(GOT7)ลวง รัก เล่ห์ ร้าย Markbam,Bnior,Jackjae,Khunyug

ตอนที่ 7 : Chapter 6 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1831
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 179 ครั้ง
    27 พ.ค. 62



 

            ี่รอง มาทำอะไรครับ”ยองแจทักทันทีที่เห็นจิณณพัตเดินตรงมาที่ร้านขนม มีคุณสุตามหลังมาด้วย

พี่นึกว่าเราไปอยู่กับสามซะอีก

            จิณณพัตแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นยองแจนั่งอยู่กับจินยอง ยองแจยิ้มให้พี่รอง

            “ตอนเช้าพี่สามมีประชุม หนีเที่ยวไม่ได้ครับ”

            ร่างสูงหัวเราะ สามมันไม่ว่างนี่เองถึงเห็นยองแจอยู่ที่นี่

            “คุณมาทำไม”จินยองเอ่ยแทรกการสนทนาของทั้งคู่ ไม่ยิ้มแย้มไปด้วยหรอกนะ

            “ผมเอาข่าวดีมาบอกน่ะ” จิณณพัตเอ่ยบอกอย่างกระตือรือร้น จินยองเอียงคอมอง

“หือ ข่าวดีอะไร?  อย่าบอกนะว่า..” ข่าวที่จิณณพัตมีจินยองว่าตนเองพอจะเดาออกละ

“คุณรุจิราตกลงจะให้ร้านคุณไปลงงานวันเกิดท่านน่ะ”

จิณณพัตยิ้มกว้างบอกข่าว จินยองตาโต

“ห๊ะ! จริงเหรอครับ แต่คุณคงไม่ได้ไปขอให้ท่านตกลงหรอกนะ”

            จินยองดีใจมากนะ แต่ดีใจไม่สุด ขอระแวงหน่อย

            “แทนที่จะไม่ไว้ใจผม ทำไมคุณไม่เชื่อมั่นในฝีมือตัวเองบ้างล่ะ”จิณณพัตกล่าวย้อน จินยองอึกอัก

            “ก็..” จินยองน่ะไม่เคยคิดหรอกว่าตัวเองทำขนมอร่อยมากมาย เขาคิดว่าขนมอร่อยคือขนมของยายเท่านั้น           

            “ผมไม่เชียร์จริงๆ ท่านทานแล้วชอบของท่านเอง ไว้รายละเอียดงานผมจะบอกคุณอีกที”

            จิณณัตยืนยันให้จินยองวางใจว่าตนไม่ได้ช่วย จินยองยังไม่เชื่อทั้งหมดแต่ก็ไม่ว่าอะไรอีก

            “ผมมาบอกข่าวคุณแค่นี้ล่ะ จะกลับไปทำงานแล้ว”

            “ถ้าจะมาบอกแค่นี้คุณโทรมาก็ได้”

            ลงทุนจังนะ มาบอกด้วยตัวเองเชียว

            “ไม่ได้หรอก ก็ผมอยากมาเห็นหน้าคุณด้วยนี่นา” จิณณพัตเอ่ยออกมาตามตรงทำเอาคนฟังไปไม่เป็นเลยทีเดียว

            “อิ้ววว” ยองแจเผลอส่งเสียงออกมา ไม่รู้ทำไมแต่ฟังแล้วเขินแทน

            จินยองทำตัวไม่ถูก อยองแจส่งเสียงเพิ่มความอายก็หันไปตีเบาๆ แก้เก้อ

            จิณณพัตหัวเราะกับท่าทางของจินยอง เอ็นดู ไม่อยากทำให้อีกฝ่ายอายใครมากกว่านี้ก็ขอตัวกลับเลย

            “นี่ พี่รองเขาตามจีบจินยองอยู่เหรอ” ยองแจถามเมื่อจิณณัตกลับไปแล้ว

            “บ้า! จีบเจิบอะไรเล่า” ร่างบางทำเป็นเสียงแข็ง ยองแจขำ

            “จ้าๆ ไม่จีบๆ แต่ท่าทางพี่เขาชอบจินยองอ่ะ ยองแจมองผิดไปเหรอเนี่ย” ยองแจยิ้ม รู้ทัน จินยองทำเป็นจัดขนมบนแผง ทำนู่นทำนี่

ใช่ มองผิดไปไกลเลยด้วย”

ยองแจไม่เชื่อจินยองหรอก แต่ไม่แหย่แล้ว เดี๋ยวจินยองโกรธ

 

 

 

 

“เดี๋ยวนี้มีคนช่วยแล้วเหรอจิน  หน้าตาดีเลยนะเนี่ย”

            คุณนายเจ้าของตลาดทักขณะที่ยื่นมือไปรับค่าเช่าที่จากจินยองมา จินยองละมือจากคุณนายมาตักขนมที่เธอสั่งก่อนหน้า

“เื่อนน่ะครับคุณนาย มาจากกรุงเท” จินยองตอบแบบตัดคำถามต่อไป ขี้เกียจอธิบาย

            ตั้งแต่เช้าที่เปิดร้านมา จินยองต้องตอบคำถามคนในตลาดและลูกค้าประจำหลายคนแล้วว่ายองแจเป็นใคร คงเพราะรูปร่างหน้าตาที่ดึงดูดมากกว่าคนทั่วไปนี่มั้ง แล้วยังออร่าคนรวยอีก

            “ดูๆ ไปหน้าตาคล้ายกันจังนะ เหมือนพี่น้องกันเลย”

            “เค้าเป็นคนเกาหลีน่ะครับคุณนาย หน้าจะคล้ายผมคงไม่แปลก” จินยองก็แปลกใจอยู่หรอกที่มีคนทักแบบนี้หลายคนละ นอกจากคุณนายก็ยังมีอีกสามสี่คนแน่ะ

            “อ่อ” คุณนายพยักหน้าเข้าใจ เธอรู้ว่าจินยองก็ลูกครึ่ง แต่อดสงสัยอยู่นิดๆ ไม่ได้ว่าเชื้อชาติเดียวกันจำเป็นต้องหน้าคล้ายกันด้วยเหรอ? ถ้าไม่ใช่ญาติพี่น้องกันน่ะ

            “คุณแม่ซื้อเสร็จหรือยังครับ” ชายหนุ่มผิวขาว หน้าตาดี คนหนึ่งเดินเข้ามาขัดการสนทนา คุณนายหันไปมองแล้วยิ้ม

“เสร็จแล้วจ้ะแต่ยืนคุยกับจินเขาอยู่น่ะ”

            “ไง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เสกสรรหันมายิ้มให้จินยอง ทักทายอย่างมีไมตรีจิต จินยองยิ้มตอบ

            “สบายดีครับ คุณเสกล่ะครับ” จินยองถามตามมารยาท อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาแค่เรื่อยๆ ก็ดี

            “เสกอยากกินอะไรเพิ่มอีกไหมล่ะ จินเขาทำอร่อยขึ้นมากเลยนะ อร่อยทุกอย่างเลย”

            “อืม ท่าทางจะหวานมากทุกอย่างเลยนะครับเนี่ย” ร่างสูงกวาดสายตามองขนมของจินยอง บางอย่างก็รู้จัก บางอย่างก็ไม่รู้

ยองแจนั่งเท้าคางมองคุณนายและลูกกับจินยอง รู้สึกอะไรแปลกๆ ด้วยล่ะ

            “ที่หวานน้อยสุดก็คงขนมกล้วย ขนมฟักทองแล้วก็ขนมมันม่วงนี่ครับ คุณเสกลองทานดูไหมครับ”

            จินยองหยิบขนมให้คุณเสกสรรลองชิมชิ้นหนึ่ง เสกสรรไม่อยากขัดก็เลยรับมาลอง




            “หือ อร่อยเหมือนกันนะ”

            “ใช่ไหมล่ะ จินเขาทำอร่อยทุกอย่างแหละ”

            “คุณแม่ทานมากๆ ไม่กลัวอ้วนเหรอครับ อร่อยขนาดนี้”

“ต๊าย แม่ออกจะหุ่นดี ดูอย่างจินสิ ทำด้วยชิมด้วยยังไม่อ้วนเลย”

“ก็จินยังอายุน้อยอยู่นี่นา”

“จะหาว่าแม่แก่เหรอ”

เสกสรรอมยิ้ม ก่อนจะหันมาทำเป็นซุบซิบนินทาแม่กับจินยอง ร่างบางกลั้นยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร

“ตาเสกเขาหมดไฟกับงานเก่า ช่วงนี้เลยว่างอยู่ ฉันก็เลยว่าจะให้มาดูแลตลาดแทนสักพักน่ะจ้ะ แล้วก็ดูแลพวกตึกพวกคอนโดที่ปล่อยให้เช่าด้วยจินน่ะดีนะตาเสก ไม่เคยค้างค่าเช่า จ่ายตรงเวลาทุกวัน มีอะไรก็มาคุยมาถามกับจินเขาได้”  

คุณนาย เอ่ยกับลูกและจินยอง เสกสรรรับคำแต่จินยองรู้สึกอึดอัดชอบกล

“ผมก็ไม่ค่อยรู้อะไรหรอกครับคุณนาย”

จินยองออกตัว ไม่ได้อยากจะช่วยหรือสนิทสนมกับคุณเสก เขาไม่ใช่คนไร้น้ำใจหรอกนะ และไม่ใช่คนหลงตัวเองด้วย แต่เขารู้สึกว่าถ้าช่วยแล้วตัวเองจะต้องตกบ่วงคุณนายแน่ๆ

คุณนายไม่ได้ว่าอะไร คุยเรื่องอื่นกับจินยองอีกหน่อยก็ไปแผงอื่นต่อ จินยองค่อยถอนหายใจโล่งอก

“ฮั่นแน่” คนที่นั่งมองเงียบๆ มานานส่งเสียงขึ้นมา จินยองหันไปมองอย่างสงสัยว่ามีอะไร

“คุณนายดูชอบจินยองเนาะ”

“อื้อ”

“แล้วจินยองชอบลูกชายเค้าป้ะ”

“หืม? อะไรนะ” จินยองว่ามันแปลกๆ แล้วนะ ไม่ใช่ถามว่าเค้าชอบคุณนายแต่ถามว่าชอบลูกชายคุณนายงั้นเหรอ

ยองแจหัวเราะคิกคักที่แกล้งจินยองได้ ภัทรที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ข้างหลังฟังแล้วอ่อนใจ

“จินยองเนื้อหอมจัง”

“ไม่ใช่สักหน่อย”

            “ถ้าขายเสร็จเร็วเราไปเดินเล่นที่ชายหากันเถอะ นะๆ” ยองแจเปลี่ยนเรื่องไวจนจินยองตามไม่ทันแล้ว

“อยากไปก็ไปก่อนสิ”

“แต่อยากไปด้วยกัน จินยองทำแต่งาน ขายเสร็จก็กลับบ้าน ชีวิตวนเวียนอยู่แค่นี้ไม่เบื่อเหรอ ฮันบินบอกว่าจินยองไม่ไปไหนเลย ขนาดห้างยังไม่เดินเลยอ่ะ”

“จะไปทำไมล่ะห้าง ตลาดสดมีของกินทุกอย่างแล้ว อยากได้ของใช้ซื้อแถวบ้านก็ได้ หรือให้ไอ้บีไปซื้อให้”

“แปลกจังน้า”

ยองแจเท้าคาง มองหน้าจินยอง จินยองไม่อยากถามเลยว่าแปลกยังไง คนที่แปลกน่ะยองแจต่างหาก

ยองแจช่วยจินยองขายขนมบ้าง เล่นมือถือบ้าง ฆ่าเวลารอขนมขายหมด

           

 

 

            “ทะเลที่นี่สวยนะ”

            ร่างบางอ้าแขนออกกว้างรับลมเย็นที่ปะทะเข้าหาตัว กลิ่นทะเลนี่ช่างไม่เหมือนใคร แม้รอบตัวจะมีนักท่องเที่ยวจำนวนมากแต่ทะเลก็ยังสวยอยู่ดี

            “อือ” คนที่เห็นทะเลมาตลอดไม่ได้คิดว่ามันสวยเลิศเลออะไร ออกจะธรรมดาด้วยซ้ำ คนก็เยอะ

“นี่ถามจริงเถอะ ชีวิตจินยองมีอะไรที่ชอบบ้างไหมเนี่ย”

            ยองแจมองคนที่ทำหน้าเบื่อๆ จินยองไหวไหล่

“ไม่รู้สิ สิ่งที่ชอบก็น่าจะเป็นการได้นอนเต็มอิ่มสักวันมั้ง มันคงจะรู้สึกดีมากๆ เลยที่ไม่ต้องตื่นมาทำขนม”

จินยองยกนิ้วแตะปาก ครุ่นคิดถึงสิ่งที่ชอบแล้วเอ่ยออกมา ยองแจมองตาปริบๆ

แค่ไม่ต้องทำงานสักวันก็ถือว่ามีความสุขแล้วเหรอ

“เหนื่อยใช่ไหม”

“ถ้าบอกว่าไม่เหนื่อยก็คงจะโกหก”

            ักบ้างสิ”

ตอนนี้พักไม่ได้หรอก ทนอีกไม่กี่ปีจนฮันบินเรียนจบมีงานทำแล้วเราคงได้พัก

จินยองเฝ้ารอวันนั้น จะหยุดทำขนมเื่อพักทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรมากจินยองก็เสียดายรายได้ที่จะหายไป

“จินยอง มันไม่โอเคเลย ถ้าไม่สบายไปจะทำยังไง”

            “ไม่หรอก เรายังรู้สึกว่าตัวเองแข็งแรงอยู่เลย เราอายุแค่ 20 เองนะ” จินยองถอนหายใจ ก้มมองพื้นทรายขณะเดินเคียงไปกับยองแจ

            “ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนด้วยใช่ไหม”

เราไม่มีเพื่อนหรอก”

“ทำไมล่ะ จินยองออกจะเป็นคนน่ารัก”

            “เราเรียนกศน.น่ะ เพื่อนตอนมอต้นก็ไม่ได้ติดต่อกันนานแล้ว มหาลัยก็ไม่ได้ไป เพื่อนที่มีก็คงเป็นคนในตลาดกับลูกค้าที่แวะเวียนมาซื้อของ พอได้พูดคุยกันบ้าง”

          “งั้นเรามาเป็นเพื่อนกัน” ยองแจจับมือจินยองไว้ จินยองหยุดเดิน หันมามองยองแจ

            “เป็นไปก็เท่านั้น ยองแจอยู่ที่นี่แค่ช่วงปิดเทอมเองนี่ เดี๋ยวก็กลับบ้านแล้ว”

            จินยองเคยชินเสียแล้วกับการที่มีน้องชายเป็นทั้งเพื่อนและครอบครัวเพียงคนเดียว ไม่อยากคาดหวังความสัมพันธ์จากใคร

            “นี่จินยอง แค่มีโซเชียลก็ติดต่อกันได้แล้วป้ะ เผื่อจินยองต้องไปกรุงเทพก็ไปหาเราได้เลย เดี๋ยวเราดูแลจินยองเอง”

            “ขอบใจนะ”

            “เรามาถ่ายรูปกันสักรูปดีกว่า จินยองพอจะรู้ไหมว่าตรงไหนของหาดที่คนน้อยๆ หน่อย เราอยากได้วิวสวยๆ ไปอวดเพื่อนด้วย”

            “รู้สิ เดี๋ยวเราพาไป”

            “เย้!

            ภัทรที่เดินตามหลังทั้งสองมองคุณหนูของตนที่คล้องแขนคุณจินยองไว้แล้วก็อดยิ้มไม่ได้ การมาเที่ยวครั้งนี้คุณหนูได้อะไรกลับไปเยอะเลยนะ

 

 

 

 

            “สวัสดีค่ะพี่ จะมาไม่บอกก่อนคะจะได้เตรียมต้อนรับ

            หญิงกลางคนที่ยังสะสวยเพราะดูแลตัวเองอย่างดีเดินเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้ามาในบ้าน เธอรีบร้อนออกมาต้อนรับเมื่อคนใช้ไปรายงานว่าพี่สามีมา

            “อย่าลำบากเลย พี่มาจัดการธุระที่นี่เลยแวะมาหาฮันจุนน่ะ เป็นไงบ้าง ดีขึ้นไหม”

“ก็ปกติเหมือนเดิมค่ะพี่

“งั้นเหรอ ี่ขอไปหามันหน่อยแล้วกัน”

“เชิญค่ะ”

แจซอกเดินตามน้องสะใภ้คนสวยไปยังห้องห้องหนึ่งที่ชั้นล่าง เมื่อเปิดประตูเข้าไปจะเห็นเตียงวางอยู่กลางห้อง  กระจกที่ยาวจรดเพดานไร้ม่านปิดบังทำให้เห็นสวนดอกไม้สวยงามด้านนอก แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาเพื่อทำให้ห้องไม่อุดอู้เกินไป

บนเตียงนั้นมีชายร่างสูงกึ่งนั่งกึ่งนอน นักกายภาพกำลังทำกายภาพให้ตามปกติ เพื่อไม่ให้กล้ามเนื้อของผู้ป่วยหายไป

ตาคมมองทางประตู เห็นว่าเป็นี่ชายมาก็ดีใจ

“เป็นไงบ้าง ไม่ได้มาซะนานขอโทษนะ”

แจซอกเดินไปหยุดข้างเตียงน้องชาย ทักทายเขา ฮันจุนส่ายหน้า

“ไม่เป็นไร”

“ฉันจะไปเตรียมน้ำและขนมให้นะคะ” ภรรยาฮันจุนเอ่ยแล้วขอตัวออกจากห้อง ปล่อยให้พี่น้องคุยกัน

ถึงจีซูจะให้เวลาแต่ทั้งสองก็ไม่รู้จะคุยอะไร

“ยองแจเป็นไงบ้าง” ฮันจุนหาเรื่องคุย

“สบายดี เรียนปีสองแล้ว”

“ว่างๆ พาหลานมาด้วยสิ มาคนเดียวตลอดฉันเบื่อหน้าพี่จะแย่”

อยากามาด้วยแต่รอบนี้ไม่ได้”

“คราวนี้ใคร”

พวกเดิมๆ”

ฮันจุนแค่พยักหน้า ไม่ถามต่อ แม้ตอนนี้เขาร่างกายพิการแต่สมองยังดี เขารู้ว่าพี่ชายทำอะไร ต้องเจอคนจำพวกไหน

“น้องสะใภ้ยังดีกับแกเหมือนเดิมไหม”

“เขาไม่เคยเปลี่ยนไป” ฮันจุนยิ้มนิดๆ ยามเอ่ยถึงภรรยาคนปัจจุบัน

“ได้ยินอย่างนี้ฉันก็เบาใจ แล้วเรื่องจะรับหลานเขาเป็นลูกบุญธรรมแกตัดสินใจรึยัง”

“ยังเลย”

“ทำไมล่ะ แกควรคิดเรื่องนี้ได้แล้ว”

“ฉันยังช่วยงานจีซูได้” แม้ร่างกายไม่พร้อมแต่สมองยังยอดเยี่ยม ฮันจุนไม่ใช่คนไร้ค่าซะทีเดียว

“แกน่าจะมีลูกกับเขาก่อนจะเดี้ยงแบบนี้นะ”

            แจซอกแซว ฮันจุนหัวเราะ

“นั่นสิ” ยิ้มแป๊บเดียวฮันจุนก็หน้าเศร้า แจซอกถอนหายใจ ตบบ่ากว้าง

“อย่าไปคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาแล้วเลย”

พี่รู้ไหม ตลอดสิบกว่าปีฉันไม่เคยลืมจังมีเลย ฉันรักจังมี แต่ก็รักจีซูด้วย ฉันอยากมีครอบครัวกับจังมี แต่จีซูก็เข้ามาในชีวิตฉันตอนฉันย่ำแย่ที่สุด..และก็ไม่เคยทิ้งกันเลย ตอนที่คิดถึงจังมีก็รู้สึกผิดกับจีซู ตอนที่รู้สึกขอบคุณจีซูก็รู้สึกผิดกับจังมี”

“ทำไงได้ มันเป็นอุบัติเหตุ มันไม่ใช่ความผิดของแกที่จังมีหายไปจากชีวิตแก”

“ฉันไม่ได้กลับไปเลย จังมีคงคิดว่าฉันทิ้งเขา”

“แกก็ยายามตามหาเขาแล้ว”

“แต่ก็หาไม่เจอสักที”

แจซอกสงสารน้องมากจริงๆ ถ้าฮันจุนจะรู้เรื่องของจังมีมากกว่านี้เขาคงช่วยตามหาได้

จังมีคือชื่อที่น้องชายเขาใช้เรียกภรรยาคนแรก ภรรยาที่แอบเลี้ยงดูอย่างหลบซ่อนเพราะพ่อแม่ไม่ยอมรับ เขารู้เพียงน้องสะใภ้คนแรกมีชื่อไทยว่ากุหลาบ แล้วชื่อกุหลาบใช่ว่าจะมีแค่คนสองคนซะที่ไหน

“ก่อนตายฉันจะมีโอกาสได้เจอหน้าลูกสักครั้งไหมนะ”

“ฮัน..

“ลูกคนเล็กฉันยังไม่มีโอกาสได้รู้เลยว่าเขาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย”

ี่เข้าใจว่านายเสียใจ พี่จะตามหาให้อีกสักครั้งนะ

“ไม่ต้องหรอก ฉันไม่หวังแล้วล่ะ ขอบใจพี่มากนะ”

“ถ้าไม่หวังก็อย่าเศร้านะ”

“อื้อ ไม่เศร้าหรอก” ฮันจุนยิ้มให้พี่ชาย ดูทำใจได้

แจซอกและฮันจุนคุยสัพเหระกันไปสักพักแจซอกก็ได้รับความจากลูกชาย

“ยองแจไปเที่ยวกับเพื่อน ส่งรูปมาให้ด้วย

แจซอกโชว์รูปในมือถือให้น้องดู ภาพนั้นคือภาพของลูกชายที่น่ารักของเขากับเด็กหนุ่มหน้าตาดีอีกคน

“น่ารักดีนะ” ทั้งหลานชายและเด็กที่ถ่ายคู่เลย

“นี่เพื่อนใหม่น่ะ พี่ก็ไม่เคยเจอเหมือนกัน

“หน้าคล้ายยองแจเหมือนกันนะ” ฮันจุนพินิจมองแล้วเอ่ยออกมา

“นั่นสิ คล้ายจริงๆ ด้วย เดี๋ยวถามดีกว่าว่าชื่ออะไร”

แจซอกแชทคุยกับลูกชาย แต่คุยกับน้องไปด้วย

“ชื่อจินยอง เป็นลูกครึ่งเกาหลีด้วยล่ะ”

“งั้นเหรอ ชื่อเหมือนลูกคนโตฉันเลย” ฮันจุนรำพึงออกมาเบาๆ ด้วยความคิดถึง แจซอกนึกอะไรได้บางอย่างเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“หรืออาจจะใช่”

“ไม่หรอกน่า จินยองชื่อซ้ำกันเยอะแยะ”

“แต่ที่นั่นประเทศไทยนะไม่ใช่บ้านเรา จะมีคนชื่อจินยองเกลื่อนไปหมดจริงๆเหรอ”

สองพี่น้องมองหน้ากัน ฮันจุนรู้สึกมีหวังแต่หักห้ามใจว่าไม่ใช่ ไม่อยากผิดหวัง

“มันคงไม่บังเอิญขนาดนั้น ฉันไม่ได้เจอจังมีที่นั่น เธอไม่ได้อยู่ที่นั่นนะ”

“เธออาจจะย้ายที่อยู่ เขาอายุเท่ายองแจ มีน้องหนึ่งคน ยองแจท่าทางจะชอบเขามากด้วย ชมเขาใหญ่เลย” แจซอกให้น้องอ่านแชทที่ตนคุยกับลูก

ฮันจุนอ่านแล้วก็อึ้ง เขาบังคับเสียงไม่ให้สั่นยามเอ่ยออกไป

พอจะถามได้ไหมว่าแม่ของเด็กคนนี้ชื่ออะไร”

 

 

 

 

  

“จินยองคุณพ่อถามว่าแม่ของจินยองชื่ออะไร”

“ถามถึงแม่เราทำไม” จินยองสงสัย งงมาก ยองแจก็งงไม่ต่างกัน

“ไม่รู้สิ ไม่สะดวกใจก็บอกได้ เดี๋ยวเราบอกคุณพ่อเอง”

“ไม่ใช่ว่าบอกไม่ได้หรอก แม่เราชื่อกุหลาบ แต่พ่อไม่รู้นะ”

“โอเค”

ยองแจพิมพ์ข้อความตอบคุณพ่อไป แล้วทรุดลงนั่งลงบนพื้นทรายละเอียดตามแรงดึงของจินยอง

“เดี๋ยวยองแจจะกลับไปหาพี่สามแล้ว เขาแชทมาหาว่าว่างแล้วล่ะ จินยองไปด้วยกันนะ”

ยองแจตอบพ่อเสร็จก็อ่านแชทของพี่สาม ก่อนจะพิมพ์ตอบไปว่าจะไปหา

“ไปทำไม เราไม่รู้จักเขาซะหน่อย”

“แต่จินรู้จักพี่รองนี่”

“เกี่ยวไรกัน”

“หรือต้องเป็นพี่รองเท่านั้นถึงไปหาได้”

“อย่าล้อน่า”

ยองแจหัวเราะจินยองที่ตีไหล่เขาแก้เขิน

“ไปเที่ยวเล่นไง รีสอร์ทพี่เขาซ้วยสวย

“ไปรบกวนเขาเปล่าๆ”

“ไม่รบกวนหรอก พี่เขาใจดี”

“ยองแจไปเถอะ ถ้ายองแจกลับเราเองก็คงกลับบ้านเหมือนกัน”

“เอางั้นเหรอ”

“อื้อ”

“ตามใจ” ยองแจไม่เซ้าซี้ต่อ เอาไว้ค่อยชวนใหม่ก็ได้

 

 

 

 

คุณแม่ของจินชื่อกุหลาบครับคุณพ่อ

กุหลาบ

ฮันจุนอ่านข้อความของหลานชายด้วยแววตาสั่นระริก

“เอายังไงดีฮัน”

“ฉันไม่รู้ ฉันไม่กล้าดีใจ ฉันไม่รู้ว่าจะใช่ไหม”

“คงต้องเช็คให้มากกว่านี้ จะได้แน่ใจว่าใช่ไหม”       

แจซอกก็ลุ้นตามน้อง ไม่กล้าดีใจไปกับน้องเช่นกัน แต่ก็แอบหวังนะ อยากให้น้องสมหวัง

ี่จะเช็คยังไง”

“ไม่ยากหรอก มีทั้งชื่อทั้งรูป หรือไม่ก็ให้ยองแจช่วยก็ได้ แกยังต้องอยู่ที่นั่นอีกนาน”

“แล้วพี่จะบอกหลานว่ายังไง” ฮันจุนถามอย่างสนใจ

“ขอพี่ไปคิดก่อน

“ลองเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังเลยไหม”

“อย่างนั้นนายต้องคุยเอง หลานจะได้เข้าใจ”

“ได้สิ พี่ถามหลานก่อนแล้วกันว่าเขาว่างตอนไหน”

“ได้ เดี๋ยวพี่ถามให้ ยังไงก็อย่าหวังมากไปนะ บางทีโลกเราก็มีความบังเอิญ ชื่อซ้ำกันก็มีเยอะ

แจซอกเตือนเราะห่วงความรู้สึกฮันจุน ซึ่งฮันจุนก็รู้

“แต่บางทีความบังเอิญนั้นอาจหมายถึงการที่ลูกของพี่บังเอิญไปเจอลูกฉันก็ได้”

ตลอดหลายปีเขาไม่เคยทำใจได้ นั่นแสดงว่าลึกๆ แล้วเขาไม่เคยหมดหวังเลยว่าสักวันจะได้เจอลูก

การมาเจอเรื่องแบบนี้เข้าทำให้ความหวังนั้นยิ่งทวีมากขึ้น

 

 

 

 

 

แบมแบมได้ตามติดคุณอธิปจริงๆ ตามมาที่บริษัท แต่ตามก็คือตามจริงๆ ไม่ได้ทำอะไรสักอย่างเลย!

การต้องทนนั่งเฉยๆ มองหน้าหล่อๆ ของนายหัวคือความทรมานอย่างหนึ่ง ไม่ใช่ใจสั่นหวั่นไหวอะไร แต่คนที่ไม่อยู่นิ่งแบบแบมแบมมาอยู่เฉยๆ นี่มันทรมานมาก

ร่างบางมองคนที่นั่งทำงานอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่อย่างเบื่อหน่าย

“คุณอธิป”

“คุณมาร์ค”

เจ้าของห้องทำงานเอ่ยแก้เป็นรอบที่สามแล้ว

แบมแบมนี่ยังไงนะ บอกแล้วไม่จำ เรียกอธิปอยู่ได้

แบมแบมถอนหายใจ อยากจะมองบน

“ครับ คุณมาร์ค เบื่อจังเลย”

“ทำงานไปสิ”

“ไม่รู้จะทำอะไร ไม่มีข้อมูล”

“สัมภาษณ์ผมไปพลางๆ ก็ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้พาไปเกาะ

“ไม่ทำลายสมาธิคุณเหรอ”

“ผมแยกได้ ถามมาเถอะ”

แบมแบมนิ่งคิดว่ามีหัวข้ออะไรที่น่าสนใจบ้าง คนอ่านต้องการรู้เรื่องอะไรนะ

“ถามเรื่องส่วนตัวได้ไหมครับ”

“ส่วนตัวน่ะลึกแค่ไหน”

“เรื่องลับๆ รสนิยม”

“รสนิยมด้านไหน”

“ทุกด้านเลย”

“ทำไมถึงเลือกเรื่องนี้ล่ะ”

“เรื่องส่วนตัวยิ่งลึกเท่าไหร่คนยิ่งกระหายที่จะเส

“มันเกี่ยวกับงานคุณตรงไหน คุณทำเกี่ยวกับไกด์ทริปไม่ใช่เหรอ”

“เอาไปขายได้เงินเยอะดี”

“นี่คุณเขียนอะไรบ้างน่ะ” อธิปเงยหน้ามองร่างบาง แบมแบมยักไหล่

“นานๆ ทีก็เขียนอะไรนอกจากท่องเที่ยวบ้าง คุณไม่รู้ตัวบ้างเหรอว่าตัวคุณน่าสนใจพอๆ กับเกาะเลยนะ”

“ผมน่าสนใจขนาดนั้นเชียว”

“ใช่สิครับ”

“แล้วรวมถึงคุณด้วยไหม”

“ผมทำไม?”

“คุณล่ะสนใจผมบ้างไหม”

สายตาที่ดูไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ของนายหัวทำให้แบมแบมเผลอเม้มปาก หายใจไม่ทั่วท้องยังไงไม่รู้

สนใจของนายหัวนี่ใช่อย่างที่เขาคิดไหมนะ สนใจนี่ สนใจแบบเดียวกันไหม

“ก็..ต้องสนสิครับ ผมกำลังจะสัมภาษณ์คุณนี่”

“ไม่ใช่สิ คุณน่าจะรู้นะว่าสนใจแบบไหน”

….

“ผมสนใจในตัวคุณมาก ก่อนคุณจะสัมภาษณ์ผม ผมขอสัมภาษณ์คุณก่อนได้ไหมครับ”

อธิปเอ่ยยิ้มๆ ขณะที่แบมแบมได้แต่อึ้ง

นายหัวอธิปสนใจเขาเนี่ยนะ สนใจยังไงอ่ะ

“คือหมายความว่าไงครับ”

“ก็ตรงตัวนี่ครับ  คุณน่าสนใจดี เป็นคนแบบที่ผมไม่ค่อยได้เจอ”

“เอ่อ..

“คุณมีแฟนหรือยังครับ”

เออ ชัดแล้วว่านายหัวสนใจแบมแบมคนนี้แบบไหน

นี่มันอะไรกันโว้ย เขากำลังจะโดนผู้ชายจีบเรอะ!

 

 

 

 

 

“ตั้งใจทำงานนะครับ แหม ต้องให้กำลังใจกันทุกวันเลยนะ”

เกวลินที่นั่งอยู่ข้างๆ ชะโงกมองว่าเื่อนทำอะไรอยู่ เห็นว่าเพื่อนแชทหาใครก็อดแซวไม่ได้

ยวิษฐาสนิทกับเกวลินมากจนไม่ถือสาอะไรแล้ว จะอ่านแชทก็อ่านไปเถอะ ลินยังให้เขาดูแชทที่เธอแชทคุยกับชายหนุ่มเลย

“ก็แค่ให้กำลังใจธรรมดาเอง พี่เขาไม่มีใครเลยนี่นา”

ยวิษฐาข่มความอายเอ่ยออกมาด้วยท่าทางปกติ เกวลินอมยิ้ม ขยับห่างออกไปแล้วกินข้าวต่อ

งานหนักงานเยอะ กว่าจะได้กินข้าวก็บ่ายกว่าแล้ว

“จ้า ธรรมดาเนอะ”

“ฉันไม่ได้ชอบเขา”

“ฮั่นแน่ ฉันยังไม่ได้บอกเลยนะว่าแกชอบเขา”

เกวลินหัวเราะ เขี่ยแก้มนุ่มเบาๆ ยวิษฐาเอียงหน้าหนี

“ใครชอบใครเหรอครับ”

เพื่อนทั้งสองหยุดคุยแล้วมองคนที่ถือจานข้าวเดินมาหา คนที่ทักยิ้มสดใส ท่าทางดีใจที่เจอยวิษฐา

“ก็คุยเล่นๆ กันน่ะค่ะ หมอธนาก็เพิ่งได้พักเหรอคะ” เกวลินยิ้มให้หนุ่มหล่อตรงหน้า คนที่ถูกเรียกว่าหมอธนายิ้มให้เธอ

“ครับ ว่าแต่ขอนั่งด้วยได้ไหมครับ” ตอบรับเกวลินแต่ถามยวิษฐา หมอมี่พยักหน้ารับ

“เชิญครับ”

“ขอบคุณครับ”

เมื่อหมอธนานั่งลง เกวลินก็แอบศอกใส่เพื่อนเบาๆ ยวิษฐาหยิกตอบไปเบาๆ เช่นกัน เกวลินกลั้นหัวเราะ

“ไม่ได้เจอหมอมี่หลายวันเลย คิดถึงจังเลยครับ”

เหมือนหมอธนาจะไม่ค่อยหิวข้าวถึงสนใจยวิษฐามากกว่าข้าวกลางวัน เสียงทุ้มนุ่มนั่นหวานกว่าปกติ

“อ่า มีคนแลกเวรน่ะครับเลยยุ่งๆ หน่อย”

“งั้นเหรอครับ แล้วเสาร์นี้มีเวลาว่างไหมครับ”

“ก็..ไม่ค่อยว่างครับ” อีกฝ่ายรุกแรงจนยวิษฐาหวั่นใจ ได้แต่ตอบไปกลางๆ

“ถ้าว่างไปดูหนังกันไหมครับ ผมเลี้ยงเอง”

“เอ่อ

“แหม ตอบรับไปเลยสิ เรามีหนังที่อยากดูนี่นา”

“เรา?” หมอธนาสะกิดใจ มองหญิงสาวตรงหน้า เกวลินยิ้มกว้าง

“ใช่ค่ะ เรา ฉันกับหมอมี่คุยกันว่าอยากจะไปดูหนังเรื่องนึง เิ่งคุยกันเมื่อวานเองเนอะ”

“อ่า ใช่” ยวิษฐาไม่รู้หรอกว่าเพื่อนจะทำอะไรแต่ตามน้ำไปก่อน

“ไหนๆ หมอธนาก็เลี้ยงแล้วเลี้ยงฉันอีกคนนะคะ ไปดูกันสามคนเลย ต้องสนุกแน่ๆ เลยเนอะ”

เกวลินหันมาเนอะกับยวิษฐาอีกรอบ ยวิษฐาอมยิ้ม

“อื้อ” ยัยลินเพื่อนรัก ทำไมน่ารักแบบนี้ ไปเป็นก้างขวางคอให้สินะ

ยวิษฐาสัญญาว่าจะเลี้ยงข้าวเพื่อนสามวันเลย

“ได้สิครับ คุณลินไปด้วยกันก็ได้”

ในเมื่อไม่มีทางเลือกธนาก็ต้องยอมรับ เขาอยากไปเที่ยวกับยวิษฐาก็ต้องยอมให้เกวลินไปด้วย

ไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไรให้เกวลิน เธอถึงกีดกันเขากับยวิษฐาจังเลย

จะหวงเพื่อนก็หวงให้น้อยกว่านี้ไม่ได้เหรอครับ

 

 

 

“เห็นหน้าหมอธนาป้ะ เจื่อนเลยอ่ะ”

เกวลินเดินเคียงยวิษฐาไปยังลิฟต์ หัวเราะคิกคักชอบใจ ยวิษฐาอมยิ้ม ส่ายหน้าน้อยๆ

“แกก็ไปแกล้งเขา”

“ก็เขาหยอดแกจนเลี่ยนเลยนี่ ทนฟังไม่ไหว”

ระหว่างทานข้าว ไม่ว่าหมอธนาจะูดอะไรกับเล็กเธอจะขัดเขาไปซะหมด เธอรู้ว่าเพื่อนไม่ว่าหรอก เล็กไม่ได้อยากคุยกับหมอธนานัก

แต่หมอคงเกลียดขี้หน้าเธอไปแล้วแน่นอน ถ้าหมอธนาเจอเล็กตอนอยู่กับเธอทีไร เกวลินคนนี้ก็จะกวนหมอตลอด

“ไม่ไหวก็ทนหน่อย ฉันยังทนได้เลย”

อันที่จริงยวิษฐาก็ทนไม่ค่อยไหวหรอก รู้ว่าเขามาจีบแต่เราไม่ได้ชอบเขานี่ มันอึดอัดและลำบากใจอยู่นะที่ต้องมาคุยกัน

“จ้า พ่อคนมีความอดทนสูง”

“ก็นิดนึง ไม่ชอบเราก็ต้องเก็บไว้ในใจสิ”

“คนที่ชอบนี่คุณซันป้ะ”

“วกมาเรื่องนี้อีกแล้ว ฉันไม่ได้ชอบเขา เราเจอกันกี่วันเอง แล้วตอนนี้ก็ทำได้แค่โทรหากันด้วย”

ยวิษฐาอ่อนใจกับเพื่อนเหลือเกิน

“แกไม่ชอบเขาก็อาจจะดีก็ได้นะ”

“ทำไมเหรอ”

“ฉันคิดว่าพี่ชายทั้งสามของแกไม่มีทางยอมให้น้องชายสุดที่รักไปรักชอบคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าหรอก”

เกวลินกลับมาโหมดจริงจัง ยวิษฐาชะงักไปเล็กน้อย

“นั่นสิ” ยวิษฐาถอนหายใจ เกวลินลอบสังเกตอาการเพื่อน

นี่น่ะชอบเขาไม่ใช่เหรอ?

 

TBC.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 179 ครั้ง

661 ความคิดเห็น

  1. #654 หลินจือ (@aingfah1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 11:43
    ฮือออออเป็นพี่น้องกันแน่ๆๆๆ
    #654
    0
  2. #653 ออมม่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 19:36

    ขอให้จินยองเป็นญาติกับยองแจจริง ๆ ด้วยเถอะ

    #653
    0
  3. #652 De-nee (@De-nee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 08:55

    ฮืออออนายหัวตรงแท้!!!!!5555555555555ชอบอ่ะชอบคนแบบนี้~
    #652
    0
  4. #651 oni (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 07:03

    ทุกคู่ต้องลุ้นกันตัวโก่ง555 ชอบงานเขียนของไรท์ฯมากเลย รอค่ะ

    #651
    0
  5. #650 schoollunchiscoldsausages (@markksung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 03:31
    ถ้าจินยองเจอกับพ่อรีแอคจะเป็นยังไงกัน
    #650
    0
  6. #649 Sukanya1A (@Ssm1997) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 20:27
    ถ้าพ่อลูกเขาได้เจอกันจริงๆ คิดไม่ออกเลยว่าจินยองจะรู้สึกยังไงน้องจะเสียใจหรือดีใจ หรือน้องจะรู้สึกเกลียดพ่อไหม พอคิดแล้วหน่วงมากๆเลยอะ
    #649
    0
  7. #644 Fcd12 (@Fcd12) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 23:48

    ลุ้นมากเวอร์
    #644
    0
  8. #643 ออมม่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 19:57

    จินยอง เป็นลูกพี่ลูกพี่ลูน้องกับยองแจ ขอให้ได้เจอพ่อด้วยเถอะ

    #643
    0
  9. #642 FICGOT7Thailand (@FICGOT7Thailand) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 16:13
    ลุ้นมากเลย มาต่อเร็วๆนะคะ
    #642
    0
  10. #641 oni (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 06:39

    ว้าวววววววววววววววววววแจจินเป็นพี่น้องกันเนอะ ขอให้ใช่เถอะ อยากอ่านต่อคิดถึงมากค่ะ

    #641
    0
  11. #640 SayumiKanasa (@SayukoFurumi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 20:50
    เค้าเดาถูกกกกกกกกกกก เย้ ดีใจจจจจ
    หวังน่าจินยองจะเจอคุณพ่อน้าาาา แง้ววว
    #640
    0
  12. #639 nuneoleejh (@nuneoleejh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 17:19
    พ่อของจินยองใช่ไหม กับยองแจลูกพี่ลูกน้องกันแน่ๆ อยากให้น้องเจอคุณพ่อแล้ว ชอบคู่คุณรองกับจินยองอ่ะน่ารักกกก
    #639
    0
  13. #638 EUNHWA_OK (@EUNHWA_OK) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 07:15
    ลูกพี่ลูกน้องกันหรอ กรี๊ดกร้าดดดดด
    #638
    0
  14. #637 fluffyssita (@fluffyssita) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 01:36

    แงงงง ดีใจด้วยยยยยย

    #637
    0
  15. #636 schoollunchiscoldsausages (@markksung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 00:18
    แง อยากให้จินยองเจอหน้าพ่อเร็วๆแล้วๆ
    #636
    0
  16. #635 นัก_อ่าน_เงา_ (@thanakim) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 22:47
    กรี๊ดดดดดด มาแล้ว ฮืออออ ดีจายยยยย ถ้าจินยองกับฮันบินเป็นลูกพี่ลูกน้องกับยองแจจริงก็ดีน่ะสิ อย่างนี้คุณรองคงเดินหน้ทจีบได้เต็มที่
    #635
    0
  17. #634 De-nee (@De-nee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 22:00

    โอ้ยยยขอร้องล่ะให้พี่จินยองกับน้องได้เจอพ่อที่เถอะก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป
    #634
    0
  18. #633 XCIII (@pharunya) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 21:39
    ญาติกันรึเปล่า
    #633
    0
  19. #632 KGXUS8683 (@KGXUS8683) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 21:37
    รอนะคะไรท์
    #632
    0
  20. #631 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 20:50
    เอาแล้ววว ญาตกันแน่ๆ
    #631
    0
  21. #630 lupang05 (@esther41) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 20:48
    จินยองสตรองมากกกก ฮันบินด้วย สู้ๆเด้อออออ
    #630
    0
  22. #629 hallo hallo hallo (@namemejung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 20:44
    ญาติกันแน่ๆ
    #629
    0
  23. #628 theuxnnamntinxy (@theuxnnamntinxy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 20:25
    จินยองกับยองแจเป็นพี่น้องกันแน่เลย
    #628
    0