ปรมาจารย์มนตรา

ตอนที่ 20 : งานประลองเวทย์มนต์ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    4 ม.ค. 61

     "ให้ตายเถอะ วุ่นวายแต่หัววันเลยนะ" จู่ๆก็มีเสียงดังออกมาจากข้างหลังของนักเลงที่กำลังตรงเข้าไปหาหญิงสาวที่โจมตีตนเอง เมื่อหันหน้าไปมอง หน้าของนักเลงผู้นี้ก็ซีดเผือกทันที "เจ็ดอัศวินโต๊ะกลมปิแอร์" คนหลายคนในร้านอาหารที่กำลังชมดูอยู่อุทานออกมาอย่างตกตะลึง ชายที่เดินเข้ามาในโรงเตี้ยมแห่งนี้ใส่ชุดเกราะสีขาวทั้งตัวหน้าตาเป็นชายวัยกลางคนมีหนวดเคราสีดำประปรายบนใบหน้า ที่ข้างเอวสะพายดาบเล่มหนึ่งซึ่งอยู่ในฝักดาบสีขาวที่หน้าอกมีตราเป็นรูปดาบเล่มหนึ่งที่มีปีกงอกออกมา

     เจ็ดอัศวินโต๊ะกลมนั้นทำหน้าที่พิทักษ์อาณาจักรบางครั้งก็มาจัดการเรื่องวุ่นวายเล็กๆน้อยภาพในเมือง พวกเขาเปรียบดังซุปเปอร์ฮีโร่ภายในเมืองแห่งนี้ ทุกคนล้วนมีความเก่งกาจระดับสี่ดาวขึ้นไป เมื่อปิแอร์หันไปมองกลุ่มที่ถูกรังแกซึ่งกำลังรับประทานอาหารเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อหนึ่านาทีก่อนหน้านี้

     "พวกแกนะเผลอเข้าไปงับกระดูกชิ้นใหญ่เข้าแล้วสิ" ปิแอร์มองไปที่เหล่ากลุ่มชายฉกรรจ์แล้วก็ยิ้มให้ก่อนเดินเข้าไปหาทางฝั่งที่ถูกรบกวน ปิแอร์นั้นไม่ได้สนใจผู้หญิงที่สวยงามราวนางฟ้าคนนั้นแต่กลับไปโค้งคำนับให้ชายวัยกลางคนแทน

     "อัศวินโต๊ะกลมถึงกลับโค้งคำนับชายแก่คนนั้น ดูท่าเราจะหาเรื่องผิดคนแล้ว รีบหนีกันเถอะ" พวกนักเลงรีบเผ่นหนีออกจากการร้านด้วยความรวดเร็ว เมื่อชายหนุ่มที่กำลังทานอาหารอยู่กับสาวงามและชายแก่เห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที สาวงามพลันถลึงตามองทันที

     "เจ้าอาจจะทนกับคำหยาบคายที่พวกนั้นส่งมาให้เจ้าได้ แต่ข้านะทนไม่ได้หรอกนะ" หนุ่มคนนั้นพูดขึ้นแล้วรีบวิ่งตามไปทันที อัศวินโต๊ะกลมปิแอร์ไม่ได้ห้ามแต่อย่างไรแต่กับมองด้วยความงุ่นงง เหมือนกับเห็นคนที่พยายามฆ่าตัวตายเสียมากกว่า ปิแอร์ได้สนใจเจ้าหนุ่มนั้นเพียงแวบเดียวก่อนหันมายิ้มอย่างประสบสอพลอแก่ชายวัยกลางคนแล้วพูดว่า "มิเจอกันนานเลยนะท่านแม่ทัพ เหตุใดท่านจึงไม่มาสมัครรับต่ำแหน่งอัศวินแบบพวกเรากันละ"

     "เฮอะ ข้าแก่แล้วให้ข้าอยู่อย่างสงบกับลูกสาวบ้างเถอะ อีกอย่างพลังเวทย์ของข้าไม่คู่ควรที่จะรับต่ำแหน่งเหล่านี้หรอก พลังขั้นต่ำที่ข้าเห็นก็ระดับสี่ดาวมิใช่เหรอไงกัน" ชายวัยกลางคนพลันหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มต่อ "เพลงดาบของท่านนั้นแกร่งกล้ายิ่ง ความสามารถข้อนั้นก็กลบเรื่องระดับพลังเวทย์ได้แล้ว"

     "เลิกทาบทามข้าสักทีเถอะ เจ้าก็รู้ว่าข้าคงไม่ไปหรอกปิแอร์" ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นตัดบทแล้วก็ลุกขึ้นไปจ่ายเงินค่าอาหารที่เค้าเตอร์ "ไซโครถ้าเจ้าเดือดร้อนเรื่องเงินเจ้าสามารถมาหาข้าที่สภาโต๊ะกลมได้ทุกเมื่อเลยนะ อาณาจักรของเราต้องการวีรบุรุษเช่นเจ้า" ปิแอร์พูดขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเตรียมเดินออกจากร้านไปแล้วก็ต้องสะดุดกับตัวอะไรสักอย่างที่มันพันขาของอัศวินโต๊ะกลม เมื่อมองลงไปก็เจอกับเจ้าลูกหมาตัวหนึ่ง

     "นี่ลัคกี้อย่าไปซนสิ ขอโทษด้วยนะคะ" หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รีบเอามือมารับเจ้าลูกหมาจอมซุกซน "สัตว์อสูรเลี้ยงงั้นเหรอ" ปิแอร์มองไปที่หญิงสาวคนนั้นแล้วก็คิดอะไรสักอย่างขึ้นภายในใจ "นางน่าจะเหมาะกับลูกชายของข้า" 

     เมื่อปิแอร์เดินออกไปจากร้านก็เดินสวนกับเด็กหนุ่มที่วิ่งตามพวกอันธพาลไปเมื่อสักครู่ "อะไรกัน คิดได้แล้วงั้นเหรอ พวกหนุ่มๆชอบทำเป็นเก่งต่อหน้าหญิงแบบนี้ทุกคนเลยรึไงกันนะ" ปิแอร์คิดในใจ เมื่อเดินไปตามทางสักพักก็เจอเข้ากับฝูงผู้คนเต็มไปหมด พวกเขากำลังมุงดูอะไรบางอย่าง

     "เกิดอะไรขึ้นกัน" ปิแอร์เดินเข้าฝ่าฝูงชนคนเข้า เมื่อผู้คนเห็นอัศวินโต๊ะกลมก็ทำความเคารพ ชาวบ้านคนหนึ่งพูดรายงานขึ้นมาว่า "เมื่อสักครู่มีการต่อสู้กันของคนพวกนี้และเด็กหนุ่มหนึ่งคน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนข้ามองตามไม่ทัน"

     เมื่อปิแอร์มองเข้าไปในกลางวงที่คนมุงดูก็เห็นควันลอยขึ้นจากพื้นดิน กลิ่นเหม็นไหม้ลอยมาแตะจมูกของปิแอร์ ดวงตาของปิแอร์เบิกโตขึ้น "พวกนี้มัน.."

      ในกลางวงของฝูงชนมีรอยไหม้และร่องรอยการต่อสู้อยู่เป็นจำนวนมาก มีคนได้รับบาดเจ็บอยู่หลายคนและนอนโอดครวญไปมาด้วยความเจ็บปวด คนพวกนี้เป็นคนที่ปิแอร์เคยเจอมาเมื่อครู่นี้ได้ไม่ถึงนาทีนี่เอง เป็นพวกอันธพาลในร้านค้า "ทำได้ยังไงกัน" ปิแอร์ถึงกับพูดขึ้นด้วยความตกใจ ด้วยความเร็วขนาดนี้แม้แต่ปิแอร์เองก็ยังทำไม่ได้ พวกนักเลงพวกนี้ก็ไม่ใช่พวกกระจอกแต่อย่างใด ระดับต่ำสุดคือหนึ่งดาว สูงสุดคือสามดาว

     ปิแอร์เดินเข้าไปใกล้เจ้านักเลงที่มีระดับสามดาว เมื่อเห็นสภาพของหัวหน้านักเลงแล้วก็ตกใจ รอยแผลไหม้ลามไปครึ่งหน้าของมัน ดวงตาข้างหนึ่งถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี ปิแอร์จึงถามขึ้นว่า "ใครที่มันทำร้ายเจ้ากัน ใช่เด็กหนุ่มในร้านอาหารหรือไม่"

     เจ้านักเลงพยักหน้าคราหนึ่งแล้วมันก็สิ้นสติไป ปิแอร์ยืนขึ้นและครุ่นคิดอยู่เป็นเวลาหนึ่ง มันเป็นใครกัน ข้าสัมผัสพลังเวทย์ของมันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เจ้าไซโครนั้นเกี่ยวข้องอะไรกับเด็กหนุ่มนั้นกัน เมื่อครุ่นคิดจนเสร็จแล้วปิแอร์ก็เผยอริมฝีมากออกมาแล้วพูดกับตัวเองเบาๆว่า "พยัคย์ซ่อนมังกรหมอบสินะ"

     รุ่งเช้าวันต่อมา แองเจล่าและมิคาเอลเดินลงมาสั่งอาหารจากทางโรงเตี้ยม ทั้งสองจำเป็นต้องรีบไปลงชื่อแข่งขันแต่เช้า หากไม่ทันก็จะถือว่าสละสิทธิ ถึงแม้แองเจล่าและมิคาเอลจะหายไปพวกอาจารย์ก็ไม่สนใจเท่าไหร่นัก แองเจล่ามองไปทางผนังไม้ของทางโรงเตี้ยมพบว่ามันมีร่องรอยการซ่อมแซมด้วยเวทย์มนต์ระดับต่ำ มิคาเอลเหมือนรู้ว่าแองเจล่าคิดอะไรอยู่ก็พูดขึ้นว่า "ที่ร้านเหล้ามีพวกนักเลงมาตีกันเป็นปกติอยู่ทุกวันอยู่แล้ว " 

     แองเจล่าพยักหน้าขึ้นหนึ่งครั้งแล้วพูดว่า "ข้าก็ได้ยินอยู่ ยิ่งใกล้งานเทศกาลพวกนักเลงยิ่งอาละวาดมากขึ้นสินะ " รีบกินเถอะแองเจล่า เดียวจะไปสายเอานะ" มิคาเอลพูดขึ้นก่อนที่จะวางตะเกียบลงและดืมน้ำ

     "เราจะผ่านเข้ารอบแรกไหมนะ" แองเจล่าพูดขึ้นอย่างเป็นกังวล มิคาเอลยิ้มและตบไหล่ของแองเจล่า "เราต้องผ่านมันไปได้แน่ ไม่ต้องห่วงหรอก" จู่ๆมิติระหว่างทั้งสองก็เกิดการบิดเบี้ยว รอยแยกแตกออกจากกัน ทุกผู้คนในร้านหันไปมองด้วยควาตกใจ เจ้าของร้านถึงกับร้องออกมาเบาว่า "ผู้ใช้เวทย์มิติ" สำหรับนักเวทย์มิติในอาณาจักรนี้นับว่าน้อยเสียยิ่งกว่าน้อยเพราะเป็นศาสตร์ชั้นสูง

     เท้าข้างหนึ่งก้าวออกมาจากมิติที่แตกอย่างรวดเร็ว มิคาเอลพลันลุกขึ้นคำนับผู้ที่มาอย่างรวดเร็ว "สวัสดีครับ ศาสตราจารย์เมทัส"

     "เอาละ พร้อมกันหรือยัง ศิษย์ทั้งสอง อย่าตื่นเต้นกันเกินไปละ" ศาสตราจารย์เมทัสพูดขึ้นอย่างสนิทสนมกับเด็กทั้งสองด้วยความเอ็นดู แองเจล่าพลันยิ้มแก้มถึงหูแล้วพูดกับเมทัสว่า "พร้อมแล้วคะ ท่านอาจารย์" 

     เกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ของคนทั้งสามกันแน่!


     


     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

605 ความคิดเห็น

  1. #298 ผู้อ่าน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 00:19
    รู้สึกจะเจอคำผิดนะท่านผู้เขียน แก่ง จากแกร่ง
    #298
    0
  2. #259 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 22:29
    ไม่ใช่หรอกปิแร์ เบนเขาแค่เป็นมังกรเขี้ยวแตกเล็บหลุดปีกหักกระดูกร้าวแถมโรคคำสาปแทรกซ้อนอีก จะตายวันตายพรุ่งอยู่แล้ว
    #259
    0
  3. #177 than1024 (@than1024) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 22:50
    ขอบคุณมาก
    #177
    0
  4. #49 Thanarak Shinaharuthai (@inphonos) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 06:09
    สนุกดีครับ ขอบคุณครับ
    #49
    0