คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน!

ตอนที่ 42 : Special Chapter OO CANONxMAJOR vol.1 : I Will Prove My Love to You [1/2]


     อัพเดท 23 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: romance, drama, suspense
ผู้แต่ง : ZEPIA ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZEPIA
My.iD: https://my.dek-d.com/tanh
< Review/Vote > Rating : 98% [ 38 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 38,020
1,566 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 600 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน! ตอนที่ 42 : Special Chapter OO CANONxMAJOR vol.1 : I Will Prove My Love to You [1/2] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1375 , โพส : 9 , Rating : 87% / 3 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


เกริ่นนำ
- ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลัก
- เนื่องจากบทนี้ยาว เลยขอตัดแบ่งเป็น 2 พาร์ทค่ะ





Canon X Major

Volume 1: I Will Prove My Love to You (Part 1)
 

 

            (Canon’s POV)

            “เฮียแคนนนนนนน”

            น้ำเสียงสดใสดังก้องขึ้นในห้องนั่งเล่นอันแสนเงียบเหงา ผมเงยหน้าจากหนังสือพิมพ์มองต้นเสียงที่มาหยุดยืนหน้าผมแล้วยิ้มแฉ่งให้

            “ว่าไงไอ้เม แกมีอะไรจะใช้ฉัน”

            “โหยยย อะไรอะเฮียแคน! ผมไม่ได้จะมาใช้สักหน่อยน้า ผมแค่จะมาขอ”

            เมเจอร์ทำตาเป็นประกาย ผมรู้มุกของมันหมดละ ขี้อ้อนซะขนาดนี้

            “มีอะไรก็ว่ามา” ผมวางหนังสือพิมพ์ไว้ข้างเบาะ

            “เฮียแคนงับบบ” เจ้าเมปั้นหน้าบ้องแบ๊วชนิดที่ผมอยากเตะสักทีสองที แล้วดูศัพท์แอ๊บแบ๊วที่มันใช้สิ“เสาร์อาทิตย์นี้เฮียแคนว่างไหมงับ”

            “ถ้าแกยังไม่หยุดไอ้งับๆ

            “โอเคๆ ก็ได้ๆ” เมเจอร์หน้าบูดโดยฉับพลัน แต่ก็กลับมายิ้มแฉ่งในวินาทีต่อมา “เฮียแคนสะดวกไหมสุดสัปดาห์นี้?

            “ทำไม”

            “ก็ก็

ไอ้เมที่ทรุดตัวนั่งลงข้างผมบิดกายไปมาอย่างอย่างอะไรวะเง้อ ผมไม่อยากจะพูดเลยว่ามันเหมือนเด็กสาวที่กำลังมีความรัก

“ผมมีถ่ายแบบที่เสม็ดวันเสาร์นี้อะ เฮียแคนไปเป็นเพื่อนผมหน่อยน้า”

            =___=

            “น้าๆๆๆ”

            เจ้าเมเกาะแขนผมแล้วเขย่าไปมา แถมยังใช้น้ำเสียงออดอ้อนจนผมขนลุก อยากจะตะโกนออกไปว่า กูไม่ใช่เงามึง ไปเองคนเดียวสิฟระ!’ แต่ผมก็ต้องสะกดกลั้นเอาไว้ ไม่งั้นภาพลักษณ์ผู้ชายสุขุมเสียหมด

            “แล้วทำไมไม่ไปคนเดียวล่ะ”

            “ก็ผมเหงานี่ อีกอย่างคือช่วงนี้ผมรู้สึกว่าผมไม่ค่อยได้อยู่ใกล้เฮียแคนเลย” เมเจอร์เบะปากน่าสงสาร ผมจึงได้แต่ส่ายหัวอย่างอ่อนใจ

            “แต่ฉันก็ต้องซ้อมเปียโนนะ จะไปกับแกได้ไง”

            “ผมเช็กมาแล้ว! โรงแรมที่ผมจะไปพักมีแกรนด์เปียโนตั้งอยู่กลางห้องอาหาร แถมเขาอนุญาตให้แขกขึ้นไปเล่นได้ด้วยนะ”

            ผมหมดข้ออ้างแล้วสินะ เฮ้อ

            “แต่ฉันขี้เกียจอะ ฉันอยากอยู่บ้าน”

            “โหยยย อะไรกันเฮียแคน! ปีนี้เฮียอยู่บ้านมาสองร้อยแปดสิบหกวันแล้วนะ ขอสักวันสองวันให้น้องชายหน่อยไม่ได้เหรอ” เมเจอร์ใช้เสียงกระเง้ากระงอดนั่นอ้อนผมอีกครั้ง

            เฮ้อผมถอนหายใจแรงๆ

            “ฉันขอเหตุผลจริงๆทำไมถึงอยากให้ฉันไปด้วย”

            ผมมองหน้าน้องชายตรงๆมองหน้าคนที่มีใบหน้าเหมือนผมทุกกระเบียดนิ้ว เมเจอร์เองก็มองผมตอบกลับมาด้วยแววตาแน่วแน่เช่นกัน

            “ก็ผมบอกไปแล้วไง เฮียไม่ได้ฟังเลยเหรอ” น้ำเสียงนั้นฉายแววน้อยใจเต็มที่ “ผมแค่อยากใช้เวลาอยู่กับเฮียแคนบ้าง ก็เท่านั้นเอง”
 

OOO

 

            วันเสาร์

            มันมาถึงแล้ว ไอ้วันที่ผมจะต้องละจากถิ่นฐานอันสงบสุข ไปสู่

            ไปสู่ที่ที่มีคนเยอะยั้วเยี้ย! เสียงดังน่ารำคาญ! แค่เสียงไอ้น้องชายบ้าคนเดียวผมก็จะประสาทแล้ว!

            “เฮียแคน หันมายิ้มหน่อยเร็ว”

            ผมเบือนหน้าหนีเมเจอร์ที่ยกไอโฟนขึ้นมาหมายจะถ่ายรูปผม

ผมรู้มันจะเอารูปที่ผมยืนอยู่หน้ามินิมาร์ทในปั๊มน้ำมันซึ่งเป็นจุดพักไปโพสต์ลงบนเฟซบุ๊ค แล้วก็เขียนเชิงทำนองว่า ในที่สุดผมก็แงะเจ้านี่ออกมาจากรูได้!’

แน่นอนว่าเพื่อนผมมันจะต้องมากดไลค์กันตรึม ตามมาด้วยคอมเม้นท์ไร้สาระอีกมากมาย

และนั่นก็คือความสุขของเมเจอร์ความสุขที่มาจากการที่ชีวิตผมวุ่นวายนั่นละ

            “ไม่เอา! ไอ้เม แกเลิกเอากล้องมาจ่อฉันเดี๋ยวนี้นะ”

ผมสะบัดมือปัดแขนเมเจอร์ แต่ก็ไม่เป็นผล ในเมื่อเจ้าน้องชายตัวแสบมันมุ่งมั่นกับการประจานผมมาก

            “ขอสักรูปเซ่! ไม่ตายหรอกน่า วันนี้เฮียหล่อมากเลยนะๆ”

            “หล่อบ้าบออะไรเล่า”

ผมหันกลับไปเถียงเมเจอร์ด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ และแล้ว

            แชะ!

            “เย่ๆๆ ภารกิจสำเร็จแล้ว!

            เมเจอร์หัวเราะดังลั่นพลางหันหน้าจอไอโฟนมาทางผม บนนั้นปรากฏภาพผมกำลังพูดพอดี ริมฝีปากผมบิดเบี้ยวแถมยังห่อเหมือนกำลังจะพ่นอะไรสักอย่างออกมา

เฮ้ย! นี่มันทุเรศมากกก!

            “ลบเดี๋ยวนี้นะไอ้เม!!

            ผมพยายามแย่งชิงไอโฟนจากมือเจ้าของที่แสนชั่วร้าย แต่ไอ้เมก็ยิ้มแป้นแล้นก่อนจะรีบวิ่งกลับไปยังรถตู้ที่พวกเราโดยสารมา

            “แบร่ๆๆ เฮียวิ่งตามผมไม่ทันหรอก คราวนี้แหละเฟซบุ๊คเฮียจะได้กลับมาคึกคักอีกครั้งจากการแท็กรูปของผม!!

            ผมอยากฆ่าน้องชายตัวเองงง!!
 

OOO

 

            เมื่อถึงเกาะเสม็ด ผมกับเมเจอร์ก็จัดแจงข้าวของเข้าที่พักของตัวเอง เราสองคนนอนห้องเดียวกัน ผมรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ร้ายๆ ประมาณว่าคืนนี้ผมไม่ได้นอนชัวร์ๆ

            เพราะเจ้านี่มันจะต้องชวนผมคุยทั้งคืน! ทั้งคืน!

            ผมเบื่อน้องพูดมากชะมัด เฮ้อ

            “เดี๋ยวฉันรออยู่ในห้องนี้นะ แกก็ไปทำงานซะ”

            ผมบอกพลางเอนตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม เมเจอร์ที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำชักสีหน้าบูดบึ้งเหมือนเด็กไม่พอใจในทันที

            “ไม่ได้นะเฮียแคน! เฮียอุตส่าห์มาทั้งที ต้องลงไปอยู่กับผมด้วยนะ!

            “แล้วแกจะให้ฉันทำอะไรเล่า นั่งเฉยๆ ดูแกถ่ายแบบงั้นเหรอ”

            “ช่ายยย” เมเจอร์ยิ้มหวานพลางตรงเข้ามากอดผม อั่ก“เฮียต้องอยู่กับผมตลอดนะ ถ้าผมทำงานแล้วไม่เห็นเฮียคอยอยู่ ผมต้องรู้สึกแย่มากแน่ๆ เลย”

            เมื่อไรไอ้นี่จะโตเป็นผู้ใหญ่สักทีวะ

            แกไม่ใช่เด็กห้าขวบแล้วนะเว้ยยย!

            “จะถึงเวลานัดแล้ว ลงไปกันเถอะๆ”

            ผมได้แต่ส่ายหน้าให้กับความเอาแต่ใจของเมเจอร์

ช่างเถอะลงไปอยู่ข้างล่างที่ที่มีคนเดินยั้วเยี้ย เสียงดังน่ารำคาญ อากาศไม่เย็นสบายคงไม่ได้ทำให้ผมเสียหายอะไร

            ถือว่าเปิดหูเปิดตาละกันวะ!
 

OOO

 

            ผมยืนอยู่บนหาดทรายนุ่มเท้า จ้องมองวิวทะเลที่ยืดยาวออกไปไม่มีที่สิ้นสุด จะว่าไปลมทะเลตรงนี้ก็เย็นสบายดีเหมือนกันแฮะ

ทุกอย่างผิดจากที่ผมคาดไว้เล็กน้อยจนถึงมาก เพราะบริเวณที่ผมยืนอยู่นี้ไม่มีคนเลยนอกจากทีมงานของนิตยสารที่มาพร้อมกับเมเจอร์

            ดีก็ดี

            “เฮียแคนนน!!

            ผมที่กำลังเหม่อลอยได้ที่ถึงกับสะอึกเมื่ออยู่ดีๆ เจ้าเมเจอร์ก็วิ่งเข้ามากอดผมอย่างแรง แรงจนเหมือนกระแทกมากกว่า ทำเอาผมจุกเลย! สองมือผมรับร่างมันเพื่อพยุงตัวเองไม่ให้ล้ม แล้วผมก็ค้นพบว่า

            มันเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่จะต้องใส่สำหรับถ่ายแบบเรียบร้อยแล้ว

            ชุดอะไรน่ะเหรอก็รู้ๆ กันอยู่

ความจริงมันไม่ควรถูกเรียกว่า ชุด ด้วยซ้ำ

            มันดูเหมือนเศษผ้ามากกว่า

            “ตกใจละสิ ฮ่าๆๆ ผมเห็นเฮียเหม่ออยู่เลยอยากแกล้งสักหน่อย”

            เมเจอร์ผละออกมาจากร่างผม และนั่นก็ทำให้ผมเห็นร่างกายของเจ้านี่เต็มๆ ตา

ร่างสูงที่มีผิวขาวกระจ่างใส ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงกางเกงบิกินี่สีน้ำเงินตัวจิ๋วรัดติ้ว ซึ่งปกติแล้วผมจะเห็นภาพแบบนี้จนชินตาตามนิตยสารที่มันถ่ายแบบ แต่วันนี้ผมกลับจ้องมองคนตรงหน้าเหมือนเห็นภาพไม่คุ้นเคย

            ทั้งๆ ที่ผิวขาวเนียนแบบนี้ผมก็มี แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่าผิวของคนตรงหน้ามันแตกต่างจากผม

            ทั้งๆ ที่หน้าตาแบบนี้ก็ถูกแปะอยู่บนหน้าผม แต่ผมรู้สึกเหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า

            เอาง่ายๆ คือตอนนี้ผมแค่รู้สึกว่า

            ทั้งๆ ที่ทุกอย่างเหมือนกัน แต่ทำไมมันถึงดูหล่อดูมีเสน่ห์กว่าผมวะ!!

            แคนรับไม่ด้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย (หลุดมาดแล้วแคนเอ๊ย)

            “เฮียแคน จ้องอะไรผมเนี่ย ผมเขินน้า”

            ผมสะดุ้งได้สติเมื่อได้ยินเมเจอร์ทัก ดึงสายตากลับไปมองที่ใบหน้าเจ้าตัวอีกครั้ง

ตอนนี้แก้มทั้งสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าพิศวง แถมร่างกายยังบิดไปบิดมาเหมือนนั่นแหละเด็กสาวที่กำลังมีความรัก

ผมงงจริงๆ นะ มันจะเขินทำไมวะ ผมกับมันเป็นพี่น้องกัน อาบน้ำด้วยกันก็เคยมาแล้ว!

            แต่ดูไปดูมาเวลาเจ้านี่เขินก็น่ารักน่าฟัดเหมือนกันแฮะ

            เฮ้ย! คิดอะไรอยู่วะไอ้แคน น้องนะน้อง ผู้ชายด้วย แกไม่ใช่ไอ้แก่วิปริตนะเว้ยยย!

            “แล้วนี่แกมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย ไม่ไปทำงานหรือไง”

            ผมแสร้งทำเสียงเข้มแล้วบ่นอย่างรำคาญ ทั้งๆ ที่ในท้องมันรู้สึกร้อนวาบๆ พิกล

เฮ้ย! นี่ผมเป็นอะไรไปเนี่ย ผมเริ่มสงสัยแล้วนะ หรือว่าผมจะไม่สบาย ใช่! ผมออกมาอยู่ข้างนอกมากเกินไป อากาศมันเป็นพิษ ผมเลยไม่สบาย! (เริ่มอ้าง - -“)

            “ก็บอกแล้วไงว่าแค่มาแกล้งเฮียแคนเฉยๆ เอ๊ะเฮียนี่ก็ประหลาดเนอะ ชอบให้ผมพูดซ้ำอยู่ได้” เมเจอร์ยังคงไม่จากไปไหน “แล้วนี่เฮียเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าดูแดงๆ ชอบกล ผิดธรรมชาติมากเลยนะ ปกติเฮียจะหน้าขาวๆ ซีดๆ เหมือนผีดิบนี่”

            สาวๆ ครับถ้าวันหนึ่งสาวๆ มาเดินเล่นบนชายหาดแห่งนี้ แล้วพบศพนายแบบดังนุ่งบิกินี่ตัวเดียวนอนอืดอยู่ สาวๆ จะเกลียดผมไหมครับ?

            เกลียดเหรอคิดว่าผมสนหรือไง

อ๊ากกก ผมอยากฆ่าน้องตัวเองงง!

            “คุณเมเจอร์ครับ อีกสองนาทีจะเริ่มถ่ายนะครับ”

            ขอบคุณเสียงของทีมงานที่ช่วยยับยั้งความคิดชั่วร้ายของผมไม่ให้เกิดออกมาเป็นรูปธรรม...

เมเจอร์ขานรับอย่างสุภาพก่อนจะหันมาหาผม

            “เฮียแคนห้ามไปไหนนะ นั่งดูผมอยู่ตรงนี้แหละ ถ้าผมมองมาแล้วไม่เห็นเฮียนะ คอยดูเถอะ!

            เมเจอร์ปั้นหน้าขู่ผมซึ่งมันไม่น่ากลัวสักนิดก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง หัวเราะคิกๆ คักๆ อย่างน่าหมั่นไส้แล้วหันหลังวิ่งจากผมไป แวบนึงผมรู้สึกมันเขี้ยวเจ้านี่จนอยากยื่นมือไปตีก้นมันสักที ยิ่งสวมแค่กางเกงตัวเล็กแบบนี้แล้วมันยิ่งน่า

            ไม่นะ! แคนอน แกห้ามคิดอะไรแบบนั้น แกไม่ใช่พวกโรคจิต ท่องไว้ แกเป็นผู้ชายมาดดี สุขุม เยือกเย็น มีความเป็นผู้ใหญ่และมีเหตุผล

            แต่ไอ้ความมีเหตุผลของผมมันก็ไม่ได้ช่วยบอกผมเล้ยว่าทำไมอยู่ดีๆ ผมถึงคิดอยากตีก้นน้องชายตัวเอง อ๊ากกก นี่มันผิดปกติมากนะ! มีผู้ชายที่ไหนอยากตีก้นผู้ชายด้วยกันเองเล่า ถ้าไม่ใช่

            ยิ่งคิดถลำลึกมากเท่าไรผมก็ยิ่งอยากร้องไห้ หยุดมันแค่นี้เถอะ!
 

OOO

 

ระหว่างการถ่ายแบบของเมเจอร์ ผมก็นั่งมองมันอยู่ที่เดิมนั่นแหละ ถึงแม้ว่าผมอยากจะลุกออกไปหาน้ำผลไม้มาดื่มแก้กระหาย แต่ผมลุกไม่ได้ เพราะผมขี้เกียจทะเลาะกับมันในหัวข้อที่ว่า เฮียแคนหายไปไหนตั้งสิบนาที หาาา!’

            ใช่ ผมเบื่อ ผมไม่อยากพูดมาก ไม่อยากเสียพลังงานด้วย รอให้มันพักก่อนละกัน

            “คุณแคนอนคะ น้ำค่ะ”

            โอ๊ะ! โชคดีอะไรอย่างนี้ ทีมงานยื่นขวดน้ำเปล่ามาให้ผม ถึงจะเป็นน้ำเปล่าก็เถอะ แต่ผมก็รับไว้ด้วยความยินดี

            “คุณกับเมเจอร์หน้าตาเหมือนกันอย่างกับแกะเลยเนอะ”

            แน่สิครับ เราเป็นฝาแฝดกันนี่

            “คุณแคนอนไม่คิดอยากเข้าวงการบันเทิงบ้างเหรอคะ อย่างคุณนี่รุ่งแน่นอนเลย!” ทีมงานสาวทำตาเป็นประกาย

            “คงเพราะผมหน้าตาเหมือนเมเจอร์ใช่ไหมละครับ”

            “ถึงจะหน้าตาเหมือนกัน แต่ฉันรู้สึกว่าคุณมีเสน่ห์ความลึกลับน่าค้นหามากกว่านะคะ คุณเมเจอร์จะออกไปทางน่ารักๆ เซ็กซี่ๆ แบบเปิดเผยมากกว่า”

ทีมงานสาวยิ้มหวานขณะปรายสายตามองเมเจอร์ที่กำลัง...เอ่อ...จะว่ายังไงดีนะ ไอ้นั่นมันกำลังนอนตะแคงบนผืนทราย ยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนบิกินี่ตัวนั้นมันจะเล็กจิ๋วลงไปอีก มือข้างนึงยกขึ้นปิดปากทำท่าเหมือนกำลังหัวเราะเขินอายให้ตากล้องสาว

เอิ่ม...ถอดถึงขั้นนี้ลืมไปเถอะคำว่าเขินน่ะ

“ว่าไงคะ สนใจไหม ฉันว่าน่าลองเก็บไปคิดดูน้า”

“ไม่ละครับ” ผมยิ้มตอบกลับเธออย่างสุภาพ “ผมไม่ค่อยชอบแสงสีเสียงเท่าไร ผมอยากอยู่อย่างสันโดษ เห็นทีงานแบบนี้คงไม่เหมาะกับผมเท่าไร”

“งั้นเหรอคะ ว้า...น่าเสียดายจัง ถ้าคุณเป็นดารา คุณจะต้องดังมากแน่ๆ เลยค่ะ!

“ได้มีคนกล่าวหาว่าผมเกาะน้องชายตัวเองดังน่ะสิครับ”

“แหม...ไม่หรอกน่า คุณออกจะหน้าตาดี แถมยังเล่นเปียโนเก่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวด้วยนะ”

ทีมงานสาวกล่าวยิ้มๆ แล้วยื่นมือมาหยิกแก้มผมเบาๆ

...เดี๋ยวนะ หยิกแก้มงั้นเหรอ

ก้าวก่ายกันเกินไปหน่อยไหม

“ทำอะไรกันอยู่น่ะ!

จู่ๆ เสียงเจ้าน้องชายตัวแสบก็ดังลั่นขึ้น ก่อนที่ร่างของมันจะเดินดุ่มๆ มาทางผมกับยัยทีมงาน เมเจอร์กระชากแขนทีมงานสาวให้ลุกขึ้นอย่างรุนแรงจนผมถึงกับตกใจ

“อ๊ะ! นี่เธออีกแล้วเหรอ”

เมเจอร์เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา สีหน้านั้นพลันแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว

“นี่คลั่งไคล้เฮียแคนถึงขนาดตามสะกดรอยมาเลยเหรอเนี่ย!

“แน่นอนสิ ในเมื่อนายไม่ยอมให้ข้อมูลอะไรเลยนี่นา” ทีมงาน (หรือเปล่า?) ลอยหน้าลอยตาตอบเมเจอร์

เอ...นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ใครสะกดรอยตามใคร บอกผมหน่อย เห็นใจสมองช้าๆ ของผมที

“เฮียแคน เจอยัยนี่ได้ยังไงน่ะ” เมเจอร์หันมาคาดคั้นผม

“ก็...”

ผมเล่าเรื่องทั้งหมดให้มันฟัง เมเจอร์เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะโพล่งออกมาเสียงดัง

“ยัยนี่น่ะ เป็น...”

“ฉันเป็นเพื่อนที่คณะของเมเจอร์เองแหละ” หญิงสาวประหลาดมองผมด้วยรอยยิ้มหวาน “แต่หมอนี่” ว่าพลางชี้ไปที่เมเจอร์ “ไม่ชอบฉัน เพราะวันแรกที่ฉันเจอเขา ฉันนึกว่าเขาเป็นนาย ฉันน่ะคลั่งไคล้การแสดงเปียโนของนายมากเลยนะ!

อ๋อ... เข้าใจละ ที่แท้ก็เพื่อนเมเจอร์นี่เอง แต่ที่เมเจอร์แสดงท่าทีไม่ชอบคงเป็นเพราะยัยนี่ดันสนใจผมมากกว่าตัวมันเองซะงั้น

“พอๆๆ แนะนำตัวเสร็จยัง กลับบ้านเธอไปซะ” เมเจอร์ถลึงตากลมโตไล่เพื่อน (?) ของตน ก่อนจะหันหน้ามาหาผม “เฮียแคน ถ้าเจอยัยนี่เมื่อไร ไม่ต้องลังเลนะ เตะมันให้กระเด็นไปไกลๆ เลย”

“ใจร้าย!” หญิงสาวกระแทกเสียงใส่เมเจอร์ “ฉันกลับก็ได้ แค่ได้เจอแคนอนตัวจริง ฉันก็พอใจแล้วละ แต่ก่อนอื่น...”

หญิงสาวประหลาดผลิยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ทันใดนั้นเอง...!

จุ๊บ!

เธอจุ๊บแก้มผมมมมมมม!

“ยัยแหนม แกไม่ได้ตายดีแน่!!!! กล้าดียังไงมาลวนลามเฮียฉันฮะ!!

ภาพที่ผมเห็นต่อมาคือหญิงสาวผมยาวกำลังวิ่งหนีชายหนุ่มซึ่งสวมเพียงบิกินี่ตัวเดียว

เฮ้อ...น่าขันดีแท้ ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้

“โอเคเฮียแคน ปลอดภัยแล้วครับ ยัยแหนมกลับไปแล้ว”

ไม่นานนักเมเจอร์ก็เดินกลับมาหาผม ก่อนจะโผเข้ากอดผมอีกครั้ง แอก!

“แกไม่เห็นต้องไล่เขาเลย นานๆ ทีฉันจะมีคนรู้จัก”

“แต่ยัยนั่นมันโรคจิตนะเฮีย! ผมไม่ยอมให้คนโรคจิตมาชอบเฮียหรอก” เมเจอร์กระชับแขนแน่นขึ้น

“หึๆ ทีอินดี้มีหนุ่มมาจีบ แกไม่คิดขัดขวางเลยเนอะ”

“โอ๊ย! ปล่อยเจ๊ไปเหอะ ตัวเขาเองเป็นเกราะกำบังพร้อมด้วยไม้กันหมาชั้นดีอยู่แล้ว นานๆ ทีเท่านั้นแหละถึงจะมีผู้ชายหน้ามืดมาชอบ”

“กัดเขาไปทั่วเลย!” ผมเขกหัวเจ้าน้องชายหนึ่งที ได้ยินเสียงมันร้อง โอ๊ย เบาๆ อย่างเสแสร้ง “ทำไมแกถึงได้วุ่นวายกับฉันมากขนาดนี้นะ”

“ก็ผมหวงเฮียนี่นา”

“...”

น้ำเสียงหวานๆ กับถ้อยคำอบอุ่นนั้น... ผมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องใจเต้นไปกับมันด้วย ทั้งๆ ที่มันควรจะเป็นเรื่องปกติของพี่น้องแท้ๆ

“ผมหวง ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้เฮียเลย ไม่อยากให้ใครมาชอบเฮีย”

“ทำไมล่ะ” ผมกระซิบถามออกไป

“ผมไม่อยากเสียเฮียไป เฮียเป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวให้จิตใจผมนะ”

“...”

“ผมจะไม่ยอมมอบเฮียให้ใครหน้าไหนเด็ดขาด เฮียจำเอาไว้เลย!







 

To be Continued...




 


___________________________________________

16/08/2012
และแล้วเราก็ทำการแหกกฎที่ระบุไว้ว่า...
ห้ามพี่น้องรักกัน!
แถมนี่ไม่ใช่พี่น้องธรรมดา มันดันเป็นแฝดกันอีก....
นำพาร์ทแรกมาเสิร์ฟก่อนค่ะ พาร์ทนี้แค่เบาะๆ เบาๆ
พาร์ทหลังรับรองว่าร้อนแรงแน่นอน!
มีความสุขทุกครั้งที่ได้ใช้บทบรรยายเป็นตัวละครชาย
รู้สึกว่ามันบรรยายสนุกและฮากว่าตัวละครหญิงเยอะ
(ถึงแม้ว่านี่จะบรรยายด้วยบทเฮียแคนที่แสนจะสุขุมก็เถอะ...)
ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ

บทหน้าบทสุดท้ายของจริง! พาร์ทสองทำเราพิมพ์ไม่เป็นเลยทีเดียว...




 
Ha .ha


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน! ตอนที่ 42 : Special Chapter OO CANONxMAJOR vol.1 : I Will Prove My Love to You [1/2] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1375 , โพส : 9 , Rating : 87% / 3 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1207
อ๋องว่าอันนี้อ่ะเข้ามากกับตอนนี้
 

PS.  ♥รักเธอที่สุด
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 101.109.162.211 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 พฤศจิกายน 2555 / 18:41
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1099
ขึ้นมาก็
"ผมอยากใช้เวลาอยู่กับเฮียแคนบ้าง"
-.,-ถ้าเฮียแคนมันไม่คิดอะไนก็ดีไปนะแต่เมื่อขึ้นไปอ่านข้างบน
เฮียแคนมันคิดยังไงรู้มั้ย?
"เด็กสาวที่กำลงัมีความรัก(?)"
เฮียโรคจิตร นั้นน้องแกนะเว้ยยยยยย
น้องชายสุดหล่อที่สวมบีกินนี่เดินไปเดินมา- -*(น่าจับกดอยู่นะ)

แต่ใบหน้าที่บอกว่า
"ในที่สุดผมก็แงะเจ้านี้ออกจากรูมาได้"
รู(?)
รูอะไรล่ะนั้น- -***มันน่าสงสัยนะช่วยอธิบายเพิ่มเติมได้มั้ยอ่ะ

5555555+
การถ่ายรูปของอิเม...
จับภาพเหมือนพ่นอะไรสักอย่าง แล้วมันคืออะไรล่ะสิ่งนั้นืั้ว่าเนี่ยะ?
แล้วจริงหรอที่นายบอกว่าเบื่อน้องพูดมากน่ะ

ถ้าน้องนายพูดมากเอาน้องฉันไปมั้ย ทำมาม่ายังไหม้เลย
(อันนี้เรื่องจริง มันลืมใส่น้ำตอนเอาเข้าไมโครเวฟ- -*)

แต่แกคิดผิด!!!!
อั้ยนั้นมันเด็กสองขวบเว้ยยยยยยยมันยังไม่เข้าโรงเรียนด้วยซ้ำ
ประมาณเนอสเซอร์รี่อ่ะ - -***


และฉันตอบคำถามแกได้
แก่เป็นตาแก่วิปริตหลุดโลกที่คิดจะปล้ำน้องสาว(?) ตัวเอง


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 ตุลาคม 2555 / 12:19

PS.  เม้นยาวๆอย่างจริงใจ ต้องอ๋องจ้า
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 101.108.113.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ตุลาคม 2555 / 11:53
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1095
อั้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย><><
PS.  หนู นอยด์ จะสอบแล้ว T^T
Name : ϟแดทูบิบิ ‡✖✖ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ϟแดทูบิบิ ‡✖✖ [ IP : 171.7.112.177 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 ตุลาคม 2555 / 00:27
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1026
เมเจอร์แกเลิกโปยเสน่แบบไม่รู้ตัว ซะที 

เฮีย ไม่เอานะเฮีย รับไม่ด้ายยยยย
Name : Storry_Monic < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Storry_Monic [ IP : 125.26.191.118 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ตุลาคม 2555 / 19:43
# 5 : ความคิดเห็นที่ 949
อุว้ากกกกกกกกกกกกกกกกก >_< #บรรยายเป็นตัวหนังสือไม่ถูกจริงๆ >_< 555555
PS.  ♥||CNBLUE&B1A4&APINK&B.A.P.||♥ ♫||SUPPORT EXO&BTOB||♫
Name : NayeongLine < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NayeongLine [ IP : 58.9.112.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กันยายน 2555 / 19:08
# 4 : ความคิดเห็นที่ 942
เฮียยยยย เฮียชอบน้อง ><
PS.  เพื่อนที่ดีอยู่ใกล้แค่เอื้อม
Name : kaimuk_D < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaimuk_D [ IP : 213.113.213.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 สิงหาคม 2555 / 23:32
# 3 : ความคิดเห็นที่ 937
อยากจะตีก้น???

โอ้ยยย  กระแสวายเข้าขั้น 555555
PS.  ก็ในเมื่อจิตใจคนเรามันไม่เหมือนกัน สำนึกของแต่ละคนมันก็เลยมีไม่เท่ากันไง!
Name : LuKtArN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LuKtArN [ IP : 110.77.248.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 สิงหาคม 2555 / 15:23
# 2 : ความคิดเห็นที่ 934
กรี๊ดดด คิดถึงแคนอนนน อ๊ายย ไม่อยากจะจิ้นเลยว่าบทน่อไปจะเป็นยังงายยย >O<
PS.  ไม่ใช่ว่าฉันไม่เจ็บ ไม่ใช่ว่าฉันไม่รักเธอ แต่มันเป็นเพราะพระเจ้า...ไม่ได้สร้างเราให้เกิดมาคู่กันต่างหาก...
Name : ★Apollo♥ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ★Apollo♥ [ IP : 110.49.251.22 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2555 / 20:10
# 1 : ความคิดเห็นที่ 933
กรี๊ดดด คิดถึงแคนอนนน อ๊ายย ไม่อยากจะจิ้นเลยว่าบทน่อไปจะเป็นยังงายยย >O<
PS.  ไม่ใช่ว่าฉันไม่เจ็บ ไม่ใช่ว่าฉันไม่รักเธอ แต่มันเป็นเพราะพระเจ้า...ไม่ได้สร้างเราให้เกิดมาคู่กันต่างหาก...
Name : ★Apollo♥ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ★Apollo♥ [ IP : 110.49.251.22 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 สิงหาคม 2555 / 20:09
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android