ปรมาจารย์มนตรา

ตอนที่ 12 : คำสาปของหมาสามตา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 172 ครั้ง
    27 ส.ค. 61

เบนจามินถึงกับหน้าถอดสีเมื่อดาบของอดีตพ่อตาในอนาคต(ตกลงอดีตหรืออนาคต)จ่อมาถึงคอ ความเย็บเฉียบของปลายกระบี่จ่อมาถึงคอหอยแต่เบนจามินก็ทำใจดีสู้เสือดื่มไวน์ในแก้วจนหมดแล้วเริ่มเล่าเรื่องราวของตนในอดีตที่ผ่านมาราวกับนิยายให้ฟัง

     ไซโครและเด็กสาวเซซิเลียฟังอย่างตั้งใจจนผ่านไปสิบนาที เบนจามินก็เล่าถึงเรื่องกองโจรดักปล้น เมื่อพูดถึงเจ้าหมาสามตาแล้วเซซิเลียก็กุมมือแล้วหากันแล้วร้องขึ้นมาว่า "อย่างงี้นี้เอง เจ้าลัคกี้คงไปอยู่กับเจ้าตอนนั้นสินะ"

     "ลัคกี้?" เบนจามินพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย ไซโครพลันหัวเราะขึ้น "ฮ่าๆๆ เจ้าลัคกี้คือหมาสามตาที่มีตาสีแดงตัวนั้นแหละ จริงๆแล้วมันเป็นสัตว์เลี้ยงของเซซิละ..." เมื่อไซโครพูดขึ้นตอนนี้เซซิเลียพลันรีบสวนขึ้นมาว่า "เพื่อน!! ลัคกี้เป็นเพื่อนของหนู"

     ไซโครพลันยิ้มเห่ยๆหนึ่งทีแล้วพูดกับเบนจามินว่า "นางไม่ค่อยมีเพื่อนนะ" เบนจามินก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ เบนจามินเคยรู้มาว่าไซโครนั้นเป็นแม่ทัพแนวหน้าของอาณาจักรเวทย์มนต์แห่งนี้ซึ่งผู้คนส่วนมากเรียกอาณาจักรแห่งนี้ว่าอาณาจักรมนตราสีรุ้ง อาณาจักรแห่งนี้ปกครองโดยพระราชาอเล็กรุ่นที่เจ็ด ซึ่งตอนนี้มีอายุห้าร้อยกว่าปีแล้ว ไซโครนั้นเป็นแม่ทัพแนวหน้าที่แก่แล้วจึงรีบเกษียญออกมาก่อน เนื่องจากพลังเวทย์มนต์ของไซโครนั้นอยู่ในระดับสี่ดาวเท่านั้น อายุขัยจึงไม่มากมายนัก แต่ฝีมือการต่อสู้นั้นนับว่าไม่ธรรมดา

     ส่วนเซซิเลียนั้นเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของไซโคร สาเหตุที่ไซโครไม่ยอมส่งเซซิเลียเข้าโรงเรียนนั้นคือไซโครนั้นไม่ได้มาจากตระกูลสูงส่งอะไร ในโรงเรียนเวทย์มนต์มักมีข่าวลือไม่ดี มีเด็กมากพรสวรรค์หลายคนถูกกลั่นแกล้งจากพวกตระกูลใหญ่ๆเสมอ เคยมีข่าวเด็กมากพรสวรรค์ในโรงเรียนเวทย์มนต์ได้ถูกวางยาพิษตายเพราะความริษยาของพวกเด็กตระกูลใหญ่อยู่บ่อยครั้ง

     ไซโครมองมาที่เบนจามินแล้วถอนหายใจ สภาพชีวิตของเบนจามินนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับการถูกฟ้าดินกลั่นแกล้ง ก่อนที่จะเอามือเอื้อมไปหยิบเก็มธาตุไฟสีแดงระดับสามดาวออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้เบนจามิน "นี่ข้าคืนให้เจ้า คนพิการสามารถใช้พลังเวทย์จากเก็มได้ก็จริง แต่มันก็ไม่เสถียรนักหรอกนะ"

     เบนจามินพยักหน้าให้ไซโครหนึ่งครั้งก่อนจะเอื่อมมือไปหยิบเก็ม ที่ไซโครพูดมาก็ถูก เนื่องจากผู้ที่จะใช้พลังจากเก็มจำเป็นต้องใช้สมการเวทย์มนต์เข้าไปเป็นชุดคำสั่งเพื่อใช้งานพลังงานจากเก็มแล้วจึงแปรงเป็นเวทย์มนต์อีกที ปกตินักเวทย์เมื่อใช้เวทย์จะมีความรู้สึกที่แกนเวทย์ของตนเองทำให้สามารถรู้สึกได้ทันทีว่าสมการเวทย์ใช้ออกไปถูกต้องหรือไม่ แต่ผู้ที่ใช้เก็มธาตุจะไม่สามารถรับรู้ได้ เหมือนกับคนหูหนวกที่เล่นดนตรีโดยไม่ได้ยินเสียงเพลงที่ตนเองเล่น

     แต่สมการเวทย์มนต์ของเบนจามินนั้นจะผิดพลาดได้อย่างไร เบนจามินรับเก็มธาตุมาไว้ที่มือได้สักพักก็พันรู้สึกว่ามีตัวอะไรมาคลอเคลียที่ขาของตน เมื่อเบนจามินหันไปมองก็เจอกับเจ้าหมาสามตาที่เซซิเลียและไซโครเรียกมันว่าเจ้า"ลัคกี้"นั้นเอง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้โชคดีเหมือนชื่อของมันสักเท่าไหร่ ในความทรงจำของเบนจามินไม่ได้รู้จักกับเจ้าหมาตัวนี้เลยสักนิด "หรือว่า!!" เบนจามินตกใจขึ้นและมองไปที่ดวงตาที่สามบนหน้าผากของมัน ดวงตาของมันเป็นสีแดงก่ำ เบนจามินพลันอุทานขึ้นมาเบาๆว่า "คำสาปดวงตาอาบัติ" ที่แท้เจ้าหมาสามตานี่ตายไปก่อนที่เบนจามินจะเจอเข้ากับเซซิเลีย     

     "เจ้ารู้จักคำสาปนี้ด้วยงั้นเหรอ" ไซโครพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ เซซิเลียจากที่ไม่เคยสนใจฟังบทสนทนาของทั้งสองคนเท่าไหร่พลันเงยหน้าขึ้นมาแล้วจ้องไปที่เบนจามิน

     เบนจามินกระแอมกระไอหนึ่งครั้งแล้วพูดว่า "รู้สิ สมัยตอนเรียน ข้านะเป็นถึงอัจฉริยะเชียวนะ"

     "จะ...เจ้ารักษามันได้ไหม" เซซิเลียที่เงียบๆอยู่พลันเอ่ยขึ้นมา เบนจามินหันไปมองหน้าของเซซิเลียคราหนึ่งแล้วยิ้มขึ้น "แน่นอนข้าย่อมรู้วิธีรักษา" เซซิเลียพลันยิ้มขึ้นอย่างดีใจ "เจ้าช่วยรักษามันให้หน่อยได้ไหม ค่าตอบแทนเจ้าต้องการอะไร ข้าให้ได้ทุกอย่า. อะ..เอ่อ หมายถึงต้องการเงินเท่าไหรก็บอกมาได้เลยนะ" เซซิเลียพูดตะกุกตะกักขึ้นเมื่อเห็นสายตาหื่นกามของเบนจามินมองมาทางตน

     "อย่าพึ่งดีใจไป เวทย์มนต์ที่ต้องใช้รักษาคำสาปนะค่อนข้างยาก ไม่ค่อยมีคนใช้ได้นักหรอกนะ แม่ว่าข้าจะเขียนสมการเวทย์มนต์ให้ดูข้าเกรงว่าเจ้าเองก็ทำไม่ได้ด้วยซ้ำ" เบนจามินพูดคราหนึ่ง

     "เวทย์มนต์อะไรกันละ" เซซิเลียพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหวั่นๆ เบนจามินยิ้มขึ้นแล้วเดินไปหยิบปากกาและกระดาษก่อนที่จะเขียนสมการเวทย์มนต์ลงไปแล้วยื่นให้เซซิเลียดู เมื่อเซซิเลียอ่านสมการเวทย์มนต์ที่เบนจามินเขียนก็ยืนอึ้งไปสักพักหนึ่ง

     เบนจามินถอนหายใจหนึ่งครั้ง เวทย์มนต์นี้จำเป็นต้องใช้สามธาตุประสานกันคือไฟ น้ำและพืช และยิ่งกว่านั้นจำเป็นต้องเชียญชาญธาตุนั้น หากพลาดแม้แต่นิดเดียวก็ตายสนิท

     "ทำไมได้ละสิ" เบนจามินหันไปมองเซซิเลีย เซซิเลียพลันพูดว่า "ข้าจะลองใช้มันดู"

     "อย่าบ้าไปหน่อยเลยน่า แกนเวทย์ของเจ้าเป็นสีฟ้าบริสุทธิ์ ถึงเจ้าจะใช้ธาตุน้ำได้เชียญชาญกว่าคนอื่นถึงร้อยเท่า ธาตุพืชอาจพอใช้ได้บ้างนิดหน่อยแต่กับธาตุไฟนะอย่าหวังเลย" เมื่อเซซิเลียพูดจบเบนจามินพลันตะโกนขึ้นดังลั่น

     ไซโครและเซซิเลียอึ้งไปครู่หนึ่ง "จะ..เจ้ารู้ได้ไงว่าแกนเวทย์ของข้าเป็นสีฟ้าบริสุทธิ์"เซซิเลียค่อยๆเผยอริมฝีปากอันงดงามขึ้นด้วยความตื่นตกใจ แต่เบนจามินก็ตกใจไม่แพ้กัน ปกติคนเราจะเกิดมามีแกนธาตุที่เป็นสีขาวคือสีแห่งความว่างเปล่า แต่มีบางคนก็มีแกนเวทย์เป็นสีอื่นเลยตั้งแต่เกิดเลยก็มีเช่นกัน หนึ่งในนั้นก็คือภรรยาของเบนจามิน เซซิเลียนั้นเองที่มีแกนเวทย์เป็นสีฟ้าบริสุทธิ์ บุคคลเหล่านี้มักใช้พลังเวทย์ของธาตุนั้นได้แข็งแกร่งกว่าบุคคลอื่นเป็นเท่าตัว และนี่ก็เป็นความลับอย่างหนึ่งและยังเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ไซโครไม่ส่งเซซิเลียเข้าเรียนในโรงเรียนเวทย์มนต์

     "เจ้าเป็นใครกันแน่ เจ้าไม่มีพลังเวทย์แน่ๆงั้นเหรอแล้วมองเห็นแกนเวทย์ของผู้อื่นได้ไงกัน" ไซโครพลันขมวดคิ้วขึ้นแล้วเอื้อมมือไปจับที่เน็บไว้ข้างเอว "ปากพาซวยอีกแล้วตู" เบนจามินคิดในใจก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยความกระล่อนว่า "จริงๆแล้วข้าเดาเอานะแต่ก็นึกไม่ถึงว่าเป็นจริง พวกท่านเป็นคนพูดออกมาเองนะ" ไซโครและเซซิเลียพลันอึ้งขึ้นไปอีกแต่เบนจามินยังกล่าวต่อไปอีกว่า "ตั้งแต่ข้าเข้าเรียนในมหาลัยยังไม่เคยเจอใครปล่อยเวทย์ธาตุน้ำได้มหาศาลราวกับเขื่อนแตกแบบเจ้ามาก่อนเลย ด้วยอายุที่ยังน้อยขนาดนี้แถมยังไม่ได้เรียนเวทย์มนต์ตามโรงเรียนอีกทำให้ข้าเดาอย่างอื่นเป็นไปไม่ได้เลย"

     "เป็นเรื่องจริงงั้นรึ เซซิเลีย?" ไซโครหันไปมองเซซิเลียด้วยความตกใจ เซซิเลียพลันหน้าแดงขึ้นมาแล้วพูดว่า"ก็ตอนนั้นข้าตกใจนี่นาก็เลยเผลอไปหน่อย" ไซโครพลันส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจ

     "ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่บอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้" เบนจามินพลันยกมือขึ้นสาบาน

     "เอาเถอะ แต่เจ้าสามารถใช้เก็มธาตุพืชนี่ได้ไหม" ไซโครพลันพูดขึ้นแล้วหยิบเก็มขนาดเท่าเม็ดถั่วออกมา เบนจามินเมื่อมองเห็นก็รู้ทันทีว่าเป็นเก็มระดับหนึ่งดาว "ทำไมข้าจะไม่ช่วยผู้หญิงที่ข้าคิดถึงมาตลอดหลายพันปีนี้ละ" เบนจามินคิดในใจก่อนเอื้อมมือไปหยิบเก็มธาตุพืชที่มือของไซโครแล้วพูดว่า "งั้นผมและเซซิเลียจะต้องผสานพลังกันสร้างเวทย์คลายคำสาป ส่วนท่านลุงไซโครคอยจับเจ้าหมานั้นไว้ไม่ให้ดิ้น มันเป็นสตว์อสูรไม่เข้าใจคนหากมันเกิดได้รับบาดเจ็บสักนิดกลัวว่ามันจะวิ่งออกจากวงเวทย์ไป" เบนจามินถอนหายใจคราหนึ่งแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

     "เราจะมาชักช้าไม่ได้นักหรอก เพราะคำสาปนั้นถึงระยะสุดท้ายแล้ว"





     

     
      
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 172 ครั้ง

605 ความคิดเห็น

  1. #584 **Music** (@fhcy) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 02:45
    นิยายความสนุกจะลดลงเมื่อมีผู้หญิงโผล่มา...แต่จะพยายามอ่านเพราะเนื้อน่าสนใจค่ะ
    #584
    0
  2. #84 peely555 (@peely555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 15:35
    นั้นไงยำ้สั*ๆๆๆคิดถึงเป็นพันๆปีแล้ว-จะไปรับตีนหาพ่*งเกือบตาย
    โง่ๆๆๆ(ความคิดเห็นส่วนตัว)
    #84
    1
    • #84-1 lek22922 (@lek22922) (จากตอนที่ 12)
      22 มกราคม 2561 / 10:18
      ไม่ชอบก็ยังตามอ่านเนาะ 555
      #84-1
  3. #22 haremkinglv100 (@haremkinglv100) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 11:54
    ค้างงงงงงงง
    #22
    0
  4. #21 AK_HOTO-KASA (@AK_HOTO-KASA) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 19:15
    ต่อค้างแล้ว
    #21
    0