตัวออกจากคอนโดก็เจอกับร่างสูงที่คาดผ้ากันเปื้อนสีชมพูกำลังหันหลังทำอะไรสักอย่างอยู่ในครัว ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคือปาร์คชานยอล

 

“ อ่ะ จะไปทำงานแล้วหรอฮะ”

“ อือ”

“ ทานมื้อเช้าก่อนนะ ข้าวต้มหมูร้อนๆเลย”

“ ไม่อยากกิน”

“ ทานหน่อยนะครับ จะได้มีแรงทำงาน นะ”

“ ไม่”

“ ยังงอนเรื่องเมื่อวันก่อนอยู่หรอ?”

 

เรื่องเมื่อวันก่อนคือเรื่องที่ชานยอลออกไปที่ถนนเนินเขาแถบชานเมืองเพื่อไปแข่งรถกับพี่คริส ถ้าคนของพี่อี้ชิงไม่โทรมารายงาน ผมคงไม่รู้ว่าแฟนของผมเอาชีวิตไปเสี่ยงกับอะไรมา

 

คืนนั้นผมนอนอยู่ที่คอนโดและเสียงโทรศัพท์จากพี่อี้ชิงก็ปลุกให้ผมตื่น ซ้อบอกว่าชานยอลไปแข่งรถกับเฮียฟาน เฮียฟานเป็นนักแข่งรถเก่า ฝีมือระดับตำนานแต่ปาร์คชานยอลเป็นเพียงลูกชายร้านอาหารที่ถนัดจับตะหลิวกับปิ่นโตเท่านั้นจะไปสู้อะไรได้ ตอนแรกผมก็ไม่คิดมากแต่พอรู้ว่าเป็นถนนเส้นไหนผมถึงกับอยู่ไม่สุข

 

โชคดีแค่ไหนที่ชานยอลปลอดภัยจากการแข่งขันที่น่ากลัวนั่น ไม่ลื่นไถลตกเขา ทำไมตอนออกไปถึงไม่คิดถึงผมบ้าง

 

“ แบคฮยอน”

“ เงียบ”

“ ทีหลังชานจะไม่ทำแบบนี้แล้ว จะไปไหน จะบอกแบคฮยอนทุกอย่างเลย”

“ ...”

“ ชานขอโทษ ขอโทษนะครับ”

 

ร่างสูงเดินอ้อมมาหาแล้วดึงผมเข้าไปกอด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่ผมชอบปะทะเข้าจมูก ถ้าเมื่อวานเขาเกิดเป็นอะไร ถ้าเขา...

 

“ ฮึก...”

“ คุณหมอ อย่าร้องไห้สิครับ”

“ ฉันทั้งตกใจทั้งเป็นห่วงนาย เมื่อวานหัวใจฉันแทบสลาย นายมันแย่ ปาร์คชานยอล”

“ เพราะชานรักแบคฮยอนนะ”

“ คนรักกันทำกันแบบนี้หรอ”

“ แบคฮยอนอ่า อย่าโกรธชานเลยนะครับ ชานขอโทษจริงๆ”

“ ฮึก...ฮือ”

“ ชานจะไม่ทำอะไรที่อันตรายอีกแล้ว จริงๆนะ ชานสัญญา”

“ ถ้านายผิดสัญญาล่ะ”

“ จะยอมให้แบคฮยอนลงโทษทุกอย่างเลย”

“ จะให้กินเหล้า”

“ อ่า นั่นอาจทำให้คุณหมอเป็นหม้ายได้เลยนะ”

“ คนบ้า”

 

ผมยิ้มแล้วกอดเขาตอบ ซุกหน้าลงกับอกกว้างของคนรักที่นับวันผมก็ยิ่งรักเขามากขึ้น ถ้าขาดเขาไปผมคงแย่แน่ๆเลย

 

“ ทานข้าวเช้าดีกว่า เดี๋ยววันนี้ชานขับรถไปส่ง”

“ นายปิดเทอมแล้วนี่เนอะ”

“ ครับผม”

“ ดีจัง”

“ คุณหมอหาวันหยุดให้ผมสักสามวันได้มั้ยครับ”

 

ผมที่กำลังตักข้าวต้มเข้าปากเงยหน้ามองเด็กส่งปิ่นโตทันที จะเอาวันหยุดไปทำไมตั้งสามวัน

 

“ เยอะไปมั้ง”

“ แค่สามวันเอง นะ นะครับ”

“ เอาไปทำไม”

“ จะพาไปเที่ยว”

“ เดี๋ยวขอดูตารางก่อน”

“ ครับ”

 

ชานยอลยิ้มให้ก่อนจะวางแก้วนมอุ่นไว้ ส่วนเขาก็เก็บกวาดห้อง ผมควรจ้างเขามาเป็นพ่อบ้านมั้ย

 

“ ชาน ไปกันได้แล้ว”

 

ร่างสูงถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้ววิ่งไปหยิบกุญแจรถก่อนจะเดินมาโอบไหล่ผมพาเดินออกจากคอนโด เมอร์ซิเดซคันเดิมพาเราสองคนมาที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเค ชานยอลยังคงพูดเจื้อยแจ้วถึงโปรแกรมเที่ยวที่เขาวางไว้ไม่หยุดแต่ไม่ยอมบอกว่าจะไปที่ไหน

 

“ ตั้งใจทำงานนะครับ กลางวันนี้เป็นข้าวห่อไข่เนอะ”

“ โอเค”

“ หอมชานก่อน”

“ ไม่หอมได้มะ”

“ หอมก่อน ชาร์ตพลังก่อนทำงานไงครับ”

“ มั่วแล่ว”

“ จริงๆน้า”

 

ผมเขย่งตัวไปหอมแก้มสากของปาร์คชานยอลที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ เด็กส่งปิ่นโตยิ้มให้ก่อนผมจะเดินลงจากรถแล้วเดินเข้ามาในโรงพยาบาล

 

“ สวัสดีครับ”

“ ขอให้เป็นวันที่ดีนะครับคุณหมอ”

 

ผมก้มศีรษะให้กับลุงยามของโรงพยาบาลก่อนจะเดินมารอลิฟต์โดยสารเพื่อขึ้นไปชั้นสิบสอง วันนี้ผมทำงานเต็มวันเลย แถมเมื่อคืนก็นอนไม่ค่อยเต็มอิ่มด้วย

 

“ พี่หมอแบคฮยอน สวัสดีฮะ”

“ อ้าว ฮุนนี่”

“ มาทำงานแต่เช้าเลยนะครับ”

“ พอดีมีเวรตรวจคนไข้น่ะ แล้วนายมาทำอะไร หาพี่ลู่หานหรอ?”

“ ก็ไม่เชิงฮะ”

“ หื้ม?”

“ เมื่อวานเขาลืมแฟ้มงานไว้ที่ร้าน”

“ ขยันลืมเนอะ”

“ พี่เขาแก่แล้วนี่ครับ”

 

ติ๊ง!

 

“ ปากร้ายจังนะเซฮุน”

 

ผมเดินเข้ามาในลิฟต์พร้อมกับเด็กหนุ่มเจ้าของร้านชาไข่มุก เซฮุนลงชั้นสิบแผนกของพี่ลู่หาน ส่วนผมก็ขึ้นมาที่แผนกกุมารเวช

 

“ อรุณสวัสดิ์ครับพยาบาลจาง”

“ อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหมอบยอน”

 

ผมรับรายงานอาการคนไข้มาก่อนจะเดินฮัมเพลงเข้ามาในห้องอย่างอารมณ์ดีแต่พอเห็นเก้าอี้ทำงานหันพนักพิงให้เท่านั้นแหละ เหอะ!

 

“ อะไรอีกล่ะพี่ชาย”

“ รู้ได้ไงว่าเป็นเฮีย”

“ เหอะ!

“ อย่ามาทำแบบนั้นใส่เฮียนะป๋ายเซียน”

 

ผมวางแฟ้มงานลงบนโต๊ะ ถอดเสื้อโค้ชแขวนไว้แล้วหยิบเสื้อกาวน์มาสวมแบบทุกวัน ไม่ได้สนใจพี่ชายที่กำลังหมุนเก้าอี้เล่นด้วยซ้ำ ผมนั่งโซฟาก็ได้ ง้อที่ไหนล่ะ

 

“ สนใจกันหน่อยสิ”

“ มีอะไรก็พูดมาสิ”

“ โกรธเฮียขนาดนั้นเลยหรอ”

“ เฮียทำอะไรผิดหรอ ทำไมผมต้องโกรธด้วยล่ะ”

“ ก็...”

“ แล้วงานที่แผนกไม่มีทำรึไง ถึงได้มาป่วนน้องเนี่ย”

“ เข้าเวรสิบโมง”

“ ผมมีงานต้องทำ”

“ เราเป็นน้องเฮียนะ ทำไมต้องโกรธเฮียที่แข่งรถกับไอ้หูกางนั่นด้วย เราต้องเข้าข้างเฮียสิ”

“ มันจะดีกว่านี้ถ้าเป็นสนามแข่งโดยเฉพาะ ไม่ใช่ถนนเลียบเนินเขานะครับอู๋อี้ฟาน”

“ เฮียก็ไม่เห็นว่ามันจะเป็นอะไรเลยนิ”

“ นั่นเฮียคิดแต่ไม่ใช่ผม”

“ โธ่ ป๋ายเซียน อี้ชิงก็งอนเฮียไปคนนึงแล้วนะ หนีไปนอนห้องลูกแล้วยังไม่ให้เฮียตามไปอีก เมื่อเช้าก็ออกมาก่อน เฮียจะไม่ทนแล้วนะ”

“ เรื่องของเฮีย”

 

ผมหยิบสเตทใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานตรงไปยังห้องตรวจ ยังไงก็ตาม ผมไม่ควรทิ้งคนไข้ของผมเพื่อเจรจาเรื่องไม่เป็นเรื่องกับพี่ชายจอมงี่เง่า ผมล่ะเบื่อกับท่าทีหวงน้องแบบนี้ของเฮียฟานจริงๆแต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก เกิดไปฟ้องเตี่ยจะทำไงล่ะ

 

“ สาวน้อย ทานยามื้อเช้ารึยังคะ”

“ ทานแล้วค่ะ”

“ คุณแม่ครับ เมื่อเช้าน้องทานอาหารเยอะมั้ยครับ”

“ เยอะกว่าเมื่อวานแล้วนะคะ”

 

ผมใส่สเตทก่อนจะทำการตรวจคนไข้ตัวน้อยของผม สอบถามอาการแล้วจดลงแฟ้มประวัติ วันนี้คนไข้ของผมส่วนใหญ่อาการดีขึ้นและคงปล่อยให้กลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว

 

“ ทานผักเยอะๆนะเด็กดี”

 

หลังจากตรวจคนไข้เสร็จในครึ่งวันแรกผมก็เดินกลับมาที่ห้องทำงานเพราะชานยอลส่งข้อความมาว่าถึงแล้ว ระหว่างทางก็สวนกับพี่อี้ชิงที่เดินคุยกับพี่ลู่หานอยู่

 

“ ซ้อ”

“ อ้าวแบคฮยอน เป็นไงบ้าง”

“ ก็ดีฮะ แล้วพี่ล่ะ เมื่อเช้าเฮียฟานมาหาผมที่ห้องบอกว่าพี่ไปนอนห้องหลาน จริงหรอ?”

“ จริง คนอย่างเฮียต้องโดนดัดนิสัยซะให้เข็ด มีอย่างที่ไหนไปยุ่งเรื่องความรักของน้อง”

“ ซ้อโคตรเด็ดอ่ะ”

“ แล้วเรากับชานยอลล่ะ เป็นยังไงบ้าง”

“ ดีกันแล้วครับ ผมไม่โกรธนานหรอก”

“ ดีแล้วล่ะๆ  อีกไม่นานเตี่ยกับแม่จะกลับจากจีนแล้วนะ เราก็หาโอกาสพาชานยอลมาที่บ้านสิ”

“ จะดีหรอพี่อี้ชิง”

“ เชื่อพี่ แม่ต้องชอบชานยอลมากแน่ๆ ขี้อ้อนขนาดนั้น”

“ แล้วเตี่ย?”

“ ชานยอลเป็นคนดีแถมยังเอาใจใส่คนรอบข้าง เตี่ยต้องชอบอยู่แล้ว”

“ คิดมากเลยพี่อี้ชิงอ่ะ”

“ ฮ่าๆ พี่ขอโทษ แล้วนี่จะไปไหนล่ะ”

“ ไปทานข้าวครับ ชานยอลเอาปิ่นโตมาส่ง อ๊ะ! พี่ลู่หาน”

“ หื้ม?”

 

พี่ลู่หานเงยหน้ามองผมหลังจากก้มกดโทรศัพท์อยู่พักหนึ่งตอนที่ผมคุยกับพี่อี้ชิง

 

“ เมื่อเช้าผมเจอเซฮุนด้วย”

“ อ๋อ”

“ ขยันลืมของไว้ที่ร้านนั้นจริงๆเลยน้า มีจุดประสงค์แฝงเปล่าเนี่ย”

“ ม..ไม่มีนี่ พี่ลืมจริงๆ”

“ แล้วหน้าแดงทำไมอ่ะ คิก...ผมไปแล้วนะ ไว้เจอกันครับ”

 

ผมโค้งให้พี่สองคนก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องทำงาน เมนูกลางวันนี้เป็นข้าวห่อไข่ที่โคตรอร่อย ปกติผมไม่ค่อยชอบกินไข่หรอก โดยเฉพาะไข่แดงเพราะรู้สึกว่ามันคาว แต่เมนูไข่ที่ชานยอลทำไม่เคยคาวและอร่อยทุกอย่าง มีแฟนทำอาหารเก่งก็แบบนี้ล่ะครับ

 

 

 

 

Chanyeol

จำได้มั้ยว่าผมขอวันหยุดคุณหมอตัวเล็กมาสามวัน ผมได้มาแล้วนะ

 

“ เอาเสื้อผ้าไปแค่นี้พอมั้ย?”

“ เยอะไปด้วยซ้ำครับ เราไปแค่สามวันสองคืนเองนะ”

“ นายจะไม่บอกจริงๆหรอว่าจะพาฉันไปที่ไหน”

“ บอกตอนนี้ก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ”

“ ไม่ได้เอาไปขายชายแดนแน่นะ”

 

ผมดึงคนที่นั่งอยู่เอนหลังลงมาชนอกผมที่นั่งซ้อนด้านหลังพลางกอดเอวนุ่มนั่นไว้ หัวเราะเสียงดังกับประโยคล่าสุดของแบคฮยอน

 

“ ถ้ามาขายให้ยูชานก็โอเคนะ ขายเป็นลูกสะใภ้อะไรแบบนี้ โอ๊ย!

“ เยอะใหญ่แล้วนะ”

 

มือเล็กหยิกเข้าที่หน้าท้องจนผมร้องโอดโอย แบคฮยอนยื้อตัวลุกขึ้นนั่งแต่ผมก็ดึงเขาไว้อีก เราเล่นกันแบบนี้จนอีกคนเริ่มส่งสายตาไม่พอใจ

 

“ สนุกมากป่ะ”

“ แก้มเยอะขึ้นรึเปล่าเนี่ย”

 

ผมพูดพลางโน้มลงไปเอาจมูกคลอเคลียแก้มใส ผมรู้สึกไปเองรึเปล่าไม่รู้ว่าคุณหมอของผมมีแก้มเยอะขึ้น เอวที่เคยบางก็เริ่มจะมีเนื้อขึ้นมา รวมถึงพุงน้อยๆนั่นด้วย

 

“ อื้อ ชานยอล”

“ แก้มหอมจังครับ”

 

ฟอด!

 

เพี๊ยะ!

 

“ ตีชานทำไม”

“ ใจดีด้วยหน่อยไม่ได้เลยนายนี่ กลับร้านไปได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไม่ตื่นหรอก”

“ แต่ผมอยากนอนที่นี่”

“ ไม่ให้นอน กลับไปเลย”

“ แบคฮยอนอ่ะ”

“ ไม่ต้องมาทำหน้างอน เดี๊ยะๆ”

 

คนตัวเล็กที่พิงอกหันมาหยิกจมูกผมเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะลุกขึ้นไปจัดกระเป๋าเสื้อผ้าต่อ เดินทำนู่นนั่นนี่รอบห้องเลย

 

“ ชานจะกลับแล้วนะครับ”

“ ขับรถดีๆนะ”

 

เขากำลังเลือกหมวกไหมพรมที่อยู่ในตู้โดยไม่สนใจแฟนที่กำลังจะกลับเลย งอนแล้วนะ

 

“ คุณหมอ”

“ อะไรล่ะ จะกลับแล้วไม่ใช่หรอ”

“ ลืมอะไรรึเปล่าครับ”

 

เขาหยุดเลือกหมวกแล้วเดินมาหาผม ริมฝีปากบางยิ้มให้ก่อนจะเขย่งหอมแก้มผมหนึ่งฟอด

 

“ ไม่ลืมหรอกน่า ขับรถดีๆนะ ถึงแล้วโทรมาหาด้วย”

“ เจอกันในฝันนะ”

“ ไปเถอะๆ”

 

ผมยิ้มกับใบหน้าเหนื่อยใจของแบคฮยอนก่อนจะออกมาจากคอนโดนแล้วขับกลับร้านยูชาน พอถึงก็ไม่ลืมที่จะโทรไปบอกคนตัวเล็ก เขาจะได้ไม่ห่วงผมไง

 

.

.

 

วันต่อมาผมตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัวหล่อก่อนจะหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าที่จัดไว้สะพายขึ้นหลังแล้วลงมาด้านล่าง หอมแก้มม๊าที่กำลังเช็ควัตถุดิบของวันนี้

 

“ ไปแล้วนะครับ”

“ ขับรถดีๆล่ะ ถึงแล้วก็โทรมาบอกม๊าด้วยนะ”

“ ครับผม”

 

ผมขับเมอร์ซิเดซออกจากบ้าน ใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงคอนโดของคุณหมอ เช้าขนาดนี้จะตื่นรึยังนะ

 

“ แบคฮยอน”

“ มาเช้าจัง”

“ ตื่นนานแล้วหรอฮะ”

“ อื้อ ฉันทำมื้อเช้าไว้ด้วยแหละ”

 

ผมขมวดคิ้วแล้วเดินเข้าไปหาแม่ครัว(?)ตัวเล็กที่กำลังทอดไส้กรอกอยู่ในกระทะ หน้าตาก็พอจะดูได้อยู่หรอกแต่กินได้รึเปล่านี่อีกเรื่องนะ

 

“ ให้ชานทำให้ดีกว่านะ”

“ ไม่เอา จะทำเอง”

“ แน่ใจนะครับ”

“ แน่สิ นี่ใคร นายแพทย์บยอนแบคฮยอนเชียวนะ!

“ ครับ คนเก่ง”

 

ในเมื่อเขามั่นใจนักหนาผมก็ไม่อยากจะขัดหรอก ผมเดินออกมาเปิดตู้เย็นหยิบนมออกมาเทสองแก้วของเขากับเขาผม

 

“ ฉันทำทาร์ตไข่ไว้ด้วย อยู่ในกล่องบนโต๊ะน่ะ”

“ โห ตื่นตั้งแต่กี่โมงเนี่ย”

“ นอนไม่ค่อยหลับอ่ะ เลยลุกมาหาอะไรทำ”

“ ตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวกับผมล่ะสิ”

“ หลงตัวเองมากไปหน่อยมั้ย”

“ สนใจมาหลงด้วยกันมั้ยครับ”

“ ปาร์คชานยอล!

 

คนตัวเล็กยกตะหลิวขึ้นขู่เหมือนจะฟาดลงมาแต่ผมกลับหัวเราะ น่ากลัวที่ไหน น่ารักจะตาย

 

“ มื้อเช้าเสร็จแล้วววว”

“ กินได้แน่นะครับ”

“ หรืออยากจะไปเที่ยวคนเดียว”

 

ผมยิ้มให้คนตรงหน้าก่อนจะจัดการทานมื้อเช้าฝีมือนายแพทย์บยอนแบคฮยอนที่ว่าอร่อยอย่างที่เจ้าตัวอวด คำแรกยังไม่ค่อยรู้รสแต่คำหลังนี่สิ...ไข่ดาวมีเปลือกด้วย

 

“ เปลือกไข่อ่ะคุณหมอ”

“ แคลเซียมไง”

 

เราใช้เวลาในมื้อเช้าไม่นานนักก่อนจะออกจากคอนโด คุณหมอแบคฮยอนวันนี้แต่งตัวเรียบๆแต่น่ารักด้วยเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์สีซีด บนศีรษะมีหมวกใบใหญ่สีดำสวมอยู่แล้ววันนี้เขาก็ใส่แว่นด้วยนะ

 

“ ทำไมวันนี้แต่งตัวน่ารักจัง”

“ แล้ววันอื่นไม่น่ารักหรอ?”

“ วันอื่นใส่เสื้อกาวน์นี่นา”

“ ก็วันอื่นทำงานแต่วันนี้ไปเที่ยวกับแฟน แต่งตัวน่ารักมันผิดตรงไหน”

 

ผิดตรงทำให้ผมรักเขาจนไม่รู้จะรักยังไงแล้วเนี่ยแหละ













ไม่ดราม่า ไม่ดราม่าจริงๆนะ
เรื่องนี้พี่คริสน่าสงสารที่สุด ฮ่าๆๆๆ
ฟิคน่าจะไม่เกิน 30 ตอนจากพล็อตที่วางไว้ค่ะ
ส่วนรวมเล่มมั้ย ไม่รู้จริงๆ เพราะเม้นท์น้อยอ่ะ เราไม่รู้จะมีคนอยากได้มั้ย
แต่อยากทำนะ ฮ่าๆ
ถ้าเราหายไปนานทวงได้เลยนะ คือช่วงนี้เคลียร์เรื่องเรียนเรื่องกิจกรรม
อีกเดือนนึงก็สอบไฟนอลแล้ว ตารางโหดมากจริงๆ
กรมอุตุฯบอกว่าเข้าฤดูหนาวแต่ฝนตกบ่อยเหลือเกิน รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ
ขอบคุณที่เข้ามาเยี่ยมชมฟิคของเรานะคะ 
แล้วเจอกันตอนหน้า <3



# ชานส่งปิ่นโต

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

778 ความคิดเห็น

  1. #744 baeqool (@bouquet23381) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 23:34
    คำสุดท้ายน่ารักน่ากอดเวอร์ <2
    #744
    0
  2. #687 pcy_light (@pcy_light) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 15:41
    น่ารักกกกก
    #687
    0
  3. #667 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 18:11
    เนอะ น่ารักจนอยากจับฟัดหลายๆ รอบบบบบบบ
    #667
    0
  4. #635 ฺByunB_PCY (@4869-1412) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 17:53
    โคตรฮาเฮียอ่ะ แบบโคตรกลัวเมีย 555 

    ป.ล.ชานแบคจะหวานไปไหน น้ำตาลขึ้นจอมือถือแล้วเนี่ยยย 
    #635
    0
  5. #598 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 13:37
    ีดีมากค่ะพี่อี้ต้องจัดการเฮียคริสค่ะ
    #598
    0
  6. #522 PshadeOfNattanicha (@saisaigetae) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 08:45
    นี่ๆๆๆหวานกันจั๊งงงง คนไม่มีแฟนอิจฉานะ !!!
    #522
    0
  7. #464 Ploy Thanaporn (@baekhyun_ploy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มีนาคม 2558 / 21:38
    หุหุๆๆๆ เฮียฟานสมควรโดนจรืงๆ-0- ทำไรไม่คิดเล๊ยยยยยซ้อจีชัดหนักๆล่ะดีล่ะ หมอแบคอย่าไปยอมมาก ด่สนจ่อไปก็เตี่ยล่ะน่ะยอลสู้เว่ยยย!!! หมอลู่เค้ามีไรกับฮุนนี่ง่ะ><
    #464
    0
  8. #429 Pe' earn (@sawasdeebutter) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 15:39
    น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    นับวันก็ยิ่งน่าร๊ากกกกกกกก โดยเฉพาะคุณหมอ ขี้อ้อนสุดๆ 
    แต่เพิ่มอีกออฟชั่น รู้สึกช่วงนี้จะขี้แยเป็นพิเศษ 55555555555555555555
    โอ๊ยๆๆๆๆๆๆ อิจฉาคุณหมอจริงจริ๊งงงงงงงง มีแฟนเอาใจใส่แถมทำอาหารเก่งแบบนี้
     
    อยากได้สักคนอ่ะ -.,-
     
    #429
    0
  9. #389 What`What (@fernja001) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:16
    เฮียสู้นะ 555555555
    #389
    0
  10. #365 chanbaek (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 19:28
    ชานรู้มั้ยว่าแบคห่วงมากแค่ไหนที่ไปแข่งรถอ่ะ
    #365
    0
  11. #249 Suesue Sue (@suesue123) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 18:21
    น่ารักฟรุ้งฟริ้งมากกกกก ชานขี้อ้อนสุดๆๆๆๆ คุนหมอก้อหายงอนไว๊ไวววววว น่ารักมากมายอ่ะะะะ
    #249
    0
  12. #232 Cocoa Rabbit (@tirran) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 01:08
    กรี๊ด น่ารักอีกแล่ววววว
    ชอบบบ อ่านแล้วยิ้มตลอดเลยอ่ะ งื่ออออ ชานน่ารัก หมอแบคก็โคตรน่ารักเลยยย
    #232
    0
  13. #187 Mookxoxo (@mookmookkung) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 22:34
    น่ารักมากเลย
    #187
    0
  14. #186 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 02:45
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ชานแบคดีงามมมมมมมมมมมมมม
    รักกันมากจริงๆ อีเฮียสมควรโดนแระ แต่แอบลุ้นเรื่องเตี่ยแบคเนี้ยแหล่ะ
    รวมเล่มเราก้สนนะไรเตอร์ แต่อย่าเพิ่งช่วงนี้เลยนะ ขอเวลา
    #186
    0
  15. #185 cb-hh (@pla-kapong) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 02:32
    รวมเล่มเลยยย อยากเก็บๆ งืมๆ
    #185
    0
  16. #184 Jari Kamol (@jari2806) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 22:30
    ชอบฟิคเรื่องนี้มากกก น่ารัก อ่านแล้วยิ้ม และหิวตามเมนูที่ชานทำให้คุณหมอแบคเลย ^^ มาต่อเร็วๆนะค่ะ รอ รอ ^^
    #184
    0
  17. #183 beagleyoda614 (@yoda61) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 14:35
    รวมเล่ม รวมเล่ม รวมเล่ม อยากได้ อยากได้ อยากได้ 55555555
    #183
    0
  18. #182 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 00:58
    พี่คริสโดนหนักสุดเลย 5555555555555555
    #182
    0
  19. #181 DadarByun (@dadararada) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 16:11
    เย้ไรท์มาต่อเเล้ว คุนหมอน่ารักเนอะ ชานก้อขี้อ้อน ชอบจัง สู้ๆๆนะคะ รออ่านตอนต่อไปน้า
    #181
    0
  20. #180 เมนคริสกิ๊กโด้ (@krisdo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 14:30
    อิคริสเกียมัว 
    ชานจะพาแบคไปไหน สวรรค์ชั้น7 ป่าว
    #180
    0
  21. #179 Σแม่ไอ่จอร์จΔ (@secretauy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 10:08
    เป็นคู่ที่น่ารักน่าหยิกมากๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 2 พฤศจิกายน 2557 / 10:09
    #179
    0
  22. #175 bjmtns (@nimajneb) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 01:21
    แพ้ไปเลยอู๋อี้ฟาน ยอมแพ้ซะ 55555555555555 ชานยอลกับคุณหมอนี่ก็น่ารักตลอดแหละ ปล.อยากเป็นคุณหมอจังเลยยยยยยยย
    #175
    0
  23. #174 Parkpum (@parkpum002) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2557 / 00:53
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะ เรื่องนี้เรียบง่ายแต่สนุกมากเราชอบ
    #174
    0