ปรมาจารย์มนตรา

ตอนที่ 11 : เซซิเลีย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12969
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    27 ส.ค. 61

     เบนจามินเดินไปที่ลำธารที่อยู่ไม่ไกลนัก และเริ่มลงไปอาบน้ำในลำธารเนื่องจากเนื้อตัวสกปรกมอมแมม ปกติแล้วเบนจามินไม่ค่อยได้อาบน้ำเท่าไรนัก เพราะมีเวทย์มนต์ชำระล้างอยู่แล้ว ตลอดหลายวันที่เดินทางมานี้เบนจามินลืมอาบน้ำเสียสนิท เมื่อเบนจามินกระโดดลงไปในลำธารก็ภาวนาอย่าให้มีสัตว์อสูรอยู่เลย เพราะในยามนี้หากมีตัวอะไรอยู่ในแม่น้ำ เบนจามินคงได้แต่ตกตายอย่างเดียว โชคดีเมื่อเบนจามินลงไปในแม่น้ำก็ไม่มีสัตว์ร้ายอันใดอยู่เลย มีแค่พวกปลาเล็กปลาน้อยว่ายอยู่ในน้ำเพียงเท่านั้น

     เบนจามินเริ่มขัดถูขี้ไคลตามร่างกายออก แล้วเมื่อขัดไปถึงบริเวณที่หน้าอกเบนจามินก็ตกใจขึ้น บริเวณหน้าอกของเบนจามินมีสัญลักษณ์คำสาปอยู่ "นี่มัน.."เบนจามินก้มลงมองไปที่หน้าอกของตนเองอย่างตกใจ สัญลักษณ์นี้เป็นรูปนาฬิกาทรายที่มีปีกกลับหัวและมีสัญลักษณ์สิบสองนักษัตรอยู่รอบๆ

     "นี่มันสำสาปหลงลืมกาลเวลา!!" เบนจามินร่ำร้องออกมาอย่างตกใจ เบนจามินนั้นศึกษาวิชาคำสาปมาเยอะมาก แค่เพียงเห็นภาพสัญลักษณ์ก็รู้จักทันที เพราะคำสาปนี้เป็นหนึ่งในสามคำสาปชั้นสูงที่ไม่มีใครสามารถตรวจสอบได้ ผู้ที่ถูกคำสาปนี้คลายดังเป็นคนตาย ไร้สติแต่ร่างกายยังคงทำงานอยู่ 

     "นี่ข้าโดนคำสาปนี้ได้ยังไง" เบนจามินร่ำร้องอย่างตกใจ แต่ก็ทำใจให้สงบลงอย่างรวดเร็ว "น่าแปลก ทำไมเรายังไม่เป็นไรเลย หรือว่าเราอยู่ในโลกของความคิดของตัวเองเข้าแล้ว" เบนจามินพลันเอามือตบหน้าตัวเองอย่างแรงเสียงดัง "เพลี้ยะ!!"

     "โอ้ย เจ็บชะมัด นี่มันไม่เหมือนกับความฝันเลยสักนิดเดียว" เบนจามินร้องออกมาอย่างเจ็บปวด "แต่นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว เวทย์มนต์ในโลกนี้มันซับซ้อนเกินไปจริงๆ แม้ข้าจะรู้มากขนาดไหนก็ไม่เข้าใจมันอยู่ดี" เบนจามินพูดออกมาอย่างท้อแท้ใจแล้วก็เดินขึ้นจากลำธารในร่างกายที่เปลือยเปล่า เนื่องจากเบนจามินมีเสื้อผ้าเพียงชุดเดียวจึงได้ถอดไว้ด้านนอก

     เมื่อเบนจามินเดินไปที่สัมภาระที่วางทิ้งไว้ที่อยู่กับเจ้าหมาสามตาที่ตอนนี้หลับไปแล้วโดยที่ไม่รู้ว่ามีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว พอเบนจามินเข้าไปถึงก็พบหญิงสาวคนหนึ่งกำลังอุ้มเจ้าหมาสามตาอยู่ เป็นผู้หญิงอายุประมาณสิบแปดถึงยี่สิบปี หน้าตาของผู้หญิงคนนี้สวยงามและน่ารักตามวัย แต่เบนจามินพอจดจำใบหน้านี้ได้ ลาง

     "นั้นใช่เซซิเลียใช่ไหม" เบนจามินเอ่ยขึ้น ผู้หญิงคนนั้นหันหน้ามาหาเบนจามินช้าๆ เมื่อเบนจามินเห็นใบหน้าของนางชัด น้ำตาของเบนจามินก็คลอเบ้าขึ้น "เซซิเลีย เป็นเจ้าจริงๆ"ด้วย ผู้หญิงคนนั้นเมื่อมองมาที่เบนจามินก็เกิดอาการตกใจขึ้น

     "ซะ..เซซิเลีย ข้าคิดถึงเจ้าเหลือกะ..อั๊กก!!" ขณะที่เบนจามินกำลังวิ่งเข้าไปหาหญิงสาวที่ชื่อเซซิเลียอยู่นั้น ผู้หญิงคนนั้นพลันร่ายเวทย์ออกมาอย่างรวดเร็ว กระแสน้ำพุ่งออกมาจากสองฝ่ามือของเธอเข้าไปกระแทกเบนจามินเข้าอย่างจัง

     แรงกระแสน้ำพัดเข้าที่หน้าอกของเบนจามินอย่างแรงจนกระทั้งเบนจามินสลบไปในทันที

     ไม่ทราบว่าผ่านไปนานแค่ไหน เบนจามินจึงเริ่มรู้สึกตัวขึ้นอีกครั้ง เบนจามินพลันสะดุ้งลุกขึ้นก็พบว่าตนเองอยู่ในห้องนอนแห่งหนึ่งที่มีกลิ่นของผู้หญิงอบอวลไปหมด เมื่อเบนจามินสำรวจแผลของตนเองก็พบว่ามันได้ถูกรักษาด้วยเวทย์มนต์จนหายดีแล้ว

     ประตูห้องพลันเปิดออกอย่างเชื่องช้า ฝ่ามืออันเรียวงามค่อยๆเปิดประตูขึ้นมาทีละนิด ผู้หญิงที่เบนจามินเรียกว่าเซซิเลียเดินเข้ามา ในมืออีกด้านที่ไม่ได้ใช้เปิดประตูถืออ่างที่มีน้ำกับผ้าขนหนูสีขาวอยู่ แสงแดดลอดผ่านประตูเข้ามาให้เห็นใบหน้าอันน่ารักของหญิงสาว เบนจามินถึงกับอ้าปากค้าง

     "เซซิเลีย ในวัยนี้เจ้าช่างสวยงามยิ่งนัก" เบนจามินถึงกับเอ่ยปากออกไป ที่แก้มหญิงสาวพลันมีสีแดงขึ้นมาวูบหนึ่งแล้วพูดว่า "เจ้าเลิกพูดจาเหลวไหลได้แล้ว บอกมาเจ้ารู้จักชื่อข้าได้อย่างไร" เซซิเลียพูดออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

     "ข้าจะไม่รู้จักเจ้าได้ เช่นไรก็เจ้าเป็นภรรยาข้านี่นา" เบนจามินพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม ส่วนทางด้านเซซิเลียพลันโกรธขึ้น "นี่เจ้าอยากตายจริงๆใช่ไหม" เซซิเลียพลันหยิบมีดที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาหมายแทงเบนจามิน เบนจามินพลันตกใจวูบหนึ่งก่อนจะตะโกนร้องลั่น "เจ้าจะทำร้ายสามีที่ไม่ได้กันมานานได้ลงคอเชียวเหรอ" ก่อนที่เบนจามินพลันนึกขึ้นได้ว่า ในตอนนี้เซซิเลียกับเบนจามินยังไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำไป

     เซซิเลียนั้นเป็นภรรยาคนแรกของเบนจามินที่แต่งงานเป็นตัวเป็นตน และเป็นภรรยาคนสุดท้ายด้วยเช่นกัน ในยามนั้นเบนจามินเป็นแค่ผู้ฝึกวิชาเวทย์ระดับสี่ดาวเพียงเท่านั้น ทั้งสองได้ใช้ชีวิตกันอย่างปกติสุขแบบคนทั่วไป ก่อนที่ภรรยาของเบนจามินจะสิ้นอายุขัยไปด้วยความชรา แต่เบนจามินยังคงมีอายุต่อไปได้อีกเป็นพันปี แม้ว่าเบนจามินจะใช้ชีวิตต่อไปอีกเป็นพันปีโดยไม่มีเซซิเลียเคียงข้างกาย แต่เบนจามินก็ไม่เคยลืมใบหน้าภรรยาของตนเองเลย

     เมื่อมีดกำลังจะแทงเข้าไปที่เบนจามิน พลันมีเสียงตวาดว่า "หยุดมือ" มีดที่แทงเกือบถึงคอของเบนจามินพลันหยุดชะงักลง เบนจามินหันไปทางที่มาของเสียงก็พบชายวัยกลางคนยืนอยู่ที่หน้าประตู

     ชายวัยกลางคนพูดขึ้นว่า "นี่เจ้านำชายคนนี้มาเพื่อฆ่าทิ้งอย่างงั้นเหรอ" เซซิเลียพลันรีบแก้ตัวว่า " ก็ไอ้ตัวลามกนี่มันพูดจาเหลวไหลมันอ้างว่าข้าเป็นภรรยามันนะ" ชายวัยกลางคนถลึงตามามองที่เบนจามินทันที "ชิบหายละ" เบนจามินนึกขึ้นภายในใจ ชายวัยกลางคนพลันขมวดคิ้วขึ้นด้วยความโกรธ "ไอ้ตัวลามกนี่ แค่แก้ผ้าแล้ววิ่งมาหาลูกสาวของข้าก็แทบทำให้ข้าอยากถลกหนังเจ้าออกมาทั้งเป็นแล้ว เจ้ายังจะยัดเยียดความเป็นผัวให้ลูกข้าอีกงั้นเหรอ!!" มือของชายวัยกลางคนพลันกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ พลังกดดันไหลออกมาเต็มห้องไปหมด เบนจามินพลันรู้สึกอึดอัดทันที

     "ใจเย็นก่อนนะ ท่านลุงไซโคร เรื่องนี้ข้าว่ามันต้องมีการเข้าใจผิดเป็นแน่" เบนจามินรีบชิงพูดขึ้น ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าไซโครพลันขมวดคิ้วขึ้นอีกครั้ง "เจ้ารู้จักข้า เจ้าเป็นใครกันแน่"

     เบนจามินยิ้มเห่ยๆขึ้นแล้วพูดว่า "ใครจะไม่รู้จักยอดขุนพลผู้ยิ่งใหญ่อย่างท่านลุงไซโครกันละ ยอดนักดาบฝีมืออันเก่งกาจของท่านนั้นยากหาผู้ใดเท่าเทียม" เบนจามินยกยอปอปั้นชายวัยกลางกลางคนขึ้นมา แน่นอนชายวัยกลางคนคนนี้เป็นบิดาของเซซิเลียเป็นไปได้อย่างไรที่เบนจามินจะไม่รู้จักชายคนนี้ ชายวัยกลางคนที่ชื่อว่าไซโครพลันยิ้มขึ้นมาแล้วพูดว่า "แหม เจ้าก็ยกยอข้าเกินไป"

     "ใครว่ากันละ ท่านนี้เป็นไอดอลของข้าเลยนะ วิชาดาบตัดนภาของท่านใครเล่าจะไม่รู้จัก ข้านั้นชื่นชมท่านมาตลอดจนอยากจะฝากตัวเป็นลูกศิษย์ของท่านด้วยซ้ำไป" เบนจามินยังคงพูดยกยอไซโครต่อไป แม้ว่าเบนจามินจะย้อนเวลากลับมาใหม่แต่วิชาการตอแหลก็ยังคงอยู่ หากเบนจามินไม่สามารถตอแหลได้อย่างแนบเนียนคงไม่มีทางอายุยืนได้ถึงขนาดนั้นเป็นแน่

     "ฮ่าๆๆ เจ้าหนุ่มนี่ที่แท้ก็เป็นคนดีเหมือนกันนี่นา ได้ๆดูท่าเจ้าจะไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน งั้นเย็นนี้ข้าเลี้ยงข้าวเอง" ไซโครยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี "กรี๊ดด ท่านพ่อ อย่าไปหลงคารมณ์ไอ้หื่นกามนี่นะ" เซซิเลียรีบกล่าวแย้งขึ้น แต่เบนจามินและพ่อของเธอกลับคุยกันอย่างถูกคอกันไปเสียแล้ว

     "ฮ่าๆๆ ดื่มๆ นี่เป็นไวน์ที่ส่งตรงมาจากเมือกนอกเชียวนะ" ไซโครยื่นแก้วเหล้าให้แก่เบนจามิน เบนจามินก็รับมาดื่มอย่างอารมณ์ดี ไซโครเริ่มพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ "ข้าต้องขอโทษแทนลูกสาวของข้าจริง นางเริ่มโตเป็นสาวแล้วอารมณ์นางก็แปรปวนเป็นเรื่องธรรมดา เรื่องเล็กๆน้อยก็ชอบทำเป็นเรื่องใหญ่ บางทีข้าก็คิดนะว่านางชอบพูดอะไรเกินจริง" เมื่อได้ยินคำนี้เซซิเลียรีบโต้แย้งว่า "ไม่จริงสักหน่อย เจ้าหื่นนั้นมันลวนลามข้าจริงๆนะ ท่านพ่อ"

     เบนจามินยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่เป็นไร ข้าเข้าใจดี พอผู้หญิงมีวันนั้นของเดือนมาก็เป็นแบบนี้กันเกือบทุกคนนั้นแหละ"

     "&*+#@#@!!&#..." เซซิเลีย

     "เอาเถอะ เข้าเรื่องกันเลยดีกว่านะ เจ้าเป็นใครกันแน่" จู่ๆไซโครก็ชักดาบออกมาพาดคอของเบนจามินที่กำลังจิบไวน์อย่างรวดเร็วและกล่าวด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "เจ้ารู้กิติศัพท์ของเพลงดาบข้าดีสินะ รู้ใช่ไหมหากพูดโกหกจะเป็นเช่นไร" เมื่อไซโครพูดจบประโยคนี้ เหงื่อของเบนจามินก็ไหลออกเต็มหน้าผากทันที


*********************************************************************************************************
แวะคุย
     สำนวนเรื่องนี้ค่อนข้างจีนไปหน่อยเนื่องจากผู้เขียนนั้นเคยเขียนนิยายจีนมาก่อนเลยติดสำนวนไปหน่อย สำหรับช่วงนี้จะขอดองไว้นะครับ เพราะถ้าใครเรียนมหาลัยอยู่ตอนนี้ก็จะรู้ว่าช่วงเดือนตุลานี้จะมีสอบกลางภาคกัน ผมสอบเสร็จวันที่ 16 ต.ค. ขออภัยนะที่นี้ด้วยนะครับ  สำหรับเรื่องของผมถ้าช่วงไหนค้างหรือคนเขียนคิดว่ามันไม่ค่อยสนุกจะไม่กดแจ้งเตือนนะครับ(แต่ยังเข้ามาอ่านได้) ก็ต้องขอบคุณผู้อ่านทุกท่านนะครับที่เข้ามาอ่านกัน 
     ป.ล. แอบแก้คำผิดเมื่อสิบตอนที่ผ่านมาก็พบว่าเรื่องนี้พิมพ์ผิดไปเยอะพอสมควรเหมือนกัน ขอโทษนะครับ


     



     

     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

605 ความคิดเห็น

  1. #592 Maolhao (@Maolhao) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 11:47
    สรุป​ ย้อนกลับมาเพื่อใช้ชีวิตแบบบ้าบอ​ ไม่มีแก่นสารของ
    ชีวิต​

    ชิลๆดี​เนาะ​
    #592
    0
  2. #340 adozooha (@adozooha) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 22:07
    ดาบกับกระบี่นี้คนอย่างนะครับ
    #340
    0
  3. #83 peely555 (@peely555) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 15:29
    นั้นไงพึ่งคอมเม้มไปไม่กี่ตอนเจอเมียมันแล้วคิดดูถ้ามันไม่โง่นะมันควรคิดถึงเมียมันตั้งนานแล้ว
    #83
    0
  4. #18 sunseasun (@sunseasun) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 03:58
    แล้วเจอกันจ้า
    #18
    0