{fic exo} Lunchbox Boy - chanbaek - (end.)

ตอนที่ 30 : - 26 -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2555
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    27 มี.ค. 58

 

 

 

-26-

 

Chanyeol

เข็มนาฬิกาตีเลขบอกเวลาตีหนึ่งครึ่ง ผมถอดแว่นสายตาที่สวมอยู่วางลงบนโต๊ะก่อนจะยืดแขนจนสุดเพื่อคลายอาการปวดเมื่อยที่เข้าเล่นงานทันทีที่ขยับตัว สายตาที่สั้นกว่าสี่ร้อยเห็นก้อนกลมที่นอนขดอยู่บนเตียงลางๆแต่กลับมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าก้อนนั้นคือคุณหมอแบคฮยอน

 

“ อือ...”

 

เสียงครางอือพลางขยับตัวเข้าหาผมที่สอดตัวเข้าไปในผ้าห่มบนเตียงหลังเดียวกัน แบคฮยอนดื้อที่หนึ่งเลย ให้ตายเถอะ!  บอกว่าไม่ต้องมาค้างก็ไม่ยอมเชื่อกัน ขนเสื้อผ้ามานอนด้วยทุกคืนจนผมแทบไม่ได้ทำงาน

 

“ ชานทำให้ตื่นรึเปล่าครับ”

“ เปล่า กี่โมงแล้ว”

“ ตีหนึ่งครึ่งแล้วครับ นอนต่อเถอะนะแบคฮยอน”

“ อื้อ”

 

ร่างบางเลื่อนตัวขึ้นหอมปลายคางผมทั้งที่ตายังปิดอยู่ก่อนจะกลับไปนอนซบอกเหมือนเด็กๆ ผมกดจูบลงบนหน้าผากเนียนใส่พลางเลื่อนผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเราสองคนไว้

 

 

นาฬิกาปลุกแผดเสียงดังไปทั่วห้อง ผมหันไปกดปิดมันก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นเพราะไม่อยากกวนเวลานอนของอีกคน รีบเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะเช้านี้มีคลาสเรียนวิชาสำคัญ ต้องขอบคุณคยองซูรวมถึงคิมจงอินด้วยที่คอยช่วยเหลือผมตลอดช่วงที่กำลังทำภารกิจ

 

คนตัวเล็กด้านหลังขยับตัวเล็กน้อยก็ตื่นขึ้น แบคฮยอนลุกขึ้นนั่งบนเตียงของผม ผมสีน้ำตาลเข้มชี้ฟูไม่เป็นทรง ปากเล็กหาววอดอย่างน่าเอ็นดู

 

“ กี่โมงแล้วเนี่ย”

“ เจ็ดโมงครับ แบคฮยอนไม่มีเคสตอนเช้า นอนต่อก็ได้นะ”

“ ไม่เอาอ่ะ แล้วนี่จะไปเรียนแล้วหรอ”

“ ครับ เช้านี้มีคลาสสำคัญน่ะ ขาดไม่ได้”

“ อ่อ งั้นรอด้วยสิ ไปส่งที่คอนโดหน่อย”

 

แบคฮยอนตวัดผ้าห่มก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องน้ำในห้องนอน ผมที่แต่งตัวเสร็จแล้วคว้ากระเป๋าและชีทเรียนออกมาด้านล่างเพื่อทำอาหารเช้าโดยไม่ลืมบอกแบคฮยอนว่าให้รีบตามก่อนอาหารจะหมด

 

“ มอร์นิ่งครับม๊า”

“ จ้าลูกชาย”

 

ผมหอมแก้มม๊าที่กำลังจดรายการของสดที่ซื้อวันนี้ก่อนจะเดินเข้าไปเตรียมอาหารเช้าในครัว เช้านี้คงต้องทำสำหรับห้าที่ รวมแบคฮยอนไปด้วย

 

“ อรุณสวัสดิ์ครับคุณน้า”

“ แหมวูบิน ทำไมไม่เรียกม๊าเหมือนหนูแบคฮยอนล่ะลูก”

“ ยูราล่ะครับ”

“ ยังไม่ลงมาเลย อยู่ทานมื้อเช้าด้วยกันก่อนนะ”

“ ขอบคุณครับ”

 

เสียงทุ้มของอาจารย์คิมวูบินทำเอาคิ้วผมกระตุกแต่เช้า ให้มันได้แบบนี้สิ มีมารแต่เช้าเลย

 

“ อ้าวชานยอล”

“ ...”

“ มีอะไรให้ช่วยมั้ย”

“ เชิญด้านนอกดีกว่าครับอาจารย์”

“ อ่า งั้นไม่กวนก็ได้”

 

ผมทำผัดอกไก่กับซุปง่ายๆเพราะที่บ้านชอบทานข้าวเป็นอาหารเช้ามากกว่าอเมริกันเบรคฟัดส์ที่คนเมืองนิยมกัน อาหารสองอย่างพร้อมเครื่องเคียงวางลงบนโต๊ะในร้านพร้อมกับถ้วยข้าวสวยอีกหกใบ แบคฮยอนถือกระเป๋าลงมาจากด้านบน เดินเข้ามาหาผมแล้วหอมแก้มหนึ่งทีก่อนจะยื่นแก้มป่องมาให้หอมตอบ

 

“ มอร์นิ่งครับเด็กส่งปิ่นโต”

“ มอร์นิ่งครับคุณหมอ”

“ สวีทกันจัง”

“ อรุณสวัสดิ์ครับพี่ยูรา อ่า...พี่วูบินด้วย”

 

คุณหมอทักทายอาจารย์วูบินก่อนจะนั่งลงข้างๆผม เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้าก็ลงมือทานอาหารเช้าด้วยกัน นานๆจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาในมื้อเช้าแบบนี้ บางทีป๊ามีเวรดึกก็ไม่กลับบ้าน นอนค้างที่โรงพยาบาลหรือบางทีผมก็ตื่นสาย

 

“ ไปก่อนนะครับ”

 

ผมและเจ้เข้าไปหอมแก้มม๊าคนละข้างก่อนจะเดินออกจากร้านไปขึ้นรถ อาจารย์วูบินหันมายิ้มให้แต่ผมเพียงแค่ส่งสายตานิ่งๆกลับไป

 

“ เสียมารยาทน่ะชานยอล”

“ ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย”

“ พี่เขายิ้มให้ นายก็ควรจะยิ้มตอบสิ”

“ ไม่อ่ะ ชานไม่ชอบ”

 

เมอร์เซเดสสีดำคันหรูเร่งเครื่องแซงมาเซราติของแฟนพี่สาวด้วยความไม่พอใจส่วนตัว ผมไม่ได้อคติขนาดนั้นหรอกแต่ยังทำใจยอมรับไม่ได้ก็แค่นั้น ไม่ได้ขัดอะไรถ้าพี่สาวจะตกลงคบกับคิมวูบิน...เราฝ่ารถติดตอนเช้ากว่าครึ่งชั่วโมงก็มาถึงคอนโดของคนรัก

 

“ ตั้งใจเรียนนะ ห้ามหลับด้วย”

“ คร้าบ กลางวันนี้อยากได้ปิ่นโตรึเปล่า”

“ ไม่เป็นไร นายเรียนเสร็จกี่โมง”

“ น่าจะเที่ยงนะครับ ถ้าไม่มีงานอะไรต่อ”

“ งั้นเจอกันที่ยูชานตอนเย็นเลยก็ได้”

“ ให้ชานมารับมั้ย”

“ ไม่ต้องๆ วันนี้มีผ่าตัดตอนบ่ายไม่รู้จะเสร็จเมื่อไร”

“ ง่า งั้นเสร็จแล้วโทรหาชานนะครับ”

“ ไปแล้วนะ”

 

แบคฮยอนหอมแก้มผมก่อนจะลงไปจากรถ รีบวิ่งเข้าคอนโดไป ผมเข้าเกียร์ออกรถอีกครั้งเพื่อไปที่มหาวิทยาลัย มาถึงก็เกือบสายแล้วที่จอดรถถึงได้หายากแบบนี้

 

“ ชานยอล ทางนี้”

“ ไม่เจอกันไม่กี่วัน อ้วนขึ้นป่ะเนี่ย”

“ มึงนั่นแหละที่หยาบคายขึ้น”

 

คยองซูปัดมือผมที่จับเหนียงใต้คอมันอย่างไม่ใยดีแถมค้อนวงใหญ่มาให้อีกด้วย

 

“ ฮ่าๆ ไม่เครียดดิคยองซู”

“ ภารกิจจะเสร็จยังวะ”

“ ยังเลยแต่ก็เหลือไม่เยอะแล้ว”

“ เตี่ยพี่หมออย่างโหดอ่ะ เรายังเรียนไม่จบเลยนะ เอางานยากมาให้ทำละ”

“ แต่มันก็ไม่ได้หลุดจากพื้นฐานที่เราเรียนนะ”

“ จ่ะ คนเก่งของพี่หมอ”

“ พวกมึงหยุดคุยกันซักทีได้ป่ะ กูจะนอน”

 

จุนอีที่นั่งอยู่ด้านหน้าหันมาเหวี่ยงใส่ก่อนจะฟุบหลับเหมือนเดิม ผมมองหน้ากับคยองซูปลงๆแล้วให้ความสนใจกับอาจารย์ด้านหน้าที่เริ่มสอนได้สิบนาทีแล้ว

 

คลาสเรียนจบลงที่เวลาเที่ยงครึ่ง ปล่อยเลทตั้งครึ่งชั่วโมงเลยอ่ะ ผมเก็บของใส่กระเป๋าแล้วรีบเดินออกจากห้องไม่ลืมที่จะบอกเพื่อนสองคนว่าขอกลับก่อน คยองซูแค่พยักหน้าให้ส่วนจุนอีที่เพิ่งตื่นก็ได้แต่มองตาปรือ...หลังจากกลับมาก็รีบเปลี่ยนชุดแล้วถอดคอนแทคเลนส์ที่ใส่ประจำเก็บไว้ที่เดิม ก่อนจะเปิดงานที่ค้างไว้แล้วลงมือทำต่อให้จบ

 

 

 

Baekhyun

ผมเดินออกจากห้องผ่าตัดตอนเวลาหกโมงเย็นที่ฟ้าเริ่มมืดและอากาศก็เย็นลงแล้ว รีบเปลี่ยนชุดผ่าตัดสีฟ้าเป็นชุดทำงานตามเดิมก่อนจะรีบออกจากห้องแต่ก็เจอกับเด็กชาไข่มุกซะก่อน

 

“ พี่หมอ เห็นพี่ลู่หานมั้ย”

“ มีอะไรรึเปล่า”

“ นี่อ่ะ เขาลืมไว้”

“ ลืมกล่องคุกกี้เนี่ยนะ?”

“ ก็..ก็ซื้อแล้วลืม”

“ อ๋อ”

“ ว่าไงฮะ เห็นมั้ย?”

“ น่าจะยังไม่ออกเวรนะ ชั้นสิบ”

“ ขอบคุณครับ”

 

เซฮุนโค้งให้ผมก่อนจะเดินสวนเข้าไปในโรงพยาบาล ผมออกจากโรงพยาบาลขึ้นรถก่อนจะรีบตรงมายังร้านยูชาน ชานยอลชอบบอกว่าผมน่ะดื้อ วันที่ขนเสื้อผ้ามานอนด้วยก็โดนเด็กส่งปิ่นโตบ่นชุดใหญ่ เขาเป็นห่วง..ผมรู้ แต่ผมเองก็ห่วงเขาเหมือนกัน ในระหว่างทำภารกิจผมจะไม่มีทางให้หมอนั่นป่วยเด็ดขาด

 

ห้องนอนของปาร์คชานยอลดูรกขึ้นอีกระดับเพราะหนังสือต่างๆที่วางอยู่บนพื้น ร่างสูงของคนรักฟุบหลับคาโต๊ะเขียนหนังสือที่มีเอกสารกองอยู่ข้างๆ มือใหญ่ของเขายังคงกำปากกาไว้แน่น บนใบหน้าหล่อก็ยังมีแว่นตาสวมค้างอยู่

 

“ ชานยอล ชานยอล”

“ ....”

“ ตื่นก่อน นอนแบบนี้เดี๋ยวก็ปวดหลังหรอก”

“ อือ”

“ ไปนอนดีๆสิ”

“ กลับมานานรึยังครับ”

 

เสียงแหบๆของชานยอลเริ่มทำผมใจไม่ดี คงเพราะเพิ่งตื่นนอนล่ะมั้ง...มือที่กำปากกาไว้เมื่อกี้ถอดแว่นออกแล้วขยี้ตาเบาๆปรับกับแสงไฟในห้อง

 

“ ไม่สบายรึเปล่า”

“ ไม่ครับแต่มึนๆนิดหน่อย”

“ ไหน”

 

ผมนั่งลงบนตักของชานยอลโดยหันหน้าเข้าหา จับศีรษะที่ใหญ่กว่าตนให้หน้าผากเราสองคนแนบกัน ชานยอลกระพริบตาปริบๆแล้วยิ้มร้ายก่อนจะเคลื่อนมาจูบผมเบาๆ...แต่กลับร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ

 

ริมฝีปากของเราบดเบียดเข้าหากันราวกับโหยหามานาน มือข้างหนึ่งของชานยอลรวบเอวผมเข้าไปใกล้ ส่วนอีกข้างก็กดท้ายทอยให้ชิดกันมากขึ้น ผมเองก็โอบรอบคอเขาไว้เช่นกัน...ไม่รู้ว่าเราจูบกันเนิ่นนานเท่าไรแต่หัวใจผมยังคงเต้นรัวแม้เขาจะถอนจูบไปได้สักพักแล้ว

 

“ เล่นอะไรเนี่ยแบคฮยอน”

“ นายนั่นแหละ เล่นอะไร”

“ ปากบวมเลยอ่ะ ขอโทษนะ”

 

นิ้วโป้งของเจ้าของตักถูกส่งมาเช็ดที่ริมฝีปากผมเบาๆแถมยังโน้มลงมาหอมแก้มอีก แล้วผมหลวมตัวจูบกับชานยอลไปได้ยังไงเนี่ย

 

“ ไม่เป็นอะไรแล้วมั้งแบบนี้ สบายดีสุดๆ”

“ แฮ่”

“ ไม่ต้องมายิ้มเลยปาร์คชานยอล”

 

ผมถูกยกตัวขึ้นเล็กน้อยให้หันหน้าไปทางโต๊ะเขียนหนังสือ แรงกอดจากด้านหลังทำให้ผมต้องหันหน้าไปมองเขา ชานยอลวางคางลงบนไหล่ข้างหนึ่งพลางหลับตาพริ้ม

 

“ ชานใกล้ปิดภารกิจแล้วนะ”

“ อื้อ”

“ คุณหมอต้องมีรางวัลให้ชานนะครับ”

“ ได้คืบจะเอาศอกหรอปาร์คชานยอล”

“ แหะๆ นิดเดียวเอง”

 

ชานยอลหัวเราะชอบใจอย่างกับเด็กๆ ผมละความสนใจกับเก้าอี้ส่วนตัวที่นั่งอยู่มาดูเอกสารต่างๆตรงหน้าแทน การตรวจสอบบัญชีที่ชานยอลทำถูกเก็บเป็นปึกไว้อย่างดี มีลายมือจากปากกาน้ำเงินบนกระดาษตามที่เตี่ยบอกว่าไม่ให้ใช้โปรแกรมใดๆ และกระดาษทดอีกหลายใบที่มีรอยขีดเขียน เลขหลายหลักน่าเวียนหัวเสียจริง ผมว่านี่แหละที่ทำให้งานมันยากขึ้นแต่ปาร์คชานยอลกลับทำได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

 

“ เตี่ยใจร้ายจัง”

“ เพราะท่านรักคุณหมอมากไงล่ะครับ”

“ นายก็คงรักฉันมากเหมือนกันใช่มั้ยถึงยอมทำขนาดนี้”

 

ผมเอนพิงอกแกร่งของชานยอล ไม่อยากยอมรับเลยว่ารู้สึกดีแค่ไหนที่เขาทำเพื่อผมขนาดนี้ทั้งที่ผมเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรมากมาย ทั้งดื้อทั้งเอาแต่ใจแต่เขาก็ยังรักผมขนาดนี้

 

“ เฮียเฟยจะมาเอางานเมื่อไร”

“ มะรืนเย็นครับ”

“ แล้วกี่วันกว่าจะรู้ผล”

“ น่าจะสองสามวันนะครับ”

“ โห นานจัง”

 

ชานยอลยังคงเล่นแหวนสายกีตาร์ของเขาที่มือผมไม่หยุด ผมกลัวทำมันหายเลยใส่ติดตัวไว้ตลอดยกเว้นตอนอาบน้ำกับเข้าห้องผ่าตัดหรือบางครั้งที่ตรวจคนไข้

 

“ หลังส่งภารกิจแล้ว ไปเที่ยวกันมั้ยครับแบคฮยอน”

“ เอาสิ ไปไหนดีล่ะ”

“ คุณหมอยากไปไหนเป็นพิเศษรึเปล่าครับ”

“ อืม..ไม่รู้อ่ะ คิดไม่ออก”

“ ไปตลาดสดกันดีมั้ยแล้วก็กลับมาย่างเนื้อกินกัน”

“ เอา!

“ ตอบเสียงดังฟังชัดเชียวนะครับ”

“ ก็ชานจะทำของกินนี่ เนอะ”

“ หอมแก้มชานทีนึงก่อน”

 

ผมไม่ลังเลที่จะหันไปหอมแก้มของชานยอลฟอดใหญ่ทั้งสองข้างจนชื่นใจทั้งคนหอมคนถูกหอม ชานยอลหัวเราะชอบใจแล้วปล่อยผมลงจากตัก ผมเอนหลังลงบนเตียงนอนสีน้ำเงินเข้มของชานยอล ทอดสายตาไปยังร่างสูง

 

“ อยากช่วยอ่ะชานยอล”

“ ไม่ใช่ทางคุณหมอหรอก เชื่อชานสิ”

 

ร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะเขียนหนังสือหันมายิ้มให้ก่อนจะกลับไปทำงานต่อ ส่วนผมที่ได้เอนหลังก็เขยิบตัวขึ้นไปหนุนหมอนใบโต ใช้เท้าเกี่ยวผ้าห่มขึ้นมาเพราะขี้เกียจจะลุกแล้ว พลิกตัวตะแคงไปทางชานยอลที่กำลังนั่งกดเครื่องคิดเลขอย่างเอาเป็นเอาตาย ผมสีดำสนิทนั้นไม่ได้ถูกเซตอย่างที่เจ้าตัวชอบทำ ไหล่กว้างของเขา มัดกล้ามตรงแขนแกร่งสองข้างนั่นด้วย ชานยอลไม่ได้มีดีแค่หน้าตา หุ่นเขาก็ดีมากจนผมอิจฉาแต่กลับไม่ชอบที่ใครต่างพากันมองเขา

 

“ แบคฮยอนครับ...”

“ อือ”

“ จะหลับแล้วล่ะสิ”

“ อือ”

“ งั้นชานเสร็จงานแล้วจะปลุกนะครับ”

 

ผมซบลงกับหมอนของชานยอลที่มีกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มหอมชวนให้ฝันดี กับผ้าห่มผืนหนาที่ให้ความอบอุ่นไม่แพ้อ้อมกอดของชานยอลเลย

 

.

.

 

หลังจากนั้นไม่กี่วันเฮียเฟยหลงก็มารับเอกสารภารกิจทั้งหมดกลับไปพร้อมกับลูกน้องอีกสองคน ส่วนผลของภารกิจนั้นเตี่ยจะเป็นคนบอกเอง ...วันนี้ผมกับชานยอลจึงออกมาตลาดสดด้วยกันเพื่อเลือกของสำหรับปาร์ตี้เนื้อย่างวันนี้ ฉลองที่หมดภารกิจสักที ส่วนผลของมันน่ะช่างมันก่อนเถอะ

 

“ ชานยอล อยากกินอันนั้น”

“ ไหนครับ”

“ นู่นๆ”

 

ชี้ไปทางร้านขายปลาที่พ่อกำลังแล่เนื้อปลาตัวใหญ่อยู่ ผมกวาดตามองแผงปลาที่มีปลาหลากหลายชนิดนอนเรียงกันแล้วก็ได้แต่คิดว่าถ้าเลือกสักตัวไปทำปลาเผาคงจะดีไม่น้อย

 

“ ทำปลาเผาด้วยดิ อยากกินอ่ะ”

“ แต่เนื้อที่ซื้อมาก็เยอะแล้วนะครับ”

“ โห่ อยากกินอ่า”

“ ถ้ากินไม่หมดนะ ชานจะตี”

“ หมดซี่ ซื้อนะๆ”

 

สุดท้ายชานยอลก็ใจอ่อนเลือกปลาขนาดพอดี ชี้บอกพ่อค้าพร้อมกับจ่ายเงินให้ เราเดินออกมาจากโซนของสดมาตรงที่ขายขนมหวานแทน ขนมโบราณหน้าตาน่ากินกำลังดึงดูดใจผมสุดๆ

 

“ เลือกมาแค่สองอย่าง แค่สองอย่างนะครับคุณหมอ”

“ ครับผม”

 

ผมยืนมองขนมพวกนั้นพลางใช้ความคิดว่าควรเลือกอันไหนดี ฮื่ออ! น่ากินทุกอันเลย

 

“ สามได้มั้ย”

“ ไม่ครับ แค่สอง”

“ งื้อ”

“ ถ้าไม่รีบเลือก เดี๋ยวชานเปลี่ยนใจนะ”

 

สุดท้ายผมก็เลือกขนมแค่สองอย่าง คุณป้าแม่ค้ายิ้มให้อย่างใจดีก่อนจะหยิบขนมแถมมาให้ ชานยอลส่ายหน้ายิ้มๆแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร หลังจากซื้อของครบทุกอย่างแล้วจึงกลับมาที่ยูชาน

 

“ ผมเอาเนื้อไปหมักก่อนนะครับ”

“ เดี๋ยวช่วย”

“ กลับมาเหนื่อยๆ แบคฮยอนพักดีกว่า”

“ อ่า งั้นมีอะไรให้ช่วยก็เรียกนะ เดี๋ยวกินขนมรอ”

“ คร้าบ”

 

ชานยอลหายเข้าไปในห้องครัวพร้อมกับถุงวัตถุดิบมากมายที่เราซื้อมา เมื่อก่อนผมไม่ชอบเดินตลาดสดเพราะมันแออัดแถมมีกลิ่นไม่ดี อากาศก็ร้อนด้วยแต่ตอนนี้ผมกลับชอบที่จะเดินจับจ่ายซื้อของในตลาดสดมากกว่าซูเปอร์มาร์เก็ต โดยเฉพาะตอนที่เลือกดูของกับชานยอล

 

 

 

 

Chanyeol

เย็นนั้นเรามีปาร์ตี้เนื้อย่างกันที่ร้านยูชาน ม๊าปิดเร็วกว่าปกติแล้วแบคฮยอนก็ชวนคยองซูมาด้วย เขาบอกว่าเพราะคยองซูเช็คชื่อแทน ผมถึงมีเวลาทำภารกิจจนเสร็จ อ่ะ..ยอมก็ได้

 

“ มึง อย่าโยน!

 

ฟู่วว!

 

เสียงน้ำหมักจากเนื้อไหลผ่านลงตะแกรงลงไปบนไฟร้อนๆเพราะคยองซูเล่นโยนลงไปแบบนั้น แถมยังหัวเราะคิดคักเหมือนเด็ก

 

 “ ไปเลย ไปช่วยคุณหมอทำสลัดก่อนกูจะเอาที่คีบเนื้อตีหน้ามึง”

“ ใจร้ายชิบหาย นี่กูอุตส่าห์เช็คชื่อแทนมึงเชียวนะ”

“ ทวงจังเลยบุญคุณเนี่ย จงอินมานี่”

“ ครับพี่”

 

เด็กวิศวะเครื่องกลวิ่งมาทางผมทันทีที่เรียกชื่อ มีคยองซูที่ไหนก็ต้องมีจงอินที่นั่น เป็นแฟนกันแต่ตัวติดกันยังกับฝาแฝด

 

“ มาช่วยฉันย่างเนื้อ เอากุ้งลงฝั่งนั้น”

“ แล้วกูอ่ะชานยอล”

 

ผมหันไปทางคยองซูที่ยังทำหน้างอไม่เลิกตอนผมไล่ไปหาคุณหมอ ก่อนจะยกที่คีบเนื้อขึ้นขู่

 

“ ไปหาคุณหมอ ไม่งั้นกูตีจริงๆนะ”

“ ทีกับเพื่อนนี่โหดจังวะ กับพี่หมอมึงนี่หงอเชียว”

“ เดี๋ยวเถอะมึง”

 

เพื่อนตัวเตี้ยแลบลิ้นล้อเลียนก่อนจะวิ่งเข้าไปช่วยคุณหมอที่กำลังทำสลัดในร้าน ตอนนี้เราอยู่ที่ลานเล็กๆหลังร้านที่มีพื้นที่พอให้วางเตาย่างเนื้อและแคร่ไม้ตัวใหญ่สำหรับนั่งเล่น

 

“ ถ้าโยนเนื้อลงบนเตาแบบคยองซูอีกคน ได้มีเรื่องกันแน่จงอิน”

“ โห่ย ผมไม่ทำหรอกน่า”

“ เล่นเป็นเด็กๆไปได้ ถ้าร่วงลงไปก็เสียของหมด”

“ บ่นอะไรน่ะปาร์คชานยอล”

“ คุณหมอ”

 

แบคฮยอนเดินเข้ามาหาพร้อมกับชามเล็กที่ใส่สลัดไว้ในมือ มองเนื้อย่างบนเตาตาวาว ...หอมล่ะสิ หิวล่ะสิ

 

“ น่ากินจัง แล้วปลาเผาล่ะ มีมันเผาด้วยใช่มั้ย”

“ ครับผม มีทุกอย่างที่แบคฮยอนอยากกินเลย”

“ นายเก่งจัง นี่ๆ เอาสลัดมาให้ชิมล่ะ”

“ แต่มือผมเปื้อน”

“ ก็จะป้อนนี่ไง”

 

ผมยิ้มรอคนตัวเล็กที่กำลังใช้ส้อมตักสลัดในถ้วยมาป้อน พอสลัดเข้าปาก ไอ้เด็กตรงหน้าก็เริ่มกวนประสาททันที

 

“ พี่คยองซู! อินนี่อยากกินสลัดบ้าง เอามาป้อนอินนี่บ้าง”

 

คยองซูรีบพาร่างกลมๆของตัวเองมายืนข้างจงอินพร้อมกับชามเล็กใส่สลัดเหมือนกับในมือของแบคฮยอน ไอ้พวกนี้นิ -*-

 

“ อยากชิมสลัดหรอจงอินนี่”

“ คร้าบ แต่มือผมเปื้อน”

“ ก็จะป้อนให้นี่ไง อ้ามมม!

 

แบคฮยอนมองสองคนนั้นแล้วก็ยิ้มขำต่างจากผมที่คิ้วกระตุกเตรียมมือลั่นเอาที่คีบเนื้อตีสองคนนั้น

 

“ เล่นอะไรกันก็ไม่รู้สองคนนี้”

“ ชานยอลโหดกับผมตลอดเลยพี่หมอ โหดกับจงอินด้วย นี่ผู้มีบุณคุณนะๆ”

“ คุณหมอดูดิ คยองซูขี้ฟ้องที่สุดอ่ะ”

“ เอาน่าๆ อย่าทะเลาะกันสิ คยองซูก็อย่ายั่วโมโหชานยอลนักเลย”

“ ผมเปล่าเลยนะพี่หมอ!

“ พอแล้วๆ เดี๋ยวไม่ได้กินเนื้อย่างนะ”

 

ค่ำนั้นทุกคนร่วมวงกินเนื้อย่างและสารพัดอาหารที่เราช่วยกันเตรียม แบคฮยอนฟาดปลาเผาคนเดียวไปครึ่งตัว เล่นเอาผมงงเหมือนกันแต่เขาบอกเองว่าอยากกิน คงอยากจริงๆนั่นแหละ ส่วนจงอินก็อวดว่าตอนนี้ได้ชอปวิศวะแล้วแต่เกียร์ยังไม่ได้ ถ้าได้มาจะเอาให้คยองซู

 

“ จงอินจะให้เกียร์กู แล้วมึงให้อะไรพี่หมอยังชานยอล”

 

ผมยกยิ้มก่อนคว้ามือคนตัวเล็กที่นั่งข้างๆกันชูให้เพื่อนดูแหวนสายกีตาร์ที่นิ้วนางข้างขวาของคุณหมอแบคฮยอน

 

“ นานแล้วด้วย จองไว้ก่อน”

“ เจ้าสัวไม่อนุมัติก็หลุดจองนะครับพี่ชาน”

“ เดี๋ยวกูพาคุณหมอหนี ...ไปมั้ยฮะคุณหมอ หนีไปกับชาน”

“ ไปแล้วจะได้กินอาหารเยอะๆรึเปล่า”

“ โธ่ แบคฮยอน”

 

มื้ออาหารจบลงตอนหัวค่ำ ผมกับจงอินช่วยเก็บเตาย่างเนื้อก่อนจะไปช่วยคุณหมอกับคยองซูล้างจาน พอเก็บของเสร็จก็เตรียมตัวกลับ คยองซูนอกจากจะมากินเนื้อฟรีแล้วยังหยิบเต้าหู้นมสดในตู้เย็นผมไปอีกด้วย ดูสิดู

 

“ นายชอบกินเต้าหู้นมสดหรอชานยอล”

“ ครับ อร่อยดี ยิ่งเจ้านี้ทำนะ..เด็ด!

“ อ๋อ”

“ เดี๋ยวชานไปส่งคุณหมอนะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้าใช่มั้ย”

“ ให้พี่หมอไปกับกูกับจงอินก็ได้นะ ยังไงก็ไปที่เดียวกัน”

 

คยองซูที่หันไปป้อนเต้าหู้นมสด(ของผม)ใส่ปากจงอินเอ่ยบอกแต่ผมส่ายหน้า

 

“ เดี๋ยวไปส่งเอง”

“ จริงๆไปกับคยองซูก็ได้นะชานยอล นายเหนื่อยมาทั้งวันแล้วอ่ะ”

“ คุณหมอไม่อยากให้ชานไปส่งหรอ”

“ เปล่านะ ไหนๆคยองซูก็ต้องกลับคอนโด ไปด้วยกันเนี่ยแหละ ไม่เปลืองน้ำมันด้วย”

“ เอาแบบนั้นก็ได้ ถ้าถึงแล้วรีบโทรหาชานเลยนะครับ”

“ ครับผม”

 

ผมคุยกับคยองซูเรื่องงานที่มหาวิทยาลัยอีกนิดหน่อยก่อนพวกเขาจะขอตัวกลับ แบคฮยอนหอมแก้มผมฟอดใหญ่ทั้งที่บอกแล้วว่าแก้มผมมีแต่กลิ่นเนื้อย่างก็เถอะ

 

“ ขอบคุณนะชานยอล”

“ สำหรับอะไรล่ะครับ”

“ อืม...เนื้อย่างวันนี้แล้วก็เรื่องภารกิจ”

 

ผมไม่ได้ตอบคนตัวเล็กแต่กุมมือเขาไว้ก่อนจะยกขึ้นจูบแผ่วเบาอย่างถะนุถนอม แบคฮยอนยิ้ม ผมก็ยิ้ม

 

“ พี่หมอ คยองซูง่วงนอนแล้วววว!!

 

มารผจญจริงๆโว้ย!

 

 

เช้าวันหนึ่งในอีกหลายวันต่อมา ผมได้รับโทรศัพท์จากเฮียเฟยเกี่ยวกับผลของภารกิจ ครั้งนี้เตี่ยของคุณหมอยังคงให้ผมเข้าไปฟังผลที่บ้านใหญ่แต่ห้ามไม่ให้บอกคุณหมอแบคฮยอน ไม่อย่างนั้นจะถือว่าภารกิจที่ทำไปล้มเหลว

 

ผมขับรถมายังคฤหาสน์ตระกูลอู๋ที่วันนี้ดูเงียบเป็นพิเศษ พอลงจากรถก็พบกับเลขาคนสนิทของเจ้าสัวยืนรออยู่ก่อนแล้ว

 

“ สวัสดีครับเฮียเฟย”

“ สวัสดีครับ”

“ ท่านอยู่ด้านในใช่รึเปล่าครับ”

“ ครับ”

“ อ่า...ผมขอทำใจสักสองนาทีได้มั้ย”

 

เฮียเฟยยิ้มขำก่อนจะพยักหน้าเบาๆ...ผมยกมือลูบอกเบาๆเพื่อบอกตัวเองว่าให้ใจเย็นลงกว่านี้ อย่าประหม่า อาจจะไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นก็ได้ ทุกอย่างต้องผ่านไปได้ด้วยดี มั่นใจไว้ชานยอลว่างานที่นายทำมันดีที่สุดหาใครเทียบไม่ได้อยู่แล้ว นายคือว่าที่เกียรตินิยมของคณะเชียวนะ มั่นใจไว้สิปาร์คชานยอล

 

“ ครับ ผมพร้อมแล้ว”

 

ผมเดินตามเฮียเฟยเข้ามาในบ้าน เฟอร์นิเจอร์และการตกแต่งของบ้านยังคงเหมือนดิมไม่ต่างจากครั้งก่อนที่มาแต่ที่ต่างคือความรู้สึกของผมตอนนี้ต่างหาก

 

“ ท่านอยู่ข้างใน เชิญ”

 

เฮียเฟยเปิดประตูไม้บานใหญ่ให้ผมเข้าไปด้านในห้องทำงานของเจ้าสัวอู๋ ท่านกำลังอ่านแฟ้มเอกสารบางอย่างอยู่บนโต๊ะ

 

“ เอ่อ..ขอ..ขออนุญาติครับ”

“ มาแล้วหรอ นั่งสิ”

 

ผมเดินตามเตี่ยของคุณหมอมาที่โซฟาหนังตัวใหญ่ในห้องก่อนจะนั่งลงตาม ผสานมือไว้ที่หน้าตัก

 

“ มากี่ทีนายก็ยังแสดงอาการแบบนี้ให้ฉันเห็นเสมอ”

“ ขอโทษครับ”

“ ฉันไม่ได้จะว่าอะไร”

“ ที่ท่านเรียกผมมาวันนี้เพราะเรื่องภารกิจรึเปล่าครับ”

“ อืม ยอมรับว่านายกล้ามากที่รับภารกิจนี้ทั้งที่ตัวเองยังเรียนไม่จบปริญญาด้วยซ้ำ อะไรที่ทำให้นายมั่นใจนักหนาว่าจะทำภารกิจของฉันผ่านหรือพ่อหนุ่ม”

“ เพราะว่า...ความรักของผมมั้งครับ”

“ หึ...”

“ มันอาจจะฟังดูเหมือนเพ้อเจ้อแต่ผมคิดว่าเป็นเพราะความรักของผมจริงๆที่ทำให้ผมยอมรับภารกิจของท่าน เพราะว่าผมรักแบคฮยอน”

“ คงไม่ได้เผื่อใจเลยสินะ”

“ ไม่นะครับ ผมเผื่อใจและคิดทบทวนตลอดเวลาหากไม่ผ่านภารกิจ”

“ ทำไม? ถ้าฉันบอกว่าไม่ผ่าน นายจะพาป๋ายเซียนของฉันหนีไปสินะ”

 

ผมมองหน้าท่านด้วยแววตามุ่งมั่นก่อนจะพยักหน้า

 

“ หึ คิดอะไรแบบเด็กหนุ่มจริงๆ”

 

ท่านหัวเราะในลำคอก่อนจะหยิบเอาซองเอกสารของผมออกมาวางบนโต๊ะ หยิบงานที่มีลายมือด้วยปากกาน้ำเงินออกมาแล้วเลื่อนมาให้

 

“ บอกฉันว่านายผิดพลาดตรงไหน”

 

ผมนิ่งไปกว่านาทีตอนที่ท่านพูดแบบนั้นก่อนจะหยิบงานขึ้นมาดู ค่อยๆพลิกทีละหน้าอย่างตั้งใจและรอบคอบ ได้แต่ภาวนาในใจว่าขอให้อย่ามีข้อผิดพลาด เกือบยี่สิบนาทีที่ผมปล่อยให้ท่านรออยู่แบบนั้น บางทีผมคิดว่ามันไม่ยุติธรรมเลยที่ท่านกำลังนั่งสบายแต่ผมกลับกังวลมากมายแบบนี้ จนปิดงานหน้าสุดท้ายแล้ววางมันลงบนโต๊ะ

 

“ อ่านจบแล้วหรอ มีข้อผิดพลาดอะไรมั้ย”

“ ....”

 

ผมเงียบเพราะไม่รู้ว่าควรจะตอบว่าอะไรดี ถ้าตอบว่าไม่มีมันจะดูมั่นใจในตัวเองมากไปมั้ย

 

“ ผู้ใหญ่ถามแล้วไม่ตอบ มันเสียมารยาทนะ”

“ คือ...”

“ ฉันไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นปาร์คชานยอล ทุกอย่างที่ฉันทำเพราะฉันอยากมั่นใจว่าคนที่จะมาดูแลป๋ายเซียน ไม่ใช่คนไม่เอาไหน พูดไปนายคงไม่เข้าใจ สักวันถ้านายได้เป็นพ่อคน นายก็จะรู้เอง”

“ ครับท่าน”

“ ฉันไม่เคยเชื่อลมปากของคนจนกว่าจะได้เห็นงานของคนๆนั้น และนี่ถือเป็นงานยากสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างนาย”

“ ...”

“ อยากได้คำตอบแบบไหนล่ะ สำหรับภารกิจนี้”

“ คงเป็นคำตอบที่ว่า นายผ่านภารกิจนี้แล้วหรือไม่ถ้าได้ยินว่าผมไม่ผ่านมัน ผมก็จะทำใจยอมรับครับ”

“ อย่าพูดในสิ่งที่ตัวเองไม่มีทางทำได้สิ”

“ ท่านพูดถูก”

“ ฮ่าๆ เช็ดเหงื่อหน่อยก็ได้นะปาร์คชานยอล”

 

ผมยกมือปาดเหงื่อที่ไหลท่วมหน้าทั้งที่ในห้องเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ท่านเงียบไปอึดใจหนึ่งก่อนจะหันไปเปิดลิ้นชักที่โต๊ะวางโคมไฟใกล้ๆ

 

“ เอาล่ะ และนี่คือผลภารกิจของนาย”

 

กระดาษเอสี่ใบหนึ่งที่พลิกหน้าหลังถูกเลื่อนมาตรงหน้า ผมเหลือบมองใบหน้าเรียบเฉยของท่านเจ้าสัวก่อนจะเอื้อมมือหยิบกระดาษนั้นมาเปิดดู













 

ตอนหน้าจบแล้วข่าาาา ;__;
ไม่มีอะไรจะทอล์คเลย เก็บไว้ตอนจบแล้วกันเนอะ
อย่าลืมเม้นท์+ติดแท็กด้วยนะคะ
เจอกันตอนจบนะ จุ๊บๆ


#ชานส่งปิ่นโต

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

778 ความคิดเห็น

  1. #764 rainbow....* (@BluefreezZy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 10:23
    โอ้ย ผ่านไหม ผ่านไหม๊!!!!!!!!!!!
    #764
    0
  2. #678 Jammie-Lee (@Jammie-Lee) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 20:18
    ต้องผ่านนนนนนน
    #678
    0
  3. #645 ฺByunB_PCY (@4869-1412) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2558 / 08:43
    ลุ้นหนักมากกกก ผ่านสิผ่านนนนนนน~
    #645
    0
  4. #619 กกกก1 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2558 / 21:58
    ตื่นเต้นอะ
    #619
    0
  5. #612 dovy_bubble (@pakjira-nest) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 22:58
    ผ่านใช่ไหมมมมม
    #612
    0
  6. #538 หมีหมูฝานฝาน (@ninnnmheefan_) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 21:25
    ถ้าไม่ผ่านก็ฉุดนะะะ เราเชียร์~
    #538
    0
  7. #537 หมีหมูฝานฝาน (@ninnnmheefan_) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 21:24
    ใกล้จบแล้วง่าาาาา
    #537
    0
  8. #536 mimnin (@sksmile) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 01:22
    หายไปไหนนนนนนกลับมาต่อได้แล้ว ;________;
    #536
    0
  9. #534 PshadeOfNattanicha (@saisaigetae) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 21:42
    ง่าาาาา อารายยยย คำตอบคือผ่านช้ะ เย้ๆๆๆๆ~ ชานเก่งมากลูกกกก (มันคือเรื่องเจรงงง)
    #534
    0
  10. #506 zeegreat-bc (@zeegreat-bc) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 23:59
    อีกแค่แช็ปเดียวเองไรท์ อัพให้จบเถอะนะ พลีสสสสสสสสสสสสสสสสส T^T สู้ๆนะ เราเป็นกำลังใจให้นะไรท์ 
    #506
    0
  11. #505 พีแอลซารัง (@hormok) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 เมษายน 2558 / 22:43
    หายไปไหนนนนน
    #505
    0
  12. #498 kkkkkb (@popraeprae) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 22:06
    ลุ้นมากกก ขอให้ผ่านไปด้วยดีเถอะ;_;
    #498
    0
  13. #497 อิ อิ (@fds_513) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 20:03
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก โคตรลุ้นอ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #497
    0
  14. #496 yeepunypn (@yeepunypn) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 15:44
    ผ่านอยู่แล๊วว!! สู้ๆจ้าา
    #496
    0
  15. #495 Ploy Thanaporn (@baekhyun_ploy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 14:16
    ฮึ้บบบบบบลุ้นง่ะฮือออออจะผ่านมั้ย ขอให้ผ่านๆ
    #495
    0
  16. #493 NinaaAngel (@ninaaangel) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 10:35
    ผ่านภารกิจมั๊ยอ่า ชานผ่านอยู่แล้วเนอะ หมอแบคโชคดีมากกกกก มีแฟนแบบนี้ งื้ออ
    #493
    0
  17. #492 เมนคริสกิ๊กโด้ (@krisdo) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 23:18
    พี่ชานนะ ผ่านอยู่เเล้ว ถึงไม่ผ่านก็จะพาแบคหนีไปกระท่อมปลายนา
    #492
    0
  18. #491 เมนคริสกิ๊กโด้ (@krisdo) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 23:18
    พี่ชานนะ ผ่านอยู่เเล้ว ถึงไม่ผ่านก็จะพาแบคหนีไปกระท่อมปลายนา
    #491
    0
  19. #488 pukluk_ (@pukluk-) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 20:14
    เปิดดู . . . . แล้วไงต่อ!!T_T
    #488
    0
  20. #487 Littlecat (@mkrdenr) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 19:22
    ผ่านไช่ไหม 0.0
    #487
    0
  21. #485 KYU_KYU (@tataracm) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 13:09
    แวร๊กกกก ค้างอย่างแรงหนิ
    #485
    0
  22. #484 Honey_dew (@noogdewzaza) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 10:20
    โครตค้างงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #484
    0
  23. #483 BACON_BAEK (@khainoy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 09:31
    ลุ้นๆตามพี่ชาน
    #483
    0
  24. #482 ยัยปีโป้ (@kokkies) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 05:20
    หวังว่าคงไม่ใช่ใบสมัครงานเครือบริษัทอู๋ล่วงหน้าของว่าที่เกียรตินิยมนะครัช มีฮาแน่ๆ 5555555 แบบว่าทำภารกิจได้ดีมาก ไหนๆก็เป็นลูกเขยอยู่แล้วไง ก็แถมตำแหน่งหน้าที่การงานไปด้วยเลย #รีดเดอร์เดาไปแบบอเมซิ่งเลยใช่ป้ะ5555555
    #482
    0
  25. #481 ฟูลมูน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 03:25
    ไรต์อ่ะตอนปาร์ตี้ขาดน้องฮุนกับหมอลู่ได้ไงเนี่ยยยน่าจะมาสร้างโมเม้นต์สักหน่อยจะดีมากก
    #481
    0