{fic exo} Lunchbox Boy - chanbaek - (end.)

ตอนที่ 24 : - 22 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2447
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    13 ม.ค. 58





-22-

 

Chanyeol

งานเลี้ยงผู้ถือหุ้นที่ท่านเจ้าสัวบอกผมคืออีกสองวันข้างหน้า เมนูตอนนี้ค่อนข้างลงตัวแล้วแต่ส่วนใหญ่เป็นเมนูที่อิ่มท้อง เลยคิดว่าจะทำยังไงให้สามารถกินทั้งหมดได้โดยไม่จุก

 

“ ม๊าว่าถ้าชานใส่เป็นเนื้อไก่ฉีกมันจะไม่เป็นไก่ตุ๋นโสมน่ะสิ”

“ แต่ถ้าตุ๋นไก่ทั้งตัว แขกในงานก็ไม่สามารถชิมเมนูอื่นของชานได้เลยนะครับ”

“ มันจะเป็นต้มยำไก่นะชานยอล”

“ ชานเคยทำแบบไก่ตุ๋นโสมให้คุณหมอทานแต่เป็นส่วนตรงอกไก่ ผมแบ่งเป็นส่วนใส่หม้อดินเล็กๆได้มั้ยครับ”

“ ต้องลองดูนะ”

 

ผมงมกับสูตรไก่ตุ๋นโสมนี่มาได้สองสามวันแล้ว โชคดีที่ช่วงใกล้วันงานผมสามารถหยุดเรียนได้เพราะอาจารย์ไม่เช็คชื่อ ส่วนปิ่นโตของคุณหมอแบคฮยอนก็ให้พี่กวางซูกับเซฮุนผลัดเปลี่ยนเวียนกันไปส่งแต่ก็ไม่ได้ขาดการติดต่อกันหรอกนะครับ เขารู้ว่าผมค่อนข้างยุ่ง ถ้าตัวไม่มาก็ส่งกำลังใจผ่านเสียงในโทรศัพท์มาแทน

 

“ สวัสดีครับม๊า”

 

เสียงของคนตัวเล็กที่ผมจำได้ขึ้นใจดังอยู่ด้านนอกแต่ผมไม่ได้เดินออกไปต้อนรับเหมือนทุกที

 

“ ปาร์คชานยอล”

“ หื้ม?”

“ ทำไรอ่ะ”

 

มือเล็กเกาะตรงเอวผมพร้อมกับชะโงกหน้ามาดูตรงเตาว่าเมนูอะไรกันที่ผมกำลังทำ

 

“ อกไก่ตุ๋นโสมครับ”

“ โห น่ากินจัง”

“ คุณหมอจำไก่ตุ๋นโสมที่ผมใช้อกไก่ทำได้มั้ย รสชาติเป็นยังไงครับ”

“ อร่อย”

“ ไม่สิ มันเหมือนไก่ตุ๋นโสมที่เป็นตัวๆมั้ย”

“ ก็คล้ายอ่ะ ทำไมหรอ? หรือว่านายจะทำเมนูนี้ขึ้นโต๊ะ”

“ สมกับเป็นคนรู้ใจชานจริงๆ”

 

ผมกดจูบที่แก้มใสของร่างบางที่ยังกอดเอวอยู่ แบคฮยอนขมวดคิ้วแล้วก็ถอยออกไปด้านหลังให้ผมทำอาหารได้สะดวกๆ

 

“ ไหนเล่าดิ้ มีเมนูอะไรบ้าง”

“ แค่สามเมนูเองครับ คล้ายๆกับกินเลี้ยงมื้อค่ำ”

“ อ่า แล้วไงต่อ”

“ อาหารที่ขึ้นโต๊ะมีสามอย่าง อย่างแรกเป็นคูจอลพันที่ใช้ต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองในงานเลี้ยงสมัยก่อน พิพิมบับใส่หม้อดินขนาดพอดีเสิร์ฟพร้อมกับไก่ตุ๋นโสมที่ผมคิดไม่ออกสักที”

“ พิพิมบับมันใส่ไข่นะ จะไม่คาวแย่หรอ”

“ เปลี่ยนจากไข่ลวกเป็นไข่ต้มหั่นสไลด์ครับ”

“ น่าสนใจๆ ของหวานอ่ะมีมั้ย”

“ พุดดิ้งคัสตาร์ดผลไม้สด”

“ โอย แบคฮยอนอยากตาย ทำไมแต่ละอย่างมัน...โง้ยย หิวววว”

“ ฮ่าๆๆ งั้นตักข้าวมาเลยครับ ชานจะให้ชิมอกไก่ตุ๋นโสม”

 

คนตัวเล็กพับแขนเสื้อเชิ้ตสีฟ้าเข้มที่ใส่ไปทำงานขึ้นเหนือข้อศอกแล้วหยิบจานชามบนตู้เก็บชั้นบนอย่างคล่องแคล่ว ผมปิดเตาแก๊สก่อนจะตักอกไก่ตุ๋นโสมใส่ชามให้คนตัวเล็ก

 

“ นายกินไรยัง”

“ ทานก่อนเลยครับ”

“ ตอบแบบนี้แสดงว่ายัง”

“ แหะๆ”

“ ไม่เคยได้ยินหรอว่ากองทัพต้องเดินด้วยท้อง”

 

แบคฮยอนที่นั่งลงแล้วลุกขึ้นอีกครั้งไปตักข้าวให้ผม มือเล็กของคนใจดีส่งตะเกียบกับช้อนมาให้เพยิดหน้าบอกว่าให้เริ่มทาน

 

“ นายต้องกินเยอะๆรู้มั้ย ล้มป่วยไปใครจะส่งปิ่นโตให้ฉัน”

 

ไข่ม้วนที่ม๊าทำไว้ก่อนหน้านี้ถูกวางลงบนชามข้าวของผมโดยคนข้างๆ ผมตักมันเข้าปากพร้อมกับยิ้มให้คุณหมอ

 

“ พรุ่งนี้ฉันไม่มีงาน พี่หมอในแผนกมาขอแลกเวรไป วันงานก็ว่างด้วย”

“ ...”

“ คืนนี้มานอนด้วยนะ”

 

แค่กๆๆ!

 

“ น้ำๆ”

“ คุณหมอ...แค่ก..จะมานอนที่นี่หรอครับ”

“ ก็ใช่น่ะสิ ตกใจอะไร ไม่ได้มานอนครั้งแรกซะหน่อย”

“ แต่ว่าชานยุ่งๆนี่นา”

“ นั่นแหละ ฉันถึงต้องมา”

“ เป็นห่วงชานหรอครับ”

“ ไม่ห่วงแฟนแล้วจะไปห่วงแมวที่ไหน”

 

เขาสามารถพูดประโยคชวนเขินนั่นออกมาได้โดยที่ยังตักข้าวใส่ปากราวกับมันเป็นแค่คำพูดปกติยังไงอย่างนั้น ผมนี่ยิ้มจนแก้มจะแตกแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะน่ารักขนาดนี้

 

“ คืนนี้ถ้านายไม่นอน ฉันก็จะไม่นอน”

“ แต่ว่า...”

“ ไม่มีแต่ครับ อ้ำ...”

“ .....?”

“ อ้ามม”

“ อ้าม”

 

ผมรับข้าวที่เขาป้อนแต่โดยดี แบคฮยอนยกมือลูบศีรษะผมเหมือนเวลาป้อนข้าวเด็กๆเลย เรานั่งคุยในครัวกันอยู่นานพอควรเกี่ยวกับเมนูขึ้นโต๊ะในวันงาน ผมลองทำแป้งสำหรับคูจอลพันที่ผสมใบเตยให้มีกลิ่นหอมๆด้วย

 

“ แบคฮยอน แป้งเลอะแก้มแล้ว”

“ เช็ดให้หน่อยดิ มือเลอะอ่ะ”

 

แก้มใสเอียงมาให้เช็ด ซึ่งผมก็ยกมือปัดแป้งออกให้แต่โดยดี คุณหมอยิ้มแล้วก็นวดแป้งสีเขียวอ่อนในกะละมังต่อ

 

“ สวีทจั๊งงง!

“ เซฮุน”

“ พี่หมอ หวัดดีฮะ”

“ อืม มาทำไมหรอ”

“ มาหาพี่หมอนั่นแหละ ฮุนนี่คิดถึง ... เฮ้ยๆ! พี่ชานยอล เอาขาลงเลย”

 

ผมยกขาขึ้นกันเซฮุนทันทีก่อนเจ้าเด็กจอมฉวยโอกาสจะได้กอดแฟนผม เซฮุนนั่งลงตรงข้ามกับคุณหมอก่อนจะคลี่กระดาษเอสี่ที่เอามาด้วย

 

“ วิธีทำพุดดิ้งคัสตาร์ดผลไม้สดแบบละเอียดยิบ นี่เกือบวาดถ้วยตวงแล้วนะฮยอง”

“ ขอบใจมากเซฮุน”

“ ขอรางวัลเป็นกอดพี่หมอแบคทีได้ป่ะ”

“ อยากโดนเตะมั้ยล่ะ”

“ หู่ย ขี้หวงอ่ะ”

“ หวงแฟนมันผิดตรงไหนล่ะ”

“ จ๊ะๆ แล้วนี่ทำไรอยู่ แป้งอะไรหรอพี่หมอแบค”

 

เซฮุนชะโงกหน้าลงมามองก้อนแป้งที่เริ่มเข้าที่ในกะละมัง จิ้มๆดูราวกับมันเป็นสิ่งแปลกใหม่

 

“ แป้งคูจอลพันอ่ะ ว่าจะลองทำดู”

“ งั้นก็ต้องมีเครื่องเคียงอีกแปดอย่างอ่ะดิพี่ชานยอล”

“ ใช่แล้ว”

“ ผมแบ่งไปกินได้ป่ะ อยากกินอ่ะ ของแบบนี้หายาก”

“ เสร็จแล้วจะเก็บไว้ให้”

“ ขอบคุณครับ แล้วมีอะไรให้ผมช่วยบ้าง ทำไมวันนี้ทำอาหารเยอะจัง”

 

เซฮุนเดินมาหาผมที่กำลังผัดเห็ดหอมหั่นฝอยกับน้ำมันงา หนึ่งในเก้าอย่างของคูจอลพัน...คูจอลพันเป็นอาหารชาววัง เป็นการนำอาหารทั้งเก้าอย่างใส่ในภาชนะเดียวกัน ได้แก่เนื้อไก่ต้มฉีกเป็นชิ้น เนื้อกุ้งคลุกน้ำมันงา ไข่แดงและไข่ขาวทอดหั่น แฮมหั่น ปูอัดฉีกเป็นเส้น แตงกวาขูดเป็นเส้นฝอย เห็ดหอมหั่นเคล้าน้ำมันงาและแผ่นแป้งที่นาบกระทะจนสุก ที่หาทานยากเพราะต้องใช้วัตถุดิบหลายอย่าง อีกอย่างถ้านาบแป้งไม่ดี แป้งอาจจะเละไม่สุก ทำให้เสียรสชาติในการทาน ที่สำคัญคือน้ำราดต้องรสชาติกลมกล่อม เปรี้ยวอมหวานและเค็มหน่อยๆ

 

เย็นนั้นอาหารทั้งหมดที่ผมคาดว่าจะนำขึ้นโต๊ะในงานเลี้ยงผู้ถือหุ้นเป็นมื้อเย็นของทุกคนในบ้าน คูจอลพันไม่ได้น่าห่วงอย่างที่ผมคิดไว้ ป๊าม๊าดูพอใจกับมันไม่น้อย พิพิมบับที่เปลี่ยนจากไข่ลวกเป็นไข่ต้มหั่นสไลด์พร้อมกับอกไก่ตุ๋นโสมในหม้อดินขนาดพอดี

 

“ ม๊าว่าชานต้องลดข้าวในพิพิมบับหน่อย ไม่งั้นจะอิ่มมากไปไม่มีท้องให้ของหวาน”

“ ใช่ ป๊าเห็นด้วยนะ แน่นท้องไปหมดแล้วเนี่ย”

“ แล้วรสชาติล่ะครับ”

“ อกไก่ตุ๋นโสมใช้ได้เลย ถึงจะไม่เหมือนไก่ตุ๋นโสมแต่กลิ่นกับรสชาติใกล้เคียงมาก น้ำซุปก็ใช้ได้”

 

ผมวางจานผลไม้ที่เพิ่งปอกเสร็จลงกลางโต๊ะ เหลือเมนูพิเศษสำหรับแขกวีไอพีที่ผมยังคิดไม่ตกว่าควรทำอะไรดี

 

“ ฉันว่าอาหารของแขกวีไอพีนายไม่ต้องทำอะไรให้มันพิเศษนักหรอก เพราะรสชาติกินขาดอยู่แล้ว”

“ ไม่ค่อยมั่นใจเลยอ่าคุณหมอ”

“ เจ้ว่าชานอย่าไปคิดมากเลย ถ้าคนทำเครียด อาหารมันก็จะออกมาแย่นะ”

“ ม๊าเห็นด้วยกับเจ้น่ะ ชานต้องทำมันด้วยความรัก ความใส่ใจ ไม่ใช่กดดัน”

“ จะพยายามนะครับ”

 

 

 

 

Baekhyun

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำในห้องของชานยอลและพบกับความว่างเปล่าในห้อง ผมพาดผ้าขนหนูไว้ที่ราวก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่อีกผืนมาคลุมตัวไว้แล้วเดินลงมาด้านล่าง ไฟในร้านเหลือเพียงไม่กี่ดวงที่เปิดไว้แต่มีไฟจากในห้องครัวสว่างจ้าออกมา ชัดเลย...

 

“ ชานยอล”

“ เฮ้ย!!

“ ฉันเอง แบคฮยอน”

“ เอาผ้าคลุมมาแบบนั้นก็ตกใจหมดสิครับ หัวใจวายไปจะทำไงล่ะเนี่ย”

“ เลิกบ่นได้แล้ว ลงมาทำอะไร ทำไมไม่นอน”

“ ดูวัตถุดิบน่ะครับว่าพรุ่งนี้ต้องซื้ออะไรบ้าง”

“ เสร็จยังอ่ะ”

“ เรียบร้อยแล้วครับ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก ไม่หนาวหรอ?”

“ หนาว กอดหน่อย”

 

ชานยอลเอื้อมไปปิดไฟในครัวก่อนจะโอบผมเข้าไปชิดกับอกแกร่งของเขา ร่างสูงเข้าไปอาบน้ำ ส่วนผมก็นั่งเปื่อยอยู่ในห้องของเขา พลันสายตาก็เหลือบเห็นสมุดเล่มสีแดงสดบนชั้นวางหนังสือ และด้วยความอยากรู้เลยหยิบมันมาเปิดอ่าน....อะไรเอ่ยให้ทาย..?

 

PCY’s Diary

 

“ ชานยอลอาบน้ำเสร็จยังงง”

“ ยังคร้าบ”

“ อาบนานๆก็ได้น้า”

 

ผมยืนพิงประตูห้องน้ำพลางเปิดไดอารี่ของแฟนเด็กทีละหน้า เหมือนเล่มนี้จะเป็นของปีนี้นะ

 

วันนี้ไปช่วยคุณหมอจับเด็กมา ปวดตัวไปหมดเลย ถ้าคุณหมอต้องเจอเด็กดื้อแบบนี้ทุกวันก็แย่น่ะสิ

คุณหมอมีแฟนแล้ว แห้วเลยเรา : (

นั่นพี่ชายคุณหมอ ชื่อพี่คริสล่ะ เขาไม่ยอมให้เรียกเฮียฟาน คุณหมอมีชื่อจีนว่าป๋ายเซียนด้วย

รอมาหลายปี วันนี้ได้เป็นแฟนกันแล้วนะ รักนะครับแบคฮยอน

มีหมวกคู่กันด้วยล่ะ CY กับ BH

แบคฮยอนไม่ชอบแตงกวา...เหมือนเด็กเลย แต่น่ารักดี

 

อ่านไปก็ยิ้มไปกับความน่ารักของปาร์คชานยอล เขาเป็นคนที่บันทึกไดอารี่สั้นๆ...ไม่ได้เขียนยาวเป็นเรียงความ เหมือนพวกจดไว้กันลืมแบบนั้น น่ารักดี

 

คุณพ่อของคุณหมอดุมากเลย สู้ๆนะชานยอล!

 

“ สู้ๆนะชานยอล”

 

ผลัวะ!

 

“ เหวอออ!

 

เพราะประตูห้องน้ำที่พิงอยู่ถูกเปิดกะทันหันทำให้ผมหงายหลัง คิดแล้วล่ะว่าหัวฟาดพื้นแน่ๆเพราะคว้าอะไรด้านหน้าไม่ได้เลยแต่...นอกจากจะไม่หัวฟาดพื้นแล้วยังชนกับแผงอกเปลือยเปล่าอีกด้วย

 

“ มาทำอะไรหน้าห้องน้ำครับแบคฮยอน”

“ เปล๊า”

“ แล้วนั่นมันไดอารี่ของชานไม่ใช่หรอ”

“ หรอ เห็นมันตกลงมาเลยจะเก็บให้ไง”

“ ลุกได้แล้ว ชานจะไปใส่เสื้อ”

“ อ่อ”

 

ผมกลับมายืนปกติเปิดทางให้ร่างสูงเดินไปหาชุดนอนที่ตู้เสื้อผ้า ไม่ลืมที่จะวางไดอารี่สีแดงน่ารักไว้ที่เดิมแล้วเดินมาหยิบไดร์เป่าผมในลิ้นชัก

 

“ เดี๋ยวเป่าผมให้ มานั่งนี่มา”

 

ร่างสูงเดินมาหาก่อนจะนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ เพราะชานยอลมีสารพัดครีมในห้องน้ำทำให้ห้องของเขาไม่มีโต๊ะเครื่องแป้ง ครั้นจะเป่าผมในห้องน้ำผมก็เกรงว่าไฟจะดูดเจ้าตัวเอา

 

“ ดีจัง วันนี้มีคนเป่าผมให้ด้วย”

“ ไม่ใจดีทุกวันหรอกนะบอกเลย”

“ คร้าบ”

 

ชานยอลตอนที่นั่งตัวก็เกือบเท่าผมตอนยืนเลยล่ะ สรุปว่าเขาสูงหรือผมเตี้ย? แล้วมือใหญ่อยู่สุขที่ไหนละ เดี๋ยวจิ้มท้อง จิ้มเอว -*-

 

“ นี่ อย่าซนสิ”

“ จิ้มๆ”

“ เดี๋ยวเอาสายไฟพันคอเลยดีมั้ย”

“ อูย ไม่โหดสิแบคฮยอน”

 

พอผมชานยอลแห้งผมก็ปิดไดร์เป่าผม ม้วนสายไฟอย่างดีแล้วเก็บไว้ที่เดิม ยังไม่ทันหมุนตัวเดินกลับก็โดนอุ้มพาดขึ้นบ่าซะก่อน จนเขาปล่อยผมลงเตียงดังปั่ก

 

“ ย๊า! อาบน้ำแล้วบ้าพลังหรอ”

“ ถ้าไม่ติดว่าช่วงนี้ต้องทำภารกิจเตี่ยคุณหมอ ผมจะฟัดให้ช้ำทั้งตัวเลย”

 

ป้าบ!

 

“ ไอ้เด็กลามก”

“ แฮ่ กอดกันๆ อากาศมันหนาวนะ หนาวเนื้อก็ต้องห่ม...โอ๊ย!!

“ เอาให้เขียวทั้งตัวไปเลยปาร์คชานยอล”

“ เดี๋ยวไม่หล่อนะ”

“ ดี พยาบาลสาวๆจะได้เลิกมองนายสักที”

“ ไม่มีแล้ว”

“ ไม่มีแค่พยาบาลแต่มีหมอด้วยน่ะสิ เก็บไว้บ้านได้มั้ยความหล่อน่ะ”

 

ผมตะแคงข้างหันไปทางชานยอลจับหน้าหล่อๆของเขาส่ายไปมาด้วยความหมั่นไส้ปนหมั่นเขี้ยว ชานยอลยิ้มหวานแล้วก็ยื่นหน้ามาจุ๊บผมทีนึง เขาลุกขึ้นดึงผ้าห่มมาคลุมตัวเราสองคนไว้ รั้งผมเข้าไปในอ้อมกอดกระชับแน่นหนาราวกับกลัวผมจะหนีไป

 

“ จริงๆนายน่าจะใส่เสื้อไหมพรมทับอีกชั้นนะ แค่เสื้อแขนยาวบางๆมันไม่หนาวหรอ”

“ กอดแบคฮยอนก็หายหนาวแล้ว”

“ จริงจังแล้วนะ”

“ ไม่หนาวหรอกครับ ฮีสเตอร์ในห้องก็มี เนอะ”

“ ยังจะมาเนอะอีก”

“ นอนกันเถอะ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปจ่ายตลาดนะ”

“ งื้อ”

 

ไฟหัวเตียงถูกปิดลงด้วยฝีมือของปาร์คชานยอล ในห้องที่มืดสนิทกับบรรยากาศที่เงียบสงัด

 

“ ชานยอล”

“ หื้ม?”

“ ลืมไรเปล่า”

 

จุ๊บ!

 

“ ฝันดีครับแบคฮยอนของชาน”

 

.

.

 

งานเลี้ยงผู้ถือหุ้นยิ่งใหญ่อลังการอย่างกับงานการ่าของพวกคุณนายทั้งหลาย..ตลกละ มันก็แค่งานเลี้ยงดินเนอร์ธรรมดาที่มีคนประมาณร้อยคนมาเดินในสวนบ้านของผม

 

“ เลิกทำหน้าบูดได้แล้วป๋ายเซียน”

“ ป๋ายไม่ได้ยิ้มเก่งเหมือนเฮียนี่”

“ นี่มันงานของบริษัทเรานะ ลูกเจ้าสัวอู๋จะหน้าบูดไม่ได้”

“ เฮ้อ”

 

ผมถอนหายใจทิ้งมองไปทางห้องครัวที่เงียบสนิท มันเงียบเพราะเตี่ยไม่ให้ใครเข้าไปยุ่งเลย ให้ชานยอลอยู่ในนั้นคนเดียวตั้งแต่ช่วงสายๆ

 

“ ยังกับซินเดอเรล่า”

“ เฮียว่าไงนะ”

“ เจ้าชานยอลนั่นน่ะ โดนแกล้งให้คลุกอยู่แต่ในครัว ไม่ได้ออกมาสังสรรค์ข้างนอกแบบคนอื่นเขา”

“ เจ้าชายอี้ฟานก็เข้าไปรับนางซินชานเลี่ยสิครับ โอ๊ยๆๆ”

“ มันเล่าให้ฟังหรอ”

 

ผมมองค้อนพี่ชายทันทีที่ปัดมือใหญ่ออกไปจากแก้มได้ วันนี้อุตส่าห์บำรุงหน้าแทบตาย มาดึงให้มันแย่ทำไม

 

“ คนเป็นแฟนกันก็ธรรมดา”

“ เบื่อจริงๆ”

“ อิจฉาป๋ายละเซ่”

“ มีอะไรต้องอิจฉาหรอ มีภรรยาดี ลูกน่ารัก หน้าที่การงานก็ดีแถมเงินเดือนเยอะว่ากุมารแพทย์แถวนี้อีก”

“ ต่อยกันป้ะเฮีย”

“ ไม่ล่ะ เฮียไม่ทำร้ายเด็ก”

 

อี้ฟานพูดจบก็เดินหนีไปหาพี่อี้ชิงกับลูกๆที่โต๊ะวีไอพี แขกวีไอพีที่เตี่ยให้ชานยอลทำจานพิเศษเป็นใครผมก็ยังไม่รู้เหมือนกัน ถ้าเป็นลูกสาวผู้ถือหุ้นรายใหญ่ล่ะ ไม่นะ ไม่เอาแบบนั้น

 

“ น้องแบคฮยอน”

“ อ้าวพี่วูบิน สวัสดีครับ”

 

คิมวูบินฮยอง แฟนหนุ่มสุดหล่อของเจ้ยูราเดินเข้ามาทักทายผมที่ยืนคิดไม่ตกเรื่องของชานยอล วันนี้พี่วูบินใส่สูทสีครีมสุภาพ เซตผมเปิดหน้าผาก หล่อจนสาวๆในงานมองเหลียวหลังเลยล่ะ

 

“ สวัสดีครับ ชานยอลล่ะ”

“ อยู่ในครัวตั้งแต่สายๆแล้วครับ เตี่ยไม่ให้ใครเข้าไปยุ่งเลย”

“ คงเหนื่อยน่าดูเลยเนอะ”

“ นั่นสิครับ อยากไปหาเขาจัง”

“ อดใจหน่อยน่า เดี๋ยวก็คงออกมาแล้ว”

“ จานแรกเสิร์ฟตอนทุ่มตรง นี่ก็ใกล้แล้วนะ คนตั้งร้อยคน...”

“ เชื่อมั่นในชานยอลสิครับแบคฮยอน เจ้านั่นน่ะเก่งอยู่แล้ว”

“ พี่วูบินเอาอะไรมามั่นใจครับเนี่ย ผมยังกลัวๆเลยว่าภารกิจจะล่ม”

“ ความรักของชานยอลไงครับ ความรักของชานยอลที่มีต่อแบคฮยอน มันอาจจะฟังดูเลี่ยนนะแต่พลังของความรักน่ากลัวกว่าที่แบคฮยอนคิดไว้เยอะเลยนะครับ”

 

ผมไม่ได้ตอบพี่วูบินที่ส่งยิ้มละมุนให้หลังจากพูดประโยคนั้นจบ นั่นสิ...ไม่ว่าผลของมันจะออกมาแบบไหนผมควรเชื่อมั่นในชานยอลและอยู่ข้างเขา เพราะเขากำลังทำเพื่อความรักของเรา

 

 

 

 

Chanyeol

คูจอลพันคืออาหารจานแรกที่ถูกเสิร์ฟออกไป แต่ละโต๊ะมีสิบคนจำนวนสิบโต๊ะ ผมเสิร์ฟโต๊ะละสองที่เพราะอาหารค่อนข้างเยอะ ในครัววุ่นวายมากจนผมอยากขอลูกมือสักคนสองคน ดีที่เจ้าสัวส่งคนมาช่วยยกไปเสิร์ฟแขกด้านนอก ไม่งั้นผมต้องแยกร่างแน่ๆ

 

“ หมดแล้วใช่มั้ยชานยอล”

“ ครับ อีกสักครู่เมนูที่สองจะตามไป”

 

ผมตอบเฮียเฟยที่เข้ามาดูเป็นระยะๆ คอยถามว่าต้องการอะไรเพิ่มเติมรึเปล่า เขาให้ได้ทุกอย่างยกเว้นลูกมือ...ไร้เสียงตอบรับจากด้านนอกหลังจากคูจอลพันถูกเสิร์ฟออกไปแล้ว ผมอยากรู้จริงๆว่าทุกคนจะชอบมันมั้ย จะอร่อยรึเปล่า

 

อย่างที่สองเป็นพิพิมบับที่ผมลดข้าวลงให้ทานพอรู้รสไม่ใช่อิ่มแน่นท้องตามคำแนะนำของม๊า ถ้วยดินเผาจำนวนหนึ่งร้อยถ้วยถูกทยอยออกไปเสิร์ฟด้านนอก พอจัดใส่ชามได้สิบชามก็ยกเลย ไม่มีการจัดไว้ก่อนเพราะกลัวอาหารจะชืดทำให้เสียรสชาติ หลังจากเสิร์ฟพิพิมบับจนครบแล้วอกไก่ตุ๋นโสมก็ตามออกไปติดๆ ก่อนผมจะลงมือทำอาหารจานพิเศษสำหรับแขกวีไอพีในคืนนี้

 

แอ๊ด..แอ๊ด..

 

“ ลืมอะไรหรือครับ...เฮ้ย!!

 

มือหนารีบวางมีดที่หั่นผักไว้ก่อนจะวิ่งไปคว้าผู้บุกรุกตัวน้อยที่กำลังใช้เก้าอี้ต่อตัวปีนตู้เย็นหยิบของในช่องแช่แข็ง เด็กน้อยหน้าตาน่ารักดิ้นเร่าๆจนผมต้องปล่อยแกให้นั่งบนโต๊ะแล้วเลื่อนเก้าอี้กลับมาที่เดิม

 

“ เข้ามาได้ยังไง”

“ เดิน”

“ พี่จะพาออกไปหาคุณพ่อคุณแม่นะ”

“ งื้อ..”

 

เด็กน้อยเบะปากพร้อมทั้งดึงเสื้อผมไว้ อย่าร้องไห้นะเจ้าหนู อย่าเชียวนะ

 

“ ฮึก...ฮือ..หนม..ฮือ”

“ หยุดร้องก่อนนะ โอ๋ๆ”

“ หนม...หนม..ฮึก..ฮึก”

“ หนมอะไรล่ะ ในนี้มีที่ไหน”

 

มือป้อมๆชี้ไปทางตู้เย็น เท่านั้นล่ะถึงบางอ้อเลย...ผมอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาก่อนจะเดินไปเปิดช่องแช่แข็ง ในนั้นมีกล่องไอศกรีมรสโปรดของหลานทั้งสอง แล้วก็ช็อกโกแลตแท่งที่ผมซื้อมาฝากแต่ดูท่าคงต้องสละอันนึงให้เจ้าหนูนี้แล้ว

 

“ ชื่ออะไรครับ”

“ หนม หนม”

“ บอกชื่อก่อนเร็ว เดี๋ยวให้หนม”

“ แอชเชอร์ คิม”

“ กี่ขวบแล้ว”

“ เอาหนม”

“ อายุเท่าไรครับแอชเชอร์”

“ ฉามขวบ”

 

ตัวเล็กนิดเดียวเนี่ยนะสามขวบ ผมวางเจ้าหมู...ไม่หนูแล้วล่ะ หนักน่าดูเลย แบบนี้หมูชัดๆ พอยื่นห่อช็อกโกแลตที่แกะเปลือกด้านบนออกให้ มือเล็กก็รีบคว้าทันทีแต่ผมชักมือกลับมาก่อน

 

“ ผู้ใหญ่ให้ของต้องพูดว่าอะไรครับ”

“ แต้งกิ้วฮยอง”

“ เก่งมาก อ่ะ”

 

แอชเชอร์รับช็อกโกแลตไปถือก่อนจะใส่ปากแล้วสะดุ้งเพราะความเย็นของช็อกโกแลต เด็กคนนี้น่ารักชะมัด คงเป็นลูกชายผู้ถือหุ้นในงานล่ะมั้ง พอเฮียเฟยมาค่อยให้พาไปเจอพ่อกับแม่แล้วกัน

 

“ นั่งนิ่งๆนะครับ เดี๋ยวตกโต๊ะนะ”

“ ฮับ!

 

ผมละสายตาจากเจ้าหมูแล้วหั่นผักที่ทำค้างไว้ต่อ จัดเตรียมวัตถุดิบเรียบร้อยก็เปิดตู้เย็นอีกครั้งหยิบกุ้งตัวใหญ่ออกมาล้างน้ำ

 

ฟู่ว ฟู่ว ..

 

“ ทำอะไรครับแอชเชอร์”

 

ฟู่ว ฟู่ว ..

 

เด็กน้อยไม่ตอบแต่เป่าผมหน้าม้าที่ปรกลงมาจนน่ารำคาญ ผมเช็ดมือกับผ้าใกล้ๆแล้วหยิบหนังยางมัดของแถวนั้นออกมาผูกผมให้เด็กน้อย

 

“ คราวนี้ผมม้าไม่แยงตาแล้วเนอะ”

“ อื้อ”

 

กุ้งตัวโตที่ล้างสะอาดแล้วถูกจัดใส่จานก่อนจะนำเข้าเตาอบ ผมตั้งใจจะทำสปาเก็ตตี้กิมจิกุ้งอบชีสเป็นอาหารจานพิเศษสำหรับแขกวีไอพี เฮียเฟยบอกมาแค่ที่เดียวเพราะงั้นผมเลยจัดเต็มที่เลย

 

“ ฮยอง”

“ ครับ?”

“ ชื่อ”

“ ชื่อฮยองหรอ?”

“ อื้อ”

“ ชานยอลครับ เรียกชานก็ได้นะ”

 

ผมเอื้อมมือไปเช็ดคราบช็อกโกแลตบนแก้มยุ้ยๆให้ แอชเชอร์หัวเราะคิกคักแล้วก็เอาช็อกโกแลตแท่งเข้าปากเคี้ยวหนุบหนับ

 

อาหารจานพิเศษที่ว่าอาจจะไม่ได้เลิศเลอมากนักแต่ผมคิดว่าคงเอาชนะใจของแขกวีไอพีคนนั้นได้ เกือบยี่สิบนาทีในการทำอาหารจานพิเศษ เฮียเฟยก็ไม่ยอมมาสักที แล้วผมจะจัดการกับเจ้าหมูยังไงล่ะ

 

“ แอชเชอร์ ฮยองต้องออกไปข้างนอกแล้ว”

“ ลงๆ ชานลง”

“ โอเค”

 

ผมอุ้มเจ้าลูกหมูลงจากโต๊ะมายืนดีๆ ในมือก็ยังถือช็อกโกแลตแท่งที่ใกล้หมดไว้ ผมถอดผ้ากันเปื้อนออก เหลือบมองตรงประตูก็เห็นเฮียเฟยเข้ามาพอดี

 

“ คุณหนูแอชเชอร์ มาอยู่นี่เองหรอครับ”

“ แฮ่ หนม หนม”

“ คนในงานตามหากันให้วุ่นไปหมด ชานยอลเดินถือจานตามมาเลยนะ”

“ ครับ”

 

ผมจัดผมจัดชุดตัวเองให้เรียบร้อยแล้วเดินตามเฮียเฟยที่จูงคุณหนูแอชเชอร์ออกไปด้านนอก ร่างสูงหน้าฝรั่งคนหนึ่งคว้าแอชเชอร์ขึ้นอุ้มก่อนจะหอมแก้มเลอะๆใหญ่

 

“ แด๊ดดี้ขอโทษนะที่ทำเราหาย ไม่กลัวใช่มั้ยครับ”

“ ฮับแด๊ดดี้”

“ ไปนั่งโต๊ะกับแด๊ดดี้นะ”

 

พอสถานการณ์สงบลง ผมจึงเดินนำอาหารจานพิเศษไปวางที่โต๊ะวีไอพี รอว่าแขกที่ว่าจะเป็นใครกันนะ แบคฮยอนเดินเข้ามาแล้วสะกิดแขนผมเบาๆ

 

“ เหนื่อยมั้ย”

“ นิดหน่อยครับ”

“ ก้มหน่อย”

“ หื้ม?”

“ ก้มดิ้ เร็วๆ”

 

ผมก้มลงไปหาตามคำสั่ง แบคฮยอนมองรอบๆแล้วก็จุ๊บแก้มผมไปทีนึง

 

“ หายเหนื่อยเนอะ”

“ อื้อ”

 

ท่านเจ้าสัวเดินเข้ามาพร้อมกับคุณแม่ของคุณหมอแบคฮยอน ข้างๆกันนั้นเป็นครอบครัวฝรั่ง...เดี๋ยว! นั่นแด๊ดดี้เจ้าหมูหัวขโมยในครัวนี่นา

 

“ วันนี้ฉันให้คนทำอาหารจานพิเศษให้ด้วย ไม่รู้จะชอบกันมั้ย”

“ อยู่ที่แอชเชอร์คนเดียวแล้วล่ะครับ ท่านเจ้าสัว”

“ นั่งสิๆ”

“ ฮยอง ชานฮยอง”

 

ผมโบกมือบ๊ายบายกลับไป แอชเชอร์นั่งบนตักของคุณริคกี้ คิมที่ผมเพิ่งทราบชื่อ เด็กน้อยมองกุ้งอบชีสในจานตาโตเลยล่ะ

 

“ อาหารคืออะไรครับ”

“ สปาเก็ตตี้กิมจิกุ้งอบชีสครับ”

“ แอชเชอร์ไม่ทานกิมจิ”

 

สิ้นประโยคว่าแอชเชอร์ไม่ทานกิมจิผมก็นิ่งไปเลย สปาเก็ตตี้กิมจิ...แล้วคนไม่ชอบกิมจิจะกินได้อย่างไร

 

“ ชานฮยอง อุ้มๆ”

“ แอชเชอร์อยู่นิ่งๆสิลูก”

“ หาชาน ปล่อย”

 

คุณริคกี้ คิมมองก่อนจะปล่อยให้ลูกชายตัวน้อยวิ่งมาหาผมที่ยืนรออยู่ แอชเชอร์หัวเราะคิกคักชอบใจที่ผมอุ้มแกขึ้นมา แถมยังยื่นปากมาใกล้ๆอีก

 

“ จุ๊บๆ ชาน จุ๊บ”

 

จุ๊บ!

 

“ แฮ่ หนม”

“ ทานอาหารก่อนแล้วจะให้หนม”

“ เอาหนม”

“ แอชเชอร์ชอบชีสมั้ยครับ”

“ ช๊อบ!

 

ผมนั่งลงที่โต๊ะวีไอพี จับเจ้าหมูน้อยนั่งตักดีๆแล้วตักกุ้งอบชีสป้อน แอชเชอร์อ้าปากรับแล้วก็เคี้ยวตุ้ยๆดูอร่อยเชียว มือเล็กคอยจะคว้าช้อนจากมือผมตลอดแต่ผมก็ชูมันไว้สูงๆ

 

“ แอชเชอร์ อ้าม”

“ อ้ำ!

 

สปาเก็ตตี้กิมจิโดยฝีมือเชฟชานเข้าปากหมูน้อยแอชเชอร์ไปแล้วครับ เคี้ยวไม่หยุดเลยด้วย

 

“ อีก อีก”

“ จับส้อมไว้แล้วม้วนแบบนี้”

 

มือของแอชเชอร์จับส้อมแล้วทิ่มลงไปบนจานสปาเก็ตตี้ ผมวางมือทับลงไปประคองให้มือเล็กม้วนเส้นในจาน

 

“ ม้วน ม้วน”

“ อ้าม”

“ อ้าม”

 

เราผลัดกันป้อนผลัดกันเล่นราวกับตรงนี้มีแค่ชานฮยองกับเจ้าหมูน้อยแอชเชอร์ จนเวลาผ่านไปหลายนาที ทั้งสปาเก็ตตี้กิมจิทั้งกุ้งอบชีสก็เกลี้ยงจานไม่มีเหลือ

 

“ เอาม้วนอีก”

“ หมดแล้วครับ บ๋อเบ๋”

“ บ๋อเบ๋ คิกๆ”

“ ไปหาแด๊ดดี้เร็ว แด็ดดี้รออยู่นะ”

“ แด๊ดดี้”

 

ผมส่งแอชเชอร์ให้กับคุณริคกี้ที่มองพวกเราอึ้งๆแล้วก็ยิ้มให้ผม

 

“ ผมเพิ่งจะเห็นลูกชายทานกิมจิเป็นครั้งแรก ทำยังไงแกก็ไม่ทานเลยแต่คุณทำได้”

“ ขอบคุณครับ”

“ ผมต้องขอบคุณคุณด้วยเช่นกันครับ ดูเจ้าตัวเล็กจะชอบคุณด้วย”

“ แกหลงเข้ามาในครัวตอนผมทำอาหารน่ะฮะเลยได้เล่นกันนิดหน่อย”

“ ชานฮยอง หนม หนม”

“ ครับคนเก่ง เดี๋ยวไปเอาขนมมาให้นะ”

 

พุดดิ้งคัสตาร์ดผลไม้สดถูกเสิร์ฟเป็นจานสุดท้ายในค่ำคืนนี้ ผมเดินเอามาให้แอชเชอร์ด้วยตัวเองเลยนะ เจ้าหมูนั่งตักคุณพ่อใช้ช้อนเล็กค่อยๆตักพุดดิ้งเข้าปาก

 

“ หย่อย”

“ หย่อยก็กินเยอะๆนะครับแอชเชอร์”

“ ชานฮยอง อ้าม”

“ อ้าม”

 

อีกชั่วโมงกว่าๆงานเลี้ยงก็จบลง ทุกคนกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่าอาหารในวันนี้อร่อยมาก มีบางคนถามท่านเจ้าสัวว่าใครเป็นคนทำ ท่านก็ได้แต่ส่งยิ้มกลับไปไม่บอกว่าเป็นผม ส่วนแขกวีไอพีดูจะพอใจทั้งอาหารทั้งตัวผมเลยล่ะ จะปีนขึ้นมาขี่คอผมให้ได้เลยเนี่ย

 

“ นี่เจ้าหมู เดี๋ยวตกนะ”

“ ไม่ตก”

“ แอชเชอร์จับดีๆนะ ตกลงมาชานฮยองของเราร้องไห้แน่ๆ”

“ แบคฮยอนอ่า”

“ คิก..ไปสนิทกันเองนี่ เอ้าๆ ช็อกโกแลตเปื้อนหน้าชานฮยองแล้วครับแอชเชอร์”

“ ย๊า”

“ คิกๆ หนม หนมหย่อย”

 

โอเค...นอกจากปาร์คชานยอลจะเป็นแฟนของลูกชายคนเล็กของเจ้าสัวอู๋ เป็นเชฟ เป็นพ่อบ้าน ปาร์คชานยอลยังเป็นพี่เลี้ยงเด็กได้อีกด้วย ไม่สิ...พี่เลี้ยงหมูมากกว่า -(00)- 











เม้นท์ด้วยเนอะ บัยส์!


#ชานส่งปิ่นโต

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

778 ความคิดเห็น

  1. #734 Linseyyy13 (@Linseyyy13) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 มกราคม 2560 / 11:36
    แอชเชอร์น่ารัก!!
    #734
    0
  2. #720 Clothia (@mint-unfear) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 09:28
    ซูเปอร์ชานนยอล
    #720
    0
  3. #704 sarunpron (@gee123456) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 22:05
    ชานเป็นได้ทุกอย่างง
    #704
    0
  4. #673 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 19:43
    ภารกิจนี้ผ่านสินะะะะะะ
    #673
    0
  5. #641 ฺByunB_PCY (@4869-1412) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2558 / 23:38
    หนม หนม หนมมมมม ช็อกโกแลตตตตต ชานฮยองงงง #โรคจิต
    #641
    0
  6. #616 กิกิ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 17:56
    หนม หนม

    กินหนมด้วย

    ถ้ามีแฟนแบบชานยอลนี่อ้วนแน่ๆ
    #616
    0
  7. #607 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 18:54
    แอชเชอร์หนมหนมอย่างเดียวเลยย
    #607
    0
  8. #530 PshadeOfNattanicha (@saisaigetae) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 17:13
    อิพี่ชานนนนทำไมมึงเก่งงงงง ง่อววว ยินดีด้วยยยยป่านภารกิจแล้วน้าาาา ไม่รู้จะมีอีกกี่ภารกิจเนี่ย ชานสู้ๆ
    #530
    0
  9. #474 Ploy Thanaporn (@baekhyun_ploy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 23:33
    แอชเชอร์น่ารักกกกกกก>< เข้ากับชานได้พอดีเลยเนอะ55555น่ารักง่าาาา
    #474
    0
  10. #434 Pe' earn (@sawasdeebutter) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มีนาคม 2558 / 20:28
    นี่หลงคุณหมออ่ะ หลงมากกกกกกกกกก

    ตอนแรกจะเอาชานยอล ตอนนี้ขอแบคฮยอนเถอะ น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก


    'ฝันดีครับแบคฮยอนของชาน' อร๊ายยยยยยยยยยยยยยย -///////-


     


    นึกว่าแขกพิเศษที่ไหน แหม่ๆๆ หมูน้อยนี่เองงงงงงงง น่าร๊ากกกกกกกกกกดก

    #434
    0
  11. #395 What`What (@fernja001) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:04
    เย้ๆๆๆๆๆ ชานยอลเก่ง ๆๆๆ
    #395
    0
  12. #370 chanbaek (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 20:32
    แอชเชอร์นี่เห็นของกินไม่ได้จริงๆเนอะ
    #370
    0
  13. #357 -[**Jha...JaA**]- (@mamipokoz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 21:09
    ชานยอลเป็นพ่อมดจริงๆสินะ จัดการได้ทุกอย่างเลย 5555 ขนาดแอชเชอร์ยังอยู่หมัด แต้จริงๆแล้วเหมือนแบคชะมะ กินอย่างเดียว 5555 #นี่เราหิวจริงๆนะ 5555
    #357
    0
  14. #339 ทีมชานแบค (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 17:02
    ขำเจ้าลูกหมู 5555555555



    พระเอกของเราทำได้ทุกอย่างจริงๆ
    #339
    0
  15. #338 เมนคริสกิ๊กโด้ (@krisdo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 23:37
    แอชเชอร์คือลูกของชานเเบคนี่เอง แหม
    #338
    0
  16. #335 month10 (@beitoeynp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 20:58
    ชานแกเก่งอะ
    #335
    0
  17. #333 beagleyoda614 (@yoda61) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 00:37
    แอชเชอร์น่าร๊ากกกกกกก คุณหมอกับชานฮยองก็น่ารัก เมื่อไหร่จะรวมเล่มละ รออยู่น้าาาาา
    #333
    0
  18. #332 isakup_ (@ploynim) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 00:01
    ชานเลี้ยงเด็กนี้ดูน่ารักอ่ะ55555555555
    #332
    0
  19. #331 Honda Kuku (@baekhon9200) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 22:07
    ชอบโมเม้นของชานตอนเลี้ยงเด็กอ่า >< แต่งแบบนี้อีกนะคะไรท์ 5555
    #331
    0
  20. #330 thedreamer (@guitardreamer) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มกราคม 2558 / 21:58
    อยากให้แบคท้องง่ะะะะะะะะะ
    #330
    0
  21. #329 Parkpum (@parkpum002) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 21:56
    จะไปหาแฟนแบบพี่ชานได้ที่ไหน 7-11มีขายมั้ยอ่ะ
    #329
    0
  22. #328 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 19:59
    แอชเชอร์น่ารักอ่ะ
    #328
    0
  23. #327 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 14:31
    ที่แท้ก็แอชเชอร์นี่เอง เชฟชานผ่านแน่ๆ พันเปอร์เซ็นเลย 
    อ่านตอนนี้หิวเลยอ่ะ
    #327
    0
  24. #326 baek_bc (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 09:53
    กรี๊ดดดดดดดชานยอลลลลล♡♡♡
    #326
    0
  25. #325 พีแอลซารัง (@hormok) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 08:46
    น่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก พิชานเปนผู้ชายอบอุ่นนนนน
    #325
    0