ทั้ง 3 งานต้องส่ง แล้วแก๊งค์ทีซีก็.. ต้นคีย์เหมือนเดิม วันพฤหัสปัจฉิมอ่า วันศุกร์ น้องๆเขาสอบNTกันเลยได้หยุด(พอดีล่ะ ช่วยที่บ้านเตรียมของไหว้)บรรยากาศวันปัจฉิม เป็นธรรมเนียมที่พอเลิกกิจกรรมหน้าเสาธงแล้ว รุ่นน้องจะต้องจัดแถวเตรียมให้ดอกไม้รุ่นพี่กัน ส่วนพวกม.6ก็ต้องมาโรงเรียนแต่เช้าเพื่อเก็บตัวอยู่ในยิม(ยัดเข้าไปได้ทั้งสายแถมเหลือที่เยอะอีก) ระหว่างเก็บตัวก็แจกของขวัญกันเอง(รวมทั้งดอกไม้ด้วย)
และแล้วเมื่อได้ฤกษ์เคลื่อนขบวน(ห้องทีซีเดินเปงห้องที่ 8 อะ มีทั้งหมด 16 ห้อง ห้องละประมาณ 50 คน) แรกๆก็ไปดีๆอยู่หรอก พอกินเวลานิดนึง(ก็พวกhotต้องหยุดถ่ายรูปและรับดอกไม้นี่นา) พอมาถึงห้องทีซี ไปแถวเดี่ยวอยู่ดีๆ มีอาจารย์มาจุ้นเรียกห้องลำดับต่อไปมาเดินคู่กันเลย
แล้วทีซีมันตัวเล็กๆ(เตี้ย) สาวกส่วนใหญ่มองไม่เห็นอยู่แล้วดันอยู่ฝั่งที่ห้องนั้นมาเดินบังอีก ดอกไม้ก็เลยได้ไม่กี่ดอก ดีที่ไม่ต้องอายเพราะได้หอบดอกไม้ที่เพื่อนแจก
แต่ว่า.. เดินๆไป ดอกไม้ไม่ได้แต่น้องมาขอถ่ายรูปกันงะ
โดยเฉพาะเด็กผู้หญิง!! ส่วนสาวกที่เห็นหน้ากันก็ให้ของขวัญที่เปงสิ่งของ อืม ดี หนักกว่าดอกไม้อีกเมื่อผ่านพ้นหมู่มวลดอกไม้ น้องๆถูกไล่ไปเข้าเรียน(กินคาบแรกไปแล้ว ขนาดใช้เวลาพิเศษนะเนี่ย) พี่ๆเข้าหอประชุม เหอๆ ตากแดดตั้งแต่ 8 โมงเช้า จนถึง 10.30 แล้วก็เข้าห้องแอร์ เหอๆ เปงไข้เยย ก็ไม่มีอะไรมาก ทำพิธีบายศรีสู่ขวัญ ฟังศิษย์เก่ามาเล่าเรื่องต่างๆ ฟังอาจารย์ให้โอวาท แล้วก็ผูกข้อมือ
ไอ้ตอนผูกข้อมือเนี่ย นักเรียนต้องแย่งกันยื่นข้อมือให้อาจารย์ที่รักผูก จนต้องจัดระเบียบเข้าแถวคลานเข่ากันเลย ทีซีขี้เกียจไปต่อแถวก็เลยให้อาจารย์ผูกไม่กี่คน
คนแรก อาจารย์สอนไทยเสริม(การใช้ภาษาไทย) อาจารย์ที่เกษียณไปพร้อมการจบม.6
ผู้ซึ่งทุ่มเทและให้อภัยแก่นักเรียนเสมอ เนื่องจากบวชถึง 14 พรรษา ก็เลยอวยพรเป็นภาษาบาลีซะเลยคนที่สอง อาจารย์สอนวิชาศิลปะการป้องกันตัว (วิชาที่ทีซีชอบที่สุด) ก็ไม่มีอะไร อาจารย์ก็อวยพรให้เรียนจนจบ ทำนองเนี้ย แต่จุดประสงค์ของทีซีก็คือ อธิษฐานตอนให้ผูกว่าให้วิชาที่เรียนจากอาจารย์ท่านนี้ติดตัวต่อไปจนกว่าร่างกายจะรับไม่ไหว
คนที่สาม อาจารย์สอนวิชาคณิตเสริม(คณิตศาสตร์เพิ่มเติม)ซึ่งมีหน่วยกิตเยอะกว่าคณิตหลักซะอีก
แล้วอาจารย์จำทีซีได้ขึ้นใจเลย เพราะ 1.เป็นคีย์ให้เพื่อนทั้งการบ้านและข้อสอบ ขนาดทำข้อสอบไม่ได้ยังไงเพื่อนก็ยังจับจ้องมา อีกทั้งการบ้านทุกชิ้นยังเสร็จคนแรกอีก(เป็นเอกสารแบบรวมเล่มอะ เล่มนึงทำแป๊บเดียวแต่เพื่อนไม่ยอมทำกัน ได้ส่งให้ลอกเปงเดือนเลย กว่าจะเวียนครบทั้งห้อง) 2.นั่งหน้าสุด โต๊ะติดกับตำแหน่งที่อาจารย์ชอบมายืนสอน แล้วก็เลยได้คุยกับอาจารย์บ่อย 3.หลับหน้าตาเฉย ไม่ก็เอางานอื่นขึ้นมาทำหน้าด้านๆ (ก็เค้าทำการบ้านที่ตัวเองให้เสร็จล่วงหน้าเปงเดือนแล้วนิ) แล้วอาจารย์ก็ผูกให้แล้วแบบว่า.. กดดันอะ ขอให้เรียนจบสัตวแพทย์ยังรับได้ แต่ที่บอกให้เอาเกียรตินิยมอันดับ1หรือ2มาฝากนี่ ไม่คาดหวังไปหน่อยเหรอคะ คนที่สี่ อาจารย์สอนวิชาสังคม (วิชาที่ทีซีเกลียดแต่รักอาจารย์) อาจารย์แบบว่า ไม่พูดอะไรเลย เงียบ เงียบอย่างเดียว เหมือนกับโทรจิตเอา
คนที่ห้า อาจารย์ที่ปรึกษา(ที่ดีเยี่ยม เลิศ และประเสริฐ ที่สุด) สอนวิชาเคมี อาจารย์ร้องไห้ด้วยอ่า ตอนผูกให้ลูกๆแต่ละคน แล้วอาจารย์ก็ลูบหัวทุกคนเลยนะ ให้โอวาทแบบซึ้งสุดๆ
ผูกเสร็จแล้วก็ดูนาฬิกา เฮ้ย บ่ายโมงแล้ว ออกไปดูลานที่โรงเรียนจัดอาหารกลางวันไว้ให้... เกลี้ยง
หิวอ่า ก็เลยได้ไปหาอะไรกินที่โรงอาหารซึ่งห่างจากหอประชุมมาก(หอประชุมอยู่หน้าโรงเรียน โรงอาหารอยู่หลังโรงเรียน การขจัดประมาณ 1 กิโลเมตร แต่ระยะทางคดเคี้ยวพอสมควร)กินเสร็จ โรงเรียนให้ม.6จัดการช่วงบ่ายกันเอง อืมดี ค่อยได้ผ่อนคลายหน่อย ตอนก่อนออกมานั่งจนเมื่อยก้น แล้วก็จัดคอนเสิร์ตกัน ดิ้นกันซะจนห้องแอร์ร้อนกว่าข้างนอกเลย ดีนะที่หลบออกมาก่อนคอนเสิร์ตจะเริ่ม ออกมานั่งเล่นข้างนอก ก็ได้ไล่เก็บสมุดวิชาสุขศึกษาไปส่งอาจารย์ กลับมา ช่วยเพื่อนทำวิชาคณิตเสริม(นึกว่าส่งกันหมดแว้ว) จะให้อธิบายเห็นจะยากเพราะเพื่อนนั่งทำตั้งครึ่งค่อนเล่ม ก็เลยจัดการ ทำให้ซะเลย เร็วกว่ามาอธิบายหลายเท่า ไม่งั้นไม่ได้ส่ง แล้วเพื่อนเจ้ากรรมก็เรียกมาถ่ายรูปคู่กับคนคนหนึ่งที่พวกนั้นเข้าใจกันว่าเปงแฟนทีซี
ก็เหตุการณ์ต่างๆตอนม.ปลายมันชวนให้เข้าใจอย่างนั้น ทำใจ..เมื่อเสร็จสิ้นคอนเสิร์ตก็ออกไปไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำโรงเรียน ก่อนจบงานด้วยการลอดซุ้มอำลาสถาบัน กินของฟรี และถ่ายรูป แล้วห้องของทีซีก็นัดกันไปกินเนื้อย่างตอนเย็น เนื่องจากโรงเรียนไม่ให้จัดงาน "ราตรีศรีเบ็ญฯ" งานพร็อมนั่นแหละ เพราะรุ่นทีซีเกเรที่สุดในประวัติศาสตร์ เปิดเทอม 2 มา โดดเรียนกันเป็นเดือนแบบไม่มาให้เห็นหน้าเลย + ผอ.ยังแฮงค์จากงานแต่งของลูกสาวเมื่อคืนวันวาเลนไทน์ จะรีบกลับไปนอน ดูแลนักเรียนต่อไม่ไหว
ขากลับ อนาถใจแท้ พ่อแม่ไม่ว่างมารับ นายคนนั้นก็อาสาไปส่ง ตอนกลับด้วยกันเพื่อนเจ้ากรรมที่เห็นยังเรียกให้เพื่อนเจ้ากรรมที่เหลือดูอีก เออ เอาเข้าไป ระหว่างกลับก็คิดๆอยู่ว่าจะไปกินเนื้อย่างดีมั้ยเพราะพ่อแม่ไม่ว่างไปรับไปส่ง แล้วนายนั่นก็ถาม เราก็ตอบไปตามตรง แล้วหมอนั่นกับพ่อหมอนั่นก็บอกจะมารับไปกิน โคตรเกรงใจเลย แต่ก็ตกลงอะนะ
ไปถึง อุตส่าห์ไปสายแล้วนะ เพื่อนยังไม่มากันเลย จนคิดว่าเปลี่ยนที่กันหรือป่าว สถานที่ไม่เปลี่ยนหรอก แต่เพื่อนหลายคนเหนื่อยก็เปลี่ยนใจอาบน้ำนอนอยู่บ้าน แล้วทีซีก็เลยได้นั่งข้างหมอนั่น แถมไม่มีเพื่อนยอมมาร่วมโต๊ะอีกแน่ะ (ไม่ได้สวีทกันนะเฟ้ย
)ไปกินเนื้อย่างบุฟเฟ่ต์ก็ยังไม่แคล้ว ต้องถูกถ่ายรูปคู่กับคนคนนั้นอีกหลายแชะ ครั้งที่แล้วที่ไปกินมันเก็บหัวละ 79 บาท คือ เพื่อนที่ได้เปงนักเรียนแลกเปลี่ยนมันเลี้ยงฉลองก่อนไปอะ พอมาคราวนี้เปลี่ยนราคาเปงหัวละ100บาท กินเหลือปรับขีดละ 15 บาท ทีซีก็ไม่ทันสังเกต เตรียมตังค์ไป 100 บาท ตอนกินเจอลูกช้างตัวที่จำทีซีได้ ถ้าไม่ไปป้อนอ้อยมัน มันก็จะไม่ยอมไป ก็เลยเสียไป 20 บาท ก็ยังคิดว่าไม่เป็นไรเพราะมันเก็บหัวละ 79
พอกลับไปนั่งแค่นั้นแหละ คนนั้นก็ชี้ให้ดูป้ายว่ามันเปลี่ยนราคาแล้ว
แถมเนื้อและซุปก็เค็มโคตรๆ กินเยอะไม่ได้ ไม่คุ้มเลย ยังดีที่มีไอติม(วอลล์) แล้วเพื่อนหลายๆคนยังกินเหลืออีก ไปๆมาๆเลยได้จ่ายคนละ 120 บาท ทีซีมี 80 แล้วคนนั่งข้างก็เลยได้จ่ายให้ทีซีไป ถึงมันบอกว่าเลี้ยงแต่ยังไงวันจันทร์ก็จะเอาตังค์ไปคืน ขากลับ กลับกับหมอนั่นอีกนั่นแหละ พ่อมันมารับและแล้ว วันปัจฉิมของทีซีก็จบลง
ความคิดเห็น
เจิม เจิม จ้า