ปรมาจารย์มนตรา

ตอนที่ 53 : คุกหลวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4804
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    15 ส.ค. 61

     โรแลนในตอนนี้แตกต่างจากที่เบนจามินเคยเจอเมื่อยี่สิบปีก่อนอย่างสิ้นเชิง เขากลายเป็นชายวัยกลางคนอายุประมาณเกือบสี่สิบปีรูปร่างสมส่วน แต่ตอนนี้เขาดูเหมือนกำลังจะตาย เขาได้รับบาดแผลหลายจุด เบนจามินนึกไม่ออกเลยว่าโรแลนถูกกรีฟรีตจับมาได้ยังไง เพราะเมื่อวานนี้ในตอนเช้าเหล่านักโทษของกรีฟรีตยังไม่มีโรแลนอยู่เลย 

     เบนจามินเดาว่าน่าจะเป็นช่วงกลางวันหลังจากเบนจามินถูกพ่อค้าจับขังเอาไว้ กลุ่มกบฎของโรแลนคงเจอเข้ากับกรีฟรีตพอดี
     "ฆ่ากบฏ!!"
     "ประหาร ๆ"      
     "ตัดคอมัน"
     "แขวนคอมัน"
     "ตัดคอมันและเอาคอมันไปแขวนอีกที"
     เสียงของชาวบ้านดังขึ้นไม่หยุดหย่อน กรีฟรีตพลันโบกมือให้ทุกคนเงียบลงก่อน "เราจะตัดสินโทษของกบฎคนนี้ในอีกสามวัน ในตอนนี้มันจะถูกขังในคุกหลวงที่มีการคุ้มกันหนาแน่นที่สุด" เมื่อกรีฟรีตพูดจบก็มีทหารคนหนึ่งในกองทัพพูดขึ้นว่า "แล้วนักโทษพวกนี้ละนายท่าน"

     กรีฟรีตหันไปมองเหล่านักโทษแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "เอาพวกมันไปขังด้วย ยกเว้นนักโทษหญิงนั้น นางต้องมากับข้า" กรีฟรีตชี้ไปทางซานซ่าและกวักมือเรียกให้มาหา ซานซ่าเดินไปหากรีฟรีตอย่างระแวงในใจ
     "ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก" กรีฟรีตเอ่ยขึ้นและโบกมือร่ายเวทย์มนต์ขึ้น เกิดแสงสีฟ้ารอบๆกายซานซ่า 
     "เคร้งง" โซ่ตรวนพลันหลุดออกจากมือและเท้าของซานซ่าทันที ซานซ่ามองไปที่กรีฟรีตด้วยความกังวล "ท่านต้องการอะไร" กรีฟรีตยิ้มเหี้ยมขึ้น "เย็นนี้ข้ามีงานให้เจ้าทำ มากับข้า" ซานซ่าได้แต่ต้องยอมเดินตามกรีฟรีตไปอย่างจนใจ

     ด้านเบนจามินนั้นไม่ได้สนใจซานซ่าเลยแม้แต่น้อย ก็เป็นเรื่องปกติที่สาวสวยอย่างซานซ่าต้องเป็นที่ระบายสำหรับทหารชั้นสูงอย่างกรีฟรีต พวกทหารระดับสูงจะเล่นสนุกกับชีวิตใครก็ได้ เพราะมีอำนาจในมือ
     ที่เบนจามินสนใจก็คือโรแลนที่ถูกตรึงอยู่บนกางเขนนั้น โรแลนนั้นน่าจะมีข้อมูลเกี่ยวกับเซซิเลียไม่มากก็น้อย

     เบนจามินจะปล่อยให้โรแลนถูกประหารไปโดยไม่ได้ข้อมูลอะไรเกี่ยวกับเซซิเลียเลยก็คงไม่ใด้ เบนจามินพลันเดินไปขวางหน้ากองทัพไว้อย่างกล้าหาญ และชักดาบคาตานะเล่มงามออกมา
     
     "อะไรกัน แกเป็นใคร" ทหารที่นำขบวนชักดาบออกมาและตระโกนเสียงดัง เบนจามินพลันตระโกนเสียงดังว่า "ข้าคือคอมมูนูลิช เสรีชนที่ไม่ต้องการพวกบ้าอำนาจอย่างพวกแกมาข่มเหง ปล่อยชายคนนั้นลงซะ ถ้าพวกเจ้าไม่อยากตายกันหมด"

     พวกทหารมองหน้ากันอย่างงงๆครู่หนึ่งก่อนที่พวกเขาจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดั่งสนั่น "ก๊ากกก ฮ่าๆๆ ขำจริงๆโว้ย คนพิการเวทย์มนต์อย่างเจ้าจะทำอะไรได้ ฮ่าๆๆ"

     นอกจากเหล่าทหารจะหัวเราะดังลั่นแล้ว ชาวบ้านเองก็หัวเราะขึ้น บางคนก็มองไปที่เบนจามินด้วยความสงสาร "โธ่ ยังหนุ่มยังแน่นแท้ๆ สมองไปหมดแล้ว" ขณะที่เหล่าทหารกำลังจะเดินเข้าไปสั่งสอนเด็กหนุ่มที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กรีฟรีตก็พลันทะยานตัวขึ้นสูงและใช้เวทย์ลมส่งตัวเองลอยขึ้นไปถึงสามเมตร

     "จงจองจำตราบฟ้าดิน คุกนรกนิรบาล!!" กรีฟรีตประสานมือร่ายเวทย์ซ้อนกันหกชั้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทุกคนรับรู้ได้ถึงพลังอำนาจของเวทย์มนต์บทนี้
     "นี่มันพลังระดับเทพเจ้า!!" ทหารหลายคนร้องขึ้นอย่างตกตะลึง แต่ยกเว้นทหารในกองทัพของกรีฟรีต พวกเขานั้นเจอกับความแข็งแกร่งของกรีฟรีตมาจนชินแล้ว

     คุกทรงกลมขังรอบกายเบนจามินอย่างรวดเร็ว นี่เป็นมนตราบทเดียวกันกับที่เบนจามินเคยโดนขังเมื่อยี่สิบปีก่อน เบนจามินมองไปที่ขดลวดที่ดูแข็งแรงที่ถี่ขึ้นแล้วคิดในใจว่า "รู้สึกว่าจะทรงพลังกว่าเมื่อยี่สิบปีก่อนเยอะเลยแฮะ"

     กรีฟรีตมองไปที่เบนจามินอย่างตึงเครียด แลนเซอร์เดินเข้ามาใกล้ๆกรีฟรีตแล้วพูดว่า "แค่เด็กหนุ่มพิการคนเดียว ท่านไม่เห็นต้องลงมือเอง อีกอย่างแค่เวทย์ระดับกลางอย่างโซ่ตรวนตรึงดาราอย่างข้าก็เอามันอยู่" กรีฟรีตยิ้มขึ้น "นั้นสินะ สงสัยข้าคิดมากเกินไป" เมื่อเห็นเหล่าทหารเข้าไปจับกุมเบนจามินอย่างง่ายดายก็คลายเวทย์มนต์ออก

     "ยอมแล้ว เจ้าจะจับข้าเข้าคุกสินะ ข้าขอคุกระดับเดียวกับนักโทษกบฎนะ ข้าอยากรู้มันเป็นยังไง" เบนจามินเอ่ยขึ้นกับทหารที่ใช้โซ่เหล็กคล้องมือเบนจามิน "จัดให้" ทหารคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยม

     กรีฟรีตกระชิบบอกแลนเซอร์ว่า "เจ้าช่วยจับตาดูมันให้ข้าหน่อยนะ"
     "ทำไมกัน" แลนเซอร์เอ่ยถามอย่างสงสัย
     "ข้าเหมือนว่าเคยเจอมันที่หมู่บ้านเขตป่าสนเหลืองเมื่อวันก่อน" เมื่อกรีฟรีตเอ่ยจบ แลนเซอร์ก็พลันเบิกตาโตขึ้น "นี่ท่านหมายความว่ามันลอบตามกองทหารของท่านมางั้นรึ?" กรีฟรีตพยักหน้าขึ้นและพูดว่า "นั้นแหละที่ข้ากังวล เพราะแม้แต่ข้าก็ไม่รู้ว่ามันสะกดรอยตามมา"
     "ท่านอาจจะจำผิดคนก็ได้" แลนเซอร์พูดขึ้น
     กรีฟรีตยักไหล่ขึ้น "ก็อาจจะใช่ แต่ลางสังหรณ์ตลอดสี่ร้อยปีของข้าบอกว่าเจ้านั้นไม่ธรรมดา" แลนเซอร์มองไปที่เบนจามินและขมวดคิ้วขึ้น "ดูยังไงก็เด็กชาวบ้านธรรมดา จับดาบยังไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ" แลนเซอร์คิดในใจ

     หนึ่งชั่วโมงต่อมา เบนจามินถูกโยนลงไปคุกเดียวกันกับโจรกอลัชทั้งห้าและโรแลนที่สภาพปางตาย เบนจามินมองไปรอบๆก็เจอกับกรงเวทย์มนต์ระดับสูง แม้ว่าเบนจามินจะเป็นถึงระดับปรมาจารย์มนตราแต่ก็รู้ดีว่ากรงเวทย์มนต์นี้ไม่อาจทำลายโดยง่ายเลย เบนจามินหันไปยิ้มให้โจรกอลัชทั้งห้าและยิ้มแห้งๆว่า "แหม เจอกันอีกแล้วนะ คงเป็นบุพเพสันน.. ผลัวะ!!"
     เบนจามินพูดยังไม่ทันจบก็โดนต่อยเข้าไปหนึ่งหมัดจนเลือดกลบปาก โจรกอลัชพูดขึ้นว่า "เจ้าเคยต่อยข้า"
     "งั้นเราก็หายกันแล้วสิ" เบนจามินเอามือเช็ดเลือดที่มุมปาก "ยังไงตอนนี้เราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ" เมื่อเบนจามินพูดจบก็มีเสียงดังขึ้น 
     "เฮ้ย พวกแกนะห้ามต่อยกันนะโว้ย" เป็นเสียงของชายวัยกลางคน ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากมุมหนึ่งของกำแพงและกอดออก เขาสวมเครื่องแบบของพัศดีเรือนจำแห่งนี้

     "ถ้าแกกล้าทะเลาะกันจนรบกวนเวลานอนของข้าอีกรอบ ข้าจะตัดมือของพวกแกซะ" ชายพัศดีพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม ขณะที่ชายคนนั้นพูดจบก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเดินมาอย่างช้าๆ
     "ขะ..ข้าถูกท่านกรีฟรีตสั่งมาว่าให้มารักษานักโทษที่ชื่อโรแลน" หญิงสาวเอ่ยขึ้นกับพัศดี เมื่อทั้งสองเห็นหน้ากันก็ตื่นตกใจขึ้นทั้งคู่
     พัศดีวัยกลางคนพลันพูดว่า "จะ..เจ้าคือคือซานซ่างั้นเหรอ" หญิงสาวที่ชื่อซานซ่าพูดอย่างตื่นกลัวว่า "ทะ..ท่านปีเตอร์"

     โจรกอลัชคนหนึ่งพลันลุกขึ้นยืนจากการนอนแล้วพูดว่า "นี่..เจ้ารู้จักท่านหญิงซานซ่าด้วยงั้นเหรอ" พัศดีปีเตอร์หันหน้าไปที่โจรกอลัชและพูดว่า "ท่านหญิงซานซ่า? ฮ่าๆๆ ผ่านไปไม่กี่ปีเจ้ากลายเป็นท่านหญิงไปแล้วเหรอ ฮ่าๆๆ "

     ซานซ่าพลันก้มหน้าไม่พูดอะไร ปีเตอร์ยังคงพูดต่อว่า "นังนี่มันก็แค่กระหรี่เท่านั้นแหละ เจ้าพวกโง่" เมื่อได้ยินถึงตรงนี้เหล่าโจรกอลัชถลึงตาโตด้วยความตื่นตะลึง "มะ..หมายความว่าไง"

     "โอ้.. พวกเจ้าคงไม่รู้สินะ" ปีเตอร์แสยะยิ้มและเดินไปกอดคอซานซ่าอย่างแนบแน่น เมื่อโจรกอลัชเห็นดังนั้น มือของพวกเขาก็กำหมัดแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปีเตอร์พูดต่อไปว่า "งั้นข้าจะเล่าประวัติของเธอคราวๆให้ฟังละกัน ยัยนี่เคยขายตัวเองเพื่อหาเงิน และซื้อยาไปรักษาพ่อแม่ของตัวเองและเล่าเรียน ฮ่าๆๆ ยอมรับนะว่าเมื่อก่อนลูกค้าเยอะมาก ข้าก็เป็นหนึ่งในนั้น" ปีเตอร์มองไปที่ซานซ่าอย่างหื่นกระหาย

     ซานซ่านั้นก้มหน้าไม่สบตากับปีเตอร์เลยแม้แต่น้อย ปีเตอร์พูดว่า "แต่รู้ไหมที่น่าตลกคืออะไร ไม่กี่ปีต่อมาพ่อแม่ของนางก็ตาย ฮ่าๆๆ กว่าจะเรียนจบเป็นฮิลเลอร์ได้ก็สายไปเสียแล้วละ ฮ่าๆๆ เสียเวลาเสียเงินไป แต่ไม่ได้อะไรเลยสักอย่าง ฮ่าๆๆ"

     ปีเตอร์พลันกระซิบข้างหูของซานซ่าด้วยน้ำเสียงกระเส่าว่า "ว่าไง คิดถึงมังกรน้อยของข้าไหม" ซานซ่าพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆว่า "ระ..รุ่นพี่"
     "ข้าคือท่านพัศดีปีเตอร์!!" ปีเตอร์ตระโกนขึ้นข้างหูของซานซ่าด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
     "คะ ท่านพัศดีปีเตอร์ แต่ข้าต้องขอตัวไปทำงานก่อน หากท่านขัดขวางข้า ข้าจะเรียนต่อท่านกรีฟรีต" เมื่อซานซ่าพูดจบ ปีเตอร์ก็ปล่อยจากการโอบไหล่ของซานซ่าแล้วพูดว่า "เชิญ"

     ซานซ่าเดินเข้าไปในคุกเวทย์มนต์และประสานมือรักษาโรแลนขึ้นโดยมีปีเตอร์ยืนมองดูอยู่ไม่ไกล ซานซ่ามองไปที่เบนจามินแล้วพูดว่า "สิ่งที่ท่านทำหน้าเมืองนั้นบ้ามากเลยนะ" เบนจามินยิ้มให้ซานซ่าแล้วพูดว่า "ชีวิตคนเรามันก็บ้าทุกคนนั้นแหละ เพราะต้องมาอยู่ในโลกบ้าๆแบบนี้"

     ซานซ่ารักษาโรแลนไปได้สักพัก โรแลนก็เริ่มมีสติและลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ โรแลนมองไปรอบๆก็เจอเข้ากับพัศดีปีเตอร์
     "ว่าไง นอนคุกสบายดีไหม ไอ้กบฎ" ปีเตอร์เอ่ยขึ้นอย่างดูแคลน
     "ก็ไม่เลวเท่าไหร่นะ แล้วเจ้าละ หาคนจะแต่งงานใหม่ได้หรือยังละ" โรแลนแสยะยิ้มให้ปีเตอร์อย่างดูถูก ปีเตอร์ขมวดคิ้วเข้าหากันและเดินไปในคุก ปีเตอร์ชักดาบออกจากข้างเอวและเสือกแทงเข้าไปที่ขาของโรแลน แม้ว่าดาบจะแทงตัดเส้นเลือดใหญ่จนโลหิตทะลักออกมามากมาย แต่โรแลนก็ไม่ร้องสักคำ

     "นี่ท่านทำอะไร" ซานซ่าเอ่ยขึ้นกับปีเตอร์อย่างตื่นตกใจ ปีเตอร์หันมามองหน้าซานซ่าและพูดว่า "แค่นี้มันไม่ตายหรอกน่า"
     ปีเตอร์มองมาที่โรแลนแล้วพูดว่า "เจ้าพาคู่หมั้นของข้าหนีไป ข้าขอรับรองว่าเย็นนี้แกได้โดนซ้อมจนร้องขอชีวิตเป็นแน่" ปีเตอร์ดึงดาบออกจากขาของโรแลนอย่างแรงและเก็บใส่ฝักดาบไปอย่างรวดเร็ว ก่อนเดินออกจากคุกไปจับตามองเช่นเดิม

     ซานซ่ายื่นมือไปที่ขาของโรแลนและเริ่มร่ายเวทย์ห้ามเลือดทันที โรแลนพลันจับมือของซานซ่าและพูดว่า "ข้าไม่เป็นไรแล้ว เจ้าไปพักเถอะ" ซานซ่ามองไปที่โรแลนอย่างงุนงงและพูดว่า "ตะ..แต่เจ้ายังไม่หายดี"
     "แค่มีสาวงามมารักษาให้ข้าก็เป็นเกียรติ์เกินพอแล้วละ เพราะอีกไม่นานข้าก็คงตายอยู่ดี" โรแลนพูดและเช็ดคาบเลือดจากปากแล้วมองไปรอบๆ 

     "ข้าคงอยู่ในคุกหลวงแล้วสินะ"


------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

     เนื่องจากนิยายของผมใช้การแปรงศัพท์เพื่อไม่ให้ตรงตัวเกินไป บางศัพท์จะเป็นศัพท์วิทยาศาสตร์ที่เพี้ยนไปมา คำศัพท์บางคำอาจฟังแล้วอาจจะสับสน จึงขอเรียบเรียงบางคำมาให้เข้าใจโดยทั่วกัน

     กรีฟรีต (อ่านว่า กรี-ฟรีต ไม่ใช่กรีฟ-รีต)
     เก็มธาตุ (คล้ายๆแกนธาตุในนิยายจีนที่มาจากสัตว์อสูร ไม่ใช่อัญมณี(Gem) ในเรื่องจะมีเพชรพลอยแยกต่างหากด้วย)
     ชื่อแปลงที่ซ่อนอยู่ต่างๆ อาชาเรีย == เอเชีย , คอมมูนูลิช == คอมมิวนิสต์ ;

    *มีเรื่องราวเล็กน้อยซ้อนอยู่ภายในแต่ไม่อาจสื่อตรงๆได้ เพราะเสี่ยงคุก โปรดใช้จักรยานในการรับชม*

     
     






     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

605 ความคิดเห็น

  1. #241 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 00:51
    ขอบคุณครับ
    #241
    0
  2. #240 amm4747 (@amm4747) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 22:46
    ชักรู้สึกไม่อยากให้แจ้งเตือนซะแล้วอ่านทีละตินมันค้าง 55555
    #240
    0
  3. #239 chit081 (@chit081) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 21:28
    สนุกมาก เบิ้ลมาเลยหลายๆตอนก็ไม่ว่า
    #239
    0
  4. #238 IIม่IIกะน้อย (@konkang1555) (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 20:35
    ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ขออีกตอนเลยได้ไหมคะ มันค้าง555555555
    #238
    0