ปรมาจารย์มนตรา

ตอนที่ 34 : งานประลองเวทย์มนต์ 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6287
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    15 ส.ค. 61

     อัศวินโต๊ะกลมแลนเซอร์ถึงกับหันมามองเบนจามินอีกรอบ "บัดซบ เจ้ากล้าหลอกลวงข้างั้นเหรอ ตรวนตรึงดารา!!" โซ่เวทย์มนต์พลันพุ่งขึ้นจากดินมากุมจับเบนจามินทันที 

     "เบนจามินงั้นหรือ จะเป็นเขาไปได้อย่างไร เรื่องนี้มันต้องมีการเข้าใจผิดเป็นแน่" ไซโครถึงกับยืนขึ้นจากที่นั่งด้วยความตื่นตกใจ แองเจล่าและมิคาเอลต่างสลบอยู่จึงมิอาจรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้ แต่อาจารย์ของเขาเบิกตาโพล่งขึ้นด้วยความตื่นตกใจ สำหรับอาจารย์หลายๆคนในวิทยาลัยเก่าเบนจามินนั้นแทบไม่ได้สนใจนักเรียนเลยด้วยซ้ำไป ไม่มีใครจำเบนจามินได้แม้บางคนอาจจะคุ้นหน้าคุ้นตาบางก็ตาม แต่ก็ยกเว้นอาจารย์ผู้หนึ่งที่ชาตินี้ไม่มีวันเลยเบนจามินเป็นแน่ เมทัสเบิกตาโตขึ้นอย่างตื่นตกใจปากเผยอขึ้นอย่างลืมตัว "ไม่จริงใช่ไหม" อาจารย์อลิชพลันพูดขึ้นอย่างสงสัย "เกิดอะไรขึ้น นี่ท่านรู้จักเด็กคนนั้นด้วยเหรอไง?"

     ในตอนนี้ทุกคนเลิกสนใจที่สนามแข่งขันกันแล้ว สายตาทุกคู่จ้องมามองเบนจามินที่ถูกโซ่ตรึงดารารัดร่างกายอยู่ "เจ้าเป็นใคร ต้องการอะไรกันกันแน่" แลนเซอร์ถามเบนจามินด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกี้ยม ตอนนี้เซซิเลียเดินออกมาเจอเบนจามินที่กำลังถูกจับแล้ว

     จู่พลังเวทย์ของนางก็กระเพื่อมอย่างนัก พลังมหาศาลที่ข่มขวัญผู้คนจนขวัญหนีดีฝ่อบังเกิดขึ้นรอบตัวนางอย่างรวดเร็ว มือของนางเริ่มปีะสานกัน มิคาดเมื่อมือของนางประสานกันไม่เท่าไหร่ มือทั้งสองของนางก็ถูกจับโดยมือของชายคนหนึ่งอย่างรวดเร็ว เมือเซซิเลียมองเห็นใบหน้าของชายคนนี้ก็อุทานขึ้น "ท่านอัศวินปิแอร์" ชายที่เข้ามาขัดขวางการร่ายเวทย์มนต์ของนางคืออัศวินโต๊ะกลมที่ชื่อปิแอร์นี่เอง

     "นี่เจ้าคิดจะทำอะไร" ปิแอร์ที่กำลังเหงือตกเอ่ยขึ้นขณะที่มือของเขากำลังล๊อคมือของเซซิเลียอย่างแน่น หากนักเวทย์ถูกล๊อคมือแล้วนักเวทย์คนนั้นจะไม่สามารถประสานมือร่ายเวทย์ระดับสูงขึ้นไป

     "ขะ..ข้าไม่" เซซิเลียเอ่ยขึ้น ปิแอร์จ้องมองเข้าไปที่ดวงตาของเซซิเลียและปล่อยมือของนางออกก่อนจะพูดขึ้นเสียเบาๆว่า "อย่าดีกว่า เรื่องนี้มันไม่คุ้มหรอก" ปิแอร์นับว่าเป็นคนหนึ่งที่เฉลี่ยวฉลาดสามารถคาดการณ์อะไรได้ออกเหนือกว่าคนอื่นแต่มักแกล้งทำเป็นไม่รู้อยู่เสมอๆ

     ขณะที่เหล่าอัศวินโต๊ะกลมกำลังร่ายล้อมเบนจามินอยู่ก็เจอเสียงชักถามอย่างหนัก "เจ้าต้องการอะไร ใครมากับเจ้าอีก" "เจ้ารู้จักกับเด็กผมเขียวคนนั้นสินะ" เบนจามินที่ฟังคำถามพลันหัวเราะขึ้นเสียงดังท่ามกลางความตกใจของทุกคน

     "ข้าจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้าไอ้พวกแมลงสวะอย่างพวกเจ้าไม่จำเป็นต้องยุ่ง!" เบนจามินเอ่ยขึ้นอย่างเสียงดังด้วยความชั่วร้าย ก่อนหน้านั้นเบนจามินคิดจะร่ำลาเซซิเลียเพื่อหาทางไปฟื้นฝูแกนเวทย์ให้กลับมา แต่มิคาเอลเพื่อนที่เขาลงทุนช่วยชีวิตกำลังจะตกตายเป็นครั้งที่สอง เบนจามินจึงได้หักล้างกฏสวรรค์อีกครั้งหนึ่งเพื่อช่วยเหลือมิคาเอล ด้วยความเป็นนักเวทย์มือไว ใจของเบนจามินนั้นจึงเร็วกว่าความคิด ลูกไฟลูกนั้นแทบเรียกว่าพุ่งไปเองตามสัญชาตญานเก่าของปรมาจารย์ผู้มองโลกจากเบื้องบน

     เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของเบนจามินก็พลันหัวเราะขึ้น "ฮ่าๆๆ ไอ้พิการอย่างแกจะทำอะไรได้วะ" แม้ว่าทุกคนจะหัวเราะดูถูกแต่โรแลนไม่เป็นเช่นนั้น จากประสบการณ์เฉียดตายของเขาพบว่า เขาไม่ควรตัดสินคนแค่เพียงพลังเวทย์เท่านั้น

     "แค่เวทย์มนต์นี่ยังหลุดออกมาไม่ได้ เจ้าจะมีปัญญาทำอะไรได้" ทหารคนหนึ่งหัวเราะขึ้นอย่างรุนแรง แต่มิคาดคิดหัวของเขาที่กำลังหัวเราะเราะอย่างควบคุมตนเองไม่ได้พลันถูกหมัดของเบนจามินพุ่งเข้าไส่อย่างรวดเร็ว หมัดของเบนจามินกำเก็มธาตุสีแดงไปและหมัดของเบนจามินติดไฟ

     "อะไรกัน แลนเซอร์ร้องขึ้นอย่างตื่นตระลึงเมื่อจู่ๆเวทย์พันธนาการที่สร้างชื่อให้เขามาโดยตลอดกับถูกปลดอย่างง่ายดายจนตนเองไม่รับรู้มาก่อนเลย ร่างของทหารที่ถูกเบนจามินต่อยกระเด็นไปไกลจนกระแทกอีกฝั่งของอัศจรรย์

     "ฮะๆๆ แบบนี้สิ น่าสนุกขึ้นมาหน่อย ไม่มีอะไรให้ดูสนุกขนาดนี้มานานมากแล้วนะเนี้ย" กษัตริย์อเล็กซานเดอร์รุ่นที่เจ็ดตบมือหัวเราะขึ้นอย่างมีความสนุกสนาน สาเหตุที่เบนจามินคลายเวทย์มนตาโซ่ตรึงดาราได้นั้นเพราะเบนจามินรู้ตัวแปรของเวทย์ชนิดดีเป็นอย่างยิ่ง โซ่ตรึงดารมิอาจจับสิ่งที่ไม่มีชีวิตได้ ตัวแปรที่โว่ตรึงดาราตรวจจับสิ่งมีชิวิตคือแกนเวทย์และลมหายใจ เบนจามินนั้นไม่มีแกนเวทย์อยู่แล้ว เบนจามินจึงทำแค่เพียงกลั้นหายใจเท่านั้น โซ่ตรึงดาราเมื่อมันเข้าใจว่าเป้าหมายตายหรือไม่มีอยู่แล้วมันก็คลายออกอย่าง่ายดาย เบนจามินนั้นหาได้ปลดพันธนาการเลยแม้แต่น้อย

     "ฆ่ามันซะ!" แลนเซอร์ชักดาบออกและชี้ไปทางเบนจามิน เหล่านักรบระดับสองถึงสามดาวพุ่งเข้าใส่เบนจามินอย่างรวดเร็ว แสงแวววับจากศาสตรานาๆชนิดพุ่งเข้าใส่เบนจามินจากทุกทิศทาง

     "เฮอะ พวกมดแมลง มารวมตัวกันก็เท่านั้นเหละ" เบนจามินแค่นเสียงออกมา "ระเบิดสุริยาดับนาวา!!" เปลวเพลิงพลันกระจายออกเป็นคลื่นไฟ เฉกเช่นเดียวกับคลื่นน้ำที่เซซิเลียใช้ในการประลอง แต่เป็นเปลวไฟที่มีความร้อนสูง

     ปิแอร์ที่เห็นภาพึงกับขาสั่นด้วยความหวาดกลัว "เก็มนั้นเป็นแค่ระดับสามเท่านั้น ข้าคาดการณ์ผิดไปเยอะ ไม่น่าเชื่อ ถ้าหากเก็มระดับจันทราอยู่ในมือเขาแล้วละก็ ข้าไม่อยากจะนึกภาพ"

     คลื่นเปลวเพลิงกระจายไปทุกทิศทาง แม้แต่ผู้ชมเองก็ไม่เว้น อัศวินโต๊ะกลมคนหนึ่งที่มีผิวสีดำกระโดดขึ้นไปกางบาเรียเวทย์มนต์กับฝูงชนจากลูกหลงของการต่อสู้ครั้งนี้

     "ฮิวเลอร์มาทางนี้เร็วเข้า มีคนได้รับบาดเจ็บ" เสียงของแลนเซอร์ดังขึ้น เมื่อเห็นทหารที่พุ่งเข้าไปถูกเปลวเพลิงโจมตีจนเป็นแผลพุพองดูน่ากลัวยิ่ง แม้ว่าไม่มีใครตายแต่ทุกคนล้วนบาดเจ็บสาหัส พวกเขาทุกคนล้วนอยู่ในจุดที่อันตรายที่สุดและด้วยการที่พวกเขาตัวไปบังทำให้ผู้คนที่อยู่ด้านหลังนั้นไม่เป็นไรเท่าไหร่

     "ช่วยด้วย" ขณะที่อยู่ในความวุ่นวายมีเสียงของหญิงชราดังขึ้น หลังจากที่เบนจามินปล่อยคลื่นเพลิงยักษ์ไปแล้วเขาก็พุ่งเข้าไปล๊อคตัวหญิงชราคนหนึ่งที่ดูไม่น่ามีพิษภัยเท่าไหร่นัก

     "เจ้าบ้านั้นไปจับตัวประกัน ทำไงกันดี" ทหารนายหนึ่งเอ่ยถามแลนเซอร์ขึ้น ในตอนนี้ทุกคนไม่กล้าทำอะไรส่งเดชแม้แต่น้อย "ปล่อยข้าออกไป ไม่งั้นยายแก่นี่ตาย" เบนจามินเอาเก็มธาตุจ่อไปที่หัวของหญิงชราและพูดอย่างชั่วร้าย ที่ด้านข้างมีลุงแก่ๆคนหนึ่งกำลังอ้อนวอนทั้งน้ำตาให้ปล่อยภรรยาของเขาไป

     ในขณะที่ทุกคนไม่กล้าทำอะไรก็มีเสียงของราชาดังขึ้น "ใครก็ตามที่เป็นประกันฆ่าได้ทันทีไม่ต้องสนใจ เพราะถือว่าให้ความร่วมมือกับผู้ร้าย สำหรับใครที่ปกป้องตัวเองไม่ได้ก็รีบหนีออกไปซะ"เมื่อเสียงของราชาจบลงทุกคนที่อยู่บริเวณนั้นก็เกิดความโกลาหลขึ้น พร้อมๆกับหัวใจของชายชราที่แหลกสลายลง

     ลำแสงเวทย์มนต์เส้นหนึ่งพุ่งเข้าใส่ร่างของเบนจามินและหญิงชราอย่างรวดเร็ว "บัดซบ" เบนจามินพลันผลักหญิงชราออกไปแล้วหันกลับไปสวนด้วยพลังของเก็มเวทย์ที่เหลืออยู่ เบนจามินนั้นไม่รู้เลยว่าลำเวทย์มนต์ลำนี้รุนแรงขนาดไหนเพราะไม่มีแกนเวทย์ในการวัดสเกลพลัง ลำแสงนั้นไม่หายไปในทันทีและยังพุ่งเข้าใส่เบนจามินอย่างต่อเนื่อง

     เบนจามินพลันรีดเค้นพลังจากเก็มธาตุอย่างต่อเนื่อง ลำแสงเวทย์และเปลวเพลิงของเก็มธาตุปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดแสงจ้าสว่างเต็มไปทั่วทั้งอัฒจรรย์


     


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

605 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 8 มกราคม 2561 / 23:42
    ในที่สุดน้องเบนก็มีบท แต๊งก็อต!
    #368
    0