ปรมาจารย์มนตรา

ตอนที่ 1 : สิ้นสุดจอมเวทย์แห่งยุค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 269 ครั้ง
    11 เม.ย. 61

     บนยอดเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นสถานที่อยู่อาศัยของผู้วิเศษในโลกแห่งเวทย์มนต์อันลึกลับ ปรากฎชายชราผู้หนึ่งกำลังนั่งจิบไวน์อย่างเชื่องช้า เบนจามิน คือนามของชายชราผู้นี้ ชายชราผู้นี้หลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจออกมายาวเหยียดและค่อยๆวางแก้วไวน์ลง ที่แท้ชายชราผู้นี้มีอายุมาสามพันปีแล้ว และถือว่าเป็นผู้ที่มีอายุยืนยาวที่สุดในโลกแห่งเวทย์มนต์ในยามนี้ ตัวตนของเขาเปรียบได้ดั่งพระเจ้า ทุกผู้คนล้วนขนานนามเขาว่า ปรมาจารย์มนตราแห่งยุค จนกระทั้งทุกผู้คนลืมนามที่แท้จริงของเขาไปแล้ว ยามนี้ชายชราเดียวดายยิ่ง เพื่อนฝูงทุกคนล้วนจากไปนานแล้ว

     "ข้ามิใช่คนที่เก่งกาจอย่างที่ใครๆว่าไว้ ไม่ใช่ผู้เหี้ยมหาญแห่งยุคที่ผู้คนพูดถึง มีคนที่แกร่งกว่าข้าอีกเยอะ แต่พวกนั้นล้วนตายก่อนข้านานแล้ว" ชายชรารำพึงรำพันเสียใจเมื่อย้อนนึกถึงอดีต แม้ว่าชายชราจะมีอายุยืนยาวมาถึงสามพันปีเพราะพลังเวทย์มนต์แต่ท้ายที่สุดแล้วชายชราก็ย่อมรู้ดีว่าเวลาของตนกำลังหมดลง "สุดท้ายข้าต้องมาตายอย่างโดดเดี่ยว พลังที่ข้าล้วนไฝ่หา ที่แท้ก็ล้วนไร้ค่าสิ้นดี" ปรมาจารย์พูดอย่างเศร้าสร้อย ที่เบื้องล่างของภูเขามีบรรดาลูกศิษย์นับพันที่กำลังฝึกวิชาเวทย์มนต์กันอยู่ พวกเขาหารู้ไม่เลยว่า ปรมาจารย์มนตราของพวกเขานั้นกำลังจะสิ้นอายุไขในวันนี้ พวกเขายังคงลำพอง พยองที่ได้เป็นศิษย์ของสุดยอดคนที่เป็นถึงอันดับหนึ่งของโลกเวทย์มนต์แห่งนี้

     ปรมาจารย์ก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปที่ยอดเขา แล้วมองลงมาที่ลูกศิษย์นับพันแล้วยิ้มอย่างเลื่อนลอย "แม้ว่าข้าจะเป็นผู้ศึกษามนตราจนเชี่ยวชาญแล้ว แต่ยิ่งศึกษาก็ยิ่งพบว่าข้านั้นไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมนตราเลยแม้แต่น้อย" เมื่อปรมาจารย์เบนจามินพูดจบ ทุกสิ้นสิ่งอย่างก็ล้วนดับลง เหลือเพียงความมืดมิดและความเหน็บหนาวเท่านั้น อายุขัยที่พลังเวทย์พยายามยิ้อมายาวนานของเขาในที่สุดก็จบลงสักที

     สติที่ใกล้จะดับสูญของปรมาจารย์กลับพลันรู้สึกถึงความอบอุ่นขึ้น สัมผัสของการมีชีวิตใหม่อีกครั้ง กลิ่นของผู้คน ความเย็นของสายลม แรงโน้มถ่วงของโลกพลันกลับมาอีกครั้ง

     เบนจามินพลันสะดุ้งตัวขึ้น เมื่อเปลือกตาของเขาเผยออกก็พลันพบว่าตนเองกำลังล้มลงจนหน้ากำลังจะทิ่มพิ้น ก็มีมืออันอ่อนนุ่มอันหนึ่งคว้าตัวเขาไว้อย่างรวดเร็ว

     "นี่ระวังหน่อยสิ เจ้านี่ซุ่มซ่ามตลอดเลยนะเบนจามิน เรามาล่าสัตว์อสูรกันนะ ระมัดระวังหน่อยสิ ให้ตายเถอะ" เสียงของหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งดังขึ้น เสียงที่คุ้ยเคยที่ถูกลืมเลือนเมื่อหลายพันปีก่อน เบนจามินพลันลืมตาขึ้นและมองไปรอบทิศทางอย่างรวดเร็ว สีหน้าพลันตื่นตะลึงขึ้น

     "อะ..แองเจล่า" เบนจามินเมื่อพบเห็นหญิงสาวผมสีเหลืองอ่อนที่อยู่ตรงหน้า น้ำตาก็คลอเบ้าขึ้นมาทันที เบนจามินมิอาจลืมใบหน้าของสตรีนางนี้ได้ เบนจามินพลันวิ่งเข้าไปกอดแล้วร้องไห้ฟูมฟาม "ขะ..ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน อะ..แองเจล่า" หญิงสาวที่ชื่อว่าแองเจล่านั้นตื่นตกใจที่อยู่ดีๆเบนจามินก็พุ่งเข้ากอดตนเองก็ทำอะไรไม่ถูก สีหน้าของนางพลันแดงขึ้น สองมือของนางพลันรีบทุบตีเบนจามินอย่างรุนแรงทันที

     "จะ...เจ้า ทำบ้าอะไรเนี้ย" แองเจล่าพลันรู้สึกตกใจขึ้นที่อยู่ๆเพื่อนร่วมเดินทางของตนก็เป็นบ้าขึ้นมา ทันใดนั้นก็มีกำปั้นอันหนึ่งพุ่งเข้าใส่หัวของปรมาจารย์มนตราทันที เสียงดัง "โป๊ก!!"

     ปรมาจารย์มนตราระดับสูงสุดของโลกนั้นไม่เคยโดยใครมะเหงกใส่หัวมาตั้งหลายพันปีแล้ว พลันเอามือกุมหัวขึ้นอย่างเจ็บปวดก่อนหันไปมองผู้ที่ทำร้ายตนด้วยความโกรธแค้น

     เจ้าของหมัดนั้นพลันพูดขึ้นว่า "ไอ้เจ้าบ้านี้ เวลานี้ยังหาเรื่องลวมลามสาวอีกนะ" เจ้าของหมัดเป็นชายหนุ่มใส่ชุดสีเขียว หูของชายคนนี้เรียวยาว ใช่แล้วเขาเป็นเผ่าพันธ์ชั้นสูงที่เรียกตัวเองว่า "ไฮเอลฟ์"

     เมื่อปรมาจารย์มนตราเห็นชายหนุ่มคนนี้ น้ำตาพลันหลั่งออกมามากกว่าเดิมเสียอีก "ศิษย์พี่.." ขณะที่เบนจามินกำลังทำท่าจะพุ่งไปกอดชายชุดเขียวนี่อีกคนหนึ่ง ชายหนุ่มชุดเขียวพลันรู้สึกสยิวกายเฮือกหนึ่ง แล้วรีบกางฝ่ามืออกอย่างรวดเร็ว แล้วร่ายมนตราพันธนาการฉับพลันทันที ที่พื้นดินพลันมีเถาวัลย์งอกเงยขึ้นมามัดร่างของปรมาจารย์มนตราทันที

     "ดูท่าทางเบนจามินจะถูกเวทย์มนต์ประหลาดเข้า" ชายชุดเขียวพูดขึ้นพร้อมกับหยิบกระจกบานหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ นี่เป็นวัตถุวิเศษกระจกสะท้อนคำสาบ สามารถมองเห็นสถานะคำสาปผิดปกติระดับต่ำถึงกลางได้ เป็นสิ่งที่นักผจญภัยจำเป็นต้องมีติดตัวกันทุกคน

     เมื่อเบนจามินเห็นภาพในกระจกพลันใจหายวูบหนึ่ง ดวกตาเบิกโตขึ้นด้วยความตื่นตกใจสุดขีด มิใช่เพราะเห็นคำสาปอะไร แต่เนื่องจากใบหน้าของตนกลับกลายเป็นเด็กหนุ่มที่ยังเยาว์วัยที่มีอายุได้เพียงยี่สิบปีกว่าๆเพียงเท่านั้น

     "ก็ไม่เห็นติดคำสาปตรงไหนนี่น่า" แองเจล่าพูดขึ้นอย่างมึนงงสงสัย ชายหนุ่มชุดเขียวยกมือเกาศีรษะขึ้นแล้วพูดว่า "หรือว่าจะเป็นคำสาประดับสูง แต่ไม่น่าจะเป็นไปได้"

     เบนจามินพลันนึกเรื่องราวในสมัยนั้นออกทันที สีหน้าของเบนจามินพลันขาวซีด เบนจามินเป็นถึงปรมาจารย์จอมเวทย์แห่งยุค จึงมิใช่คนโง่นัก เบนจามินพอประติดประต่อได้ว่าเขาย้อนอดีตกลับมา ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม แต่เขาก็ได้ย้อนอดีตมาแล้ว ความทรงจำพลันประติดประต่อ เนื่องราวนับพันประการพลันย้อนเข้ามาใส่ในหัวอย่างรวดเร็ว  เรื่องราวนับล้านประการพุ่งตรงเข้าหัวสมองของเบนจามินจนมึนงงไปในทันที สมองของเบนจามินพลันรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง

     "พวกเรามาทำภารกิจตามล่าหมู่ป่าลายเสือในป่าสนแดงสินะ" เบนจามินพูดขึ้นมาพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างมากุมหัว ทำให้ชายหนุ่มชุดเขียวและแองเจล่าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "ก็ใช่นะสิ ความจำเสื่อมหรือไงกัน" ศิษย์พี่ชุดเขียวกล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

     "ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนกันแล้ว" เบนจามินพูดด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นเมื่อย้อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสามพันปีก่อน ชายชุดเขียวและแองเจล่าสบตากันแวบหนึ่งก่อนที่แองแจล่าจะพูดว่า "ก็เราอยู่ในกลางป่าสนแดงแล้วไงละ"

     คาดไม่ถึงจู่ๆเบนจามินก็แผดเสียงดังลั่น "ไม่ พวกเราต้องรีบออกไปจากป่านี้เดียวนี้!!"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 269 ครั้ง

605 ความคิดเห็น

  1. #209 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 20:53
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #209
    0
  2. #137 Tepanom (@Tepanom) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:19
    น่าจะปรับตัวอัการให้ขยายใหญ่ได้
    #137
    0
  3. #98 คุณชาย3 (@salamander555) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 21:47
    เปิดเรื่องดี ภาษาสวยมีเอกลักษณ์ ไม่ค่อยเจอคำผิด ขอลองติดตามไปก่อนนะครับ
    #98
    0
  4. #15 Catindy (@catindy00) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 01:40
    "ทุบตี" ครับพี่ไม่ใช่ "ทุกตี"
    #15
    0
  5. #1 Minikolato (@linlin987) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 14:43
    รอติดตามนะคะ น่าสนใจมากเลย //ปล. คำสาปนะคะ ไม่ใช่คำสาบ^.<
    #1
    1