{fic exo} Lunchbox Boy - chanbaek - (end.)

ตอนที่ 2 : - 1 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5079
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    1 ก.พ. 58




-1-

 

Baekhyun

“ หมดคนไข้ตอนเช้าแล้วใช่มั้ยครับพยาบาลจาง”

“ ค่ะ”

ผมพยักหน้าให้พยาบาลประจำแผนกกุมารเวชที่ผมทำงานอยู่ ก่อนจะรวบแฟ้มต่างๆเข้าหาตัวแล้วเดินกลับมายังออฟฟิตของตน อ่อ! แนะนำตัวกันหน่อยดีกว่าครับ ผม...บยอนแบคฮยอน นายแพทย์น้องเล็กประจำแผนกกุมารเวช โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเค เพิ่งจบมาหมาดๆเลยนะครับ

“ หมอแบค มีคนมาหาแหน่ะ”

ผมกล่าวขอบคุณนายแพทย์รุ่นพี่ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานตัวเอง ใครมาหาหว่า ?  ....ผมเดินมาที่หน้าแผนกแล้วก็พบกับร่างสูงที่ยืนมองนู่นนั่นนี่ด้วยความสนใจ ในมือถือปิ่นโตสีดำ ดูแล้วยังวัยรุ่นอยู่เลยนะ หรือจะมาหาลูกล่ะ ?

“ มาหาผมหรือ?”

“ อ่า คุณหมอบยอนแบคฮยอนใช่มั้ยครับ ผมชานยอล..มาจากร้านยูชาน มาส่งปิ่นโตครับ”

ผมร้องอ๋อในใจ ก่อนหน้านี้ผมให้พยาบาลจางโทร.สั่งอาหารให้เพราะผมติดตรวจคนไข้เลยไม่มีเวลาลงไปทานข้าวเที่ยงที่โรงอาหาร แล้วพยาบาลก็คงจะโทร.สั่งร้านนี้มาให้

“ ฉันเอง หมอแบคฮยอน เท่าไรล่ะ”

“ แปดพันวอนครับ”

“ อ่ะ ไม่ต้องทอนหรอก ถือว่าเป็นค่าส่งแล้วกัน” ..ผมส่งธนบัตรหมื่นวอนให้ผู้ชายตรงหน้าก่อนจะรับปิ่นโตมาแล้วเตรียมจะหันหลังกลับ

“ เดี๋ยวครับคุณหมอ”

“ หื้อ?”

“ นี่เงินทอนสองพันวอนครับ ผมจะมารับปิ่นโตตอนเย็นนะครับ ขอบคุณครับ”

เด็กนั่นยัดธนบัตรสองใบใส่มือผม โค้งให้อีกทีแล้วเดินออกไปจากแผนก...ผมยืนงงอยู่พักหนึ่ง ให้ทิปตั้งสองพันวอนนะ ทำไมไม่เอาล่ะ? เป็นคนอื่นนี่รีบรับรีบกลับแล้ว

“ โห ปิ่นโตใครอ่ะแบคฮยอน”

“ หา? อ่อ ร้านยูชานอ่ะ กินด้วยกันมะ”

“ ไม่อ่ะ ฉันออกไปกินมาแล้ว”

            ผมไม่ได้ใส่ใจคำตอบของเพื่อนหมอมากนักก่อนจะเดินหิ้วปิ่นโตมาที่ห้องทำงาน จัดการเปิดปิ่นโตแต่ละชั้นออก หยิบตะเกียบคีบคิมบับทูน่าเข้าปาก...ฮื่อ
!! อร่อยอ่ะ! เนื้อทูน่าละลายในปากเลย ไม่มีกลิ่นอะไรด้วยนะ หรือเพราะว่าผมหิวเลยอร่อย ว่าแล้วก็คลุกพิพิมบับแล้วตักเข้าปาก...อ๊ากก! อร่อยอีกแล้ว ฟินง่า ถ้าได้กินของอร่อยแบบนี้ทุกวัน ผมมีแรงตรวจคนไข้ได้ตลอดเลยนะ

.

.

เย็นวันนั้นชานยอลเดินเข้ามาที่แผนกกุมารเวชที่มาส่งปิ่นโตเมื่อตอนกลางวัน เขาโค้งให้พยาบาลตรงเคาน์เตอร์ก่อนจะถามถึงหมอบยอน

 

“ หมอแบคฮยอนล่ะครับ ? ผมมาเก็บปิ่นโต”

“ คุณหมอแบคฮยอนอยู่ที่ห้องทำงานจ่ะ เดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายข้างหน้านะ”

 

เด็กหนุ่มโค้งขอบคุณแล้วเดินตรงไปยังห้องทำงานของคุณหมอแบคฮยอน ไม่นานเขาก็มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงาน

 

นายแพทย์บยอนแบคฮยอน

 

ห้องนี้แหละ!

 

ก๊อกๆ!

 

“ ไม่ได้ล็อกครับ”

“ สวัสดีตอนเย็นครับ”

 

เด็กส่งปิ่นโตนี่เอง

 

“ มาเอาปิ่นโตใช่มั้ย ฉันล้างให้แล้วล่ะ”  ...ผมหยิบปิ่นโตสีดำที่วางอยู่ไม่ไกลโต๊ะทำงานพร้อมทั้งส่งให้เขา ชานยอล..อา ตอนมาส่งเขาบอกว่าชื่อชานยอลนี่เนอะ เขารับปิ่นโตไปถือไว้แต่ก็ไม่ยอมออกไปซักที ยืนมองหน้าผมอยู่ได้

“ มีอะไรหรอ?”

“ คุณหมอแบคฮยอน..”

“ .........?”

“ งานเยอะแบบนี้มีเวลาทานข้าวบ้างมั้ยครับ ทานข้าวตรงเวลาบ้างรึเปล่า”

“ หา? ทานสิ ฉันกินจุนะ”

“ ตัวบางแบบนี้จะมีแรงรักษาคนไข้ได้ยังไง”

“ ..................”

“ คุณหมอแบคฮยอนมีเข้าเวรตอนเช้าวันไหนบ้างครับ?”

 ผมงงกับคำถามของเขาแต่ก็บอกเวลางานของผมไป

 

“ จันทร์ อังคาร ศุกร์แล้วก็คลินิกหมอเด็กวันเสาร์”

“ ตรงกับตารางเรียนตอนเช้าของผมพอดี ผมจะเอาปิ่นโตมื้อเช้ามาส่งนะครับ”

“ ห้ะ!?”

“ แล้วเวรดึกล่ะฮะ มีวันไหนบ้าง?”

“ วันพุธ”

“ คุณหมอว่างวันพฤหัสกับวันอาทิตย์สินะครับ โอเคครับ...”

“ เดี๋ยวๆ ฉันงงไปหมดแล้ว นายต้องการจะทำอะไรกันแน่”

“ ส่งปิ่นโตไงครับ”

ตอบมาด้วยใบหน้าปกติ เฮ้ย! ส่งปิ่นโตให้เช้าเย็นมันไม่ปกติสำหรับแบคฮยอนนะโว้ย ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยมั้ย พี่น้องก็ไม่ใช่ เพื่อนก็คนละรุ่นแล้ว ยิ่งคนรัก...ไม่ใช่เลยสักนิด

“ คือฉันยังไม่ได้บอกว่าจะสั่งอาหารร้านนาย”

 

ใช่แล้วล่ะ บางทีผมอาจจะอยากไปกินร้านอื่นก็ได้ อาจจะอยากกินอาหารฝรั่งหรือบางวันก็ไดเอตอะไรแบบนี้อ่ะ

 

“ แถวนี้ร้านอาหารของผมอร่อยที่สุดแล้วครับ อร่อยกว่าโรงอาหารพยาบาลแล้วก็อาหารในร้านสะดวกซื้อด้วย”

“ นายคงเข้าใจอะไรผิดไป”

“ คุณหมออยากได้มื้อพิเศษมั้ยครับ ผมจะส่งให้”

 

เขาไม่ฟังผมเลย !!

 

“ มื้อพิเศษ?”

“ เช่นวันหยุดแล้วขี้เกียจทำอาหารเอง”

“ เอ่อ...ตอนนี้คิดว่าไม่”

“ ขอยืมปากกากับกระดาษหน่อยครับ”

 

เขาวางปิ่นโตบนโต๊ะทำงานของผมแล้วหยิบปากกาไปเขียนอะไรยุกยิกลงในกระดาษ ก่อนจะวางกระดาษใบนั้นลงแล้วหยิบปิ่นโตไปถืออย่างเดิม

 

“ นี่เบอร์ส่วนตัวผม อ่อ! ปาร์คชานยอลนะครับ เรียกได้ 24 ชม.”

“ นายเป็นอะไรมากมั้ย แปลกๆนะ”

“ ผมเป็นห่วงคุณหมอน่ะครับ คนเป็นหมอต้องพร้อมสำหรับคนไข้เสมอ”

“ ห้ะ?”

“ แล้วพบกันใหม่นะครับคุณหมอแบคฮยอน”

หมอนั่นโค้งให้ผมแล้วเดินออกไปจากห้องทำงานพร้อมกับปิ่นโตร้านยูชาน ปล่อยผมนั่งงงอยู่นานสองนาน อยู่ดีๆก็มาถามเรื่องตารางเวร แล้วผมก็เผลอตอบออกไป เผลอจริงๆครับ พบสบสายตากับร่างสูงของเด็กนั่น งื่ออ มันต้องไม่ใช่แบบนี้ดิ ผมสะบัดหัวไล่ความคิดบ้าๆออกไปก่อนจะหันมาสนใจกระดาษน้อยที่วางไว้บนโต๊ะ

 

001-234-5678

ปาร์คชานยอล <3

 

เหยดดดด มีหัวใจต่อท้ายด้วย -0-

 

 



 

Chanyeol

ผมจอดเวสป้าคันเก่งของตัวเองไว้ที่หน้าร้านก่อนจะผลักบานประตูเข้าไปด้านใน ลูกค้ายังไม่บางลงแม้จะเย็นมากแล้ว พี่กวางซูที่กำลังเช็ดทำความสะอาดโต๊ะพอเห็นผมเดินถือปิ่นโตเข้าไปก็แซวใหญ่

“ แค่ไปเก็บปิ่นโตทำไมนานนัก จีบพยาบาลอยู่หรอชานยอล?”

“ ระดับผมต้องคุณหมอแล้วพี่”

“ เฮ้ยจริง? จริงหรอวะ?”

“ ทำไมต้องบอกอ่ะ”

“ มีอะไรดีแล้วไม่บอกกันนะเดี๋ยวนี้”

“ เจ้กลับมายัง?”

“ อยู่บนห้องล่ะมั้ง ดูท่าจะไปกินรังแตนมาด้วย”

ผมเลิกคิ้วสงสัย ส่งปิ่นโตให้พี่กวางซูเอาไปเก็บแล้วเดินไปหาพี่สาวบนบ้าน ผมมีพี่สาวอยู่คนนึงชื่อยูรา เธอก็หน้าเหมือนผมเวอร์ชั่นผมยาวนั่นล่ะ เธอเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัยเดียวกับที่ผมเรียนแต่เจ้สอนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ยังเดินไม่ถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงกุกกักๆเลยเปิดประตูเข้าไปดู

 

“ ไม่ฟังกันใช่มั้ย!!

 

ปั่ก!!

 

ลูกดอกสีแดงถูกปักลงบนกลางกระดานเป้าอย่างแม่นยำเล่นเอาผมสะดุ้ง

 

“ ไปโมโหใครมา”

“ อ้าวชานยอล มาตอนไหน”

“ ตอนเจ้ปากลูกดอกเมื่อกี้อ่ะ สวยโหดชิบ”

“ อยากเป็นเป้าให้เจ้ปาลูกดอกใช่มั้ย”

“ ไม่ดีกว่า วันนี้ไปสอนเป็นไงบ้าง”

 

ผมถามพลางนั่งลงที่เตียงนอนของพี่สาว เธอไม่ตอบแต่หยิบลูกดอกอีกอันก่อนจะปาออกไป

 

ปั่ก!!

 

กลางเป้าเลยครัช -0-

 

“ โมโหเด็ก”

“ ใจเย็นน่า วิศวะก็แบบนี้”

“ คอยดูนะ จะปล่อยให้เปอร์ทั้งรุ่น”

 

ปั่ก!!

 

ลูกดอกอีกอันถูกส่งออกไปปักลงกระดานอีกครั้ง ผมว่าพี่สาวผมจะโหดไปละ ผมเลนจัดการดึงเธอลงมานั่งข้างๆกัน ตบไหล่เบาๆให้เจ้ใจเย็นลง ไหล่บางที่ไหวขึ้นลงบอกได้ว่าปาร์คยูรากำลังพยายามอย่างยิ่งที่จะสงบภูเขาไฟในใจ

 

“ ฟังเรื่องผมดีกว่า”

“ มีไร”

“ เจ้จำพี่แบคฮยอนที่ผมเคยเล่าให้ฟังได้ป้ะ ตอนปีหนึ่งอ่ะ”

“ อ่อ พี่แบคฮยอนคนใจดีที่ช่วยเด็กเอ๋ออย่างนายตอนหลงทางใช่มะ”

“ น้องเจ้ไม่เอ๋อนะ”

“ เออๆ แล้วยังไง”

“ พี่เค้าเป็นหมอที่โรงพยาบาลเดียวกับป๊า”

 

พ่อของผมเป็นหมอที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเคครับ แล้วก็เป็นอาจารย์หมอด้วย หลายครั้งที่ผมไปส่งปิ่นโตให้ป๊าที่โรงพยาบาลแต่ทำไมไม่เคยเจอคุณหมอแบคฮยอนเลย

 

“ จะจีบหมอแบคฮยอนล่ะสิ”

“ เจ้รู้ได้ไง!!” ผมตกใจผละตัวออกจากพี่สาวพร้อมทั้งเบิกตาโพลง ผมยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครเลยนะ ยังไม่ได้ปริปากออกมาด้วยซ้ำ ทำไมเจ้รู้ ทำไมมมมม!!

 

จริงๆผมเจอหมอแบคฮยอนตั้งแต่ตอนผมเพิ่งเข้าปีหนึ่งแล้วล่ะ วันนั้นเปิดเทอมวันแรกครับ ผมยังไม่หล่อเท่านี้หรอกแต่ก็หล่อมากนะ แฮ่ม! นั่นล่ะครับ ผมยืนงงกับตารางเรียนที่เปิดค้างไว้ในมือถือ ตึกไหนยังไงผมงงไปหมดแล้วต้องไปตึกเรียนยังไง มหาวิทยาลัยก็กว้างมากกก! คยองซูก็ไม่ได้มาด้วยกัน ผมมองซ้ายขวามีแต่นักศึกษาที่รีบเข้าห้องเรียน ไม่กล้าไปถามทางใคร แต่แล้ว!!ก็มีรุ่นพี่คนนึงเดินเข้ามาหาผม เขาตัวเล็กกว่าผมมากอยู่ แก้มยุ้ยปากแดง น่ารักมากครับ คนนั้นแหละ...คุณหมอบยอนแบคฮยอน


อยู่ปีหนึ่งล่ะสิ มีอะไรให้พี่ช่วยมั้ย?

คือผม ผม...

หลงทางล่ะสิ ตึกคณะบัญชีอยู่อีกฝั่งน่ะ แถวนี้มันตึกแพทย์นะ

อ้าว เหรอฮะ

เดี๋ยวพี่ไปส่งเราแล้วกัน ขืนเดินไปเองต้องหลงอีกแน่เลย จงแด! เข้าห้องไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันตามไป


เขาบอกเพื่อที่มาด้วยกันแล้วพาผมไปส่งที่ตึกคณะ ระหว่างทางเขาก็ชวนผมคุยเรื่องเปื่อย เขายังบอกอีกว่าหน้าอย่างผมเนี่ย น่าจะไปเรียนวิศวะอะไรเทือกๆนั้น ไม่น่าเรียนบัญชีเลย จริงๆผมก็ชอบวิศวะนะครับแต่ผมเกลียดฟิสิกส์


ถึงแล้วล่ะ เพิ่งปีหนึ่งเอง ตั้งใจเรียนนะ

ขอบคุณนะครับ พี่...

บยอนแบคฮยอน แพทยศาสตร์ปี 5 ไปก่อนนะ พี่สายแล้ว


หลังจากวันนั้นผมก็ไม่เจอพี่แบคฮยอนอีกเลย ผมรู้มาว่าพี่เขาต้องไปเป็นแพทย์ฝึกหัดที่อื่น เศร้านะครับแต่ตอนนั้นยังเด็กเลยไม่ได้คิดไรมาก ใช้ชีวิตนักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัยปกติ ไปเรียน ส่งงาน สอบ

จนวันนี้ที่ผมไปส่งปิ่นโตที่โรงพยาบาลนั่นแหละครับ ถึงได้รู้ว่าพี่แบคฮยอนคนใจดีของผมมาเป็นหมอเด็กที่นี่ ผมเลยคิดจะจีบเขาด้วยการยื่นข้อเสนอมาส่งปิ่นโตให้ทุกวัน ก็บยอนแบคฮยอนน่ะ...เป็นรักแรกของชานยอลนะ

 

“ คิดว่าจะจีบหมอแบคฮยอนติดหรอ ในโรงพยาบาลมีหมอหล่อๆเก่งๆตั้งเยอะ ไหนจะคนไข้ที่มารักษาอีก”

“ แต่หมอแบคฮยอนเป็นหมอเด็กนะ”

“ เป็นหมอเด็กแล้วต้องรักษาเฉพาะเด็กรึไง” ก็จริง...

“ นายน่ะมีดีอะไรถึงจะไปจีบหมอเขา ไหนลองบอกเจ้ซิ”

“ ผมหล่อนะเจ้!

“ พี่สาวก็สวยมาก มีข้ออื่นมั้ยห้ะ! ที่ดีกว่านี้อ่ะ”

“ ผมเรียนเก่งไง ท็อปเซคตลอดเลยด้วย กีฬาดี ดนตรีเด่น มีกิจการเป็นของตัวเอง ป๊าเป็นอาจารย์หมอ ม๊าก็ทำอาหารอร่อย แถมมีพี่สาวสวย ไม่มีอะไรเพอร์เฟ็คไปกว่านี้แล้วครับคุณยูรา”

“ ถ้าหมอแบคฮยอนมีแฟนแล้วทุกอย่างก็จบ ที่พูดๆมานี่อากาศธาตุเลย”

“ แรงอ่ะ”

“ เค้าเรียกสันนิษฐานย่ะ”

“ ยังไงก็จะจีบหมอแบคฮยอนให้ได้ เจ้คอยดูก็แล้วกัน”

“ จ้า พ่อคนเก่ง”

 

พี่สาวคนสวยยกมือลูบศีรษะผมอย่างเอ็นดูปนหมั่นเขี้ยว ผมจับมือเธอมากุมไว้ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงบนตักพลางไล้นิ้วไปบนหลังมือพี่สาวอยากออดอ้อน

 

“ จะอ้อนเอาอะไร หื้ม?”

“ เจ้ว่าผมดีพอที่จะจีบหมอแบคฮยอนมั้ย?”

“ นายเรียนเก่งนี่ เล่นกีฬาเก่ง เล่นดนตรีก็เพราะ ป๊าเราเป็นอาจารย์หมอ ม๊าทำอาหารอร่อย ที่สำคัญน่ะนะ...”

“ .......?”

“ พี่สาวนายสวยสุดๆไปเลย”

 

ผมหัวเราะกับคำพูดของพี่สาวตัวเอง เราสองพี่น้องคุยกันหลายเรื่องจนเลยเวลามื้อเย็น ม๊าเลยให้พี่กวางซูขึ้นมาตาม ผมกับเจ้ลงมาหาม๊าในครัวแต่ยังไม่ได้ทันได้พูดอะไรเสียงโทรศัพท์ของร้านก็ดังขึ้นจนผมต้องรีบวิ่งออกไปรับ

 

กริ๊งงงง !!

 

“ ร้านยูชานครับ”

“ ( ชานยอล ป๊าเอง )”

“ อ้าวป๊า มีอะไรรึเปล่าครับ?”

“ ( คืนนี้ป๊าเข้าเวรดึก มาส่งปิ่นโตให้หน่อยสิ )”

“ หลังร้านปิดได้มั้ยฮะ เดี๋ยวผมไปส่งที่โรงพยาบาลเลย”

“ ( ได้ๆ ป๊าโทรมาบอกก่อนน่ะ อ่อ! หวัดดีหมอแบคฮยอน )”

 

หมอแบคฮยอน ?

 

“ ป๊าอยู่กับหมอแบคฮยอนหรอ?”

“ ( ผมเข้าเวรดึกน่ะเลยว่าจะสั่งอาหาร เอาด้วยมั้ย? ... อ้าวหรอ กลับดีๆนะหมอแบคฮยอน )”

“ ป๊าๆๆ!!!

“ ( ตะโกนทำไมห้ะ )”

“ ป๊าอยู่กับหมอแบคฮยอนหรอ? เข้าเวรด้วยกันรึเปล่า”

“ ( เจอกันหน้าลิฟต์น่ะ แค่นี้นะชานยอล อย่าลืมปิ่นโตป๊าล่ะ )”

 

ผมวางโทรศัพท์แล้วเดินเข้าไปบอกม๊าในครัว นี่ผมพลาดหมอแบคฮยอนอีกแล้วใช่ป่ะ สงสัยต้องไปขอตารางงานของคุณหมอซะแล้วล่ะ

 

 

 

Baekhyun

ผมจอดรถด้านในลานจอดรถก่อนจะทักทายพี่ยามที่คอยเปิดประตูให้และพนักงานต้อนรับคนสวยตรงเคาน์เตอร์อย่างเช่นทุกวัน ผมรอลิฟต์ไม่นานก่อนจะเดินเข้าไปและกดเลขชั้น 22 ซึ่งเป็นชั้นที่ผมอาศัยอยู่ จริงๆผมมีบ้านนะแต่มันคนละทางกับโรงพยาบาล อีกอย่างผมก็อยู่ที่นี่ตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยแล้วเลยไม่อยากย้ายไป

 

“ สั่งรูมเซอร์วิสครับ ห้อง 2214 รับเป็นสปาเก็ตตี้คาโบนาร่านะครับ ขอบคุณครับ”

 

ชีวิตหนุ่มโสดก็แบบนี้แหละครับ ถึงที่พักก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว ได้แต่สั่งรูมเซอร์วิสขึ้นมากินบนห้อง ไม่ต้องทำ ไม่ต้องล้าง สบายจะตาย

 

ระหว่างรออาหารมาผมก็เก็บของ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ผมเป็นคนรักสะอาดเลยไม่ค่อยชอบให้มีเหงื่อบนตัว รอประมาณสิบนาทีรูมเซอร์วิสก็มาส่ง ผมจ่ายเงินแล้วถือจานสปาเก็ตตี้เข้ามาในห้องครัวที่มีขนาดไม่เล็กมาก ผมชอบที่นี่ตรงที่มีทุกอย่างพร้อม มีห้องนอนถึงสองห้อง ห้องน้ำในตัว ห้องนั่งเล่น ห้องครัวแบบบิวท์อินเหมาะกับคนที่อยู่คนเดียวแบบผม อ่า ผมพูดอะไรเยอะแยะเนี่ย

.

.

เช้าวันต่อมาผมรีบตื่นมาโรงพยาบาลเพราะนัดคนไข้ไว้ ผมจอดรถคันโปรดที่ลานจอดรถหน้าโรงพยาบาลก่อนจะเดินเข้ามาในตัวอาคาร พลางทักทายคุณพยาบาลคนสวยและคนไข้ที่เดินสวนกันตลอดทาง

“ เฮ้ยแบคฮยอน!!

ผมหันไปตามเสียงเรียกที่ดังขึ้นด้านหลัง เพื่อนสนิทของผมกำลังวิ่งมาหาพร้อมกับกระเป๋าสะพายสีดำในมือ

“ มาแต่เช้าเลยนะจงแด”

“ อือ นัดคนไข้ไว้ตอนแปดโมงอ่ะ”

“ คนไข้เยอะมั้ยช่วงนี้”

“ โคตรๆ แผนกอายุรกรรมก็คนเยอะทุกวัน ขยันป่วยกันจริงๆคนสมัยนี้ แค่กินอาหารดีๆกับออกกำลังกายมันยากตรงไหน”

“ บ่นเป็นคนแก่เลย”

“ แล้วแกล่ะ คนไข้เป็นไงบ้าง”

“ เรื่อยๆ”

 

ติ๊ง!

 

“ ลิฟต์มาแล้วๆ”

 

ผมเดินเข้ามาในตัวลิฟต์โดยสารพร้อมกับเพื่อนสนิทก่อนจะเอื้อมกดชั้นที่ต้องการให้ตัวเองและจงแด แต่ก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดก็มีเสียงใครตะโกนเข้ามาก่อน

 

“ รอด้วยครับ!!!

 

จงแดมือไวกว่าผม เขากดลิฟต์ให้ประตูเปิดอีกครั้ง ร่างสูงของผู้มาใหม่โค้งขอบคุณแล้วเข้ามายืนใกล้ๆผม ผมว่าเค้าหน้าคุ้นๆนะ ใส่เนคไทสีเดียวกับมหาวิทยาลัยที่ผมจบมาด้วย


“ ชั้นไหนครับ”

“ ชั้นสิบสองครับ”

 

ห้ะ! นั่นชั้นเดียวกับผมนะ

 

“ อ้าวคุณหมอแบคฮยอน”

“ รู้จักกันหรอ?” จงแดกระซิบถาม ผมเลยพยักหน้าตอบไป

“ เด็กส่งปิ่นโตร้านยูชานน่ะ”

“ อ่อ”

 

ติ๊ง!!

 

“ ไปก่อนนะแบคฮยอน เจอกันตอนกลางวัน”

“ ตั้งใจทำงานล่ะหมอคิม”

 

จงแดยกนิ้วโป้งพร้อมด้วยรอยยิ้มให้ผมก่อนจะเดินออกจากลิฟต์ไปเมื่อถึงชั้นแผนกอายุรกรรม ในนี้เลยเหลือแต่ผมกับเด็กส่งปิ่นโตตัวสูงแค่สองคน

 

ผมเงียบไม่ได้พูดอะไร เขาเองก็แค่ยืนนิ่งๆจนลิฟต์โดยสารพาเรามาถึงชั้นสิบสอง แผนกกุมารเวช ผมเดินออกจากลิฟต์มาก่อนเพื่อมาเซ็นชื่อและดูรายงานอาการคนไข้ ไม่ทันได้สังเกตอีกคนที่เดินเลยไปที่ห้องทำงานของผม

 

ผมคุยเรื่องคนไข้กับพยาบาลเสร็จก็ขอตัวเข้าห้องทำงานเพราะต้องเตรียมออกไปเข้าเวร ยังไม่ทันเข้ามาในห้องดีสายตาก็เห็นห่อผ้าบนโต๊ะทำงาน ผมตรงเข้าไปค่อยๆคลีผ้าออกปรากฏปิ่นโตสีดำพร้อมกับโพสอิทสีเหลืองที่เป็นของผมแปะอยู่

 

วันนี้มีแซนวิชกับนมจืดนะครับ ผมไม่รู้ว่าหมอแบคฮยอนชอบกาแฟแบบไหนเลยไม่ได้ซื้อมาให้ ถ้ามื้อกลางวันอยากทานอะไรเป็นพิเศษบอกผมด้วยนะครับ – ชานยอล

 

ผมแปะโพสอิทใบนั้นไว้บนโต๊ะแล้วเปิดปิ่นโตออก มีแซนวิชปูอัดน้ำสลัดที่น่ากินโคตรๆซีนพลาสติกอย่างดีกับนมจืดกล่องนึง ไม่รอช้าผมหยิบแซนวิชขึ้นมากัดคำโต ฮื่อออ! ทำไมอร่อย จริงๆมันก็แค่แซนวิชธรรมดา โรงอาหารของที่นี่ก็มีขายแต่ผมไม่รู้ว่าร้านนี้ใส่อะไรลงไปในอาหารถึงได้กินกี่อย่างก็อร่อย พอกินแซนวิชจนหมดก็เจาะนมดูดจนอิ่มท้อง ผมรู้สึกตัวเองมีพลังยังไงไม่รู้สิ ฮ่ะๆ

 

ร่างสูงที่แอบมองคนในห้องผ่านกระจกใส่ยกยิ้มอย่างพอใจกับผลงานของตน เขาสบายใจแล้วที่เห็นหมอแบคฮยอนกินแซนวิชที่อุตส่าห์ตื่นมาทำจนหมดแถมยังดื่มนมหมดอีกด้วย เด็กดีจริงๆนะ ชานยอลยืนมองคุณหมอตัวเล็กในห้องอีกสักพักจนโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นเตือน มือหนารีบคว้าออกมากดรับทันที

“ อืม”

“ ( อยู่ไหนวะ มีควิซคลาสอาจารย์คิมนะ )”

“ อยู่โรงพยาบาลมหาลัย”

“ ( ไม่สบายเรอะ? )”

“ เปล่า มาส่งปิ่นโต”

“ ( จะยังไงก็ช่าง รีบมาเลย )”

“ บ่นจังวะคยองซู”

“ ( นี่เพื่อนห่วงครับ แค่นี้แหละ )”

 

เขาถอนหายใจก่อนจะเก็บเครื่องมือสื่อสารลงกระเป๋ากางเกงตามเดิม มองคนในห้องพลางยิ้มอีกทีแล้วเดินออกมาจากแผนกกุมารเวชเพื่อไปมหาวิทยาลัยของตัวเอง

 

 

 

Chanyeol

“ ชานยอลลลลล ไอ่ห่า! หัวใจจะวาย”

“ มีไร เป็นโรคหรอ”

“ เดี๋ยวค่อยเคลียร์ มึงรีบไปเลย”

 

ผมถูกเพื่อนตัวเล็กกว่า(มาก)ดันหลังให้เข้ามาในห้องเรียนที่มีเด็กกว่าสองร้อยคนนั่งกันอยู่ ไม่ลืมที่จะโค้งทำความเคารพอาจารย์ประจำวิชาที่ยืนตีหน้าขรึมตรงหน้าห้องแล้วเดินเข้าไปหาที่นั่ง

 

“ มาแล้วก็ทำควิซได้ สิบนาทีนะนักศึกษา”

 

ผมกวาดตามองใบควิซแผ่นเล็กบนโต๊ะตัวเองแล้วยกยิ้ม งานหมูล่ะ...ผมไม่รอช้ารีบจรดปากกาลงบนกระดาษขีดเขียนคำตอบที่โคตรมั่นใจลงไป ผ่านไปห้านาทีผมก็เดินเอาใบควิซไปส่งอาจารย์คิมที่โต๊ะหน้าห้องแล้วกลับมานั่งที่เดิม คยองซูเองก็ทำเสร็จตามผมไม่นาน เรามองหน้ากันนิ่งๆจนหมดเวลาทำควิซ

 

“ ถ้ามึงมาไม่ทันควิซวิชานี้นะ ชวดเอแน่ชานยอล”

“ ระดับไหนแล้ววะ”

“ พูดดีไปเหอะมึง”

 

ผมยักคิ้วให้เพื่อนอีกทีแล้วหันมาสนใจเนื้อหาที่อาจารย์กำลังพูดพร่ำไปเรื่อย คงจริงอย่างที่หมอแบคฮยอนว่า ผมควรจะไปเรียนวิศวะจริงๆ ในห้องเรียนที่บรรจุนักศึกษาได้ถึงสองร้อยคน เกินครึ่งเป็นนักศึกษาผู้หญิง ส่วนพวกผู้ชายก็มีแต่หน้าเนี้ยบๆดูเป็นคุณชายกันทั้งนั้น คงมีแค่ผมที่เซอร์สุดแถมหล่อสุดด้วยครับ

 

สามชั่วโมงของวิชาบัญชีขั้นสูงจบลงพร้อมกับการบ้านอีกปึก ผมโคตรเกลียดวิชาพวกนี้ก็เพราะมีการบ้านเนี่ยแหละ แทนที่ผมจะได้กลับบ้านไปช่วยงานม๊าที่ร้านแต่ต้องมานั่งทำการบ้าน อย่าๆ ทำไมมองแบบนั้น ช่วยงานม๊าจริงๆนะ เชื่อกันหน่อยเส่ะ -*-

 

“ กลางวันนี้กินไรดี”

“ ไม่ว่างว่ะ”

“ ไปไหน นัดสาวไว้?”

“ เปล่า ต้องไปส่งปิ่นโต”

“ เอะอะก็ส่งปิ่นโต ตั้งแต่เมื่อเช้าละ ร้านมึงเปิดสายๆไม่ใช่? ทำไมถึงได้ไปเช้านัก”

“ เป็นแค่เพื่อนอย่าขี้เสือก”

“ แรงงงงง”

“ กูไปแป๊บนึง เดี๋ยวกลับมากินข้าวกลางวันด้วย เคนะ?”

“ เออๆ”

 

คยองซูโบกมือปัดๆแล้วหมุนตัวเดินไปทางโรงอาหารของคณะ ผมล้วงหากุญแจรถในกระเป๋ากางเกงพลางเดินไปที่เวสป้าสีชมพูพาสเทลคันเก่ง อย่าถามว่าทำไมผู้ชายแมนๆอย่างผมถึงใช้รถสีหวานแบบนี้ เวสป้าสีชมพูคันนี้เนี่ยเจ้ยูราเป็นคนซื้อให้ตอนผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ แล้วผมก็รักพี่สาวตัวเองมาก เอิ่ม..ไม่ขนาดนั้นหรอก เจ้บังคับให้ใช้เลยต้องใช้แต่ก็ชินแล้ว ใช้มันมาสามปีแล้วนี่

 

 

ผมจอดเวสป้าหน้าร้านอาหารของม๊า ช่วงเวลาเที่ยงแบบนี้ร้านยูชานคนแน่นมากถึงมากที่สุด ผมเห็นใบออเดอร์หนาเป็นปึกแต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก ผมสนใจปิ่นโตของหมอแบคฮยอนมากกว่า

 

“ ม๊า ปิ่นโตชานอ่ะ”

“ อยู่ตรงนั้นไง นั่นน่ะๆ”

 

ม๊าชี้ส่งๆโดยไม่ได้หันกลับมาด้วยซ้ำ ผมมองไปรอบๆก็เห็นห่อปิ่นโตสีเหลืองที่ผมให้ม๊าทำไว้ในตอนเช้าก่อนออกไปเรียน ผมหยิบมันมาแล้วบอกลาม๊า ขึ้นคร่อมเวสป้าที่จอดไว้ก่อนจะขับตรงมายังโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเคเป็นครั้งที่สองของวันนี้ ผมรีบก้าวขายาวๆจนเกือบวิ่งเข้ามาในโรงพยาบาล ตรงกดลิฟต์ไปที่ชั้นสิบสอง รอไม่นานลิฟต์ก็เปิดออก ผมใช้เวลาไม่นานในการมาที่แผนกกุมารเวชที่คุณหมอแบคฮยอนทำงานอยู่แต่มื้อกลางวันผมคงไม่ได้เขียนโพสอิททิ้งไว้แน่ๆ

 

“ ปิ่นโตร้านยูชานของคุณหมอบยอนแบคฮยอนครับ”

“ อ้าวน้องชานยอล”

“ พี่ยอนมี ย้ายมาอยู่แผนกนี้แล้วเหรอฮะ”

 

ผมยิ้มให้พยาบาลสาวที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์แผนก พี่ยอนมีเป็นพยาบาลที่ทำงานกับป๊าผมตั้งแต่เธอเข้าบรรจุที่นี่แรกๆ ผมสนิทกับเธอเพราะผมมาหาป๊าบ่อยแถมยังได้เธอนี่แหละคอยอยู่เป็นเพื่อนตอนรอป๊ากลับบ้าน

 

“ ย้ายมาได้เกือบอาทิตย์แล้วค่ะ”

“ อ่า ไว้คงได้เจอกันบ่อยแน่ๆ ผมฝากปิ่นโตให้คุณหมอด้วยนะครับ เย็นๆผมจะกลับมาเอา”

“ ได้ค่ะ พี่จะบอกให้นะ”

“ ขอบคุณนะครับ”

 

ชีวิตผมนี่วุ่นวายดีเหมือนกันนะ อาจเพราะวันนี้เป็นวันแรกที่ผมส่งปิ่นโตทั้งเช้าและกลางวันให้หมอแบคฮยอนที่โรงพยาบาลบวกกับการบ้านวิชาของอาจารย์คิมที่จะปล่อยนานไม่ได้ ผมกลับมาที่มหาวิทยาลัยอีกครั้ง คยองซูคงกำลังด่าผมอยู่แน่ๆที่ผมมาสายแบบนี้ เอาเถอะ ผมชินแล้ว ... ผมกับคยองซูเป็นเพื่อนกันตั้งแต่อนุบาลสาม ตอนนั้นหมอนี่เพิ่งจะย้ายมาเป็นนักเรียนใหม่ แน่นอนว่าการไม่คุ้นที่ทำให้เขาร้องไห้ตลอดเวลา ไม่เอาเพื่อนคนไหนเลย ดวงตากลมๆมีแววหวาดระแวงไปเสียทุกอย่าง ถึงมันจะผ่านมานานแล้วแต่ผมจำแววตานั้นได้ดี ผมไม่ได้เข้าหาเขาตรงๆหรอกนะแต่เพราะได้นอนกลางวันข้างกันเลยทำให้เริ่มสนิทกันจนสุดท้ายก็เป็นเพื่อนกันจนถึงตอนนี้

 

ผมเดินมาถึงโรงอาหารของคณะพลางกวาดตามองไปรอบๆเพื่อหาเพื่อนสนิทของตัวเองที่น่าจะนั่งรออยู่ในนี้ ไม่นานผมก็เห็นคยองซูที่นั่งอยู่ตรงมุมหนึ่งแต่...ไม่ได้นั่งคนเดียว

 

“ ใครอ่ะคยองซู”

“ ไม่รู้จัก”

 

คยองซูส่ายหน้าเพื่อยืนยันคำตอบอีกที ผมมองหน้าเด็กที่นั่งตรงข้ามเพื่อนด้วยสายตาไม่พอใจ มันเป็นใคร กล้าดียังไงมายุ่งกับเพื่อนผม

 

“ แกเป็นใคร?”

“ ทำไมผมต้องบอกพี่อ่ะ”

“ เด็กนี่!

“ ชานยอลอย่าเสียงดัง”

“ ได้ๆ กูถามดีๆนะ มึงเป็นใคร มายุ่งอะไรกับเพื่อนกู”

 

ไร้ซึ่งความสุภาพอีกต่อไป ผมมองรุ่นน้องที่คาดว่าอยู่ปีหนึ่งด้วยสายตาไม่พอใจอย่างเปิดเผย ดึงคยองซูไปไว้ด้านหลัง เด็กนั่นลุกขึ้นยืนจนเต็มความสูง ผิวสีน้ำผึ้งของมันก็ดูเซ็กซี่ดีนะแต่ทำไมหน้าตาโคตรกวนตีน

 

“ คิมจงอิน วิศวะเครื่องกล ปีหนึ่งครับ”

“ มีอะไรกับคยองซู”

“ ผมเห็นพี่คนน่ารักนั่งคนเดียว เลยมานั่งเป็นเพื่อน”

“ เพื่อนตัวจริงมาแล้ว ไปไหนก็ไป”

“ ไล่แบบนี้ไม่น่ารักเลยนะครับ”

“ จะไปไม่ไป?”

“ ไปก็ได้ แล้วเจอกันนะครับพี่คยองซู”

 

คิมจงอินโบกมือบ๊ายบายให้เพื่อนตัวเล็กด้านหลังผมที่มองยังไงหน้าหมอนั่นก็โคตรกวนตีน ขัดใจชานยอลโว้ย!

 

“ มึงนี่ตลอดเลยนะคยองซู ปฏิเสธอ่ะเป็นป้ะ?”

“ แล้วไอ่บ้าที่ไหนทิ้งกูล่ะ”

“ ความผิดกูหรอ?”

“ เออ! มึงรีบไถ่โทษด้วยการไปซื้อข้าวให้กูเลย น้ำย่อยกัดกระเพาะกูหมดละ”

“ มึงกับกูได้เคลียร์กันยาวแน่”

 

ผมออกมาซื้อข้าวตามคำสั่งเพื่อนสนิท จะว่าผมหวงเพื่อนก็ได้นะ เออ! หวงมากด้วย ผมไม่ชอบให้ใครมาเกาะแกะเจ๊าะแจ๊ะเพื่อนผมเลยจริงๆ คยองซูตามใครไม่ค่อยทัน ไม่รู้หรอกว่าพวกที่เข้าหามีแต่สุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์คอยจะงาบลูกแกะใสซื่ออย่างมัน นึกแล้วก็ขัดใจ

 

ติ๊ดๆ!

 

เสียงเตือนข้อความโทรศัพท์ทำให้ผมหยุดคิดเรื่องเพื่อนแล้วกลับมาสนใจกับอุปกรณ์สื่อสารตรงหน้า ข้อความไม่ยาวมากนักถูกส่งมาด้วยเบอร์ที่ไม่ได้เมมไว้ทำให้ความหงุดหงิดหายไปแทบจะทันที

 

ผัดปลาหมึกกับไข่หวานอร่อยมาก ขอบใจที่มาส่งปิ่นโตให้นะ – แบคฮยอน

 









ฮัลโหลลลลลล เรากลับมาแล้ว
เอาตอนแรกมาลงแล้วนะคะ 
เผื่อใครยังงงๆกับอินโทร ฮ่าๆ
เม้นท์ด้วยน้า พลีสสสส
แล้วเจอกันตอนหน้าค่า^^
ปล.คำว่า เปอร์ ที่พี่ยูราบอกคือการไม่จบภายใน 4 ปีนะคะ 

#ชานส่งปิ่นโต

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

778 ความคิดเห็น

  1. #775 _stargaze (@_stargaze) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 23:02

    ใส่ใจเค้าขนาดนี้ ไม่นานหมอต้องหลงน้องแน่ๆ

    #775
    0
  2. #774 Peemai0102 (@peemai0102) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 19:30
    น่ารัก น่ารัก
    #774
    0
  3. #748 rainbow....* (@BluefreezZy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 21:51
    คุณหมออออ ระวังชานยอลใส่ยาเสน่ห์ในปิ่นโตนะคะ
    #748
    0
  4. #741 Jeanve (@palmynote) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 23:14
    เรื่องนี้ชานน่ารักมว๊ากกกกกกกกกกกก <3
    #741
    0
  5. #740 xxxxx_x (@kyuminloverlove) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 16:11
    น่ารักกกก
    #740
    0
  6. #737 qqxr_ (@qqxr_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 01:30
    น่ารัากกกกก
    #737
    0
  7. #727 Linseyyy13 (@Linseyyy13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 17:07
    ชานยอลน่ารักจัง มีความตั้งใจและใส่ใจคุณหมอมากกก
    #727
    0
  8. #726 คาวาอิแปลว่าน่ารัก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 12:24
    มีหวงเพื่อนด้วย น่ารักอ่ะ
    #726
    0
  9. #710 Clothia (@mint-unfear) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2559 / 22:37
    ก็อยากมห้ชานยอลส่งข้างส่งน้ำให้เราบ้าง -////-
    #710
    0
  10. #696 mswithu (@justyou0313) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:47
    หวงเพื่อนหราพี่ชานนนนนน
    #696
    0
  11. #652 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 13:39
    จงอินมาจีบคยองป่าววววว
    #652
    0
  12. วันที่ 20 สิงหาคม 2558 / 17:56
    ชานดูหลงตัวเองนะ 555 ไม่เป็นไรๆให้อภัยคนหล่อ -.,- เราอยากกินข้าวร้านนี้มั่งอ่ะ ดูๆแล้วคนส่งปิ่นโตน่ากิน เอ้ย อาหารน่ากินดี 555

    ป.ล.รู้สึกมีออร่าชานโด้ =…= 
    #623
    0
  13. #583 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 10:47
    อิจฉาหมอแบคจังมีข้าวกินฟรีด้วย
    #583
    0
  14. #574 joylnr (@joylnr) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 14:48
    อ่านเรื่องนี้แล้วอยากหิ้วปิ่นโตไปมอเลย5555

    น่ารักนะชานนนน
    #574
    0
  15. #571 babemay (@maylovelovekz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 14:55
    โอ้ยแอบชอบพี่แบคดิเนี่ยชานยอลเนี่ย 5555555555555555555555555 ชอบอะ แอบอิจฉาแบคฮยอนมีของอร่อยให้กินทู้กวัน !
    #571
    0
  16. #570 babemay (@maylovelovekz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 14:55
    โอ้ยแอบชอบพี่แบคดิเนี่ยชานยอลเนี่ย 5555555555555555555555555 ชอบอะ แอบอิจฉาแบคฮยอนมีของอร่อยให้กินทู้กวัน !
    #570
    0
  17. #569 babemay (@maylovelovekz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 14:55
    โอ้ยแอบชอบพี่แบคดิเนี่ยชานยอลเนี่ย 5555555555555555555555555 ชอบอะ แอบอิจฉาแบคฮยอนมีของอร่อยให้กินทู้กวัน !
    #569
    0
  18. #535 kittychanyeol (@kittychanyeol) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 00:50
    น้องชานจะปีนเกลียว น่ารักมากกก แง้งงงงงงงงง
    #535
    0
  19. #508 PshadeOfNattanicha (@saisaigetae) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 10:53
    กรรซ์~ แกรรรรรร คืออิพี่ชานแบบบบบ ง้อววว อยากได้คนแบบนี้มาเป็นผัววว งิ้วๆ
    #508
    0
  20. #499 zeegreat-bc (@zeegreat-bc) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 03:33
    ง่อวววววววววว ชอบหมอหรอชานยอลลลล
    #499
    0
  21. #467 บยอนพีซีวาย (@mychanyeol) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 23:03
    "ม๊า ปิ่นโตชานอ่ะ" ทำไมชั้นเขิลกับแค่ประโยคนี้ อร๊ายยยยย -///-
    #467
    0
  22. #450 Ploy Thanaporn (@baekhyun_ploy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 21:18
    ง่อวววววออกตัวแรงน่ะเนี่ยชานยอล>< 555555555 ทำหมออึ้งเหลยยยยย
    #450
    0
  23. #358 chanbaek (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 21:47
    ชานยอลออกตัวแรงอ่ะจีบหมอแบคฮยอนให้ได้นะ
    #358
    0
  24. #307 ★the_pine★ (@shphpraiy-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 02:42
    โอ้ยย เขินเมสเสจแทนพี่ชาน
    #307
    0
  25. #167 ขายชานมไข่มุก (@praewhun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 23:25
    แบคส่งข้อความมาด้วยยยยยยยยยยยยยย
    #167
    0