ปรมาจารย์มนตรา

ตอนที่ 10 : สัตว์อสูร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12749
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    8 ต.ค. 60

     เบนจามินเร่รอนมาสองวันแล้ว เมื่อไร้เวทย์มนต์เบนจามินกลับกลายเป็นบุคคลที่ไร้ค่าที่สุดในโลกเวทย์มนต์แห่งนี้ เบนจามินเดินทางไปอย่างไม่รู้จุดหมาย ทันใดนั้นก็มีลูกสุนัขตัวหนึ่งวิ่งมาหลบด้านหลังเบนจามิน ลูกสุนัขตัวนี้มีสามตา มีดวงตาหนึ่งอยู่กลางหน้าผาก เบนจามินเห็นแวบแรกก็มองออกทันทีเลยว่าเป็นสัตว์อสูรที่เรียกว่า หมาสามตา ซึ่งจัดเป็นสัตว์อสูรระดับต่ำ

     เจ้าหมาสามตาตัวนี้หลบหลังเบนจามินด้วยอาการสั่นเทา เบนจามินมองเห็นเลือดไหลออกมาที่ขาหลังของมัน ที่แท้มันได้รับบาดเจ็บอยู่ เบนจามินหันไปทิศทางที่เจ้าลูกหมาตัวนี้วิ่งมาก็พบกับพวกนายพรานห้าคนกำลังเดินมา

     "ส่งเจ้าหมาสามตานั้นมา พวกเราตามล่ามันมาก่อนเจ้านะ" ชายคนหนึ่งในกลุ่มนายพรานตระโกนขึ้นพร้อมกับเล็งหน้าไม้มาที่เบนจามิน "ไม่ต้องขู่ขนาดนั้นก็ได้ เจ้าหนุ่มนั้นมันยังเด็กอยู่ พลังเวทย์ก็ไม่มี" ชายอีกคนยกมือห้ามปรามไว้ และหันยิ้มให้เบนจามิน 

     ตามนิสัยของเบนจามินไม่ได้คิดจะยุ่งอะไรกับเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว "ข้าไม่ด้คิดจะเอามันไปหรอก มันมาหลบหลังข้าเอง ถ้าพวกท่านอยากได้ก็เอาคืนไปเถอะ" เบนจามินอุ้มลูกหมาบาดเจ็บขึ้นมา ดูเหมือนมันจะหมดแรงจนไม่สามารถไปไหนได้แล้ว รอยแผลที่ขาหลังข้างซ้ายของมันก็ยาวมากด้วย

     ขณะที่เบนจามินอุ้มเจ้าลูกหมานี่ขึ้นก็ประหลาดใจกับดวงตาที่สามของมัน ดวงตาของสุนัขตัวนี้มีสีน้ำตาล แต่ตาตรงกลางหน้าผากกลับมีสีแดง ขณะที่เบนจามินเดินเข้าไปใกล้นายพรานทั้งห้าคนนั้น จู่ๆชายหนึ่งในห้าคนนั้นก็ยิงหน้าไม้ใส่เบนจามินทันที 

     เบนจามินที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวถูกหน้าไม้ยิงเข้าที่ไหล่ด้านซ้ายอย่างรวดเร็ว แรงของหน้าไม้นั้นทำให้เบนจามินถึงกับกระเด็นลงไปนอนกับพื้น เบนจามินเอามือกุมแผลด้วยความเจ็บปวด เลือดไหลออกมาอย่างรวดเร็ว

     "จะว่าไป ข้าได้กลิ่นของเก็มธาตุอยู่ในตัวเจ้า ส่งมันมาซะหากไม่อยากตาย" ชายที่ยิงหน้าไม้ใส่เบนจามินพูดขู่ออกมา ชายคนนี้มีเวทย์ตรวจสอบขั้นกลาง สามารถรับรู้ได้ว่าใครมีสิ่งของอะไรซ่อนอยู่ เป็นเวทย์ชนิดเดียวกันกับที่เบนจามินใช้ตรวจสอบก็อบลินที่ป่าสนแดง

     "เฮอะ ที่แท้หมายตาเก็มธาตุของข้าไว้ตั้งแต่แรกแล้วสินะ" เบนจามินแค่นเสียงออกมาอย่างขุ่นเคือง ที่แท้กลุ่มนายพรานพวกนี้ไม่ต่างจากโจรร้ายดีๆนี่เอง เมื่อสบโอกาสก็ลงมือก่อกรรมทำเข็ญทันที ในโลกแห่งนี้ผู้ที่แข็งแกร่งกว่าย่อมสามารถทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ จริงๆแล้วโลกแห่งนี้ก็ไม่ต่างจากโลกแบบอื่นนัก

     "จริงๆ ข้าเองก็พึ่งสังเกตเห็น ปกติไม่มีใครสนใจคนเพนจรที่ไม่มีพลังเวทย์มนต์นักหรอก ทำให้แกสามารถเก็บเก็มธาตุได้โดยไม่มีใครขโมยไปซะก่อน แต่ข้าดันมีความสามารถตรวจสอบระดับกลางซะได้" โจรร้ายพูดขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะของเหล่าโจรที่เหลือ

     "ถึงไม่รู้ว่าพวกคนพิการไร้พลังเวทย์อย่างแกจะมีเก็มนั้นได้อย่างไร แต่มันไม่ควรอยู่ในมือของแกหรอก มันไร้ประโยชน์ ส่งมันมาซะ" โจรร้ายขู่คำรามขึ้น เบนจามินยื่นมือเข้าไปในกระเป๋ามิติและหยิบเอาเก็มธาตุไฟออกมาแล้วพูดว่า "นี่เป็นเก็มธาตุไฟระดับสามดาว หากท่านอยากได้ก็จงมารับ ตอนนี้ข้าบาดเจ็บจนลุกยืนไม่ไหวแล้ว หากโยนไปก็กลัวฝีมือการโยนของข้าไม่แม่นยำ เก็มจะตกถึงพื้นเสียหาย"

     เมื่อเห็นเบนจามินหยิบเอาเก็มธาตุออกมาอย่างว่าง่าย เจ้าโจรร้ายก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข "ฮ่าๆๆ นับว่าเจ้าเป็นเด็กฉลาดดี เอาละส่งมันมาให้ข้า" เจ้าโจรร้ายเดินตรงไปหาเบนจามินอย่างมีความสุข ตามจริงแล้วมันคิดว่าเก็มธาตุนั้นเป็นแค่เก็มธาตุระดับหนึ่งดาวเท่านั้น เนื่องจากอยู่ในกระเป๋ามิติมันจึงตรวจสอบอะไรได้ไม่มาก แต่เมื่อเบนจามินหยิบออกมาก็พบว่ามันเป็นเก็มระดับสามดาวทำให้มันมีความสุขมาก

     ขณะที่เจ้าโจรร้ายกำลังเอื้อมมือไปหยิบเก็มธาตุไฟที่เบนจามินยื่นมาให้ ดวงตามันก็ลุกโพลง รูม่านตาหดเล็กลงเท่ารูเข็ม เปลวไฟสีแดงสายหนึ่งพุ่งออกมาจากเก็มที่เบนจามินถืออยู่ มันมิได้ระวังตัวเลยแม้แต่น้อย เพราะมันไม่คิดว่าคนที่ไร้เวทย์มนต์จะรู้วิชาเวทย์มนต์ สิ่งนี้ทำให้มันต้องตกตายอย่างอนาถ

     "อ้ากกก" โจรร้ายที่ถูกไฟคลอกร้องเสียงหลง ถึงอย่างไรนี้เป็นเวทย์มนต์ของระดับปรมาจารย์ ความบริสุทธิ์ของเวทย์มนต์นี้จะนับเป็นอย่างไรได้ ความรุนแรงของไฟนั้นแผดเผาเนื้อโจรร้ายจนกระทั้งเห็นกระดูกอย่างรวดเร็ว

     "บัดซบ ฆ่าเจ้าเด็กนั้น" เมื่อชายสี่คนที่เหลือเห็นว่าผิดท่า ก็หยิบอาวุธของตนขึ้นมา แล้วเข้าไปโจมตีเบนจามิน เบนจามินพลันใช้เปลวเพลิงขนาดใหญ่กว่าเดิมนับสิบเท่าออกมา โจรทั้งสี่หยุดฝีเท้าทันที เพราะได้เห็นความหน้ากลัวของเวทย์มนต์ที่โจรคนแรกโดนไปแล้ว 

     "เอาไงดี" โจรคนหนึ่งพูดขึ้น โจรอีกคนพูดตอบไปว่า "ยิงธนูใส่มัน" จากนั้นโจรทั้งสี่เอาธนูหน้าไม้ขึ้นมาระดมยิงใส่เบนจามินที่อยู่ด้านหลังเปลวเพลิง เนื่องจากเปลวเพลิงนั้นใหญ่บดบังตัวของเบนจามิน พวกโจรจึงยิงไปแบบมั่วๆเท่านั้น เนื่องจากแสงของเปลวไฟมีความแรงมาก พวกมันจึงไม่สามารถมองไปตรงๆได้

     เมื่อโจรร้ายยิงไปสักพัก เปลวไฟก็เริ่มหายไป เบนจามินก็ไม่ได้อยู่ที่นั้นแล้ว โจรคนหนึ่งตะโกนว่า "มันไปไหนแล้ว" โจรอีกคนหนึ่งยกมือชี้ขึ้นว่า "มันหนีไปทางนั้น" เมื่อมองตามไปที่โจรคนนั้นชี้ก็เห็นหญ้าติดไฟเป็นทางยาว

     "รีบตามมันไป" โจรทันทั้งสี่รีบวิ่งไปตามเปลวเพลิงที่ติดอยู่ตามพื้น ทางด้านเบนจามินนั้นหลบหนีออกมาแล้ว เปลวไฟที่ใช้บังสายตาเป็นแค่เวทย์ระดับต่ำไม่สามารถทำร้ายใครได้ ด้วยความแนบเนียนยังร่ายเวทย์ไฟเผาพื้นเป็นทางยาวเพื่อหลอกล่อให้โจรร้ายไปผิดทาง แต่ด้วยความรีบร้อนในมือจึงยังอุ้มเจ้าหมาสามตาอยู่

     เบนจามินวิ่งได้สักพักหนึ่งก่อนหยุดลงด้วยความเหนื่อย แผลที่ถูกหน้าไม้ยิงฉีกกว้างขึ้นไปอีก ในยามนี้แม้แต่เวทย์รักษาง่ายๆเบนจามินยังทำไม่ได้ เนื่องจากเวทย์รักษาจำเป็นต้องใช้สามธาตุผสมกันถึงจะทำได้

     ที่เบนจามินหยุดพักอยู่เบื้องหน้ามีลำธารอยู่ รอบข้างก็เป็นป่าไม่มีบ้านคนแม้แต่น้อย เบนจามินเอาเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋ามิติและฉีกออกเอามาพันแผลห้ามเลือดให้แก่ตนเอง เมื่อพันเสร็จแล้วก็หันไปมองเจ้าหมาสามตมที่ตอนนี้เหมือนมันใกล้ตายเต็มที มันเสียเลือดไปมากระหว่างทาง เบนจามินพลันรู้สึกว่าตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน เสื้อผ้าที่ถูกฉีกออกเพื่อมาพันแผลยังคงเหลืออยู่ เบนจามินจึงนำมันมาพันแผลห้ามเลือดให้แก่หมาสามตาตัวนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

605 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 12 มกราคม 2561 / 00:34
    สนุก อ่านต่อแพ้บ
    #387
    0
  2. #62 peespirit (@peespirit) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 17:46
    มันสนุกนะ ... แต่ผมไม่แน่ใจว่า ไรท์คิดสดๆ วันต่อวัน หรือว่าแต่งไว้นานแล้ว // เพราะมันจะเป็นปัญหา
    #62
    0
  3. #16 neonna (@neonna) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 09:20
    เราเชื่อว่าไรท์มาถูกทางแล้วละค่ะเพราะสนุกมากเลย   เอาใจช่วยเบนจามินให้มีชีวิตที่ดีต่อไปค่ะ
    #16
    0