คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน!

ตอนที่ 33 : White Marshmallow OO Chapter 28 : Standing Alone In This Place


     อัพเดท 23 ก.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: romance, drama, suspense
ผู้แต่ง : ZEPIA ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZEPIA
My.iD: https://my.dek-d.com/tanh
< Review/Vote > Rating : 98% [ 38 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 38,020
1,566 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 600 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน! ตอนที่ 33 : White Marshmallow OO Chapter 28 : Standing Alone In This Place , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2018 , โพส : 21 , Rating : 100% / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



28

Standing Alone In This Place

 

            ฉันเดินออกมาไกลจากห้องโถงใหญ่ด้วยอารมณ์ขุ่นมัวไม่ใช่น้อย และได้เจอกับซิลเวอร์ตอนที่เดินผ่านสระว่ายน้ำพอดี

            “นายเป็นคนบอกเมเจอร์เรื่องฉันงั้นเหรอ”

            “ใช่ครับ ผมบอกเขาเมื่อตอนบ่าย...”

            พลั่ก!

            ฉันผลักซิลเวอร์จนเขาเซตกลงไปในสระว่ายน้ำ

            “หยุดโกหกสักที! ฉันรู้ความจริงจากปากไมน์ตั้งนานแล้ว”

            ซิลเวอร์เลิกคิ้วอย่างสงสัย “รู้ความจริง? ความจริงอะไรกันครับ”

            “ก็ที่ว่านายเองก็รู้มาตลอดว่าเมเจอร์อยู่เบื้องหลังเรื่องวุ่นวายหลายๆ เรื่อง และนายก็ไม่เคยสะกิดให้ฉันรู้เลย”

            “ผมขอโทษ” ซิลเวอร์ก้มหน้าเหมือนคนสำนึกผิด เส้นผมสีน้ำตาลเปียกลู่แนบข้างสองแก้ม “ผมไม่อยากให้คุณเมเจอร์บอกคุณเพลงเรื่องที่ว่าผม...”

            “มาจาก Z-DUCT…

            ซิลเวอร์ค่อยๆ พยุงตัวขึ้นมาจากสระว่ายน้ำ เสื้อเชิ้ตสีขาวบางเปียกแนบไปกับลำตัวของเขาจนเผยให้เห็นผิวขาวภายใต้ร่มผ้า แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะชื่นชมร่างกายเขาแม้แต่นิด

            “นายก็แอบบอกฉันได้นี่ แต่นายไม่ทำ”

            “ถ้าเรื่องมันง่ายแบบนั้นก็ดีสิครับ...”

ซิลเวอร์เงยหน้ามองฉัน แววตาคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความหม่นหมอง แต่กลับคมปลาบอย่างไม่น่าเชื่อ

“ถ้าผมมีใจอยากช่วยเหลือคุณเพลงเต็มร้อย...ก็คงดี”

            “หมายความว่า...”

            “ลึกๆ แล้ว...ผมอยากให้คุณเพลง...” ริมฝีปากแดงสดถูกเม้มด้วยคำพูดซึ่งเจ้าตัวไม่อยากเอ่ย “...อยากให้คุณเพลงเจอรสชาติแห่งความยากลำบากบ้าง”

            “ว่าไงนะ”

            “คุณเพลงเคยสองจิตสองใจเรื่องอลิซ ผมเองก็เหมือนกัน...ใจนึงผมอยากปกป้องคุณจากเมเจอร์ ผมสงสารคุณ แต่อีกใจนึงกลับคัดค้าน...อยากปล่อยให้คุณเมเจอร์ทำตามใจชอบ เพราะคุณเพลงเองก็เคยทำเรื่องไม่ดี...”

            “งั้นเหรอ” ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า “ฉันมันไม่ดีจริงๆ สินะ ทุกคนถึงคอยแต่จะจ้องทำร้ายฉัน”

            “ไม่ใช่หรอกครับ”

ซิลเวอร์เอื้อมมือมาจับไหล่ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือของเขาทำให้ใจฉันชื้นขึ้นเล็กน้อย

“ไม่ใช่คุณเพลงที่ไม่ดี แต่เราทุกคนเลยต่างหาก”

            “ทุกคน?

            “ไม่ว่าใครต่างก็มีข้อบกพร่องด้วยกันทั้งนั้น ไม่มีใครดีพร้อมหรอกครับ”

            ซิลเวอร์ชักมือกลับแล้วส่งยิ้มบางเบาให้เหมือนจะส่งผ่านกำลังใจ ไม่นานนักเขาก็ผละจากฉันแล้วเดินหายไปท่ามกลางแมกไม้สีเขียวในสวนใกล้สระน้ำ

            แม้ว่าฉันจะเคยได้ยินเรื่องราวจากปากไมน์มาแล้ว แต่นั่นก็เปรียบได้กับ ความรู้ชนิดหนึ่งซึ่งก่อนหน้านี้ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นจริงเป๊ะๆ...เหมือน ความรู้ที่ยังไม่ผ่านการทดลองโดยตัวฉันเอง

วินาทีนี้ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลก เมื่อผลการทดลองมันบ่งบอกชี้ชัดว่าความรู้ที่ฉันเคยเข้าใจนั้นถูกต้อง คนที่เคยคิดว่าไว้ใจได้ก็ผละหนีกันไปหมดแล้ว แม้กระทั่งซิลเวอร์ที่ฉันคิดมาตลอดว่าเขาจงรักภักดีกับฉันแค่คนเดียว เฮ้อ...

            ถึงจะไม่ได้รักเขาขั้นจริงจัง แต่มันก็อดรู้สึกเจ็บไม่ได้เมื่อได้ยินเขายอมรับความจริงจากปาก บาดแผลที่สร้างขึ้นจากน้ำมือของคนที่ไว้ใจนี่มันเจ็บใช้ได้เลย ทั้งจากเมเจอร์และซิลเวอร์นั่นละ
 

OOO

 

            แล้วคืนนั้นประตูเชื่อมระหว่างห้องของฉันกับซิลเวอร์ก็ปิดสนิท ขวางกั้นเราทั้งคู่ออกจากกันโดยสิ้นเชิง ไม่มีแม้คำว่าราตรีสวัสดิ์ให้กัน

            ก่อนหน้าการปะทะกับซิลเวอร์ เมเจอร์เผยความในใจออกมาว่าเขาชอบฉันตั้งแต่แรกพบ ซึ่งฉันคิดว่านั่นเป็นการจบบททะเลาะได้ดี แต่พอเขาพูดเสร็จ เขากลับหันหลังก้าวฉับๆ เดินหนีไปจนฉันตามไม่ทัน อย่างกับไม่อยากจะมองหน้าฉันอีกแม้เสี้ยววินาทีงั้นแหละ มันทำให้ฉันสับสนมากว่าตกลงเขารู้สึกยังไงกันแน่

            หรือเขาแค่ถอยไปตั้งหลัก?

            ฉันนอนถอนหายใจอยู่บนเตียง รอบด้านมืดมิดเพราะปิดไฟหมดแล้ว พรุ่งนี้ไม่สิ ตอนนี้จะตีหนึ่งแล้วนี่นา ช่วงสายๆ ของวันนี้ก็ต้องกลับกรุงเทพฯ แล้ว กลับไปสู่โลกแห่งความจริงถึงตอนนั้นชีวิตของฉันจะเป็นยังไงบ้างนะ

            เมื่อยามเช้ามาเยือน ฉันก็ตื่นอย่างไม่ค่อยสดชื่นนัก เจอซิลเวอร์เขาก็ทักฉันด้วยรอยยิ้มจืดเจื่อน ส่วนเมเจอร์รายนั้นคงกลับกรุงเทพฯ ไปพร้อมกับทีมงานของนิตยสารแล้วละมั้ง

            “เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นน่ะเพลง” น้าพิณเดินเข้ามาถามฉันเมื่อฉันมาถึงเคาน์เตอร์ต้อนรับของรีสอร์ท “ฉันเห็นพ่อหนุ่มเมเจอร์สาดน้ำใส่แก แล้วก็วิ่งหนีออกไป เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า”

            “ไม่มีอะไรหรอกน้า เรื่องไร้สาระน่ะ”

            “เมเจอร์อกหักละสิ เห็นแกกระหนุงกระหนิงกับซิลเวอร์ไง เอ๊ะ ว่าแต่ตอนนี้ซิลเวอร์อยู่ไหนล่ะ ไม่ได้ออกมาพร้อมกันเหรอ”

            “น้าพิณ”

ฉันเอ่ยเสียงสั่น รู้สึกใจหายแปลกๆ เมื่อต้องพูดประโยคต่อไปออกมา

“เพลงเลิกกับซิลเวอร์แล้วนะ”

            “หา! ทำไมเป็นงั้นล่ะ ฉันก็เห็นพวกแกเข้ากันได้ดีออก”

            “เราก็แค่รู้ตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย เลยต่อกันไม่ติดแล้วน่ะ ขอโทษนะน้า”

ฉันโผเข้ากอดน้าพิณที่กอดตอบฉันอย่างอบอุ่น เห็นทีตอนนี้ครอบครัวคงเป็นเสาหลักเดียวของฉันแล้วละ

            “ไม่เป็นไรหรอก น้าก็ผิดเอง ยึดติดกับธุรกิจมากเกินจนลืมใส่ใจความรู้สึกของเพลง น้าขอโทษนะ”

            ในที่สุดฉันก็กลั้นมันไม่ไหว หยดน้ำตาไหลรินลงมาอาบแก้มและเปื้อนไหล่น้าพิณจนเสื้อแฉะไปหมด

ร้องไห้งั้นเหรอ เฮอะ! เพลงรัก เธอมันน่าสมเพชที่สุดเลย เมื่อก่อนเธอไม่เคยเสียน้ำตาให้ผู้ชายหน้าไหน สภาพตอนนี้ของเธอมันน่าหัวเราะเยาะที่สุดเลย

            ทั้งซิลเวอร์ ทั้งเมเจอร์ ทำแสบนักนะ ฉันเจ็บปวดขนาดนี้สมใจพวกนายหรือยังล่ะ

            “เพลงรัก!

เสียงแจ้วๆ ของพริบตาดังมาแต่ไกล เสียงฝีเท้าของเธอกระชั้นขึ้นจนมันหยุดลงใกล้ๆ ฉัน

“เฮ้ย! แกเป็นอะไรน่ะ มีเรื่องอะไรบอกฉันได้นะ”

            น้าพิณขอตัวไปหากลุ่มโฮสต์ก่อน ฉันจึงหันไปกอดพริบตาแทน ตอนนี้เพื่อนคงเป็นอีกเสาหลักหนึ่งที่ฉันยึดไว้ได้ ถึงแม้ว่าตั้งแต่กลับมาจากอังกฤษฉันจะได้เจอพริบตาแค่สองครั้งก็เถอะ แต่ด้วยความที่สนิทกันมาก เจอน้อยเจอบ่อยจึงไม่ใช่ปัญหา เราเข้าใจกันและกันเสมอ

            “โอ๋ๆๆ อย่าเศร้านะเพลงรัก เมเจอร์ฝากข้อความมาให้แกด้วยแหละ”

            “ฮะ! อะไรนะ”

ฉันผละออกจากตัวพริบตาแล้วจ้องหน้าเธออย่างคาดคั้น

“เขาฝากอะไรมาบอกฉันเหรอพริบตา!

            “นั่นๆ พอเรื่องผู้ชายละตื่นเต้นเลย ฮิๆ”

            “ฉันเสียใจก็เพราะผู้ชายนั่นแหละ ฮือๆ”

            “อะๆ นี่” พริบตายื่นซองจดหมายสีขาวให้ฉัน “ฉันเจอเขาเมื่อเช้าตอนเขาเช็กเอาต์ เขาบอกฉันว่าฝากให้เธอหน่อย... ฉันยังไม่ได้เปิดอ่านเลย ไม่อยากเสียมารยาทน่ะ”

            ฉันรับซองจดหมายมาดูและค่อยๆ แกะเปิด กระดาษโน้ตสีข่าวแผ่นเล็กปรากฏสู่สายตา ฉันหยิบมันขึ้นมาแล้วคลี่ออก

 

            เรื่องเมื่อวานน่ะ ฉันพูดจริงนะ

          ฉันชอบเธอตั้งแต่แรกพบจริงๆ

          แต่ตอนนี้ฉันแค่สับสน ฉันไม่เข้าใจตัวเอง ขอเวลาอีกสักพักนะ

          ส่วนเรื่องที่ผ่านมา ฉันคิดว่าเธอคงยังสงสัยในหลายๆ จุดไม่ใช่น้อย เอาไว้เล่าให้ฟังทีหลังละกัน

            ตั้งใจสอบเข้า UOV ล่ะ ถ้าเธอสอบติดถึงเวลานั้นเราค่อยคุยกัน ฉันสัญญาเลย

สู้ๆ!

Major ^^’

 

            ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกตอนนี้ยังไง มันทั้งตื้นตันที่เขาสารภาพว่าเขาชอบฉันจริงๆ แต่ก็อดใจหายไม่ได้ เราจะไม่ติดต่อกันจนกว่าฉันจะเข้ายูโอวีเลยงั้นเหรอ

            “ขอฉันดูบ้างสิ”

พริบตายื่นหน้าหวังจะมาอ่านข้อความในกระดาษ แต่ฉันรีบซ่อนมันไว้ในกระเป๋ากางเกงซะก่อน

“โหยยย อะไรอะ อุตส่าห์เอามาให้นะ”

            “ขอโทษน้า มันเป็นเรื่องส่วนตัวมากเลย ไว้ฉันเล่าให้เธอฟังทีหลังนะ”

            “ชิ!

พริบตาสะบัดหน้างอนๆ แต่ไม่วายตบหลังฉันเบาๆ เป็นการให้กำลังใจไปด้วย

            อย่างน้อยประโยคในกระดาษก็ทำให้ฉันอมยิ้ม แปลว่าเขายังไม่คิดจะตัดเยื่อใยจากฉันสินะ ที่เขาเขียนลงท้ายมาอย่างนี้คงอยากให้ฉันทุ่มเทกับการสอบอย่างจริงจัง ไม่ใช่มัวแต่หมกมุ่นกังวลเรื่องของฉันกับเขา ตัวเขาเองก็เปิดเทอมแล้วคงไม่อยากให้เรื่องของเราไปกระทบการเรียน

ฉันรู้สึกได้ถึงแรงผลักดันที่พวยพุ่งขึ้นมาจากอก รู้สึกอยากจะอ่านหนังสือเตรียมสอบขึ้นมาแล้วสิ

            ฉันจะต้องสอบติดยูโอวีให้ได้เลย!
 

OOO

 

            เมื่อถึงกรุงเทพฯ วันต่อมาซิลเวอร์ก็จัดแจงลาออกกับน้าพิณเรียบร้อย น้าพิณตกใจมากถึงกับถามซิลเวอร์ยกใหญ่ว่าทำไมต้องไป เพราะซิลเวอร์ถือเป็นโฮสต์ตัวเด็ดของคลับเลย อีกฝ่ายก็ได้แต่บอกว่าเป็นเรื่องส่วนตัว แต่เหตุผลที่แท้จริงก็คือ...

            ‘ผมรู้สึกผิดที่หลอกคุณเพลง และหลอก ABSolute มาตลอด ในเมื่อคุณเพลงเองก็รู้เบื้องหลังของผมแล้ว ผมคงไม่อาจเชิดหน้าชูตาที่ ABSolute ได้อีก ผมเหมือนไอ้คนทรยศ... ดังนั้นผมขอไปดีกว่า

            แล้วนายจะไปทำงานที่ไหนต่อเหรอ

            เพื่อนสมัยมหาลัยมาชวนให้ผมไปทำร้านไวน์พอดีครับ ผมเองก็มีเงินเก็บอยู่ส่วนนึง อยากลองทำสิ่งแปลกใหม่อยู่เหมือนกัน

 

            ผ่านมาหลายวันแล้ว น้าพิณก็ยังบ่นเสียดายซิลเวอร์ไม่เลิก ส่วนฉันก็ซึมลงไปเยอะ ก็ปกติเขาจะต้องมาเป็นเพื่อนคุยกับฉันตลอด ถึงในคลับจะยังมีโฮสต์อีกมากมายก่ายกองก็เถอะ แต่ฉันไม่ได้สนิทกับพวกนั้นเท่าซิลเวอร์นี่

            “คุณเพลงรักหน้าหมองอีกแล้ว อย่าบอกนะครับว่ายังไม่เลิกคิดถึงซิลเวอร์”

            เนลเดินผ่านมาและทักฉันที่เพิ่งเสร็จจากการทวนหนังสืออย่างเป็นห่วง เขาทรุดตัวนั่งลงข้างๆ ฉัน แวบหนึ่งฉันเกือบนึกว่าเขาเป็นซิลเวอร์ด้วยซ้ำ เพราะสองคนนี้หน้าตาคล้ายกันนี่

            “เนล นายพอจะรู้หรือเปล่าว่าซิลเวอร์ไปอยู่ไหนแล้ว นายเป็นเพื่อนสนิทเขานี่”

            “เอไม่นะครับ มันไม่บอกอะไรผมเลย ผมยังช็อกเลยตอนที่รู้ว่ามันไปลาออกกับคุณพิณทิพย์”

            “งั้นเหรอ เขาตั้งใจจะไปตัวคนเดียวเลยสินะ”

            “มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าครับ” เนลเอียงคอถามด้วยแววตาสงสัย

            “อ๋อ เปล่าๆ คือฉันแค่สงสัยน่ะ ว่าตอนนี้ซิลเวอร์ไปทำงานที่ไหนแล้ว เขาพักอาศัยอยู่ที่ไหน”

            “ผมว่ามันก็คงพักที่คอนโดฯ เดิมของมันนะครับ แต่อาจจะหางานอื่นทำ”

            “นายรู้ไหมว่าคอนโดฯ เขาอยู่ไหน”

ฉันตื่นเต้นเล็กน้อยเมื่อคิดว่าตัวเองอาจสามารถไปหาซิลเวอร์ถึงที่พักได้

            “อยู่ที่เดียวกับผมนั่นแหละครับ”

            “ฮะ! จริงเหรอ พวกนายสองคนพักที่เดียวกันเหรอเนี่ย”

            “ฮ่าๆ ใช่แล้วครับ คุณเพลงจะไปหาซิลเวอร์ใช่ไหม”

            “อืม นี่เพิ่งสิบโมงเอง ลองแวะไปสักหน่อยดีกว่า นายจดที่อยู่ให้ฉันละกัน”

            “เมื่อกี้ผมลองโทรไปที่คอนโดฯ กับมือถือมันแล้ว ไม่ติดทั้งคู่เลย ไม่รู้ว่าอยู่หรือเปล่า คุณเพลงจะไปแน่หรือครับ เดี๋ยวไปเก้อนา”

            “ฉันทนไม่ไหวแล้วละ ฉันอยากเจอเขามาก!

...ขอแค่ไปเห็นที่พักเขากับตาก็ยังดี

            “งั้นผมไปด้วยละกัน ผมก็อยากเจอมัน”

            “นนายจะไปด้วยเหรอ!

            ฉันถามอย่างระแวง เพราะตอนแรกกะว่าถ้าเจอซิลเวอร์จะคุยกับเขาเรื่องที่เขาเคยค้างเอาไว้ตอนเราอยู่ที่รีสอร์ท แต่ถ้าเนลไปด้วย เราจะคุยกันยังไงล่ะ

            “ครับ คุณเพลงมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

            “เอ่อ เปล่าๆ งั้นเราไปด้วยกันเลยก็ได้”

            “โอเคครับ”

            ไปเสี่ยงเอาดาบหน้าละกันวะ!
 

OOO

 

            ไม่กี่นาทีต่อมาฉันกับเนลก็เดินทางมาถึงคอนโดฯ ของซิลเวอร์ เขานำทางฉันไปที่ห้องพักของซิลเวอร์ เมื่อถึงเขาก็เคาะประตูห้องเบาๆ

            “ซี อยู่เปล่า”

            ไม่มีเสียงตอบรับ

            ก๊อกๆๆ! เนลเคาะประตูดังขึ้นอีก

            “ไอ้ซี ถ้าอยู่ก็มาเปิดประตูให้ฉันหน่อย! ส่งเสียงให้ได้ยินหน่อยก็ได้”

            เงียบ

            “สงสัยจะไม่อยู่”

เนลหันหน้ามาบอกฉัน แต่แล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับค่อยๆ ผุดขึ้นมาอย่างไม่ดูสถานการณ์

“สนใจจะใช้แผนสำรองไหมครับ”

            “แผนสำรอง?

            เนลกระตุกยิ้มก่อนหยิบพวงกุญแจออกมาจากกระเป๋าสตางค์ เขาหยิบกุญแจดอกหนึ่งขึ้นมาแล้วไขเข้าไป ประตูห้องเปิดออกอย่างช้าๆ ฉันได้แต่เบิกตากว้างมองเขาอย่างตกใจ

            “ฮ่าๆๆ ผมมีกุญแจสำรองห้องนี้น่ะครับ เพราะบางครั้งผมก็ชอบมาขลุกอยู่ที่ห้องมันโดยที่เจ้าตัวไม่อยู่”

            และแล้วเราก็ย่างกรายเข้ามาในห้องของซิลเวอร์ ไม่ผิดจากที่เดาไว้เลย ห้องซิลเวอร์สะอาดแลดูเป็นระเบียบมาก เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางอย่างเข้าที่เข้าทาง ของกระจุกกระจิกก็ไม่ค่อยมี

โห นี่มันเรียบร้อยกว่าห้องฉันอีก

            “นี่คือเหตุผลที่ผมชอบมาสิงห้องมันครับ สะอาดมากเห็นไหม คือผมขี้เกียจทำความสะอาดห้องตัวเองด้วยน่ะ ฮ่าๆๆ”

            เนลทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาสีเขียวอ่อนแล้วเอาขาพาดบนโต๊ะแก้ว แสดงให้เห็นว่าหมอนี่สนิทสนมกับห้องนี้มากแค่ไหน

ฉันได้แต่เดินสำรวจไปทั่วห้อง ซิลเวอร์ไม่อยู่จริงๆ ด้วย เราควรจะรอที่นี่จนกว่าเขาจะกลับมาหรือเปล่า ถ้าเขากลับมาแล้วเห็นบุคคลไม่ได้รับเชิญสองคนอยู่ในห้องเขาจะอาละวาดไหมเนี่ย

            ฉันพาตัวเองเข้าไปอยู่ในห้องนอน เตียงไซส์ควีนสีขาวสะอาดตาตั้งติดกับผนังมุมหนึ่งของห้อง โต๊ะเขียนหนังสือสีเขียวอ่อนปนขาวถูกวางชิดริมหน้าต่าง อะไรบางอย่างดึงดูดให้ฉันเดินเข้าไปใกล้โต๊ะตัวนั้น แล้วฉันก็เห็นกระดาษเอสี่จำนวนหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ มันถูกแม็กติดไว้ด้วยกันบนมุมซ้าย

            ด้วยความสงสัย ฉันจึงหยิบมันขึ้นมาพลิกจากหน้าที่ว่างเปล่าเป็นอีกหน้าที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือพิมพ์ด้วยหมึกดำ แบบฟอร์มดูคล้ายจดหมาย

            “เอ๊ะ

            ตรงมุมซ้ายบนใต้วันที่ถูกเขียนไว้ว่า

           

            ถึงคุณเพลงรัก









 

_____________________________________

08/06/2012
จดหมายของใครกันน้อ? จะใช่ของซิลเวอร์รึเปล่า
เราเป็นซิลเวอร์ก็คงขอลาออกละ กดดัน เล่นรู้กันขนาดนี้แล้ว โฮๆ อับอายยย
ส่วนเมเจอร์ บทนี้พี่แกมาแค่กระดาษโน้ต
เอาเป็นว่าอีกไม่นานนี้จะจัดพระเอกเราให้เด่นในบทนึงเต็มๆ เลยยยย
ขอบคุณสำหรับการติดตามค่า

ช่วงนี้เราเปิดเทอมแล้ว เรียนซัมเมอร์ แต่งานเยอะเหมือนภาคเรียนปกติ OTL

 


Ha .ha


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน! ตอนที่ 33 : White Marshmallow OO Chapter 28 : Standing Alone In This Place , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2018 , โพส : 21 , Rating : 100% / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 21 : ความคิดเห็นที่ 1508
จดหมายอะไรอีกคะนั้น ???
Name : TiNa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TiNa [ IP : 58.8.1.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2556 / 19:28
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1411
><
อยากอ่านจดหมายจริงๆนะ
มันมีอะไรซ่อนอยู่ -..-

ป ล ทำไมเพลงรักหล่อ 55555

PS.  ตราบใดที่ยังไม่ตาย กรุณาเอา "หัวสมอง" อันมีค่าไว้พัฒนาตัวเองดีกว่าไปดูถูกคนอื่น..นะคะ จิบิ
Name : MA-NELL < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MA-NELL [ IP : 223.206.149.79 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2556 / 02:13
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1314
รูปนางเอกหล่ออ่ะ55555555
อยากอ่านจดหมาย เรื่องมันเริ่มซับซ้อน
แล้วก็น่าตื่นเต้นมากขึ้นเรื่อยๆนะเนี่ย
ชอบนิยายเรื่องนี้จุงง >
Name : Mosmm May [ IP : 171.7.71.213 ]

วันที่: 8 มีนาคม 2556 / 11:49
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1306
ปลื้มซิลเวอร์อย่างแรงเลยอะพี่ตาณ T_T มันซึ้ง!
เมเจอร์ ชั้นไม่ไว้ใจแกแล้ว - -+ จะไปไหนก็ไปเลยไป๊!
ตอนนี้ขอเม้นสั้นๆพอ เพราะเห็นชื่อตอนต่อไปแล้วมันนทนรอไม่ไหว 555555

PS.  Dont' ask me who am I, because I don't even know who I am LOL
Name : ForFun★ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ForFun★ [ IP : 99.23.4.194 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กุมภาพันธ์ 2556 / 04:59
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1234
หืมมมมมมมมมม
ดราม่าอ่ะพี่ตาณ แงๆ
พูดได้คมทุกประโยคเลยค๊าบซิลเวอร์
ยกนิ้ววว > <
ลองไปลงสมัครนายกนะ เผื่อจะได้ใช้คำพูดเป็นนโยบาย
5555555555555555555555555555555555555








กรี๊ดดดดดดดดดดดดด
อินจัดดดดดดดดดดดดดด
อ่านแล้วเหมือนมีกำลังใจขึ้นตาม
ตอนแรกยังหม่นๆ หมองๆ อยู่เลย ฮ่าาๆๆ
นี่แหละน๊าาา ฟ้าหลังฝน หวังว่าจะสวยงามนะค๊าบ
อิอิ ลุ้นนนน







อ้าวววววววววววววววววววววว พี่ตาณ!!
จบตอนได้ค้างมากมาย อย่างไม่น่าให้อภัย
55555555555555555555555555555
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ใครเขียนน่ะ ซิลเวอร์หรอ เขียนอะไรๆๆๆๆๆๆ
กรี๊ดดดๆๆๆๆๆๆๆ
ปมมีอีกแล้ววว 55555555 ลุ้นค๊าบลุน
PS.  Imagination is more important than knowledge.
Name : Eveeva < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Eveeva [ IP : 1.4.187.162 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ธันวาคม 2555 / 16:21
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1206
ใช่ซิลเวอร์ พี่โคตรจะใจร้ายเลยว่ะ 
เมเจอร์โฟล่มาแค่กระดาษโน๊ต แบร่ ฉันก็เบื่อแกว่ะเมเจอร์
เบื่อนิสัยขี้งอนๆแบบเด็กๆ ของแก 
เนล ฉันขอปั๊มกุญแจนั่นด้วยคนสิ 
แล้วซิลเวอร์ตั้งจดหมายอะไรไว้ ><
PS.  ฝากนิยายเรื่อง The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ด้วยนะคะ
Name : Gifz_Jelly5 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gifz_Jelly5 [ IP : 113.53.202.205 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤศจิกายน 2555 / 12:24
# 15 : ความคิดเห็นที่ 1204
ตอนนี้ยังคงมึนๆอยู่ 55555
เมเจอร์ดูสงสารไปเลยทีเดียว แต่ก็ยังแอบเคืองๆอยู่นะ 

ซิลเวอร์เขียนอะไรถึงเพลงนะ เอ๊ะ หรือจดหมายใคร ? 
ทิ้งปมไว้อีกแล้วววว วว ><
PS.  ' # YONGHWA.MBLA+Q.KHUNDONG2PM ,,❤❤
Name : 【` Fanziful* 】 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 【` Fanziful* 】 [ IP : 115.87.206.5 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2555 / 21:09
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1136
ไม่ได้อ่านเรื่องนี้ซะนาน คิดถึงจังเลยย
หลังจากยุ่งๆ ในที่สุดก็ได้เวลาเหมาะๆ มาเก็บต่อค้าบบ

ซิลเวอร์นายลาออกทำไม tt'
ถึงจะอย่างนั้นแต่ก็เสียดายอะ ซิลเวอร์ออกจะน่ารัก 

เมเจอร์มาแค่จดหมาย
แต่เพียงแค่ได้อ่านจดหมายก็ถึงกับทำให้อมยิ้ม ><
วู้ววว น่ารักมากกก 

จดหมาย?
จดหมายอะไรเอ่ย ลุ้นๆ >,<

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 29 ตุลาคม 2555 / 00:24
Name : PorPam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PorPam [ IP : 1.1.204.12 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 ตุลาคม 2555 / 00:19
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1087
แหง่ะแหง่ะแหง่ะ
PS.  หนู นอยด์ จะสอบแล้ว T^T
Name : ϟแดทูบิบิ ‡✖✖ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ϟแดทูบิบิ ‡✖✖ [ IP : 171.7.112.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2555 / 22:56
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1057
โว๊ะ โฮะๆ
อะไรกันนี่ นึกว่าจะตัดเหยื่อใยกันแล้วซะอีก
ทั้งสองยังมี จม มาหานางเอกอีกนะ

แอบซึ่งนะที่ซิลเว่อร์ยอมรับความผิดแล้ว เดินจากไป
ดีกว่าไม่สำนึกอะไรเลย555+

เมเจอร์ ฉันอย่กรู้อ่ะว่านายเจอครั้งที่ไหน(เจอนางเอก)
แอบให้กำลังใจอย่างงี้
ฉันเขินแย่(ยังอินไม่เลิก)

แล้วนี้นางเอกไปห้องนั้นเเจออะไรล่ะ?
"ถึงคุณเพลงรัก"
คงไม่ใช่คำสารภาพรักหรอก- -*

ยังไงก็ไม่ทิ้งลาย
หรือว่าเอาคืนที่ดันไปโดนของรักเข้า O[]O!!!!

PS.  เม้นยาวๆอย่างจริงใจ ต้องอ๋องจ้า
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 125.25.25.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2555 / 15:08
# 11 : ความคิดเห็นที่ 925
เมเจอร์ยังคงเส้นคงวาเรื่องความอ่อนโยน
ทะเลาะกันบ้านแตกขนาดนั้นยังมีจดหมายให้กำลังใจอีกอ่ะ

ซิลเวอร์หายไปไหน
และเขาเขียนจดหมายอะไรไว้
ไปหน้าต่อไปดีกว่า
PS.  
Name : spysky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ spysky [ IP : 110.49.249.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 สิงหาคม 2555 / 17:20
# 10 : ความคิดเห็นที่ 838
หนักใจแทนเพลงรัก
แต่ซิลเวอร์ นายเป็นคนดีสำหรับเรานะ ลาออกทำไมเนี่ยโฮกกกก
แอบสะกิดใจนิดนึงตรงที่ ยังไงเราก็ต้องมีข้อบกพร่องด้วยกันทั้งนั้น
ทีนี้รู้สึกทุกคน ดาร์กไซส์แบบโหดๆ ทั้งนั้นเลยนี่หว่า 555555555555

PS.  わたし を わすれないで ください。
Name : PanDonG < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PanDonG [ IP : 14.207.207.53 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2555 / 18:34
# 9 : ความคิดเห็นที่ 820
 เนล..- - นายมีกุณแจทำไมไม่บอกแต่แรกกกกก...


แล้วจดหมายนั้นมันเขียนอะไรไว้หว่าๆ...
Name : sunnew-new < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sunnew-new [ IP : 110.49.249.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2555 / 13:18
# 8 : ความคิดเห็นที่ 785
ถึงคุณเพลงอะไรอ่ะ? อยากรู้ๆๆๆๆ

PS.  I'm BoIcE B2UTY and Bana
Name : JongJunJin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongJunJin [ IP : 110.168.185.172 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 มิถุนายน 2555 / 18:35
# 7 : ความคิดเห็นที่ 761
ถ้า zepia จะจบค้างแบบนี้ *0*
ลงต่อให้ไวเลยนะ!!
ตอนนี้ซิลเวอร์แอบคมนะเนี่ย
แต่ตอนจบเนี่ย มันคืออะไรก๊านนน
อย่าบอกนะว่าซี.....
Name : kritthee U. [ IP : 101.51.216.31 ]

วันที่: 11 มิถุนายน 2555 / 21:48
# 6 : ความคิดเห็นที่ 758
 จดหมายอะไรหว่าอยากรู้ๆ>
PS.  หวาดดีจ๋า แวะมาคุยกันได้เน้อ
Name : MC'B Tong < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MC'B Tong [ IP : 182.52.185.224 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2555 / 19:35
# 5 : ความคิดเห็นที่ 757
 จดหมายอะไร
ซิลเวอร์ไปไหน

PS.  ชีวิตมีไว้พุ่งชน ชนมันเลย
Name : !!! ~fon~ !!! < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ !!! ~fon~ !!! [ IP : 118.172.60.139 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2555 / 13:28
# 4 : ความคิดเห็นที่ 756
อุ๊ย ต๊ายตาย! คราวนี้้เจ้าเมมาแปลกแฮะ ยังไงก็รออัพค่า (>w<)
PS.  เพื่อนที่ดีอยู่ใกล้แค่เอื้อม
Name : kaimuk_D < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaimuk_D [ IP : 79.102.65.181 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2555 / 13:27
# 3 : ความคิดเห็นที่ 755
 ใครส่งจดหมายมาให้เพลงรัก ....

อยากรู้จิงๆๆ

เมเจอร์เหมือนหายโกรธแล้วเลยอ่า
555
เอ๊ะ...หรือว่า...(ไม่รู้เหมือนกัน) 555

รออัพค่ะ

PS.  ไม่ชอบก๊อปใคร ก็ไม่ใช่เกรียน!!
Name : LuKtArN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LuKtArN [ IP : 101.109.142.1 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2555 / 11:31
# 2 : ความคิดเห็นที่ 754
 บอกคำเดียวค้างงงงงงงง -o- มาต่อเร็วๆ นะค่ะ พลีสๆ
Name : A'saiZa Huo'z < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ A'saiZa Huo'z [ IP : 171.7.126.128 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2555 / 00:29
# 1 : ความคิดเห็นที่ 752
ค้างมากค่ะ
Name : Punch [ IP : 115.67.160.108 ]

วันที่: 8 มิถุนายน 2555 / 21:59
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android