คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน!

ตอนที่ 41 : Special Chapter OO MINExMAJOR vol.2 : Lost Memory


     อัพเดท 24 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: romance, drama, suspense
ผู้แต่ง : ZEPIA ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZEPIA
My.iD: https://my.dek-d.com/tanh
< Review/Vote > Rating : 98% [ 38 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 38,020
1,566 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 600 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน! ตอนที่ 41 : Special Chapter OO MINExMAJOR vol.2 : Lost Memory , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1468 , โพส : 6 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ White Marshmallow เรื่องจริงนะ
แล้วก็ไม่ใช่ตอนต่อของ vol.1 (บทที่แล้ว)
ใช้แค่ตัวละครเท่านั้น
คนแต่งคือน้องของเราเอง ฮ่า...
ขอให้สนุกกับการอ่านค่ะ


Special Chapter (Mine X Major)

"Lost Memory"

By iamphranggie

           

แสงแดดสาดส่องทักทายเมื่อผมเปิดตาขึ้นแสงแดดสว่างจ้า

แต่ไม่ได้มีแค่แสงแดดหรอกที่ทักทายผม ความปวดหัวแล่นจี๊ดตามมาทีหลังทันที ผมพยายามจำให้ได้ว่าเมื่อวานผมทำอะไรถึงได้ปวดหัวอย่างนี้ แต่ผมกลับคิดอะไรไม่ออกเลย มันว่างเปล่าไปหมด

ทำไมกันนะ?

ผมหันหัวไปทางซ้ายจึงได้เห็นใครบางคนนอนหลับอยู่บนโซฟาข้างเตียงของผม ร่างของเขาอยู่ใกล้มากพอให้ผมสัมผัสเขา

จู่ๆ เขาก็ตื่นขึ้น และเมื่อนัยน์ตาของเราสบกัน เขาก็ผลิยิ้มแล้วลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

 “เมเจอร์! นายตื่นแล้ว!

            ผมมองเขาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ เขามีเส้นผมสีดำกับผิวที่ขาว ดวงตาสีเข้มคู่นั้นส่องประกายด้วยความสุขเมื่อเรามองหน้ากัน

เขาน่ารักดีนะแต่เขาเป็นใครน่ะ

            “ฉันรู้จักนายด้วยเหรอ” ผมถามเขาเสียงเบา ครุ่นคิดหนักขึ้นเรื่อยๆ “แล้วฉันเป็นใคร”

            เขาหัวเราะเบาๆ กับตัวเองก่อนจะตอบคำถามของผม

“ฉันชื่อไมน์ ส่วนนายคือเมเจอร์ นายเป็นแฟนฉัน”

เขายิ้มให้ผมช่างเป็นยิ้มที่อบอุ่นและหวานอะไรอย่างนี้!

            “แล้วทำไมนายมาอยู่ที่นี่ล่ะฉันหมายถึงข้างเตียงฉันเอ่อคือทำไมนายไม่นอนบนเตียง”

ลิ้นผมเริ่มพันกัน งงไปหมดแล้วตอนนี้! ความรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้ากลับมาหาอีกครั้ง นี่ผมเป็นอะไรไป มันเจ็บจนผมทนไม่ไหวต้องร้องออกมาแล้วยกมือขึ้นสัมผัส ณ จุดที่ความเจ็บปวดเริ่มต้นขึ้น

            “เฮ้ย! นายโอเคนะ?

ทันใดนั้น มือของเขาก็เอื้อมมาสัมผัสตรงจุดจุดเดียวกับที่มือของผมทาบอยู่ และนั่นก็ทำให้มือของเราสองคนแตะกัน ผมกับเขาจ้องหน้ากันสักพัก และแล้วผมก็เริ่มรู้สึกดีขึ้น

ผมเลื่อนมือออก ไมน์เองก็เช่นกัน

            “เมเจอร์ สิ่งที่นายต้องรู้ตอนนี้มีแค่ว่านายความจำเสื่อม”

!!!

ร่างของผมแข็งทื่อ บรรยากาศในห้องเงียบสงัดในทันใด ผมตกใจมากเมื่อได้ยินประโยคสี่พยางค์นี้

นายความจำเสื่อม

ผมพยายามอย่างที่สุดเพื่อจะรื้อฟื้นความทรงจำของเมื่อวานให้กลับมา แต่ผมทำไม่ได้เลย เพราะผมความจำเสื่อมงั้นเหรอ?

            “ทำไมฉันถึงความจำเสื่อมล่ะ” ผมเริ่มบทสนทนา

            “นายพลาดตกบันไดตอนเราออกไปข้างนอกด้วยกัน”

            ผมเผยอปากกะจะถามต่อ แต่ไมน์ขัดซะก่อน

“นายไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องราวโดยละเอียด หมอบอกให้ค่อยๆ บอกนายทีละอย่าง ตอนนี้น่ะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม นายห้ามออกไปข้างนอกเด็ดขาด”

ผมไม่ได้ตอบเขา ได้แต่จ้องเขากลับอย่างเงียบๆ

“ฉันจะเล่นเพลงของเราให้นายฟัง อาจจะพอช่วยรื้อฟื้นความทรงจำของนายได้”

เขายิ้มให้ผมยิ้มที่สามารถสว่างไสวโลกได้ทั้งใบ
 

OOO

 

            ในทุกๆ วัน เขามักจะเล่นเพลงเดิมให้ผมฟัง มันคือเพลง Canon in D Major

เขาบอกว่าผมหลงรักเขาจากเพลงนี้นี่แหละ เราเลยเรียกมันว่า เพลงของเรา

หัวใจผมเต้นแรงทุกครั้งเมื่อได้นั่งใกล้เขามองเขาบรรเลงเพลงบนเปียโน

            ถึงแม้ว่าผมจะเชื่อเรื่องที่เขาบอกผม เกี่ยวกับสาเหตุที่ผมความจำเสื่อมน่ะ ผมก็ไม่ได้รู้สึกเลยนะว่าความทรงจำจะกลับมาแม้สักนิด

ตรงกันข้ามความสงสัยเริ่มก่อตัวมากขึ้นทุกวัน ผมไม่เข้าใจว่าทำไมไมน์ไม่เล่าอะไรให้ผมฟังเลย นอกจากว่าทำไมผมถึงเสียความทรงจำ และสั่งห้ามไม่ให้ออกไปข้างนอก
 

OOO

 

            สองสัปดาห์ผ่านไป

ไมน์ออกไปซื้อของสำหรับอาหารเย็นโดยทิ้งผมไว้คนเดียว ผมได้แต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงอาทิตย์ยามบ่ายสาดส่องให้ภาพทิวทัศน์ตรงหน้าสวยงาม ผมได้ยินเสียงร้องแห่งความสนุกสนานของเด็กๆ ที่กำลังวิ่งเล่นอยู่บนสนามหญ้าสีเขียวกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา

ความต้องการอยากจะสัมผัสธรรมชาติของผมปะทุขึ้นจนระเบิดในที่สุด ผมวิ่งไปทางประตูแล้วเปิดมันออก ก่อนจะก้าวลงไปบนพื้นหญ้าแล้วเดินเล่นอย่างมีความสุข ปลายนิ้วสัมผัสดอกไม้หลากสีข้างทางเดิน

ทันใดนั้นผมก็ได้ยินเสียงร้อง ผมเงยหน้าขึ้นและได้เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งกำลังร้องไห้จึงรีบวิ่งไปหาเขา

            “นายโอเคไหม”

ผมถามขณะช่วยพยุงเขาให้ลุกขึ้น เลือดสีแดงไหลออกมาจากบาดแผลนั่น

“ฉันพานายไปหาพ่อแม่ดีกว่า บ้านนายอยู่ไหนเหรอ”

เขาชี้ไปทางบ้านหลังเล็กไม่ไกลมากนัก ผมจึงอุ้มเขาไปที่นั่น

ผมบอกพ่อแม่เด็กคนนี้ว่าเขาสะดุดรากไม้แล้วล้ม พ่อแม่ของเขากล่าวขอบคุณผม ก่อนจะมองผมด้วยสายตาประหลาด ตามมาด้วยคำถามที่ถูกเอ่ยออกมา

            “คุณเมเจอร์หรือเปล่า” พวกเขาถาม ผมจึงพยักหน้า “คุณเป็นดารานี่!” ทั้งสองเริ่มออกอาการตื่นเต้น

            เอ๊ะผมเป็นดารางั้นเหรอ! เยี่ยมผมได้ไอเดียละ ในเมื่อผมเป็นคนดัง พวกเขาก็ต้องรู้บางอย่างเกี่ยวกับตัวผมสินะ

“ช่วยเล่าเรื่องของผมที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ให้ผมฟังหน่อยสิครับ” ผมยิ้ม

            รอยยิ้มของพวกเขาจางหายไป

“สองอาทิตย์ก่อน คุณถูกผู้ชายชื่อไมน์ลักพาตัว เหตุการณ์เกิดขึ้นหลังจากอุบัติเหตุรถชนที่ทำให้คุณเสียความทรงจำ”

            ผมทรุดลงกับเข่า น้ำตาไหลลงมาตามแก้มและหยดลงบนพื้น พ่อแม่ของเด็กคนนั้นช่วยพยุงผมให้ลุกขึ้น ผมบอกลาพวกเขาแล้วตัดสินใจออกวิ่ง

เมฆดำเริ่มตั้งเค้า หยาดฝนร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ทุกหนแห่งกลายเป็นสีเทา เงียบสงัด หากไม่นับเสียงของสายฝน

ไม่นานนักผมก็ถึงบ้านของไมน์ทั้งๆ ที่ยังร้องไห้อยู่ ผมเข้าห้องน้ำไปเช็ดร่างตัวเองให้หายเปียก

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ไมน์ก็กลับมา

            “เมเจอร์! รู้ไหมฉันมีอะไรให้นายด้วยแหละ”

ไมน์ยิ้มกว้างให้ผมรอยยิ้มหลอกลวง ผมไม่ได้ตอบเขาเพราะกำลังหวนคิดถึงเรื่องที่พ่อแม่ของเด็กคนนั้นบอก พวกเขารู้ได้ยังไงน่ะว่าผมความจำเสื่อม แถมยังรู้จักไมน์ด้วย

ผมครุ่นคิดหนักขึ้นเรื่อยๆ จึงค้นพบว่าไมน์ไม่เคยบอกข้อมูลที่เกี่ยวกับตัวผมเลย ตอนนี้ผมเริ่มโน้มเอียงไปทางพ่อแม่ของเด็กคนนั้นมากกว่าไมน์แล้ว

            “เราคบกันมานานแค่ไหนแล้ว” ผมถามไมน์

            “สองปี” เขายิ้มตอบกลับมา

            ผมถามคำถามต่อไป “ทำไมนายไม่ให้ฉันออกไปข้างนอกเลยล่ะ”

            บรรยากาศในห้องเงียบสงัด เขาไม่ยอมตอบผม แต่กลับเปลี่ยนเรื่องแทน

“เมเจอร์ กินข้าวกันเถอะ”

            “ทำไมนายไม่ตอบคำถามฉัน!” ผมเริ่มหงุดหงิดแล้ว

            “โอเค ฉันกลัวว่านายจะเผลอทำร้ายตัวเองอีก ตอนนี้มากินข้าวก่อนเหอะน่า”

            ผมเดินไปที่โต๊ะทานเข้าทั้งๆ ที่ยังโมโหอยู่ เมื่อทานมื้อเย็นเสร็จ พวกเราก็ไม่ได้คุยอะไรกันต่อเลย

จนกระทั่งวันต่อมา ไมน์ออกไปข้างนอกอีกแล้ว มันเป็นโอกาสที่ผมจะได้ออกไปข้างนอก! ไปหาพ่อแม่ของเด็กคนนั้น

เมื่อไปถึง ผมขอให้พวกเขาเล่าเรื่องอุบัติเหตุของผมให้ฟัง ฝ่ายคุณพ่อพยักหน้าแล้วเดินนำไปที่โต๊ะก่อนจะหยิบหนังสือพิมพ์แล้วยื่นมาให้ผม กรอบข่าวที่สะดุดตาผมมากที่สุดคือกรอบที่มีรูปถ่ายเหตุการณ์อุบัติเหตุรถชน แต่นั่นไม่ใช่สาเหตุที่ผมสนใจหรอก

นี่ต่างหากรูปภาพสองรูปที่อยู่ข้างกันรูปผมรูปนึง และรูปไมน์อีกรูป

ผมอ่านรายละเอียดข้างใต้ มันเขียนไว้ว่าผมถูกไมน์ลักพาตัวไปจากโรงพยาบาลสถานที่ที่ซึ่งผมนอนพักรักษาตัวเป็นเวลาห้าวันเหตุหลังเกิดอุบัติเหตุ คงเพราะผมมีชื่อเสียงและร่ำรวย ตำรวจจึงสันนิษฐานกันว่าไมน์ลักพาตัวผมเพื่อเรียกค่าไถ่

บนหน้ากระดาษมีเบอร์โทรศัพท์แม่ของผมด้วย เผื่อใครหาผมเจอจะได้สามารถโทรกลับได้

            ตอนนี้ผมเชื่อข่าวร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว เพราะมันมีหลักฐานไง!

ถ้าอย่างนั้นทั้งหมดคือเรื่องโกหกสินะไมน์เป็นไอ้เลวที่ลักพาตัวผมสินะ

หึ! เรื่องรักๆ และเพลงของเราก็เป็นเรื่องกุขึ้นมาด้วยสินะ ผมไม่น่าหลงเชื่อเขาเลย!

ความกรุ่นโกรธค่อยๆ ขยายตัวขึ้น ผมขอให้พ่อแม่ของเด็กคนนั้นช่วยโทรหาแม่ผมให้มารับผม คุณแม่บอกว่าจะมาถึงอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง ผมขอบคุณพ่อแม่ของเด็กคนนั้นแล้ววิ่งกลับมาที่บ้านไมน์

นี่คงเป็นเหตุผลที่เขาเลือกจะอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ถูกรายล้อมด้วยภูเขา เพื่อที่ว่าจะได้ไม่มีใครมาหาเราพบ

เมื่อมาถึง ไมน์ก็กลับมาเรียบร้อยแล้ว ดูท่าทางอารมณ์ไม่ดีด้วย

            “เมเจอร์! หายไปไหนมา ทำไมนายไม่เชื่อฟังฉันฮะ!” ไมน์ตะคอกใส่ผม

            “ถ้าฉันเชื่อฟังนาย ฉันจะได้รู้ความจริงไหมเล่า ว่านายนั่นแหละเป็นคนลักพาตัวฉันมา!” ถึงตาผมตะโกนกลับบ้าง

            บรรยากาศในห้องนี้ทำให้ผมร้องไห้ออกมา...ห้องที่เคยอบอุ่น กังวานไปด้วยเสียงของเปียโน แต่ตอนนี้ผมต้องยอมรับความจริงแล้วว่าทั้งหมดเป็นละครฉากหนึ่ง

คนที่ผมหลงรักเขากำลังทำร้ายผม

            “นายพูดเรื่องอะไร”

ไมน์ยังเสแสร้งต่อไป ผมจัดการโยนหนังสือพิมพ์ใส่หน้าเขา ยิ่งโมโหไปกันใหญ่เมื่อเห็นเขายังไม่ยอมเลิกเล่นละคร

            “เลิกโกหกสักทีได้ไหม! ฉันปาความจริงใส่หน้านายแล้ว หยุดซะ!

ผมประสาทเสียจนถึงขั้นหยิบสิ่งของขึ้นมาปาไปทั่วห้อง ทำลายฉากของละครเรื่องนี้ทิ้งซะ!

ตอนนี้ผมได้ยินแต่เสียงของไมน์ที่ขอร้องให้ผมหยุดและใจเย็นลง แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะผมยังคงอาละวาด ทันใดนั้นเองเสียงเครื่องยนต์ก็ดังขึ้น ผมรีบวิ่งไปเปิดประตู จึงได้เจอชายหญิงคู่หนึ่งส่งยิ้มให้ผมยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข พวกเขาต้องเป็นพ่อแม่ผมแน่ๆ!

ผมวิ่งไปกอดพวกท่าน ไม่นานนักไมน์ก็รีบพุ่งออกมาจากบ้าน

            “เมเจอร์! ฟังฉันก่อนนะ!

ไมน์ขอร้องขณะวิ่งมาหาผม คุณพ่อส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดของท่าน พวกบอดี้การ์ดเดินตรงมาที่ไมน์ ก่อนจะเตะเขา ต่อยเขา และอีกสารพัดวิธีที่ถูกงัดมาใช้ทำร้ายเขา

“เมเจอร์! ขอร้องละ อย่าไปนะ! ฉันจะบอกทุกอย่างที่นายอยากรู้! ฉัน

!!!

ไมน์ยังไม่ทันจบประโยคเมื่อพ่อผมควักปืนออกมายิงเขา!

ไมน์ล้มลงไปบนพื้น เลือดไหลออกมาอย่างช้าๆ ผมตกใจมากและเกือบจะวิ่งไปหาเขาแล้ว แต่นึกขึ้นมาได้ว่าเขาทำเรื่องไม่ดีกับผมเอาไว้

            “เมเจอร์ กลับบ้านเรากันเถอะลูก”

คุณแม่ยิ้มให้ผม ผมจึงเดินตามพวกท่านเข้าไปในรถตู้ ไม่ได้เหลียวหลังกลับไปมองไมน์ แต่ผมได้ยินคำพูดสุดท้ายของเขา

เมเจอร์”
 

OOO

 

            เมื่อผมตื่นขึ้นในวันต่อมา ผมก็อยู่สำรวจห้องนอนของตัวเองจึงได้เจอสมุดไดอารี่สีชมพู

ผมหยิบมันขึ้นมาเปิดดูและอ่านข้อความข้างใน ก่อนจะตกใจเมื่อได้เห็นภาพที่ผมกับไมน์ถ่ายด้วยกัน พร้อมด้วยข้อความที่เขียนไว้ข้างใต้ว่า

 

วันนี้ฉันบอกแม่ว่าอยากแต่งงานกับไมน์ แต่แม่ไม่ยอมแถมยังบอกว่าจะหาคนที่ดีกว่านี้ให้ฉัน

 

ผมเปิดหน้าต่อไปดูเรื่อยๆ จึงได้เจอภาพถ่ายและข้อความอีกมากมายที่ล้วนเกี่ยวกับผมและไมน์เกี่ยวกับรักของเรา

ไมน์สรุปว่านายเป็นใครกันแน่?

ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเคาะประตูที่ห้องผม ผมเปิดประตูออกและได้พบกับผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาเขาคล้ายๆ ไมน์อยู่นะ

            “ไง เมเจอร์ จำฉันได้ไหม” ผมบอกเขาไปว่าจำไม่ได้ เขาจึงตอบกลับมา “ฉันชื่อมาร์ค เป็นเพื่อนสนิทนายคนนึง แล้วก็เป็นพี่ชายของไมน์ด้วย”

ผมตื่นเต้นขึ้นมาเมื่อนึกได้ว่าจะถามความจริงกับเขา ผมเชิญเขาเข้ามาด้านในและเริ่มถามเกี่ยวกับเหตุการณ์ก่อนที่ผมจะความจำเสื่อม

            “คืนนั้น นายขอพ่อแม่หมั้นกับไมน์ แต่พ่อแม่นายปฏิเสธแล้วบอกว่าจะหาคนที่ดีกว่าไมน์ให้ นายโมโหมากเลยขับรถออกไปข้างนอกเพื่อหนีพ่อแม่ แต่พวกท่านก็ตามนายและพยายามจะพานายกลับบ้าน ตอนนั้นเองที่ไฟจราจรเป็นสีแดง แต่นายก็ยังขับรถต่อ เลยชนเข้ากับรถบรรทุก”

            มาร์คเล่า ผมรู้ได้จากดวงตาของเขาว่าเขากำลังพูดความจริงอยู่

“นายถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด พวกเขาโทรหาพ่อแม่นาย ฉันเองก็โทรไปบอกไมน์เรื่องอุบัติเหตุเหมือนกัน หมอบอกว่านายอาจจะความจำเสื่อมแล้วมันก็จริง วันที่หมออนุญาตให้นายกลับบ้านได้พ่อแม่นายก็ดันยุ่ง ไมน์เลยมาเยี่ยมนายและพาตัวนายไปแทน อ้างกับทางโรงพยาบาลว่าพ่อแม่นายขอให้มันมารับนายแทน

นั่นแหละไมน์พานายไปที่บ้านมันบ้านที่อยู่ท่ามกลางขุนเขา น้อยคนนักที่จะรู้จักนาย นายกับมันจะได้อยู่ด้วยกันที่นั่นได้”

            “แล้วทำไมไมน์ไม่บอกความจริงฉันแต่แรกล่ะ”

            “ก็ไมน์เคยขอให้นายหนีไปกับมันน่ะสิ แต่นายก็ไม่ยอมเพราะไม่อยากจากพ่อแม่ไป ฉันเลยเดาว่ามันกลัวกลัวว่าถ้านายรู้ว่ามันตั้งใจพานายไปที่บ้านมัน นายจะหนีกลับบ้านไป ส่วนข่าวที่ลงในหนังสือพิมพ์น่ะ พ่อแม่นายเป็นคนสั่งให้นักข่าวลงข่าวไปแบบนั้น เพื่อทำให้ไมน์เสียหาย อย่าเข้าใจไมน์ผิดเลยนะ”

           

            ถ้างั้นเขาก็ทำทุกอย่างเพื่อผมน่ะสิ

เขาอยากให้เราอยู่ด้วยกัน

ผมเริ่มรู้สึกโกรธอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมโกรธตัวเอง!

ผมกล่าวขอบใจมาร์คก่อนที่เขาจะขอตัวกลับบ้าน แล้วตัดสินใจวิ่งลงไปชั้นล่างเพื่อบอกพ่อแม่ว่าผมจะไปขลุกอยู่กับเพื่อนๆ เผื่อความทรงจำจะกลับมา โชคดีที่พวกท่านอนุญาต

แต่ขอโทษทีที่ผมโกหก ความจริงแล้วผมจะไปบ้านไมน์ต่างหาก
 

OOO

 

            สิ่งของทุกชิ้นยังถูกตั้งวางอยู่ที่เดิมที่เดิมเหมือนก่อนที่ผมจะจากสถานที่แห่งนี้ไป

เศษแก้วแตกและหมอนมากมายที่กระจายเกลื่อนบนพื้นเตือนว่าครั้งหนึ่งผมเคยงี่เง่าขนาดไหน

บรรยากาศช่างหนาวเยือก อากาศถูกทาทับไปด้วยสีเทาหม่น ผมย่างเท้าช้าๆ เข้าไปหาเปียโนก่อนจะสัมผัสมัน รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นเหมือนวันที่ผมกับไมน์นั่งอยู่ตรงนี้แล้วบรรเลงเพลงไปพร้อมๆ กัน

ทันใดนั้นผมก็สังเกตเห็นกระดาษโน้ต ผมจึงหยิบขึ้นมันขึ้นมาแล้วเริ่มอ่าน

 

            แม้ว่านายจะทำร้ายฉันไว้มาก แต่ฉันก็จะรักนายเสมอ

ในวันพรุ่งนี้ ดวงตะวันจะยังคงส่องสว่าง นายจะกลับมาแย้มยิ้มได้อีกครั้ง

แล้วฉันก็จะอยู่เคียงข้างนายตลอดไป

 

            ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว

ผมกำลังร้องไห้

หยดน้ำตาค่อยๆ หลั่งไหลลงมา

ผมมองไปยังภาพเบื้องหน้า และได้พบกับผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงนั้น

เขาผลิยิ้มให้ผม

รอยยิ้มอบอุ่นที่สามารถสว่างไสวโลกได้ทั้งใบ

 

(The End)


5:21 p.m.

05/05/55

 

 

 

 

________________________________________

10/08/2012
ไม่ได้อัพเดตเรื่องนี้ซะนานเลย ขอโทษนะคะ !
ขอกลับมาพร้อมกับบทพิเศษบทใหม่ละกัน
บทนี้เราไม่ได้เขียนนะ แต่น้องของเราเป็นคนเขียนเอง
ตอนแรกก็ไม่ได้เขียนให้เป็นไมน์กะเมหรอก มาเปลี่ยนชื่อเอาทีหลัง
ภาษาอาจจะดูแปลกๆ แหม่งๆ บางส่วน เพราะต้นฉบับเดิมเป็นภาษาอังกฤษ
แล้วเราก็แปลไม่ค่อยสลวยเท่าไรในบางจุด
(งานส่งคาบภาษาอังกฤษนั่นเอง อันนี้ ฮ่า...)
ดราม่าซึ้งๆ ชอบโน้ตตอนท้ายมาก
บทนี้อ่านแล้วให้ความรู้สึกเป็นไมน์เลย หม่นๆ เศร้าๆ
หวังว่าจะชอบในอารมณ์ที่แตกต่างไปของบทนี้นะคะ
ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ และ ทุกคนที่รอคอยการอัพเดตของบทพิเศษค่า


บทต่อไป : บทพิเศษวายบทสุดท้ายแล้ว คราวนี้คู่จะเปลี่ยนรึเปล่า โปรดติดตาม!



 
Ha .ha


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน! ตอนที่ 41 : Special Chapter OO MINExMAJOR vol.2 : Lost Memory , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1468 , โพส : 6 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1449
           อ๊ากกก' 'ไรเตอร์' อยากอ่าน ภาคพิเศษ หรืออะไรก็ได้ ที่เกี่ยวกับ 'เมเจอร์' กับ 'เพลงรัก'ง่า พลีสๆ -.-
Name : นัตตี้เองไม่ใช่ใคร < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นัตตี้เองไม่ใช่ใคร [ IP : 223.204.245.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2556 / 22:43
# 5 : ความคิดเห็นที่ 1098
คือว่างค้างง่ะงานนี้5555+TUT
แล้วนั้นทำไในายทำอย่างงั้นล่ะเมเจอร์
เอาจริงๆนะเจ๊
อ๋องไม่ชอบนิยายดร่าม่าอ่ะTUT
 

PS.  เม้นยาวๆอย่างจริงใจ ต้องอ๋องจ้า
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 101.108.113.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ตุลาคม 2555 / 11:32
# 4 : ความคิดเห็นที่ 1094
แงแงแง T^T^T
PS.  หนู นอยด์ จะสอบแล้ว T^T
Name : ϟแดทูบิบิ ‡✖✖ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ϟแดทูบิบิ ‡✖✖ [ IP : 171.7.112.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ตุลาคม 2555 / 00:19
# 3 : ความคิดเห็นที่ 957
ภาพของเมเจอร์ไม่หลุดกรอบเลยแฮะ
ถึงเรื่องอืนเค้าจะจำไม่ได้เมื่อความจำเสื่อม
แต่สิ่งหนึ่งล่ะที่จะยืนยันว่า คนนี้คือเมเจอร์ตัวจริงเสียงจริง
สิ่งนั้นก็คือ.... มีเรื่องอะไรๆเกิดขึ้น ฉันจะร้องให้ก่อนเสมอๆ
เห่อ....ไม่รู้สิ ชักจะติดภาพเด็กน้อยขี้แยแบบนี้แล้วสิ

คนเรานี่เนาะฟังความข้างเดียวโดยไม่สืบสาวราวเรื่องก่อนมันก็น่าจะเป็นแบบเมเจอร์นี่แหละ
ทำร้ายคนที่ตัวเองรัก
ในชีวิตจริงก็เหมือนกันเนาะ
ถ้าไม่ใจเย็นลองทบทวนลองถามไถ่กันก่อนมันพังแน่ๆ
โชคดีนะที่ไมน์ไม่เป็นไร

ฉากที่เมเจอร์เดินเข้ามาไมู่้ว่าจะเป็นในห้อง
หรือ ระเบียงหน้าบ้าน
พี่นุชคิดว่า ฉากนี้มันโรแมนติกสุดๆเลยล่ะจ๊ะ
ด้านหน้าเป็นภูเขา
น่าจะเป็นภูเขาเนาะ อิมเมจเอาเอง
และคนที่เรารักกำลังยิ้มให้
ว๊าวว
ไม่กี่ประโยคก็ทำเราเอาเคลิ้มวุ้ย สำหรับบทส่งท้าย
น้องของไรเตอร์ตาณแต่งเหรอจ๊ะ

แฮะๆๆ
พี่นุชอ่านชื่อไม่ออกอ่ะจ๊ะ
น่าจะอ่านว่าไรหนอ
ไอแอมฟรังกี้ ใช่ไหม
ผิดพลาดในการขออภัยด้วยนะคะ

ปล....ฉงนนิดนึงแหละ
ว่าภาพที่เมเจอร์เห็นมันคือ ตัวจริง หรือ เป็น ผีสระอี ผี กันแน่
อยากใ้ห้เป็นอย่างแรกนะเพราะนั่นมันหมายถึงความสุข



PS.  
Name : spysky < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ spysky [ IP : 110.49.226.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 กันยายน 2555 / 22:41
# 2 : ความคิดเห็นที่ 936
คว้าปื่นมายิง???

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก
PS.  ก็ในเมื่อจิตใจคนเรามันไม่เหมือนกัน สำนึกของแต่ละคนมันก็เลยมีไม่เท่ากันไง!
Name : LuKtArN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LuKtArN [ IP : 110.77.248.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 สิงหาคม 2555 / 15:22
# 1 : ความคิดเห็นที่ 924
ตกลงไมน์ตายรึเปล่าอ่ะ (T^T)
PS.  เพื่อนที่ดีอยู่ใกล้แค่เอื้อม
Name : kaimuk_D < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaimuk_D [ IP : 213.113.213.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 สิงหาคม 2555 / 03:43
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android