คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน!

ตอนที่ 35 : White Marshmallow OO Chapter 30 : Little Boy, What’s Your Secret?


     อัพเดท 15 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: romance, drama, suspense
ผู้แต่ง : ZEPIA ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZEPIA
My.iD: https://my.dek-d.com/tanh
< Review/Vote > Rating : 98% [ 38 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 38,020
1,566 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 600 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน! ตอนที่ 35 : White Marshmallow OO Chapter 30 : Little Boy, What’s Your Secret? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2001 , โพส : 20 , Rating : 100% / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 

30

Little Boy, What’s Your Secret?

 

(Major’s POV)

ฉันจะมาหาแกทุกเช้าเลย แกจะต้องโตขึ้นเรื่อยๆ นะ

ผมในวัยหกขวบนั่งยองๆ แล้วพูดคุยกับสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่ไม่ใช่ทั้งคน ทั้งสัตว์

มันคืนต้นกล้านั่นเอง ฮี่ๆ คุณครูสั่งให้เด็กนักเรียนหาต้นไม้มาปลูกที่โรงเรียนคนละต้นน่ะ

ฉันรักแกนะ ฉันจะมารดน้ำให้ทุกวัน สัญญาเลย

ผมทำอย่างนี้ทุกเช้า ก่อนเข้าเรียนผมจะมาทักทายต้นกล้าและรดน้ำให้มันตลอด เช้าบางวันก็ใส่ปุ๋ยให้มันบ้าง

ต้นกล้าของผมกำลังเติบโต สวยมากๆ เลยละ

คงเป็นเพราะผมไม่ค่อยมีเพื่อน ฝาแฝดทั้งสองของผมก็ไม่ค่อยยอมออกจากบ้านไปเล่นกับผมเท่าไร และมนุษยสัมพันธ์ของผมในตอนเด็กก็ค่อนข้างที่จะเอิ่มไม่ค่อยดี

ไม่ใช่ว่าผมขี้อาย ไม่กล้าคุย อะไรเทือกนั้นนะ

ผมค่อนข้างเอาแต่ใจและชอบพูดตรงๆ จนหลายครั้งที่เพื่อนๆ ไม่ชอบใจ พากันหนีผมหมด

ในวัยเด็กผมไม่รู้หรอกว่านิสัยแบบนี้ทำให้เพื่อนไม่คบ ก็ตอนเด็กๆ เรามักจะทำตามอารมณ์ความรู้สึกของตัวเองมากกว่านี่

และด้วยความที่ไม่ค่อยมีเด็กรุ่นเดียวกันมาให้ความใกล้ชิดสนิทสนม ความเหงาเล็กๆ ภายในจิตใจก็ค่อยๆ ขยายเป็นวงกว้างมากขึ้น

ผมมองหาสิ่งต่างๆ รอบตัวเพื่อแต่งตั้งให้เป็น เพื่อนของผม ผมจะได้ไม่รู้สึกเหงา

ผมเรียกสิ่งนั้นว่า ของรักของหวง

ของรักของหวงของผมชิ้นแรกก็คือเจ้าต้นกล้านี่แหละ

ผมเฝ้าคอยดูมันเติบโตในทุกๆ วัน คอยให้อาหารมัน คอยเลี้ยงดูมัน

ผมรู้สึกเหมือนมันเป็นเพื่อนที่มีชีวิต รอคอยผมให้มาเจอทุกเช้าที่โรงเรียน ผมนึกไม่ออกเลยว่าถ้าผมสูญเสียมันไป ผมจะมีชีวิตที่สดใสต่อไปได้ยังไง

            แต่แล้ววันนั้นก็มาถึง

            ขณะที่ผมกำลังจะลุกไปเก็บบัวรดน้ำที่ยืมมาจากทางโรงเรียน ผมก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบนพื้นดินที่ผมยืนอยู่

            โครม!

            เด็กผู้ชายตัวโตที่อยู่อนุบาลสามเสียหลักจากการเตะฟุตบอล ส่งผลให้เขาล้มลงมาทับต้นกล้าของผม

            ลำต้นของมันหักคาที่ ใบไม้หลุดกระจายไปทั่วพื้นดิน ผมได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยความสะเทือนใจ

            อูยยย เจ็บชะมัด

เด็กผู้ชายคนนั้นร้องโอดครวญเมื่อเขาค่อยๆ พยุงตัวให้ลุกนั่ง เขาลูบหัวป้อยๆ แล้วหันมามองผมที่ดวงตากำลังรื้นไปด้วยน้ำตา

เฮ้ นายร้องไห้ทำไมน่ะ

            ต้นกล้าของผมฮึก…’

ผมกลั้นสะอื้นไว้ไม่อยู่ ปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาตามแก้มอย่างช่วยไม่ได้ มันดูอ่อนแอ ผมรู้ แต่ผมเสียใจจริงๆ

            ต้นกล้าที่ผมอุตส่าห์ทะนุถนอม ดูแลด้วยความรัก

            เพื่อนเพียงหนึ่งเดียวของผม

            อ่า...ขอโทษด้วยนะ

เด็กผู้ชายตัวโตเกาหัวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนพลางปัดเศษดินออกจากลำตัว

ฉันต้องขอโทษจริงๆ ที่ล้มทับต้นกล้าของนาย

            ฮือฮึก…’

            แต่นายปลูกมันผิดที่เองนะ นายควรจะเอามันไปปลูกไกลๆ หน่อย ไม่ใช่มาปลูกในสนามเด็กเล่นอย่างนี้

            ฮึกฮึก…’

            ขอโทษอีกครั้งละกัน

            เด็กผู้ชายตัวโตรีบวิ่งหนีจากไป ปล่อยให้ผมนั่งอยู่บนพื้นหญ้าอย่างเศร้าสร้อย ผมยกมือขึ้นเช็ดหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเหนียวเหนอะ

            และนั่นก็คือการถูกพรากของรักของหวงเป็นครั้งแรก
 

OOO

 

            ครั้งที่สองตามมาในช่วงเวลาไล่เลี่ยกัน

            ผมจับฉลากได้ตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลในงานวันปีใหม่ มันรูปร่างหน้าตาคล้ายๆ Rilakkuma ที่เราพบเจอกันในปัจจุบัน เมื่อได้เห็นมันครั้งแรกผมก็ถูกใจเป็นอย่างมาก

            ผมติดตุ๊กตาตัวนี้มาก ถึงกับพกไปไหนมาไหนด้วยเสมอ

            ผมแต่งตั้งให้มันเป็น ของรักของหวงชิ้นใหม่ในที่สุด

            จนกระทั่งวันหนึ่งผมหาตุ๊กตาหมีสุดที่รักไม่เจอ ไม่ว่าจะค้นมุมไหนของบ้าน ผมก็ไม่เจอของรักของหวงของผมเลย

            หาอะไรอยู่เหรอเมเจอร์พ่อเดินมาถามผม

            คุมะคุง พ่อรู้ไหมว่าคุมะคุงของผมอยู่ไหน

            เฮ้อ…’ พ่อถอนหายใจเบาๆ แล้วแตะไหล่ผม พ่อคือพ่อเห็นว่าเมเจอร์ก็โตแล้วนะ เราเป็นผู้ชายนะ พ่อเลยคิดว่าลูกควรเลิกเล่นตุ๊กตาได้แล้ว

            หมายความว่าไงฮะแล้วแล้วคุมะคุงของผมหายไปไหน

            พ่อพ่อบริจาคให้เด็กด้อยโอกาสไปแล้วละ…’

            ผมใจหายวาบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าจะไม่ได้เจอคุมะคุงของผมอีกแล้ว ความรู้สึกตอนนั้นมันมีทั้งเสียใจ ผิดหวัง โกรธผมมองพ่อด้วยนัยน์ตารื้นไปด้วยน้ำตา

            ทำไมพ่อไม่ถามผมสักคำฮึก…’

            พ่อยื่นมามาลูบหัวผมเบาๆ

            ถ้าพ่อบอก เมเจอร์ก็ไม่ยอมน่ะสิ พ่ออยากให้เมเจอร์โตสักที เลยไม่บอกลูก

            ฮึกฮือพ่อใจร้ายใจร้าย

            พ่อขอโทษนะลูก ขอโทษ…’

            คำขอโทษครั้งที่สองที่ผมได้ยิน

            ช่างไม่คุ้มเลยกับการที่ต้องเสียของรักของหวงไป

            ไม่เอาแล้วผมจะไม่ยอมเป็นฝ่ายแพ้อีกแล้ว
 

OOO

 

            ของรักของหวงชิ้นที่สาม

            ผมจะไม่ปล่อยให้ตัวเองเป็นฝ่ายเสียอยู่คนเดียว

            บั๊คกี้คือชื่อของกระต่ายที่คุณยายซื้อให้ผมเป็นของขวัญวันเกิด ขนสีขาวของมันนุ่มลื่นทุกครั้งที่ผมสัมผัส นัยน์ตากลมโตสีดำสนิทนั้นวาบวับราวกับว่ามันยอมรับฟังเรื่องราวทุกอย่างที่ผมระบาย

            ผมรักบั๊คกี้มากผมคิดว่าคราวนี้คงไม่มีใครพรากบั๊คกี้ไปจากผมแล้วละ

            แต่ผมก็คิดผิด

            มีอยู่วันหนึ่งที่ผมเดินกลับจากโรงเรียน ผมเปิดประตูเข้าไปในบ้าน ภาพแรกที่ผมเห็นทำให้ผมใจสลาย

            คราบเลือดสีแดงที่เปรอะเปื้อนขนสีขาวของบั๊คกี้!

            ผมร้องลั่นก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองคนข้างๆ มือทั้งสองของเขาถูกฉาบไปด้วยเลือดเช่นกัน

            เฮียแคน!

            ผมแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เฮียแคนถือมีดอยู่ในมือมีดที่เต็มไปด้วยคราบสีแดงฉาน

            เฮียแคนทำไมถึงทำอย่างนี้!! ฆ่าบั๊คกี้ของผมทำไม!’

            ฉันขอโทษ

ใบหน้านิ่งของเฮียแคนยิ่งทำให้ผมโมโห นี่เขาไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไงนะ!

แต่ถ้าไม่ทำฉันจะสอบไม่ได้ที่หนึ่ง

            อีกแล้ว! เฮียแคนเชื่อมนต์ดำบ้าๆ ในหนังสือเล่มนั้นอีกแล้ว!

            เมื่อไรเฮียแคนจะเลิกคลั่งไคล้มนต์ดำงี่เง่าพวกนี้สักทีนะ

            เฮียแคน...ผมไม่อยากจะเชื่อเลย…’

            ฉันขอโทษจริงๆ

            เฮียแคนหยิบถุงดำข้างกายขึ้นมาก่อนจะช้อนร่างบั๊คกี้ยัดใส่ไปในนั้น ผมได้แต่มองภาพตรงหน้าอย่างเคียดแค้น มือทั้งสองข้างกำแน่น

            เฮียแคนวางถุงสีดำไว้ในถังขยะหน้าบ้าน เสร็จแล้วก็เดินไปล้างมือที่อ่าง ก่อนจะเดินเข้าบ้านไปอย่างเย็นชา

            คราวนี้ผมไม่ร้องไห้แล้ว แต่ผมกำลังกัดฟันแน่น

            ผมบอกแล้วไง ว่าคราวนี้ผมไม่ยอมเป็นฝ่ายเสียแค่ฝ่ายเดียว!
 

OOO

 

            หึ! สวยงามดีนะ

            ผมมองเปียโนหลังงามสีดำขลับที่บัดนี้ถูกแต่งแต้มอย่างโหดร้ายด้วยสีเพ้นต์ฝีมือผม ผมอมยิ้มให้กับผลงานของตัวเอง แต่ในใจก็อดรู้สึกหวั่นๆ ไม่ได้

            ถ้าเฮียแคนได้มาเห็นเข้าต้องโกรธจนบ้าแน่ๆ เพราะเปียโนเปรียบได้กับชีวิตของเขาเลย

            แต่นั่นก็คือจุดประสงค์ของเราไม่ใช่เหรอเราอยากให้เฮียแคนได้สัมผัสถึงการที่ของรักของหวงถูกปฏิบัติอย่างไร้ค่าบ้าง!

            แอด

            เสียงประตูห้องส่วนตัวเปิดออก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของเฮียแคน

            ณ วินาทีที่เขาเห็นผลงานของผม ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างอย่างตกใจ สีหน้านั้นอึ้งจนผมนึกขำในใจ

            ไอ้เม นี่แกทำอะไรกับเปียโนฉัน!’

            เฮียแคนก้าวฉับๆ เข้ามาหาผมแล้วผลักไหล่ผมอย่างหาเรื่อง นัยน์ตาคู่นั้นปะทุไปด้วยความเดือดดาล

            หึ! สวยไหมล่ะเฮีย ผมบรรจงเพ้นต์สุดฝีมือเล-’

            ผัวะ!!

            ทันใดนั้นความรู้สึกเจ็บปวดก็แล่นเข้ามากระทบกรามซ้ายของผม ผมกุมแก้มข้างที่ตัวเองโดนต่อยโดยฝีมือของเฮียแคนที่กำลังโกรธจัด เขาทำท่าจะเข้ามาซัดผมอีกครั้ง แต่ก็หยุดตัวเองไว้ได้ซะก่อน

            แกทำแบบนี้ทำไมไอ้เม! เปียโนมันแพงนะ! แม่อุตส่าห์ซื้อให้เรา!’

            แล้วทีเฮียแคนล่ะ! ฆ่าบั๊คกี้ของผมอย่างนั้นน่ะ คุณยายก็อุตส่าห์ซื้อให้ผมเหมือนกัน!’

            ‘…’

            เสียแรงที่ผมขอให้เฮียแคนช่วยดูแลบั๊คกี้ ผมไม่น่าเลย…’

            ฉันขอโทษ

            ผมเบื่อคำนี้

            เกิดความเงียบน่าอึดอัดขึ้นในห้องส่วนตัวของเฮียแคน

            แล้วจะให้ฉันทำยังไง

            คราวนี้ผมเป็นฝ่ายเงียบ เพราะผมเองก็ไม่รู้

            นอกจากคำขอโทษแล้ว ผมยังต้องการอะไรอีกเหรอ

            ต้องการให้เฮียแคนเจ็บปวดเหมือนผม?

            แต่ผลคือผมก็เจ็บเพราะโดนเฮียชกเหมือนกัน ไม่คุ้มเลยแฮะ

            บางทีแค่คำขอโทษก็น่าจะพอหรือเปล่า

            ผมก้มหน้าลงอย่างไร้ความเห็น เฮียแคนที่เห็นผมซึมจึงเขยิบเข้ามาใกล้แล้วลูบบ่าผมเบาๆ อย่างอ่อนโยน

            ขอโทษนะที่ชกแกเมื่อกี้ แล้วก็ขอโทษสำหรับเรื่องบั๊คกี้ด้วยอีกครั้งฉันไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้จริงๆ แกก็รู้ว่าฉันเชื่อเรื่องพวกนี้จนกู่ไม่กลับแล้ว

            อือผมรู้เฮียคงไม่มีวันเลิกเชื่อเรื่องมนต์ดำ

            ฉันเสียใจจริงๆ นะ

            เฮียแคนสบตาผม วินาทีนั้นผมเห็นหยาดน้ำใสๆ เกาะรอบนัยน์ตาของเขา... นัยน์ตาที่กำลังส่งความรู้สึกจริงใจมาให้ผม

            รู้ตัวอีกทีความโกรธเกรี้ยวที่ผมเคยสัมผัสได้ก็หายไปแล้ว

‘…ผมก็ขอโทษที่ทำลายเปียโนเฮียแคนนะ

            ทำนบน้ำตาผมพังทลายอีกครั้ง ผมโผเข้าซบเฮียแคนทั้งน้ำตา

            จำไว้นะ เฮียแคนกระซิบบอกผม คำขอโทษอย่างจริงใจคือสิ่งที่ทดแทนความผิดได้เสมอ ในกรณีที่ทุกอย่างไม่สามารถเป็นเหมือนเดิมได้แล้ว

            ผมจดจำคำพูดของเฮียแคน เขาทำให้ผมเคารพเขามากขึ้น ในขณะเดียวกันก็กลัวเขามากขึ้น

            แต่ผมก็ไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของพวกเราห่างเหินมากเกินไป ผมเลยพยายามเข้าหาเฮียแคน คอยเอาอกเอาใจเสมอ

            เมื่อเวลาผ่านไป...ผมกับเฮียแคนกลายเป็นฝาแฝดสุดซี้ คงเพราะเราเคยผ่านช่วงเวลาร้ายๆ มาด้วยกัน เลยทำให้เข้าใจกันมากขึ้น

            คนภายนอกคงไม่รู้หรอก ว่าเราสองคนเคยทะเลาะกันแรงแค่ไหน
 

OOO

           

            หลังจากนั้นผมก็ยังมีของรักของหวงอยู่เรื่อยๆ นะ

            เสื้อตัวโปรดของเล่นชิ้นโปรดเพื่อนคนโปรดหรือแม้กระทั่งร่างกายและชื่อเสียงที่ผมสุดแสนจะภูมิใจ

            แต่ผมเรียนรู้จากอดีตแล้ว ว่าการผูกใจยึดกับสิ่งนอกกายมากเกินไป สามารถทำให้เราเจ็บปวดได้

            ชีวิตผมกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ถึงแม้ผมจะต้องแยกทางกับเพื่อนสนิทตอนประถมปลายหรือมัธยมปลาย ผมก็ไม่ได้เสียใจอะไรมากนัก

            จนกระทั่งผมเจออลิซ

            เธอคนนี้ปลุกอารมณ์ความต้องการของรักของหวงขั้นรุนแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอคือรักแรกของผม

            คุณก็รู้ว่ารักแรกมีอิทธิพลกับเราแค่ไหน คนอย่างผมที่เคยมีปมเรื่องของรักของหวงอย่างแรงกล้าย่อมไม่อาจหลีกพ้นอานุภาพของการได้แอบชอบใครสักคนเป็นครั้งแรก

            เราคุยผ่านสไกบ์แทบทุกคืน วันไหนที่ผมทำงานมาเหนื่อยๆ ผมก็จะได้ความร่าเริงสดใสของเธอนี่แหละมาช่วยชุ่มชื้นจิตใจของผม

            ผมเสพติดเธออย่างหนัก จึงตัดสินใจสารภาพรักกับเธอในคืนๆ หนึ่ง

            เธออมยิ้มแล้วตอบว่า ขอคิดดูก่อน จากนั้นเธอก็ออฟไลน์ไปเลย

            ผมตั้งหน้าตั้งตารอคืนต่อมา แต่เธอก็ไม่โผล่หน้ามาให้คำตอบผม

            คืนที่สองสามสี่ห้า เธอก็ไม่ออนไลน์มาสักที

            มันผิดปกติเกินไปแล้ว! เธอไม่เคยหายหน้าไปนานๆ อย่างนี้เลยนะ

            ผมกระวนกระวายมาก คิดว่าเธอต้องโกรธผมแน่ๆ ที่ผมสารภาพไปอย่างนั้น ใช่! มันจะมีเหตุผลไหนอีกล่ะ

เฮ้อไม่น่าบอกรักออกไปเลย

            ผมปักใจเชื่ออย่างนั้นมาตลอด จนกระทั่งวันหนึ่งผมเดินเข้าไปใน Café’ in house ซึ่งเป็นร้านกาแฟโปรดแล้วต่อแถวเพื่อสั่งเครื่องดื่ม

ผมกำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อมองรายชื่อเครื่องดื่มใหม่ๆ บนป้ายหลังเคาน์เตอร์พนักงาน แต่สายตาผมกลับสะดุด ณ หน้าจอโทรศัพท์มือถือของคนที่ต่อแถวอยู่ข้างหน้า

            ในจอภาพนั้นฉายภาพของอลิซที่กำลังยิ้มอย่างเบิกบานอยู่!

            นี่คุณคุณ…’

ผมสะกิดไหล่ผู้ชายตรงหน้า เมื่อเขาหันมา ผมรู้สึกได้เลยว่าดวงตาของเขาฉายแววเศร้าสร้อย

คุณรู้จักอลิซเหรอผมถามออกไป

เขาทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย คงสงสัยสินะว่าผมรู้จักอลิซได้ยังไง

อืม ใช่ ฉันรู้จักอลิซ

คิวต่อไปเชิญสั่งเลยค่ะ

ยังไม่ทันได้ความอะไร พนักงานก็เรียกให้ผู้ชายคนนั้นเข้าไปสั่งเครื่องดื่มซะก่อน เมื่อเสร็จกิจ เขาก็หันมาบอกผม

ไปนั่งกับฉันที่โต๊ะได้นะ
 

OOO

 

คุณรู้จักอลิซได้ยังไงน่ะ

เมื่อรู้จักชื่อเสียงเรียงนามของอีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว (เขาไม่ถามผมเพราะรู้จักผมอยู่แล้ว ก็ผมดังนี่!) ซิลเวอร์ก็ถามขึ้นมา

            รู้จักกันผ่านเพื่อนๆ น่ะ แล้วคุณล่ะ

            ผมเป็นแฟนเขา

            ฉึก! อลิซมีแฟนแล้วงั้นเหรอ

            ความผิดหวังรุนแรงถาโถมเข้ามา ผมได้แต่นิ่งเงียบ คนตรงหน้าผมคือเจ้าของอลิซตัวจริง ถึงว่าล่ะอลิซไม่ยอมมาคุยกับผมเลย

            ก็เขามีแฟนแล้วนี่เนอะ

            แต่ผมก็ไม่ได้โกรธซิลเวอร์เลยนะ แค่อิจฉานิดหน่อย ผมจะไปมีสิทธิ์โกรธอะไรเขาเล่า เขาเป็นตัวจริงของอลิซนี่นา

            แล้วอลิซหายไปไหน ผมไม่ได้คุย...เอ่อ ผมขาดการติดต่อกับเธอไปนานมาก พอทักไปเธอก็ไม่ตอบเลย

            ผมรีบเปลี่ยนจากคำว่าคุยเป็น ติดต่อเมื่อนึกได้ว่าอลิซเป็นแฟนของผู้ชายตรงหน้า เดี๋ยวมันโมโหหึงแล้วลุกมาต่อยผมจะเป็นเรื่องเอา!

            นี่คุณไม่รู้เรื่องเหรอ

            เรื่องอะไร

            อลิซเสียชีวิตแล้ว

            ว่าไงนะ

            เสียชีวิตแล้วงั้นเหรอ

            ตอนนี้ผมอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก อ้าปากค้างนิดหน่อยอย่างไม่อยากเชื่อ

            คนที่ผมเคยคุยด้วยเกือบทุกคืนเนี่ยนะตายแล้ว?

            ผมตั้งสติ แล้วถามคำถามที่ผมต้องการรู้คำตอบ

            เป็นไปได้ยังไง ทำไมเธอถึงตายล่ะ คุณพอรู้ไหม

            ผมเองก็ได้ยินมาจากเพื่อนอลิซที่เป็นเพื่อนผมด้วยอีกที เขาบอกว่าเธอโดนเพื่อนร่วมห้องวางยานอนหลับเกินขนาด จนเสียชีวิต

            ใครใครฆ่าอลิซ คุณรู้จักคนที่ฆ่าไหม

ผมรู้สึกเดือดพล่านมาก ใครกันบังอาจมาพรากของรักของหวงของผมไป ใครกัน!!

            ตอนแรกผมก็ไม่รู้จักหรอก แต่อีกไม่นานคงได้รู้จัก ผมไปสืบข้อมูลและได้รู้มาว่าเธอเป็นหลานสาวเจ้าของคลับที่ผมทำงานอยู่

            คลับ? เอ๊ะ จริงด้วย คุณน่าจะแก่กว่าผม คุณทำอาชีพอะไรน่ะ

            เอ่อ…’ ซิลเวอร์นิ่งไปเหมือนไม่อยากตอบ เป็นโฮสต์ครับ ที่คลับ ABSolute’

            อ๋อ…’

ผมงึมงำ จริงๆ ก็ไม่รู้หรอกว่าคลับนั้นคือคลับอะไรและอยู่ที่ไหน

งั้นอีกไม่นานคุณคงจะได้เจอเธอสินะ

            ความรู้สึกรุนแรงแบบสมัยที่เฮียแคนฆ่าบั๊คกี้หวนกลับมาอีกครั้ง

            ยัยนั่นฆ่าอลิซพรากของรักของหวงของผมไป

            ผมจะไม่ให้อภัยเธอเด็ดขาด

            เธอจะต้องได้รับบทเรียนที่สาสม เหมือนเฮียแคนตอนนั้นนั่นแหละ!

            ...แต่ทั้งๆ ที่ใจผมมันคุกรุ่นขนาดนี้ ซิลเวอร์กลับดูเย็นชาเหลือเกิน ให้ตายเหอะ แฟนตายทั้งคนนะเว้ย!

            ครับ ก็คงจะเป็นอย่างนั้น

            หรือมันจะปลงเรื่องการตายของอลิซแล้ว?

            แล้วถ้าคุณเจอคนที่ฆ่าแฟนคุณ คุณจะทำยังไง ผมถามด้วยความอยากรู้ ในใจหวังให้ซิลเวอร์ตอบในสิ่งที่กำลังคิดอยู่

            ผมคงทำอะไรไม่ได้ เธอเป็นหลานเจ้านายผมด้วย

            อะไรกัน!’ ผมสบถอย่างหัวเสีย แฟนเสียทั้งคนนะ เจอคนที่ฆ่าไม่คิดจะโมโหใส่หน่อยเหรอ

            เพื่ออะไรล่ะครับ โมโหใส่ก็ไม่ใช่ว่าอลิซจะกลับมานี่นา

            ยิ่งซิลเวอร์ทำตัวนิ่งสงบมากเท่าไร ผมก็ยิ่งฉุนเฉียวมากเท่านั้น

            คำสอนของเฮียแคนลอยผ่านเข้าหูมาเพียงแวบเดียวแล้วก็ลอยหายไปราวกับไม่เคยถูกเอ่ยมาก่อน

            คุณไม่คิดอยากจะทำเพื่อคนที่คุณรักเลยเหรอ

            ทำอะไรครับ

            การที่จะเกิดเรื่องฆ่าแกงขึ้นได้ แสดงว่าสองคนนี้ต้องไม่ชอบกัน คุณจะปล่อยให้คนที่แฟนคุณเกลียดลอยนวลแล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุขต่อไปหรือครับ

            ผมไม่อยากโดนไล่ออกครับ

            คำตอบเรียบง่ายของซิลเวอร์ทำให้ผมเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ

            ทำไมไอ้นี่ถึงได้เย็นขนาดนี้!! กลับเป็นผมซะเองที่ร้อนรนจนแทบทนไม่ไหว

            โธ่เอ๊ย นึกว่าจะหาแนวร่วมได้แล้วเชียว ผมพึมพำพลางถอนหายใจอย่างผิดหวัง

            แนวร่วม? อย่าบอกนะว่าคุณคิดจะ…’

            ผมน่ะไม่ยอมหรอกนะ

ผมมองซิลเวอร์ด้วยแววตาแน่วแน่ ไม่สนแล้วว่าคนตรงหน้ามีความสัมพันธ์อย่างไรกับอลิซ

เพราะอลิซน่ะก็เป็นของรักของหวงของผม

            ‘…!’

            ผมไม่ปล่อยให้ของรักของหวงถูกพรากจากไป โดยไม่ได้คิดบัญชีกับคนพรากหรอก

            ผมขอโทษนะเฮียแคนที่ไม่เชื่อฟังคำสอน

            ขอแค่ครั้งนี้อีกครั้งเดียว อีกครั้งเดียว

            ขอให้ผมได้ พรากของรักของหวงของเธอ เหมือนที่เธอพรากอลิซไปจากผม!









 

______________________________

22/06/2012
บทนี้ย้อนความหลังกันนิดๆ หน่อยๆ กับเหตุการณ์ที่เพลงรักไม่รู้มาก่อน
ที่แท้ซิลเวอร์กับเมเจอร์ก็เคยเจอกันมาก่อนนี่เอง
บทหน้ายังไม่จบกับพาร์ทของเมเจอร์
มาดูกันว่าเมเจอร์ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่ แล้วทำสำเร็จหรือไม่
(ไม่สำเร็จ ฮาๆๆ)
ขอบคุณสำหรับทุกการติดตามเช่นเคยค่ะ
สู้ๆ กับการเรียนนะทุกคน
ช่วงนี้ชีวิตเราวุ่นวายได้อีก สัปดาห์หน้าก็จะสอบแล้ว โฮๆ

 


Ha .ha


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน! ตอนที่ 35 : White Marshmallow OO Chapter 30 : Little Boy, What’s Your Secret? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2001 , โพส : 20 , Rating : 100% / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 20 : ความคิดเห็นที่ 1510
อีตาพระเอกโรคจิต นึกว่ามีแต่นางเอกคนเดียวนะเนี่ยที่โรคจิต ไปๆมาๆโรคจิตกันทั้งเรื่องเลย จริงๆแล้วอาการโรคจิตเนี่ยมันเป็นส่วนนึงของชีวิตคนเราใช่ไหมเนี่ย ชักรู้สึกโรคจิตขึ้นมาหน่อยๆละ อิอิ
Name : TiNa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TiNa [ IP : 58.8.1.225 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2556 / 19:45
# 19 : ความคิดเห็นที่ 1413
เมเจอร์ดาร์กจุง = =
อ่านเเล้วเงิบเลย 555

PS.  ตราบใดที่ยังไม่ตาย กรุณาเอา "หัวสมอง" อันมีค่าไว้พัฒนาตัวเองดีกว่าไปดูถูกคนอื่น..นะคะ จิบิ
Name : MA-NELL < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MA-NELL [ IP : 223.206.149.79 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 เมษายน 2556 / 02:32
# 18 : ความคิดเห็นที่ 1362
เปิดตอนซะน่ารัก ฮี่ๆๆๆ
-///////////-


โธ่เมน้อยช่างน่าสงสาร
โดนเจ้าเด็กชายอุ้ยอ้ายล้มทับต้นกล้า
ของรักของหวงขิ้นแรกโดนทำลายไป
...

ตามมาติดๆ ครับ
คุมะคุง *---*
ความจริงพ่อก็ทำถูกแล้วนะลูก
5555555555555555555
โตมาเดี๋ยวคงเข้าใจ



หืมมของรักของหวง
ของรักของหวง ของรักของหวง
อยากเป็นของรักของหวงของเมบ้างจัง
ขอเป็นขั้นสูงสุดเลยนะ แบบอินฟินิตี้
*เพ้อ* 5555555555555555





โอ้โห...
ดึงดูดให้อ่านต่ออีกแล้ววว
55555555555555555
โธ่ ปมที่เพิ่งคลาย
น่าสงสารเมนะ TT^TT
อ่านต่อออๆๆๆๆ

PS.  Imagination is more important than knowledge.
Name : Eveeva < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Eveeva [ IP : 1.4.194.167 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 มีนาคม 2556 / 10:44
# 17 : ความคิดเห็นที่ 1324
เย่ๆ ในที่สุดก็ว่างกลับมาเก็บเรื่องนี้ต่อสักที
รู้สึกจะหายไปนานมากโขเลยทีเดียว >_<

เอาเข้าจริงๆตามความคิดแพมแล้ว เมเจอร์แอบจิตหน่อยๆนะ - -+
เพราะอ่านไปแพมยังเกิดความรู้สึกแวบที่กลัวนิดๆเลย -.,-
ถึงขนาดทำเปียโนพี่ชายได้ลงคอ แต่เพราะเฮียแคนแกก็ร้ายไม่เบา 
ถึงขนาดฆ่ากระต่าย ไม่ธรรมดา สรุปจะกลัวใครดีวะเนี๊ยะ 555

แถมยังมีเซอร์ไพร์ระหว่างเมเจอร์กับซิลเวอร์อีก
วู้ววว เพลงรักซวยขนาดแท้แล้ววว
ปลงๆหน่อยก็ดีนะเมเจอร์ นั่นนางเอกเชียวนะ 555
Name : PorPam < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PorPam [ IP : 1.1.201.79 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 มีนาคม 2556 / 18:24
# 16 : ความคิดเห็นที่ 1310
เอิ่มมมมมมม... สรุปคือเฮียแคนของเราก็ดาร์กเหมือนแฮะ +_________+
เชื่อมนต์ดำ+คุณไสยซะงั้น เลยฆ่ากระต่ายแมร่งเบย -*-
เมเจอร์ก็น่าสงสารแหละ ถูกสังคมบีบตั้นให้กลับกลายเป็นคนอย่างนั้นด้วย นิสัยแต่เด็กมันส่งผลยันแก่
สรุปคือก็กลายเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น =_= เจริญ!
ทุกคนมีปมในใจแบบนั้นเหมือนกันหมดนะ อยู่ที่ว่าจะมากหรือน้อย
เห็นเฮียแคนแล้วนึกถึงตัวเอง เพราะขิมก็รักเปียโน ในชนิดที่แบบ ใครแตะหรือเอาของวางเป็นไม่ได้ ต้องวีนใส่ 5555
แต่เมเจอร์คือโดนหลายรอบมาก ตอนที่โดนพรากของรักของหวงไปรอบแรกอะ
คือถ้าตรงนั้นเป็นปมมันก็ไม่แปลก ก็ดูเด็กที่เป็นคนผิดมันพูดดิ
นายมาปลูกต้นไม้ตรงนี้ทำเพื่อ? นั่นสินะ เพื่ออะไร -_-
แล้วแกล่ะ มาเตะบอลกันทำมะเขือถั่วฝักยาวอะไรตรงนี้ฟระ? ถ้าเป็นขิม ขิมก็แค้นแทนเมเจอร์เฟ้ย!
โดนพรากของรักของหวงหลายครั้งจัด =_= ไม่แปลกเลยที่จะโตมาดาร์กขนาดนี้ เจ้าคิดเจ้าแค้นชนาดนี้
สงสารว่ะเฮ่ย T_T

PS.  Dont' ask me who am I, because I don't even know who I am LOL
Name : ForFun★ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ForFun★ [ IP : 99.23.4.194 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 มีนาคม 2556 / 07:35
# 15 : ความคิดเห็นที่ 1215
โห อิเม จะว่าไปแกก็น่าสงสารแต่เด็กนะ 

แต่ยังไงฉันก็เกลียดแกอยู่ดี 

เข้าใจหรอกนะ นิสัยแกก็คล้ายกับฉัน แต่แกไม่มีเหตุผลเลย

เจ้าคิดเจ้าแค้นเกินไป ไม่ยอมปล่อยวาง ...ยึดติด!!




PS.  ฝากนิยายเรื่อง The Destination(?) จัดการรักป่วนใจยัยคุณหนู ด้วยนะคะ
Name : Gifz_Jelly5 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gifz_Jelly5 [ IP : 113.53.200.110 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ธันวาคม 2555 / 21:06
# 14 : ความคิดเห็นที่ 1089
อั๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
PS.  หนู นอยด์ จะสอบแล้ว T^T
Name : ϟแดทูบิบิ ‡✖✖ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ϟแดทูบิบิ ‡✖✖ [ IP : 171.7.112.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2555 / 23:13
# 13 : ความคิดเห็นที่ 1059
ไวอาลัยให้บัคกี้เป้นเวลาสามวินาที
1...2...3...

โอเคกลับเข้านิยาย
(แกชักจะบ้ามากทุกวันแล้วนะ//เออเนอะ)
โอเค
ใช่นายคิดถูกแล้วละ่ะ
ยิ่งยึดติดกับวัตถุมากเท่าไรนายก็จะเจ็บชช่ำมาเท่านั้น
โดยเฉพาะสัตว์เลี้ยง!!!!!(อันนี้โดนกับตัว)

เจ๊
บทนนี้คือประวัติของอิเมช้ะ
อ่านแล้วรู้เลยว่าอิเมไม่ปกติ- -*
นิสัยขี้วีน(?)ขี้เหวี่ยง(?)พูดตรงๆ(?)
ไม่ใช่นิสัยผู้ชายนะ!!!!(ผวะ // โดนอิเมถีบ)

แล้วนั้นเจอซิลเวอร์แล้วสินะ
กรี๊ดดดดดดดดดดดดด
แล้วไปเรียกแฟนเค้าว่า
"ของรักของหวง" เนี่ยะนะ(?)
แกบ้าไปแล้วเรอะO[]O!!!!

PS.  เม้นยาวๆอย่างจริงใจ ต้องอ๋องจ้า
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 125.25.25.56 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 ตุลาคม 2555 / 15:49
# 12 : ความคิดเห็นที่ 1008
บัคกี้!! T[]T
โธ่...
PS.  love u everyone mak mine jaaa ^+++^ (PS. ชีวิต...มันต้องสู้ ย๊ากกกกกกกกก )
Name : opel_zuza < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ opel_zuza [ IP : 1.2.162.133 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กันยายน 2555 / 02:28
# 11 : ความคิดเห็นที่ 927
ด้านมืดของฝาฝดคู่นี้น่ากลัวมากๆๆๆๆ
ต้องย้ำแบบนี้เลยแหละจ๊ะ ไรเตอร์
ทั้งเฮียแคนและเมเจอร์ 
เฮียแคนเชื่อมนต์ดำ เหมือนเชื่ออย่างจริงจังเลยนะ
พี่นุชคิดว่าถึงขนาดฆ่ากระต่ายที่สุดแสนจะน่ารักได้ลงคอ
ผู้ชายแบบนี้น่ากลัวที่สุด
ก็ไม่รู้ว่า ทำไปได้ยังไง อ่ะนะ ฆ่ากระต่ายน่ะ

แต่ข้อคิดของเฮียแคนทำให้รู้สึกว่า เขาเป็นคนมีเหตุผลจังเลยแฮะ
คำพูดขอโทษแบบจริงใจ มันทำให้คนที่เราตั้งใจขอโทษเขารู้สึกดีขึ้นมาจริงๆนะแหละ
ถึงแม้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม แต่คำพูดที่จริงใจก็น่าจะทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกดีเนาะ

เมเจอร์เป็นพวกฝังใจจริงจังเกินไปแล้วมั๊ง เหมือนพวกหวงของมากกว่าอ่ะ
กับอลิซตัวเองที่ตกหลุมรักเขาข้างเดียว
ไม่ได้เป็นแแฟนกับเขาสักหน่อย แต่โกรธซะยังกับเป็นแฟนกันมานานหลายปี
เหมือนเขาหวงมากกว่ารู้สึกรักอลิซนะ
มันไม่ใช่ความรัก
แต่ความรู้สึกที่เมเจอร์มีให้กับเพลงรัก นี่ซิถึงจะเรียกว่า ความรัก




PS.  
Name : spysky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ spysky [ IP : 110.49.249.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 สิงหาคม 2555 / 17:51
# 10 : ความคิดเห็นที่ 841
เฮียแคนเย็นชามาก -0-

PS.  I'm BoIcE B2UTY and Bana
Name : JongJunJin < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ JongJunJin [ IP : 58.9.18.80 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2555 / 21:18
# 9 : ความคิดเห็นที่ 839
ทำไมเฮียแคนเราเป็นคนอย่างนี้ล่าาาาาาา
ไม่น่าแน่ะรถคว่ำตาย โฮกกกกกกกก TOT
ดาร์กเวอร์ ชักกลัว
ว่าแต่นังเมเจอร์มันจะทำอะไรเนี่ย -_-
รู้สึกง้องแง้งตั้งแต่เด็ก

PS.  わたし を わすれないで ください。
Name : PanDonG < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PanDonG [ IP : 14.207.207.53 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 กรกฎาคม 2555 / 18:42
# 8 : ความคิดเห็นที่ 824
เฮียแคนโหดอะ -0-
เมเจอร์ตอนเด็กๆก็ดูติ๋มๆนะ โตมาทำไมถึงเป็นแบบนี้?
Name : kritthee u. [ IP : 101.51.213.255 ]

วันที่: 26 มิถุนายน 2555 / 22:43
# 7 : ความคิดเห็นที่ 823
เมเจอร์!! นายร้ายกาจไปล่ะ :( 
เเบบนี้ใจเเอบโอนเอียงไปหาซิลเวอร์ล่ะนะ ช้อบบบบบบ<3
Name : A'saiZa Huo'z < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ A'saiZa Huo'z [ IP : 171.7.99.155 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2555 / 18:27
# 6 : ความคิดเห็นที่ 822
 วี๊ดดดดดดดดด..บึ่ม ! ! 

ตอนต่อไปๆๆๆๆ..ผมอยากรู้จะแย่รู้แล้ววว...

เอ่อ..สงสารเมเจอร์(อีกแล้ว) ก็พรากของรักของหวงไปหลายรอบมาก...

เฮียแคนก็จิตเกินไป..~
Name : sunnew-new < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ sunnew-new [ IP : 110.49.249.91 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 มิถุนายน 2555 / 14:26
# 5 : ความคิดเห็นที่ 813
 บางที...เมเจอร์น้อยๆก็มีด้านมืดเหมือนกันนะ

-0-

PS.  ไม่ชอบก๊อปใคร ก็ไม่ใช่เกรียน!!
Name : LuKtArN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LuKtArN [ IP : 110.77.248.184 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มิถุนายน 2555 / 18:57
# 4 : ความคิดเห็นที่ 803
 บางครั้งถ้าเรามีขอรักของหวงแล้วถูกพรากไปเราก็คงจะรู้สึกแย่เหมือนกันนะ
มันคงเป็นปมในใจจริงๆ
PS.  ชีวิตมีไว้พุ่งชน ชนมันเลย
Name : !!! ~fon~ !!! < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ !!! ~fon~ !!! [ IP : 118.172.31.124 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มิถุนายน 2555 / 14:07
# 3 : ความคิดเห็นที่ 801
 โอ้ยอยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่ออ่ะ
PS.  หวาดดีจ๋า แวะมาคุยกันได้เน้อ
Name : MC'B Tong < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ MC'B Tong [ IP : 223.205.98.202 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มิถุนายน 2555 / 13:43
# 2 : ความคิดเห็นที่ 800
บัคกี้ผีกระต่าย 555
อ่านตอนนี้แล้วยิ่งรู้สึกว่าน้องเมเจอร์เด็กมว๊ากกก 55+
Name : namtarn [ IP : 58.8.226.155 ]

วันที่: 23 มิถุนายน 2555 / 11:36
# 1 : ความคิดเห็นที่ 799
เฮีย โหดเกินไปแล้วฆ่ากระต่ายเลยเรอะ (-O-)^
PS.  เพื่อนที่ดีอยู่ใกล้แค่เอื้อม
Name : kaimuk_D < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaimuk_D [ IP : 213.113.213.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มิถุนายน 2555 / 05:16
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android