{SF/OS} The Plots Box - chanbaek,krislay,kaido -

ตอนที่ 4 : OS - Nearby Boy (kaido)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,579
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    31 พ.ค. 60



OS – Nearby Boy

Kaido

I’m gonna love you .

 


เด็กหนุ่มร่างเล็กสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวทับด้วยสเวตเตอร์ที่เข้มและชุดสูทที่มีตราโรงเรียนอยู่บนหน้าอกด้านซ้ายกำลังเดินออกจากรั้วโรงเรียนหลังโบกมือลาเพื่อนร่วมชั้นเพื่อเดินทางกลับบ้าน วันนี้เป็นวันพุธกลางสัปดาห์ที่มีการบ้านล้นกระเป๋า และเขาคิดว่าการรีบกลับไปทำการบ้านให้เสร็จก่อนจะดูละครช่วงค่ำกับแม่นั้นดียิ่งกว่าอะไร


ไม่นานรถเมล์สีเขียวคันใหญ่จอดเทียบป้าย เด็กหนุ่มคนเดิมก้าวขาขึ้นรถก่อนจะเข้ามานั่งเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่ ดวงตากลมโตมองไปนอกหน้าต่างมองวิวข้างทาง ทุกวันก็เป็นเหมือนเดิม ผ่านร้านเบเกอรี่ที่มีเค้กหน้าตาน่ากินอยู่ในตู้ ถัดไปอีกสองบล็อกเป็นคาเฟ่แมวที่เคยมากับเพื่อนในกลุ่มสองสามครั้งและถัดมาไม่กี่ร้อยเมตรเป็นโรงเรียนสหศึกษาที่มีเด็กๆเหมือนเขากำลังยืนรอรถเมล์เพื่อจะกลับบ้าน


เสียงวุ่นวายของนักเรียนไม่ได้มีผลกับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ด้านหลังของรถเมล์คันใหญ่มากนัก เขามองว่ามันก็เป็นปกติธรรมดาของวัยรุ่นที่จะส่งเสียงดัง แต่คงเพราะในรถเมล์นั้นเงียบเกินไปเขาจึงได้ยินทุกประโยคชัดเจน


“ มึงว่าเขาจะชอบอะไรวะ ระหว่างเค้กนมสดกับโดนัทเคลือบช็อกโกแลต”


“ มึงก็ถามเขาสิ”


“ เอ้า กูมาขอความเห็นนะจงอิน


“ แต่กูไม่ชอบของหวาน”


สายตาคมมองเพื่อนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆด้วยความรำคาญใจ เพราะที่นั่งไม่เหลือว่างให้พวกเขาแล้ว จึงทำได้เพียงยืนจับห่วงกันหน้าไถลเวลารถเบรก ดวงตาสีเข้มปรือลงเมื่อรถเมล์วิ่งผ่านสี่แยกกลางเมืองที่มีห้างสรรพสินค้าเต็มไปหมด อ่า..อีกสองป้ายก็ถึงบ้านแล้ว


เอี๊ยด..


เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเบียดผู้คนเพื่อลงจากประตูรถแต่นั่นแหละ เพราะเขาตัวเล็กกว่าคนอื่นอยู่มากเลยทำให้ก้าวขาลงไม่ทันก่อนที่รถเมล์จะออกจากป้าย คยองซูถอนหายใจเหนื่อยหน่าย เลยป้ายอีกแล้ว...ไม่ทันไรก็รีบกดกริ่งบอกคุณลุงคนขับก่อนจะรีบแทรกตัวลงจากรถเมล์


“ เดินอีกแล้ว”


คยองซูไม่ชอบเดินไกล ยิ่งวันที่มีการบ้านเยอะเขาก็อยากจะรีบกลับบ้านโดยไวแต่วันนี้คงถึงบ้านช้าสักยี่สิบนาที เอาน่า ถือว่าเดินออกกำลังกายแล้วกัน สองมือกระชับสายกระเป๋าเป้ก่อนจะก้าวเท้าเดินตามทางเดินกลับไปยังซอยหมู่บ้านที่นั่งรถเลยมา


“ สอบมิดเทอมครั้งนี้กูว่าเจ้ดาน่าออกแกรมม่าเยอะแน่ๆ”


“ อือ”


“ มึงจะหลับป่ะเนี่ย”


เด็กหนุ่มผ่อนแรงให้เดินช้าลง ไม่ได้ตั้งใจจะฟังบทสนทนาของนักเรียนข้างหลังเขาหรอกนะ แต่การเดินกลับเงียบๆมันน่าเบื่อนี่นา


“ จงอิน”


“ ....”


“ คิมจงอิน!


“ ตะโกนหาป้ามึงหรอชานยอล”


“ มึงจะหลับตาเดินแล้วเนี่ย ง่วงอะไรนักหนา แค่นั่งรถเมล์กลับบ้าน”


“ ก็กูง่วง”


“ จริงๆเลย”


ริมฝีปากรูปหัวใจเผยยิ้มหลังจากได้ยินเสียงนักเรียนข้างหลังเถียงกัน คนชื่อคิมจงอินเนี่ยคงจะเป็นคนหลับง่ายน่าดูเลยนะ ไม่อย่างนั้นคงไม่หลับตอนเดินหรอก สักพักเสียงข้างหลังก็เงียบไปจนผิดสังเกตและเมื่อคยองซูหันกลับไปมองก็พบแต่ความว่างเปล่า


“ กลับบ้านไปแล้วสินะ”


เขาพูดขึ้นก่อนจะหันหลังเดินต่อไปเมื่อเห็นป้ายซอยเข้าบ้านที่อยู่อีกไม่ไกลมากนัก จริงๆแล้วนั่งรถเมล์เลยป้ายมาก็ไม่แย่เท่าไรแฮะ


เช้าวันที่น่าเบื่อกลับมาอีกครั้ง โดคยองซูบอกลาคุณแม่ก่อนจะเดินออกจากบ้านมาที่ป้ายรถเมล์เพื่อไปโรงเรียน ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าที่อากาศยังคงเย็น สองมือเล็กสอดเข้ากระเป๋าเสื้อสูท ดวงตากลมโตก็คอยมองรถเมล์ไปด้วย


เอี๊ยด..


รถประจำทางสีเขียวคันเดิมจอดเทียบป้าย คยองซูเบี่ยงตัวหลบให้คนในรถลงมาก่อนตัวเองจะก้าวขึ้นไป เขาจ่ายเงินพลางมองหาที่นั่งและเห็นเก้าอี้ว่างอยู่ตัวหนึ่ง ข้างๆเด็กผู้ชายเมื่อวาน...คิมจงอิน


ชายหนุ่มในชุดนักเรียนสีเขียวเข้มหันมองผู้มาใหม่ก่อนจะพิงกระจกรถหลับไปอย่างเดิม เขาง่วงเกินว่าจะสนใจว่าคนที่นั่งข้างกันเป็นใคร มีเวลาให้หลับแค่จากนี้ถึงโรงเรียนเท่านั้นเพราะคาบเช้าเป็นของอาจารย์แม่สุดโหด


คยองซูหยิบหูฟังขึ้นมาเสียบหูกดฟังเพลงระหว่างทางไปโรงเรียนเพื่อไม่ให้น่าเบื่อ เขามองเส้นทางด้านนอกและยิ้มเมื่อเห็นว่าคนข้างๆเหมือนจะฝันดีและหลับลึกมากๆ แพขนตายาวเรียงสวยเหมือนผู้หญิง จมูกโด่งเป็นสันและผิวสีแทนรับกับผมสีน้ำตาลที่ดูยังไงก็ไม่ธรรมชาติได้เป็นอย่างดี เขาสวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยสเวตเตอร์สีเขียวเข้มในมือมีกระเป๋าและเสื้อสูทที่เป็นของโรงเรียนนั้นด้วยเหมือนกัน


รถเมล์จอดเทียบป้ายที่โรงเรียนของจงอินแล้ว ดวงตากลมโตมองเด็กหนุ่มที่ตื่นขึ้นอย่างงัวเงียค่อยๆพยุงตัวเดินเลี่ยงเขาเพื่อลงจากรถ เขาเห็นว่าจงอินหาววอดใหญ่ไม่อายสายตาเด็กนักเรียนผู้หญิงที่ยืนอยู่แถวนั้นเลย แต่ถึงจะหาวก็หล่อมากอยู่ดี


ช่วงสอบเป็นช่วงเวลาที่น่าเบื่อสำหรับคยองซูมากที่สุด เขาต้องอยู่ติวตอนเย็นให้เพื่อนๆในห้องเพราะตนมักสอบได้คะแนนดีเสมอ ทำให้คยองซูกลับบ้านช้ากว่าปกติ ฟ้าเริ่มมืดและอากาศก็เย็นมากแล้ว สองมือเล็กถูกันเพื่อคลายหนาว ดวงตากลมโตคอยมองรถเมล์เหมือนดั่งเคย ในใจกลับคิดถึงคนที่มักเจอทุกครั้งเวลาที่มาโรงเรียนตอนเช้าและกลับบ้านตอนเย็น


คยองซูรู้ว่าจงอินจะขึ้นรถเมล์ตอนเจ็ดโมง เพราะเวลาที่เขาขึ้นรถเมล์ตอนเจ็ดโมงห้านาทีมักจะเห็นจงอินหลับพิงหน้าต่างอยู่เสมอ ในตอนเย็นเวลาห้าโมงสิบห้านาทีจะเป็นเวลาที่เขาเจอจงอิน บางทีก็มาพร้อมกับชานยอลที่เป็นเพื่อนกันแต่คยองซูไม่เคยทักทายอีกคนหรอก แค่คอยแอบมองในทุกเช้าและทุกเย็นก็เท่านั้น


ปึก!


ไหล่เล็กถูกกระแทกอย่างแรงทำให้เกือบล้มลงกับพื้นปูนหากไม่มีมือหนาของใครคว้าไว้เสียก่อน สิ่งแรกที่คยองซูเห็นคือสเวตเตอร์สีเขียวเข้มที่เขาจำได้ว่าเป็นของโรงเรียนที่จงอินและชานยอลเรียนอยู่


“ เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ”


“ ...”


“ นี่ ถ้าฉันบอกให้วิ่งนายก็ต้องวิ่งนะ”


“ ห้ะ”


“ หยุดนะโว้ยย!!


“ วิ่ง!


ยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจกับประโยคเมื่อครู่เท่าไรก็โดนมืออีกคนดึงตามแรงจนต้องก้าวขาออกวิ่ง คยองซูไม่รู้ว่าเขาวิ่งมาไกลแค่ไหนแล้ว พวกข้างหลังที่ตะโกนมาจะตามมาทันมั้ย บางทีอาจจะเป็นคู่อริของคนที่พาเขาหนีมาก็ได้


“ จ..จงอิน แฮ่ก! พวกนั้น...ตามไม่ทันแล้วล่ะ”


“ คงงั้น เราวิ่งเร็วกว่ามันมากอยู่”


คยองซูลดตัวลงนั่งยองๆและหายใจเข้าออกลึกๆ เขาไม่ชอบออกกำลังกาย ร่างกายที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังก็มักจะเป็นแบบนี้ เขารู้ดี


“ ไหวมั้ย”


“ อึก ไหวๆ จงอินโอเคนะ”


“ โอเค แต่นายรู้ได้ไงว่าฉันชื่อจงอิน” คนตัวเล็กที่พยายามโกยอากาศเข้าปอดสะอึกอีกครั้ง นั่นสิ ถึงแม้เขาจะเจอจงอินเกือบทุกวันแต่เราไม่เคยคุยกันสักครั้งเดียว และเพราะจงอินหลับลึกมาก เวลาที่รถเมล์เบรกแรงๆจนศีรษะเขากระแทกยังไม่ตื่นเลยลำบากคยองซูต้องคอยเอาสูทมารองให้


“ เสื้อสูทนายไง”


“ ฉันมีแค่เชิ้ตตัวเดียวนะตอนนี้” จริงอย่างที่เจ้าตัวว่า คิมจงอินตอนนี้ใส่เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวไม่มีสเวตเตอร์ทับหรือเสื้อสูทของโรงเรียนเลย


“ เอ่อ นายมีแผลอ่ะ ฉันว่าเรากลับไปทำแผลกันดีกว่านะ”


คยองซูรีบลุกขึ้นหันหลังเพื่อเลี่ยงการตอบคำถาม จะให้บอกว่าเราเจอทุกเช้าเย็นหรอ แล้วก็จำชื่อเขาได้ตั้งแต่ตอนที่ชานยอลเรียกงั้นหรอ จะไม่โดนมองว่าคิดอะไรด้วยหรือไง ไม่แน่จงอินอาจจะคิดว่าเขาเป็นโรคจิตก็ได้


“ อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง หันมาตอบคำถามก่อนโดคยองซู”


เจ้าของชื่อหันขวับ มองอีกคนด้วยสายตาไม่เชื่อ เมื่อกี้นี้...จงอินเรียกชื่อเขาหรอกหรอ


“ นาย...รู้ชื่อเราหรอ..อ๋อ”


คยองซูร้องอ๋อเมื่ออีกคนชี้มาที่เครื่องแบบที่เขาใส่ วันนี้เขาติดป้ายชื่อที่เสื้อสเวตเตอร์ มันก็ไม่ยากหรอกถ้าจงอินจะรู้


“ จะตอบได้ยัง เป็นโรคจิตหรือเปล่า จำได้ว่าเราไม่เคยเจอกันนะ”


“ ...”


“ ฉันเรียนโรงเรียนใกล้นายก็จริง แต่ฉันจำไม่เห็นได้ว่าเราเคยรู้จักกันตอนไหน”


“ หนึ่งเดือน...”


“ หือ?”


“ หนึ่งเดือนแล้วที่เราเจอกันแต่เป็นฉันที่มองเห็นนายมาตลอด วันนั้นนายมากับชานยอล เด็กตัวสูงพูดมากคนนั้น บ้านนายเลยจากบ้านของฉันสองป้ายรถเมล์ ฉันไม่ได้ตามนะ! แค่วันนั้นลงป้ายผิดเลยรู้เฉยๆอ่ะ”


“ ...”


“ แล้วเช้าต่อมาฉันก็เจอนายอีก ตอนเย็นก็เจอกันบนรถเมล์ เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้ว”


“ นายคือคนที่เอาสูทฉันมารองหัวฉันให้หรอ”


“ อ..อืม ก็นายหลับลึกมาก เกิดหัวกระแทกกระจกก็เจ็บแย่สิ ขอโทษนะ ถ้านายไม่พอใจ” เสียงของคยองซูเบาลงพร้อมกับใบหน้าน่ารักที่เอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตาเขา จงอินยิ้มมุมปาก เพิ่งรู้ว่านักเรียนโรงเรียนชายล้วนน่ารักขนาดนี้


“ ขอบใจมากนะแล้วก็ขอโทษที่วันนี้ทำให้ลำบาก”


“ ไม่ๆๆ ไม่เป็นไรเลยแต่เราเหนื่อยอ่ะ หิวน้ำด้วย ไปซื้อน้ำได้มั้ย”


“ อือ ไปด้วยกันนี่ล่ะ” จงอินคว้าข้อมืออีกคนพาเดินไปที่มินิมาร์ทที่อยู่ไม่ไกลมาก คนตัวเล็กเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างแล้วก็ได้แต่ลอบยิ้มคนเดียว เวลาลืมตามาคุยกันแบบนี้ดีกว่าได้แอบมองตอนจงอินหลับตั้งเยอะ






 

คยองซูน่ะเรียนอยู่ม.ปลายปีสุดท้าย เขามีเวลาอ่านหนังสืออีกไม่กี่เดือนก็จะถึงเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัยและอีกไม่กี่วันก็จะสอบไฟนอลของโรงเรียน รู้สึกเหมือนเพิ่งสอบมิดเทอมไปเมื่อวานเองนะ หายใจแป๊บเดียวไฟนอลเฉย


“ เหม่ออะไรอ่ะ”


“ ห..หือ?”


“ นอนไม่พอรึไงเจ้าอ้วน”


“ ย๊า”


จงอินใช้ปลายปากกาจิ้มแก้มยุ้ยของคนที่นั่งข้างๆกัน ตั้งแต่เหตุการณ์วิ่งหนีคู่อริจงอินวันนั้นก็ทำให้ทั้งคู่สนิทกันมากขึ้น เวลาเจอกันบนรถเมล์ถ้าที่นั่งข้างๆจงอินว่างเขาก็จะได้คุยกันไปตลอดทางจนถึงโรงเรียน ไม่ได้มองตอนจงอินหลับอีกแล้ว และช่วงนี้ที่เป็นสัปดาห์แห่งการติวสอบ เด็กหนุ่มตัวสูงก็ขอให้เขามาติวให้ที่บ้านทุกเย็น


“ ตกลงข้อนี้ทำยังไง”


“ ไหนดูหน่อย” คยองซูเอียงตัวเข้าไปมองกระดาษตรงหน้านักเรียนข้างๆ จนแก้มกลมชนกับแขนภายใต้เสื้อเชิ้ตขาวของชุดนักเรียนที่จงอินสวมใส่อยู่


“ มาถูกทางแล้วนี่ เหลือดิฟก็จบละ ง่ายจะตาย”


“ ง่ายที่หน้านายดิ”


“ มาสอนแล้วยังจะว่าเราอีก”


“ ขอโทษๆ ทำไงนะ ดิฟนี่อ่อ” มือหนาเขียนลงบนกระดาษพร้อมกับถามคยองซูไปด้วย จริงๆมันก็ไม่ได้ยากอะไรหรอกแคลคูลัสเนี่ย เขาอ่านมันจบตั้งแต่เมื่อคืนก่อนด้วยซ้ำแต่ที่ให้คยองซูมาติวให้นี่มารยาล้วนๆ นักเรียนชายคิมจากโรงเรียนสหศึกษาชอบที่จะเห็นแก้มนิ่มๆกลมๆอยู่ในระยะสายตา รวมถึงความมุ่งมั่นตั้งใจที่อยู่ในแววตาของเด็กคนนั้น โดคยองซูนี่น่ารักชะมัด


“ งั้นวันนี้พอเท่านี้นะ ค่ำแล้วอ่ะเดี๋ยวแม่เราห่วง”


“ เราไปส่ง”


“ ไม่ต้องๆ จงอินอยู่นี่แหละ อย่าลืมทำโจทย์ที่เราบอกนะ”


“ ครับคุณครูโด”


“ ล้อเลียนเรารึไง”


“ แสนงอนจริงๆนะ เก็บของเถอะ ฉันจะไปส่ง”


“ ไม่เป็น...”


“ นายก็รู้ว่าห้ามคนอย่างฉันไม่ได้อยู่แล้ว”


ไม่กี่นาทีต่อมาจงอินในชุดลำลองกำลังถือหนังสือสองสามเล่มของคนที่เดินอยู่ข้างๆ อีกข้อที่เขารู้นอกจากเรียนเก่งกับแสนงอนแล้ว คยองซูยังรักสัตว์อีกต่างหาก ก่อนจะถึงซอยบ้านเด็กชายตัวเล็กไม่กี่เมตรมีแมวเจ้าถิ่นอยู่แถวนั้น ดูท่าคงสนิทกันน่าดู


“ ไงมิกุ วันนี้เอาอาหารเม็ดมาให้หรอกนะ” เจ้าแมวสีขาวเชิดหน้าให้คยองซูที่กำลังเกาคางให้อย่างอารมณ์ดี มือน้อยๆลูบหัวแมวไม่กี่ทีก่อนจะเดินเข้าซอยบ้าน


“ ถึงซอยบ้านเราแล้ว ขอบคุณที่มาส่งนะ”


“ อื้อ พรุ่งนี้เจอกันตอนเช้า”


“ ฝันดีนะจงอิน”


“ ฝันดี รีบเข้าบ้านเถอะค่ำแล้ว”


“ อื้อ”





 

ปาร์คชานยอลมองเพื่อนตัวเองที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับโทรศัพท์ที่ปกติมีแค่โทรกับเล่นเกม มันคุยกับใครวะ พวกเขาเป็นหนุ่มฮอตในโรงเรียนก็จริงแต่ไม่เคยเห็นจงอินสนใจสาวคนไหน มีบางครั้งที่จะให้ความเห็นกับความสวยของเด็กผู้หญิงในโรงเรียน แต่ก็แค่อือ เท่านั้น


“ คุยกับใครวะ”


“ เสือก”


“ โอโห หน้าเพื่อนนี่สั่นเลย”


“ ไปไกลๆน่า”


จงอินเบี่ยงตัวหลบเพื่อนที่ชะโงกหน้ามาดูว่าเขากำลังแชทกับใคร ให้ตายยังไงก็ไม่ให้ชานยอลรู้หรอกว่าเขากำลังคุยกับคนแสนงอน เกรงว่าหากเพื่อนรู้เข้าแล้วชีวิตคยองซูจะไม่ได้อยู่อย่างสงบสุขอีกต่อไป แต่ขัดขวางไปก็เท่านั้นเพราะตอนเย็นชานยอลตามจงอินกลับบ้านและบังเอิญเจอคยองซูที่กำลังขึ้นมาบนรถเมล์คันเดียวกัน


“ ไงจงอิน”


“ เงียบๆแล้วมานั่ง” ร่างสูงในชุดสูทลุกขึ้นจากที่นั่งไปยืนอยู่ใกล้กับเพื่อนของเขาอย่างปาร์คชานยอล คยองซูผงกหัวขอบคุณก่อนจะเข้ามานั่ง วันนี้หน้าจงอินยุ๊งยุ่ง ไปโกรธใครมารึไง


“ ร..เราถือให้มั้ย”


“ บอกให้เงียบไง”


“ อื้อ”


“ นี่ นายคือคนที่คุยแชทกับจงอินหรอ เรียนชานล้วนจินซาด้วย ต้องเก่งมากแน่ๆ อ๋า ริมฝีปากรูปหัวใจน่ารักจังเลย”


คนตัวสูงอีกคนโน้มลงมาถามเขาจนเผลอถอยห่างเพราะตกใจ ชานยอลดวงตาที่ฉายแววขี้เล่นตลอดเวลา สีผมดำสนิทตัดกับสีผิวของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดีแต่ที่โดดเด่นของเป็นหูกางๆนั่น


“ ใกล้ไปแล้วชานยอล”


“ น่ารักจะตาย ทำไมมึงไม่แนะนำให้รู้จัก”


“ เสือก”


“ หวงก็บอก ไม่ใช่ด่าเพื่อนครับ”


จงอินถอนหายใจเหนื่อยอ่อนก่อนจะกดออดเมื่อถึงป้ายที่เขาต้องลง คยองซูเองก็ต้องลงเช่นกันเพราะวันนี้มีนัดติวภาษาอังกฤษ เจ้าของใบหน้ายุ่งรีบคว้าข้อมือเล็กดึงให้อีกคนมาอยู่ข้างหลังทันทีที่เท้าแตะพื้นถนน


“ หวงอะไรนักหนาเนี่ย กูแค่อยากคุยกับคยองซูเอง”


“ กูไม่ให้คุย กลับบ้านไปได้แล้ว”


“ ไอ้ห่านี่ ขี้หวงไม่เข้าเรื่อง”


“ เรื่องของกู”


“ อย่าทะเลาะกันสิ เราคุยกับชานยอลไม่ได้หรอจงอิน เพื่อนจงอินก็เหมือนเพื่อนเรานะ”


สายตาคมตวัดมองคนด้านหลังจนคยองซูรีบก้มหน้าหลบ ดุอะไรนักหนาเนี่ยจงอิน


“ เงียบไปเลยเราอ่ะ ห้ามยิ้ม”


“ ทำไมอ่ะ ทีจงอินเรายังยิ้มได้เลย”


“ โดคยองซู”


“ หงุดหงิดไม่เข้าเรื่อง ชานยอลอ่า ไม่ต้องไปกลัวจงอินหรอก สงสัยวันนี้นอนไม่พอถึงได้เป็นแบบนี้น่ะ”


“ ฉันว่าไม่ใช่เพราะนอนไม่พอหรอก”


“ เห?”


คยองซูเอียงคอน่ารัก คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนยุ่งเพราะไม่เข้าใจที่อีกคนพูด ปาร์คชานยอลเพียงส่งยิ้มให้และยีผมเขาจนฟูก่อนจะขอตัวกลับบ้าน ส่วนตาหมีจอมหงุดหงิดก็เดินปึงปังเข้าไปในซอย อะไรของสองคนนี้






 

วันจบการศึกษามาถึงแล้วและการสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็เพิ่งผ่านไปได้สองวัน โดคยองซูจำได้ว่าวันนั้นกลับถึงบ้านก็หลับเป็นตายเพราะเหนื่อยมาก เขาเลือกเรียนเภสัชศาสตร์ในขณะที่จงอินเลือกบริหาร ก็คิดไว้แล้วว่าอย่างหมอนั่นคงไม่เลือกวิศวะหรอก แต่ถ้าเห็นจงอินใส่ชอปคงหล่อมากแน่ๆเลย


“ ยิ้มอะไรคนเดียว บิงซูละลายแล้ว”


“ คิดว่าถ้าจงอินเรียนวิศวะแล้วใส่ชอปต้องเท่มากแน่ๆเลย”


“ อยากได้แฟนเรียนวิศวะรึไง”


“ ไม่ใช่ซะหน่อย อีกอย่างเราไม่ใช่แฟนจงอินด้วย”


“ อยากเป็นมั้ยล่ะ” มือหนาตักบราวนี่ชิ้นพอดีคำไปจ่อที่ริมฝีปากรูปหัวใจพลางถามไปด้วย คยองซูงับช้อนพลางนิ่งคิด


“ เป็นแฟนจงอินหรอ”


“ ใช่ เป็นแฟนจงอิน”


“ แต่จงอินไม่ได้ชอบเรานี่”


“ รู้ได้ไงว่าไม่ชอบ”


“ อ่า”


“ จีบมาตลอดไม่รู้เลยหรอ”


คยองซูส่ายหน้า เขาไม่รู้เลยว่าถูกอีกคนจีบ จะมีบ้างก็ตอนติวกันที่จงอินชอบมาแหย่เขา มาอ้อนบ้างแต่เพราะคยองซูคิดว่าจงอินขี้เกียจอ่านหนังสือเลยมาอ้อนเขา ไม่คิดว่าจะจีบหรือที่ไปส่งบ้านอาจจะแค่ตอบแทนที่เขามาช่วยติวให้


“ งั้นก็รู้ตอนนี้เลยว่าจีบ ว่าชอบ”


“ อื้อ”


“ อะไร ตอบแค่นี้หรอ รู้มั้ยว่ากว่าจะพูดได้มันเขินแค่...”


“ ชอบเหมือนกัน” ใบหน้าน่ารักยิ้มให้คนตรงหน้าที่กำลังบ่นเป็นหมีกินผึ้ง จงอินชะงักก่อนจะวางช้อนในมือลง สบตากลมโตที่กำลังมองมาทางเขา


“ ชอบอะไร”


“ ชอบจงอินเหมือนกัน”


“ นายนี่...” จงอินยิ้ม เขาเขิน...เขินมากกว่าที่บอกว่าชอบคยองซูเสียอีก


“ เราน่ารักใช่มั้ย”


“ น่ารักสิ คยองซูน่ารักที่สุด”


“ งั้นรักเรามากๆนะจงอิน”


จงอินพยักหน้าแทนคำตอบและตักบราวนี่ที่เขาชอบให้คยองซูอีก ...เริ่มชอบรอยยิ้มรูปหัวใจนั่นตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้เหมือนกัน จนมารู้สึกอีกทีก็ตอนที่คยองซูยิ้มให้เขาหรือตอนที่เราหัวเราะไปด้วยกัน ปกติทุกเย็นจะต้องไปเตะบอลกับเพื่อนก็เลือกจะกลับบ้านเร็วหน่อยเพื่อให้ได้ขึ้นรถเมล์คันเดียวกับอีกคน เรื่องติวหนังสือก็อีกเรื่อง มันเป็นข้ออ้างที่เขาอยากจะเจอคยองซูนานอีกหน่อย ระดับคิมจงอินที่ท็อปห้องตลอดไม่ต้องให้ใครติวให้หรอก


“ นี่คยองซู”


“ หือ?”


“ เราได้ที่เรียนต่อแล้ว  ที่เดียวกับคยองซูด้วยนะ”


“ จงอินบอกเราแล้ว”


“ เราขอรางวัลได้หรือเปล่า”


“ อ่า ได้สิ จงอินอยากได้อะไรหรอ”


“ ขอแฟน คยองซูเป็นแฟนเรานะ”


พูดออกไปแล้ว จงอินพูดมันออกไปแล้ว


“ อื้อ เป็นแฟนกันนะจงอิน”


และคำตอบของโดคยองซูกำลังทำให้คิมจงอินกลายเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก


-end-





ชื่อเรื่องสัมพันธ์ยังไงกับเนื้อเรื่องคะถถถถถ เรากลับมาแล้วววว

อย่าลืมเม้นท์ให้เราน้า ชอบไม่ชอบมาบอกกันนะคะ

ติดตามตอนต่อไปด้วยน้าทุกคนน

#theplotsbox

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

62 ความคิดเห็น

  1. #56 C0210 (@sayaka_000) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 18:18
    แงงง น่ารักㅠㅠ
    #56
    0
  2. #53 Ms.MISOYaa (@gracerabbit) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 07:05
    ประโยคจีบมาตลอดไม่รู้เลยหรอนี่มันนนนนนนนนน😝
    #53
    0
  3. #44 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:53
    น่าร้ากกกกกกก ชอบอ่ะ งือออออออ
    #44
    0
  4. #42 kziiexox (@kziiex0x) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:28
    โอ้ยละมุนมากกกก ดีงามมม
    #42
    0
  5. #32 III--Poppy--III (@i-poppy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 11:53
    เอาไปเอามาจงอินนี่เขินกว่าคยองซูอีก55555
    #32
    0
  6. #31 yonasadr (@yonasadr) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 01:48
    งุ้ยยย อันนี้น่ารักมากกกกก ชอบแบบมุ้งมิ้งๆ
    #31
    0
  7. #29 Kk19199 (@Kk19199) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 15:50
    ทำไมเค้าน่ารักกันขนาดนี้คะ โอ้ยยยยยตงอินก็แบ้วๆเขินๆๆ คยองซูนี่ใสๆๆตรงๆๆ น่ารักอ่ะ ฮื่อ
    #29
    0
  8. #28 BBBP (@BBBP) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 16:00
    อ่านแล้วก็เขิน จะน่ารักไปไหน
    #28
    0
  9. #27 kyungsoo0112 (@kaisoo9394) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 10:17
    ไคซู ทำไมน่ารักอย่างงี้อ่ะ 
    #27
    0
  10. #26 tpangs (@coldpang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 09:17
    ไรท์แต่งเก่งมากๆเลยย น่ารักมากๆเลยค่ะ สู้ๆน้าา เราชอบเรื่องใสๆแบบนี้ ><
    #26
    0
  11. #25 kadi8812 (@kadi8812) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 08:48
    เขินอ่ะ ฮืออออ
    #25
    0
  12. #24 somn98 (@som417) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 01:03
    มดขึ้นจออะ หวานซะเขินอะฮื่อนุอยากได้แฟนเท่ๆหล่อๆแบบนึ้มั่งงะอยากได้รักใสใสหัวใจสี่ดวงมากๆ5555555555555
    #24
    0
  13. #23 คุณโดดีโอ (@pprang39) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 20:41
    น่ารักอะ ใสใสวัยรุ่นชอบมาก คยองซูน่ารักมากเขาจีบยังไม่รู้ตัวอีกน้าา555 แต่จงอินก็ร้ายอะเป็นท้อปห้องแต่ก็มาหาเรื่องให้คยองซูติวให้ โธ่ พ่อคนหล่อ555
    #23
    0
  14. #22 jiibbb (@juudy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 16:56
    น่ารักมากๆเลยค่าาาาาฮือออออออออ่านไปยิ้มไปโอ้ยยยยยยคยองซูน่ารักกกกกกเป็นบ้าแย้วววววแงงงงงงงงงงง
    #22
    0
  15. #21 min20634yys (@minnieyys20634) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 16:06
    โอ๊ยยยย คือน่ารักแท้เน้ออออออ มีความเขิลคร๊าาาาา ขอสเปฯ ได้ไหม 5555
    #21
    0
  16. #20 mongmong (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 13:59
    ฮือน่ารักมากเด้อ
    #20
    0