คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน!

ตอนที่ 43 : Special Chapter OO CANONxMAJOR vol.2 : I Will Prove My Love to You [2/2]


     อัพเดท 22 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักดราม่า
Tags: romance, drama, suspense
ผู้แต่ง : ZEPIA ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ZEPIA
My.iD: https://my.dek-d.com/tanh
< Review/Vote > Rating : 98% [ 38 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 38,020
1,566 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 600 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน! ตอนที่ 43 : Special Chapter OO CANONxMAJOR vol.2 : I Will Prove My Love to You [2/2] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2809 , โพส : 10 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


เกริ่นนำ
- ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลัก
- ต่อเนื่องจากบทที่แล้วค่ะ





Canon X Major

Volume 2: I Will Prove My Love to You (Part 2)




 

และแล้วการถ่ายแบบวาบหวิวของเมเจอร์ก็สิ้นสุดลง พร้อมๆ กับแสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์

อา...ผมเมื่อยโคตรๆ เลย ผมนั่งอยู่ที่เดิมมาตลอดตั้งแต่บ่าย ยิ่งพอผู้หญิงที่ชื่อแหนมกลับไปด้วยแล้ว ระหว่างการถ่ายแบบเจ้าเมมักจะหันมาเช็กการมีตัวตนของผมอยู่ตลอดๆ ทำเอาผมไม่กล้าลุกจากที่นั่งเลย

ทำไมไอ้น้องบ้ามันมีอิทธิพลกับพี่อย่างผมจังวะ

มันควรสลับกันสิ

“เฮียแคน มาเล่นน้ำทะเลกัน”

เมเจอร์วิ่งมาฉุดแขนผมให้ลุกจากเก้าอี้ผ้าใบแล้วมุ่งตรงไปยังทะเล ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนจะหน้ามืด คงเพราะผมนั่งอยู่นานมาก แล้วอยู่ดีๆ ก็ถูกจับให้ลุกโดยกะทันหัน

โอย...ไอ้แคน...นี่แกแก่แล้วเหรอเนี่ย

ซ่า!!

แต่ผมก็เบลอได้ไม่นาน เมื่อสัมผัสเย็นๆ เข้ากระทบผิวหน้าของผม ของเหลวนั้นมาพร้อมกับรสชาติเค็มปะแล่มๆ

เมเจอร์หัวเราะฮ่าๆ อย่างร่าเริงพลางกวักน้ำทะเลใส่ผมไม่หยุดหย่อน

“ฮ่าๆ เฮียแคนตัวเปียกแฉะเลย ฮี่ๆ”

ผมเคยบอกไหมว่าเสียงหัวเราะของมันเป็นอะไรที่กวนประสาทมากกก!

ผมยกมือขึ้นปัดละอองน้ำเค็มๆ ออกไป บางส่วนเข้าตาผมด้วยอะ โคตรแสบ!

ผมหันไปมองตัวการเจ้าปัญหาที่ยืนยิ้มแฉ่ง ฮึ่ม! มันนึกว่าคนอย่างผมอืดอาดยืดยาด ทำอะไรก็ชักช้าสินะ

เอ้า! ลบความคิดกันหน่อยดีกว่า

            พลั่ก!

            ผมจัดการผลักเมเจอร์อย่างแรงจนทั้งร่างล้มลงกระแทกผืนน้ำอย่างจัง และโดยที่ไม่ปล่อยให้โอกาสทองพลาด ผมเข้าใช้แขนโอบรัดรอบลำตัวของเมเจอร์แล้วกดไว้ไม่ให้มันหลุดออกมาจากผิวน้ำได้ ฝ่ายเมเจอร์ก็พยายามปัดป่ายผมเต็มที่ แต่ผมไม่ยอมหรอก

หึๆ ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครพี่ใครน้อง!

            “อ๊ากกก แค่กๆ ปล่อยผมนะ!

            แน่นอนว่าผมไม่ปล่อย แต่ยังกดร่างมันให้จมอยู่ในน้ำต่อไปเรื่อยๆ

เข้าใจแล้วละว่าความสุขของการได้แกล้งคนมันเป็นยังไง ฮ่าๆ

            “ปล่อยนะเฮีย แค่กๆ อะ...อัก...ผมหายใจไม่ออก...แฮ่ก”

            นี่สินะมารยาของมัน!! ผมไม่หลงกลหรอก ยังคงแกล้งกดน้ำมันต่อไปเรื่อยๆ จนในที่สุดเมเจอร์ก็นิ่งจนผิดสังเกต เสียงใสๆ ที่เมื่อตะกี้คัดค้านการบุกรุกของผมพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเงียบ

            ...

            “ไอ้เม”

            ผมปล่อยแขนออกจากมันแล้วดึงร่างมันขึ้นมาจากผิวน้ำ แล้วผมก็ต้องช็อก...

            เปลือกตาปิดสนิท ริมฝีปากซีดเซียว... ผมเอานิ้วจ่อที่ปลายจมูกของมัน...

            ไร้ลมหายใจ!

            “เฮ้ยยยย!

            ผมตกใจจนทำอะไรไม่ถูก รีบหันมองรอบด้านเผื่อสามารถเรียกใครมาช่วยได้ แต่ก็ไม่มี...เนื่องจากทีมงานได้กั้นบริเวณนี้ไว้เป็นเขตห้ามเข้า แล้วทีมงานพวกนั้นก็หายไปแล้วซะด้วย!

            ไม่นะ ไม่นะ... ผมดึงแก้มยุ้ยๆ ของเมเจอร์เพื่อเรียกสติมัน อาจจะแค่สลบไปก็ได้!

            ใบหน้าที่เคยสดใสกลับจางสีลงจนผมอดวิตกไม่ได้ ไม่นะ...น้องชายผมจะเป็นอะไรไปไม่ได้

            ผมแค่แกล้งเขาเฉยๆ...

“สิ่งศักดิ์สิทธิ์ครับ โปรดช่วยชีวิตน้องชายผมด้วยเถิด” ผมกระซิบเสียงแผ่วจนแม้แต่ตัวเองยังแทบไม่ได้ยิน “ผมขอร้องละ...ผมรับไม่ได้...ถ้าผมจะต้องสูญเสียความร่าเริงของเขาไป ผมคงทนอยู่ต่อไปไม่ได้กับตราบาปที่ตีประทับลงในจิตใจของผม”

            ผมเอาหูแนบกับหน้าอกด้านซ้ายของมัน ตึก...ตึก... หัวใจยังเต้นอยู่ แต่เสียงนั้นเบามาก...

            มากจนผมกลัว ว่าอีกไม่นานเสียงที่ได้ยินอาจเลือนหายไป

            ลมหายใจ...แกหายใจสักทีสิเมเจอร์...

            ถ้าไม่หายใจ... สิ่งที่กำลังเต้นอยู่ภายใต้อกแกตอนนี้ อีกไม่นานมันอาจจะหยุดการเคลื่อนไหวได้นะ

            “ขอร้องเถอะ ฟื้นขึ้นมาสักทีสิ!!

            ในวินาทีที่น้ำตาผมกำลังจะไหล ผมได้ยินเสียง อุ๊บเบาๆ

            ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะร่าดังลั่น

            “ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

            ผมหน้าชา อ้าปากค้างเหวอๆ เมื่อใบหน้าที่นิ่งอยู่นานกลับฉีกยิ้มแล้วระเบิดหัวเราะออกมาอย่างสะใจ หัวผมมึนเหมือนโดนของแข็งทุบตี

            “ฮ่าๆๆ ไม่เสียแรงเลยที่แกล้งทำเป็นหมดสติ เฮียแคนห่วงผมด้วยอะ อา...ชื่นใจจัง”

            ณ วินาทีนี้ ผมแปลกใจยิ่งนัก เพราะแทนที่ผมจะดีใจกับการที่น้องชายยังไม่ลาจาก...กับการที่ทุกอย่างเป็นแค่ละครขำขัน ผมกลับรู้สึกได้ถึงแรงปะทุภายในอก ร่างกายผมร้อนรุ่มเหมือนมีใครจุดกองไฟเล็กๆ ในนั้น

ผมจ้องมองเมเจอร์เขม็ง

“นี่แกแกล้งฉันทำไม” ผมถามเสียงนิ่ง

“ก็แค่อยากรู้ว่าเฮียรักผมไหม ห่วงผมไหม แต่ตอนนี้ผมมั่นใจแล้วละ ผมได้ยินนะที่เฮียขอร้องต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์น่ะ โห...ผมดีใจมากๆ เลย”

“แค่นี้น่ะเหรอ...”

ผมตวัดเสียงย้อนถาม กองไฟเล็กๆ ในใจผมเริ่มแผ่ขยายออกเป็นวงกว้าง ยากแก่การควบคุม

“แกแกล้งให้ฉันกระวนกระวาย ร้อนใจ เสียใจ เป็นทุกข์ ไม่สบายใจ เพียงเพราะแกอยากรู้แค่นั้นเองเหรอว่าฉันรักแกไหม!

“ฮ...เฮียแคน โกรธเหรอ”

เมเจอร์ถามกลับด้วยแววตาละห้อย ดูเหมือนมันจะรู้แล้วว่าผมโกรธจริง ไม่ได้มีอารมณ์ร่วมไปกับการล้อเล่นของมันสักนิด

“เฮียแคน ผมขอโท-

“อยากรู้ใช่ไหมว่าฉันรักแกหรือเปล่า”

ผมถามกลับเสียงต่ำ รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังดันตัวเองจากหน้าอกขึ้นมาสู่หลอดลม เป็นความอึดอัดที่ยากจะอธิบาย แล้วผมก็กำลังจะทนไม่ไหวกับความอึดอัดนั้น...

ทุกอย่างกำลังจะระเบิด!

ผมกระชากข้อมือเมเจอร์ขึ้นมา ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ฝ่าน้ำทะเลออกมา

“เฮียแคน ผมเจ็บนะ”

เมเจอร์ร้องเสียงสั่น แต่ผมไม่สน กลับยิ่งเพิ่มความแรงขึ้นราวกับว่าเสียงร้องเมื่อกี้เป็นคำขอให้ผมลงแรงมากขึ้นไปอีก

“อยากรู้ใช่ไหมว่าฉันรู้สึกกับแกยังไง เดี๋ยวแกก็จะได้รู้แล้วละ!!
 

OOO

 

ปัง!

ผมกระชากประตูห้องพักเปิดออกอย่างรุนแรง มือขวาบีบข้อมือเจ้าน้องชายแน่นจนน่ากลัวว่ากระดูกจะหัก ผมลากมันไปที่เตียงก่อนจะผลักมันลงไปนอนราบบนเตียงอย่างแรง

“โอ๊ย เจ็บนะ! เฮียแคนทำอะไรอะ!

ผมที่กำลังหน้ามืดตามัวเข้าคร่อมร่างเมเจอร์ซึ่งสวมเพียงกางเกงว่ายน้ำในทันใด วินาทีนี้ผมแทบไม่เหลือสติสตังในการใช้ไตร่ตรองว่าเรื่องใดควรทำไม่ควรทำ ตอนนี้ผมรู้สึกแค่ว่า...ผมอยากระบายอารมณ์!

กล้าเล่นกับความรู้สึกฉันนักใช่ไหม ไอ้น้องชายตัวแสบ!

แค่ความอยากรู้อยากเห็นของแก มันทำให้ฉันกระวนกระวายใจแค่ไหนรู้ไหม!

“แกอยากรู้ใช่หรือเปล่าว่าฉันรักแกไหม”

ผมถามเสียงเย็น ภาพตรงหน้าพร่ามัวเล็กน้อยเนื่องด้วยอารมณ์โกรธอันดำมืดกำลังครอบงำจิตใจผมอยู่ ริมฝีปากของเมเจอร์สั่นระริกเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับความกลัวขั้นสุดยอด

“ผ...ผม...” น้ำเสียงใสตอบกลับมาสั่นๆ อย่างไร้เรี่ยวแรง “ผมก็แค่อยากรู้”

“ได้...” ผมลากเสียงยาวอย่างชั่วร้าย

ก่อนจะก้มลงไปประกบปากเมเจอร์โดยพลัน!

“เฮือก...!

ผมรู้สึกได้ว่าเมเจอร์สะดุ้งสุดตัวเมื่อผมสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะหวานฉ่ำได้ถึงเพียงนี้ ผมสาบานได้ว่า ณ ขณะนั้นหัวผมขาวโพลน ไม่มีความคิดอื่นใดอีกนอกจากความต้องการในร่างกายของน้องชายตรงหน้า ผมรู้ว่านี่เป็นความคิดที่ผิดศีลธรรมและน่ารังเกียจ แต่ผมก็มองข้ามแรงต่อต้านเหล่านั้น และมุ่งหน้าทำตามใจตัวเอง

ขอให้ผมได้ระบายอารมณ์ที่อัดอั้นมานานหน่อยเถอะ!

ผมใช้ลิ้นกวาดเก็บหยดน้ำหวานในโพรงปากเมเจอร์อย่างหิวโหย รับรู้ได้ถึงแรงปรารถนาลึกๆ ในจิตใจที่ผมมองข้ามมาตลอด นี่ผมแอบคิดไม่ซื่อกับน้องชายตัวเองมาตลอดเลยเหรอเนี่ย! ที่ผมทำเป็นรำคาญหมอนี่...เพียงเพื่อจะกลบเกลื่อนความรู้สึกน่าอายเหล่านั้น

แล้วตอนนี้ความรู้สึกมากมายที่ถูกกักเก็บไว้มาเนิ่นนานกำลังระเบิดออกมาจากจิตใจลึกๆ ของผม

ผมทนไม่ไหวแล้ว ทนทำเป็นมองไม่เห็นต่อไปไม่ไหวแล้ว...

ความรู้สึกนี้มันช่างน่าพิศวงเหลือเกิน หลงรักคนที่หน้าตาเหมือนเราเป๊ะๆ เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไงกันนะ

“อื้อ...!

เมเจอร์ครางประท้วงเสียงดังพลางใช้มือทุบหลังผมอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ร่างผมกลับด้านชาไปแล้ว ผมแทบไม่รู้สึกเจ็บใดๆ

ตรงกันข้าม...สัมผัสทุบตีเหล่านั้นกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อนในจิตใจของผม...จนผมนึกกลัวตัวเอง

“เฮียแคน...ทำอะไรน่ะ! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!

เมเจอร์ได้ทีร้องลั่นเมื่อผมปล่อยริมฝีปากสวยนั้นให้เป็นอิสระ ก่อนจะไล้จมูกลงมาที่ซอกคอหอมกรุ่นของหมอนี่ ขบเม้มแรงๆ ให้เกิดรอยแดงสีกุหลาบน่าหลงใหล...รอยแห่งความเป็นเจ้าของ

“อ๊ะ...เจ็บนะ ฮือ...”

เมเจอร์ยังทุบตีหลังผมไม่หยุด นัยน์ตากลมโตสั่นระริก หยดน้ำใสๆ เริ่มเกาะรอบบริเวณขอบตา ถามว่าน่าสงสารไหม? ก็น่าสงสารอยู่ แต่ภาพนั้นช่างสวยงาม...

สวยงามเหลือเกิน

ผมอดหลงเคลิ้มไปกับภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของน้องชายตัวเองไม่ได้

แต่ผมก็ทำเพียงแค่เหลือบมองความน่าสงสารนั้นแล้วจัดการ ละเลงความรักของตนให้น้องชายต่อไป ผมลากริมฝีปากลงไปถึงแผงอกขาวนั่นแล้วขบเม้มแรงๆ สร้างรอยประทับสีแดงร้อนแรงไปทั่ว ลิ้นลากไล้ไปตามเม็ดทับทิมสีสวยหวานที่กำลังชูชันขึ้นด้วยแรงอารมณ์ของเจ้าของ ยิ่งได้ยินเสียงคราง ฮื่อๆเล็ดลอดออกมาจากกลีบปากของเมเจอร์มากเท่าไร ผมก็ยิ่งห้ามตัวเองไม่อยู่...

สายตาผมลากไปทั่วร่างเมเจอร์อย่างพอใจจนกระทั่งถึง...เศษผ้าชิ้นน้อยที่ปกปิดส่วนสำคัญอยู่

อยากกระชากเศษผ้าชิ้นนี้ออกชะมัด!

ผมเอื้อมมือหมายจะถอดบิกินีตัวเล็กจิ๋วนั้นออกจากร่างของน้องชาย แต่ไม่รู้เป็นเพราะผมเผลอใผลมากไปหรือเผลอผ่อนแรงยังไงไม่ทราบ คนตรงหน้าจึงถือโอกาสตอนที่ผมกำลังสติหลุดไปกับกางเกงว่ายน้ำของเขา เอี้ยวตัวออกจากกรงขังของผมได้สำเร็จ

เพียะ!!

ทั้งๆ ที่ตอนโดนทุบผมกลับไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้หน้าผมชาวาบ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วแก้มซ้าย เมเจอร์สะบัดฝ่ามือตบหน้าผมเต็มแรงจนผมรู้สึกได้ถึงมุมปากที่เริ่มมีเลือดซึมออกมานิดๆ

ผมหันกลับไปมองหน้าน้องชาย เมเจอร์กำลังสะอื้นไห้... น้ำตาไหลหลั่งพรั่งพรูราวกับน้ำตกสายเล็กๆ ริมฝีปากสั่นระริกสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร

ผมทนเห็นน้องชายอยู่ในสภาพนี้ไม่ไหว จึงค่อยๆ เอื้อมมือไปหมายจะเช็ดน้ำตาให้ แต่ก็ถูกปัดมือออกอย่างแรง

“เฮียแคนใจร้าย! ผมผิดหวังในตัวเฮียที่สุดเลย!!

            ผมไม่สนใจคำปรามาสนั้น เพราะผมกำลังโกรธกับท่าทีของมัน

            “แกกล้าตบหน้าฉันเหรอ!

            เมเจอร์จ้องผมด้วยนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยน้ำใสๆ

“ก็เฮียแคนจะจะทำร้ายผมนี่!

            “ทำร้าย? อะไรกัน...ฉันนึกว่าแกต้องการอย่างนี้ซะอีก”

            “หมายความว่าไง”

            “ก็แกอยากอยู่ใกล้ชิดฉันไม่ใช่เหรอ แกรักฉันไม่ใช่หรือไง แกก็ควรจะดีใจสิที่แกกำลังจะได้เป็นของฉันน่ะ”

            เพียะ!!

            คราวนี้เป็นแก้มขวาของผมบ้างที่โดนน้องชายตัวร้ายฟาดฝ่ามือใส่อย่างแรง ความปวดแสบปวดร้อนบนสองข้างแก้มส่งผลให้ผมกระชากตัวเมเจอร์เข้ามาอย่างแรง

            “เฮียแคนดูถูกผม ดูถูกความรักของผม!” เมเจอร์ตวาดทั้งสะอื้น “ฮึกใช่! ผมรักเฮียแคน ไม่ได้รักแบบน้องชายรักพี่ชายด้วย ผมหลงรักเฮียแคน ฮือผมนึกว่าเฮียแคนจะเห็นคุณค่าความรักของผม ที่ไหนได้ฮึกเฮียต้องการใช้ความรักของผมมาบำเรอความต้องการของตัวเอง ฮือ

            “ก็ถ้าแกรักฉันขนาดนั้น” ผมที่ตอนนี้ทั้งโทสะทั้งตัณหากำลังครอบงำ ได้แต่มองร่างกายของเมเจอร์อย่างหิวโหย “แกก็ยอมเป็นของฉันซะสิ”

            “เฮียอยากโดนตบหน้าอีกฉาดเหรอ”

            “ก็ฉันไม่เข้าใจนี่!” ผมพ่นลมหายใจออกมาอย่างขุ่นเคืองบ้าง “ถ้าแกรักฉัน แกก็ต้องยอมฉันสิ ฉันอยากได้อะไรแกก็ต้องให้ มันต้องเป็นแบบนั้นไม่ใช่หรือไง

            “เฮียแคนต้องการมีอะไรกับผมขนาดนั้นเลยเหรอ” เมเจอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง คงเพราะเห็นผมจริงจังละมั้ง

            ผมไม่ได้เอ่ยปากอะไรออกไป ทำได้เพียงพยักหน้า ซึ่งนั่นก็เป็นความจริง

            ผมต้องการร่างกายของเมเจอร์มาก

            อย่างน้อยก็ในตอนนี้ ตอนที่ผมควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว!

            แวบหนึ่งผมสังเกตเห็นความผิดหวังและความลังเลฉายวาบบนใบหน้าของเมเจอร์ ผมเองก็ไม่อยากจะบังคับใครหรอกนะ เพียงแต่ตอนนี้อารมณ์มันอยู่เหนือเหตุผลมาก ถ้าเมเจอร์จะเข้าใจผมสักหน่อยแค่เพียงสักนิด

            เราสองพี่น้องเงียบกันไปครู่ใหญ่ ผมยังคงจับต้นแขนเมเจอร์ไว้ทั้งสองข้างขณะที่เจ้าของแขนได้แต่เบือนหน้าหนีผมแล้วสะอื้นเบาๆ

            ผมค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปจูบซับหยดน้ำตาที่ไหลรินลงมาบนใบหน้าของเมเจอร์ ผมเลื่อนริมฝีปากเกลี่ยแก้มและใบหูของเขาอย่างนุ่มนวล

            ตอนแรกผมนึกว่าเมเจอร์จะผลักผมออกแล้วตบหน้าผมอีกฉาด แต่เปล่าเลยคนตรงหน้าผมวาดแขนขึ้นโอบลำคอผมไว้ ราวกับจะเชื้อเชิญให้ผมเข้าใกล้เขามากยิ่งขึ้น

            ผมรู้สึกแปลกใจ อดคิดไม่ได้ว่าเจ้าตัวแสบจะแทงเข่าหรือทำอะไรรุนแรงๆ ใส่ผมหรือเปล่า แต่เนิ่นนานที่เมเจอร์ปล่อยลำแขนของตนไว้อย่างนั้น ส่วนผมก็กำลังซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหล

            “ก็ได้เฮียแคน”

            “หืม?

ผมขานรับเสียงเบาหวิวก่อนจะเลื่อนใบหน้ามาฝังจมูกสูดความหอมบนแก้มนุ่มนิ่มของเมเจอร์

            “ผมยอมเป็นของเฮียแคนนะ”

            ผมจุดพลุในหัวด้วยความดีใจ ร่างทั้งร่างราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อตยังไงยังงั้น ผมฉีกยิ้มออกมาพลางถอนใบหน้าออกมาจากแก้มของเมเจอร์

            “จริงเหรอ” ผมถามออกไปด้วยดวงตาเป็นประกาย “ใจดีจังเลย”

            “ก็เฮียรักผมนี่นา ผมยอม” เมเจอร์ยิ้มออกมา แต่ผมดูไม่ออกเลยว่ายิ้มนั้นฝืนหรือจริงใจ

            อีกนัยคือผมดีใจจนไม่สนแล้วว่าอีกฝ่ายอาจจะเก็บงำความเสียใจไว้

            “ขอบคุณนะเมเจอร์ ขอบคุณ!

            ผมตรงเข้าไปประกบจูบเมเจอร์อย่างดูดดื่ม ซึ่งเจ้าน้องชายก็ตอบรับแต่โดยดี นั่นยิ่งทำให้ผมลิงโลด ฝ่ามือไล้ไปตามเรือนร่างโปร่งบางนั่นอีกครั้ง

            ก่อนจะจัดการถอดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายบนร่างนั้นออกไป
 

OOO

 

            “แฮกแฮก เฮียแคน”

            เมเจอร์นอนหงายอยู่ข้างๆ ผม แผ่นอกนั้นสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจ

            ผมเกลี่ยแก้มเด็กน้อยข้างๆ อย่างเอ็นดู พวกเราเพิ่งมีความสุขร่วมกันมาครับ

            เตียงนอนยังคงเปียกชื้นไปด้วยหลักฐานรักระหว่างผมกับเมเจอร์ เอ่อส่วนมากจะเป็นของผมเสียมากกว่า เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ปลดปล่อยอารมณ์ออกมามากมายขนาดนี้ ผมติดใจน้องชายของผมไม่น้อยทีเดียว

            “ว่าไงเมเจอร์ โอเคนะ?

            เมื่อผมเห็นเมเจอร์ยังไม่หยุดหายใจหอบถี่เหมือนคนเพิ่งวิ่งสี่ร้อยเมตรมาผมก็ถามยิ้มๆ

แหม...ผมก็ไม่ได้ทำรุนแรงมากนะ แค่เล่นด้วยนานไปหน่อยเอง~

            “อื้อ” เมเจอร์พยักหน้าเบาๆ แก้มยุ้ยๆ นั่นยังไม่หายแดง ผมจึงหยิกแก้มเขาแรงๆ “โอ๊ย...อะ...เจ็บนะ”

            “เจ็บกว่านี้ก็โดนมาแล้ว อย่ามาทำเป็นครางเลย หึๆ”

            ตอนแรกเมเจอร์ก็ทำหน้าสงสัยกับคำพูดกำกวมปนติดเรตของผม แต่พอมันเห็นนัยน์ตาทอประกายวิบวับของผมมันก็เข้าใจในทันที

ก็นะ...ผู้ชายเหมือนกัน เรื่องอย่างนี้เก้ทง่ายอยู่แล้ว

            “เฮียแคนอะ! แกล้งผมอยู่ได้” เด็กน้อยบู้ปากอย่างงอนๆ ทวีความน่าเอ็นดูขึ้นเป็นร้อยเท่าพันเท่า “พอผมยอมก็เอาใหญ่เลยนะ”

            “ก็เพราะยอมเนี่ยละ แกถึงได้น่ารักน่าหยิกอย่างนี้” ผมว่าขำๆ ก็ไม่รู้ว่าคำพูดเย้าแหย่พวกนี้เข้ามาอยู่ในหัวผมได้ยังไงนะ ปกติผมไม่ใช่คนขี้เล่นแบบนี้สักหน่อย “เจ้ามาร์ชแมลโลว์จอมพยศมีรสชาติหวานอย่างนี้นี่เอง~

            “เฮียแคนนนน!” เมเจอร์หยิบหมอนมาฟาดผมดังผัวะ “เอาใหญ่แล้วนะ ปกติเฮียไม่เคยชอบแหย่ผมเลย ไข้ขึ้นปะเนี่ย”

            “เปล๊า”

ผมตอบเสียงสูงอย่างยียวน ผมว่าผมเปลี่ยนไปจริงๆ นั่นละ - -‘’

            “ผมเริ่มสงสัยเฮียแล้วนะ”

เมเจอร์จ้องผมด้วยแววตาจับผิด นัยน์ตากลมโตแลดูเฉียบคมขึ้นมาทันที โถๆ นึกว่าผมกลัวเรอะ

“เมื่อกี้อะ...ครั้งแรกของเฮียจริงเหรอ =///=

            ผมเกือบหลุดขำก๊ากออกมาแล้วแต่ก็สะกดกลั้นเอาไว้ได้เมื่อเมเจอร์มองผมด้วยใบหน้าบูดบึ้ง ผมเม้มปากกลั้นหัวเราะไว้ก่อนจะตอบ

            “ถามมาได้ไงอย่างนี้ เสียชื่อฉันหมด!

            “หมายความว่าไงอะ นี่นี่เฮียแคนเคยแล้วเหรอ!” น้ำเสียงเมเจอร์ติดจะผิดหวังเล็กน้อย

            แกล้งเด็กน้อยสักหน่อยดีกว่า หึๆ

            “เอ๊า ไม่เคยได้ยินเหรอ” ผมถามเสียงสูงอย่างไม่อยากเชื่อ “ไปเสม็ด เสร็จแคนทุกราย”

            =[]=;;;

            เมเจอร์อ้าปากเหวอเหมือนไอ้หน้าโง่ที่ผมคงไม่มีวันเอามาทำเมีย ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ มองผมด้วยแววตาจับผิด

            “เฮียเคยพาใครมาที่นี่ หา!!!

            =O=;;<< ตกใจกับเสียงตะคอก

            “ทำไมไม่เคยบอกให้ผมรู้!!!

            ทำไมผมรู้สึกเหมือนโดนเมียเทศนาเลยวะ

            “ต่อไปนี้ห้ามเลยนะ” เมเจอร์ชี้นิ้วมาทางผมเหมือนออกคำสั่ง “ห้ามเฮียไปสานสัมพันธ์กับใครเด็ดขาด ไม่งั้นผมจัดการแน่!

            “จะจัดการอะไรกับเขาได้ ฮึ”

ผมยีหัวเมเจอร์เล่นอย่างมันเขี้ยว ท่าทางเด็กๆ อย่างนี้ริอาจจะมาเทียบเคียงผู้ใหญ่อย่างผม เหอะ

“มีแต่จะโดนเขา จัดการละสิไม่ว่า”

            ผมเน้นคำว่า จัดการอย่างหนักแน่นพลางไล้สายตากวาดไปทั่วร่างที่อยู่ใต้ผ้าห่มของเมเจอร์ เมเจอร์เม้มปากอย่างเขินอายก่อนจะผลักหน้าผมออกแล้วลงไปนอนคลุมโปงหนีผมแทน

            “ไม่คุยกับเฮียแล้ว งอนแล้ว เชอะ!

            “ไม่อยากคุย แต่อยากทำ อย่างอื่นมากกว่าใช่ไหมครับ”

ผมแกล้งหยอดเสียงหวานพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้แก้มขาวนวลที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าหลงใหล

“แกไม่คุยกับฉัน ฉันเหงานะ”

            “ปกติเฮียแคนไม่เคยแคร์สักหน่อยเวลาไม่ได้คุยกับใคร” เมเจอร์ที่มุดตัวอยู่ในผ้าห่มตอบผมไม่เต็มเสียง

            “ใช่ กับคนอื่นฉันไม่แคร์ แต่กับแก...กับแกแค่คนเดียวเท่านั้นแหละที่ฉันแคร์”

ผมตอบด้วยเสียงนุ่มทุ้มอบอุ่นพลางใช้นิ้วเกลี่ยแก้มเมเจอร์เล่น นุ่มนิ่มเหมือนมาร์ชแมลโลว์จริงๆ ให้ตายเถอะ! ใครไม่หลงหมอนี่ก็บ้าแล้ว

“ฉันแคร์แกมากนะ เมเจอร์ ที่ผ่านมาที่แกเห็นฉันทำเย็นชา ทำเป็นองุ่นเปรี้ยว เพราะตอนนั้นฉันยังไม่เข้าใจความรู้สึกลึกๆ ของตัวเอง แต่ตอนนี้ฉันมั่นใจแล้วละ”

“จริงเหรอเฮียแคน”

เมเจอร์ค่อยๆ เลื่อนผ้าห่มลง เผยให้เห็นใบหน้ากระจ่างใสที่เหมือนผมทุกประการ แต่ผมกลับรู้สึกหลงใหลหมอนี่เหมือนว่าอีกฝ่ายมีหน้าตาที่ไม่เหมือนผมซะอย่างนั้น

“ผมดีใจนะ ที่เฮียแคนรู้สึกอย่างนั้น”

“ฉันก็ดีใจนะ ที่แกเชื่อใจฉัน ยอมเป็นของฉัน...ยอมให้ฉันดูแล”

ผมกอดเมเจอร์แล้วก้มลงสูดกลิ่มหอมหวานจากแก้มนุ่มนิ่มของเมเจอร์อย่างมีความสุข เจ้าน้องชายฝาแฝดผลิยิ้มกว้างก่อนจะวาดวงแขนตอบรับอ้อมกอดของผมอย่างเต็มใจ

ถึงนี่จะเป็นรักต้องห้าม แต่ผมก็พร้อมใจที่จะตกลงไปในหลุมบ่อแห่งความผิดบาป

เพียงแค่มีเมเจอร์ก้าวเดินไปด้วย ผมก็ไม่กลัวเกรงอะไรแล้ว

“ผมรักเฮียแคนนะ รักมากๆ ด้วย”

...กลับกรุงเทพฯ ไปคราวนี้ ผมว่ายัยอินดี้คงช็อกน่าดูเลย ฮะๆ

 

(The End)

 

19/07/2012

0:19 a.m.




 

__________________________________

24/08/2012
เฮียแคนกลายพันธุ์!!!
ลากเมมาทุ่มบนเตียงทั้งๆ ตัวเปียก
เขียนไปเขียนมาไหงเฮียกลายเป็นแนวกรุ้มกริ่มเจ้าเล่ห์ได้ละเนี่ย
อย่างนี้แหละ คนเงียบๆ มักมีอะไรในใจ ฮา...
หลงเมเจอร์หัวปักหัวปำเล้ยยย เมื่อก่อนทำเป็นเย็นชาใส่เขา
เมเจอร์ก็หลงคารมเฮียเข้าจนได้ !
อินดี้รู้เข้าคงเป็นลม พี่น้องเพียง 2 คน....

และแล้วบทพิเศษวายของนิยายเรื่องนี้ก็จบลงแต่เพียงเท่านี้
ไม่แน่นะ เรากำลังคิดว่าอาจจะสานต่อคู่วายบางคู่ในนี้ให้เป็นเรื่องยาว!
อาจจะได้เจอกันในอีกบทความ
สุดท้ายแล้วขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามบทพิเศษกันนะคะ



 
Ha .ha


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
WHITE MARSHMALLOW หวานนุ่มลิ้น...นี่แหละเหยื่อฉัน! ตอนที่ 43 : Special Chapter OO CANONxMAJOR vol.2 : I Will Prove My Love to You [2/2] , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2809 , โพส : 10 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 10 : ความคิดเห็นที่ 1566
อ่านจบเเล้วสนุกมากๆ เลยค่ะ
PS.  
Name : PN crazy < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PN crazy [ IP : 49.229.65.188 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ธันวาคม 2558 / 12:50
# 9 : ความคิดเห็นที่ 1535
เจ๊ไรท์เตอร์เอาไงแน่จะเอาแบบ นอมอล หรือ วาย กันแน่เนี่ย
PS.  งืม.....ครอกกกก.....ฟี้...ครอก ครอก ครอก ฟี้.. ฟี้.. ฟี้........
Name : Meawo < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Meawo [ IP : 125.25.227.13 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มิถุนายน 2556 / 18:17
# 8 : ความคิดเห็นที่ 1522
เย้ยย พี่น้องคู่นี้มัน......=[]=!!!!!!!!!
PS.  ##เรื่องบางเรื่องไม่รับรู้จะดีกว่า....:##เป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน...เวลาไปเที่ยวที่ไหนไม่เคยคิดจะชวนกันเลย T T'##ฉันมันเป็นส่วนเกินของพวกเธอใช่มั้ย :)?##อย่ามาทำเป็นดีกับฉัน :'(
Name : **Jang-Sinyuan** < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ **Jang-Sinyuan** [ IP : 182.53.172.76 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 พฤษภาคม 2556 / 19:56
# 7 : ความคิดเห็นที่ 1375
เอิ๊กกก ตอนนี้ฟินสุดค่าาา
PS.  Don't frown,because you never know who''s falling in love with your smile! อย่าทำหน้าบูดบึ้ง เพราะว่าคุณจะไม่สามารถรู้ได้ว่ามี ใครกำลังชื่นชมรอยยิ้มของคุณอยู่
Name : Mt*Papor < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mt*Papor [ IP : 115.67.98.136 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 มีนาคม 2556 / 18:31
# 6 : ความคิดเห็นที่ 1100
อาเมน- -***
สงสรอินดี้มากอ่ะตอนนี้TUT

"แค่อยากรู้ว่าเฮียรักผมมั้ย?"
นั้นเหรออิเม แกกล้าพูดคำนี้หรอ? นั้นสำหรับผู้หญิงนะเว้ยยยย!!!!

แกยอมเป็นของฉันซะสิ
ห๊ะ#O[]O!!!!
ช็อค สลบ- -****
แกบังคับใครฟร้าาาาาาาาไม่ใช่อินังเมฝาแฝดของแกใช่มั้ย(ใช่)
อยากจะบ้าตาย(เอาเท้าก่ายหน้าผาก)
และนั้น"เพียงสักนิด"
ถึงกับอ้อนว้นอเลยเรอะ!!!>[] กรี้สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส♥
รับมันก็รับได้อยู่นะ แต่ว่า♥♥♥♥

และสุดท้ายฟิแลนด์สุดๆ
สเม็ดเสดแคนทุกราย
>o ก๊ากกกกกกกกกกกกกก
อิแคนก็คิดได้ไงยะ55555+
ฉันก็เห็นอยู่ว่าน้องแกเสดแกคนเดียว

เดียวนะแล้วดีดี้ล่ะ
ในมุมห้องมุมใดมุมหนึง
เสียงร้องไห้กระซิกดังอยู่พร้อมกับเสียงพึมพำบางอย่าง
"ไม่น่าเลยตอนนั้นฉันไม่น่าไปเสม็ดกับเฮียแคนเลย"
^
^
^
^
เจอแล้วอิเมฉันเจอแล้วคนที่เสดเฮียที่เสม็ด!!!!


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 ตุลาคม 2555 / 12:17

PS.  เม้นยาวๆอย่างจริงใจ ต้องอ๋องจ้า
Name : เตี๋ยวเล็กแห้ง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เตี๋ยวเล็กแห้ง [ IP : 101.108.113.207 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ตุลาคม 2555 / 12:15
# 5 : ความคิดเห็นที่ 969
เอิ่ม....แอบสงสัยจิงๆ

เพลงรักนี่มาแย่งเมเจอร์ไปจากเฮียแคนป่ะเนี่ยย

ถ้าจะวายกระจายขนาดนี้ 55555
PS.  ก็ในเมื่อจิตใจคนเรามันไม่เหมือนกัน สำนึกของแต่ละคนมันก็เลยมีไม่เท่ากันไง!
Name : LuKtArN < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LuKtArN [ IP : 110.171.128.27 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2555 / 17:44
# 3 : ความคิดเห็นที่ 962
ฮ่วย รับบ่ได้ ผู้ชายเรื่องนี้เป็นเกย์กันหมดเลยอ่ะฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ทรัพยากรชายยิ่งน้อยๆอยู่นะคะไรเตอร์ เจ๊อินจัดการขั้นเด็ดขาดเลยนะแงๆๆๆๆๆ TT^TT
Name : BellHyeong < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ BellHyeong [ IP : 125.24.14.96 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กันยายน 2555 / 16:39
# 3 : ความคิดเห็นที่ 950
โอ้ววว =.,,= บ้านแตกเพราะเจ๊อินดี้แน่ๆ 5555555
PS.  ♥||CNBLUE&B1A4&APINK&B.A.P.||♥ ♫||SUPPORT EXO&BTOB||♫
Name : NayeongLine < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ NayeongLine [ IP : 58.9.112.234 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 กันยายน 2555 / 19:14
# 2 : ความคิดเห็นที่ 945
เจ๊อิน กรี๊ดสลบชัวร์ 5555
Name : หมูน้อยพูริน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ หมูน้อยพูริน [ IP : 182.53.67.54 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 สิงหาคม 2555 / 01:24
# 1 : ความคิดเห็นที่ 943
เฮียมันพวกเอสดีๆนี่เอง (=[]=) อย่ารุนแรงนะเดี๋ยวเจ้าเมบอบช้ำำำาาาาา (T^T) ปล. เจ๊อิน... สลบ กริ๊ดบ้านแตกชัวร์ (- -)d
PS.  เพื่อนที่ดีอยู่ใกล้แค่เอื้อม
Name : kaimuk_D < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaimuk_D [ IP : 213.113.213.237 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 สิงหาคม 2555 / 23:57
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android