ปรมาจารย์มนตรา

ตอนที่ 56 : เวลากลางคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    19 มิ.ย. 61

     เมื่อตกตอนกลางคืน โรแลนก็ถูกปล่อยออกมาเพราะพลังเวทย์ของซานซ่าหมดแล้ว ซานซ่าแทบจะหมดจากการเค้นพลังเวทย์ของตัวเอง เนื่องจากเธอพยายามบีบเค้นพลังออกมาให้ได้มากที่สุดเพื่อให้โรแลนหายจากการถูกทรมานไวๆ ในตอนนี้เธอเหนื่อยล้าเป็นอย่างมาก การรีดพลังเวทย์มนต์อย่างบ้าคลั่งนั้นเป็นอันตรายต่อสุขภาพ แต่ก็ทำให้เวทย์มนต์กล้าแข็งกว่าเดิม

     ซานซ่านั้นใช้พลังเวทย์จนกระทั้งหลับไป โรแลนพลันถูกทหารโยนกลับมายังคุกที่เดิม โรแลนนั้นเหนื่อยอ่อนจากการถูกทรมาณ แม้ว่าเขาจะถูกโททาลัสทรมานเป็นเวลายาวนาน แต่โรแลนก็ไม่ปริปากบอกเรื่องที่ซ่อนของเซซิเลียเลยแม้แต่น้อย เหล่าโจรกอลัชเข้ามาดูสภาพของโรแลนอย่างเป็นห่วง โดยเนื้อแท้แล้วเหล่าโจรกอลัชก็ไม่ได้ชั่วช้าอะไรมาก แค่มีนิสัยชอบปล้นสิ่งของผู้เพียงเท่านั้น

     โรแลนมองไปรอบๆแล้วพูดว่า "แล้วเจ้าเด็กหนุ่มนั้นละ" โจรกอลัชพากันส่ายหัวและบอกว่า "มันตายไปแล้ว มันฆ่าตัวตายนะ" โรแลนได้ยินก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจกับเบนจามินเท่าไหร นอกจากสาวงามแล้วโรแลนไม่สนใจใครเป็นพิเศษ
     "มันฆ่าตัวตายได้ยังไง" โรแลนถามขึ้น โจรกอลัชตอบไปว่า "มันเอาตัวเองไปเสียบกับดาบของผู้คุมเข้านะสิ" โรแลนยิ้มขึ้น "เจ้าคงคิดว่ามันโง่สินะ แต่ข้าเองก็อยากเอาตัวไปเสียบดาบเหมือนมันบ้างเช่นกัน" โจรกอลัชไม่อาจนึกออกได้เลยว่าโรแลนโดนทรมานนักขนาดไหน หากไม่มีเวทย์คุมใจของกรีฟรีต โรแลนคงกลายเป็นบ้าไปแล้ว กรีฟรีตนั้นไม่ได้ต้องการให้โรแลนบ้าไปก่อนจึงได้ใส่เวทย์สนับสนุนนี้เข้าไปด้วย
 
    ขณะที่เหล่าโจรกอลัชกำลังรู้สึกกังวลอยู่ พัศดีปีเตอร์ก็อุ้มซานซ่าที่สลบสไลไปเพราะใช้พลังเวทย์เร็วเกินไป โจรกอลัชพลันตระโกนขึ้น "นี่แกจะเอาเธอไปไหน" ปีเตอร์แสยะยิ้มแล้วพูดว่า "ก็ลองเดาดูสิ" ก่อนที่จะเอามือไปลูบที่เป้ากางเกงของตัวเองและหัวเราะดังลั่นก่อนที่จะเดินจากไป

     กรีฟรีตนั้นต้องออกไปทำงานข้างนอกแล้ว ในคุกนี่ปีเตอร์ใหญ่ที่สุด ก่อนกรีฟรีตจะออกไปก็ได้ฝากงานการทรมานโรแลนต่อให้แก่ปีเตอร์ สำหรับโททาลัชเองก็มีหน้าที่ภายนอกเหมือนกัน เขาเป็นถึงอัศวินโต๊ะกลม หน้าที่หลักของอัศวินโต๊ะกลมคือการตรวจดูแลความเรียบร้อยของบ้านเมือง การที่จะมานั่งทรมานนักโทษตลอดก็ไม่ใช่เรื่อง

     และแน่นอนว่าซานซ่าย่อมกลายเป็นของเล่นของปีเตอร์ไปโดยปริยาย ปีเตอร์พลันเลียริมฝีปากอย่างหื่นกาม

     ณ ที่ห้องเก็บศพ ที่นี่มีนักโทษหลายคนที่โดนประหารหรือตกตายในคุก พวกเราจะถูกนำมาไว้ที่ห้องนี่ชั่วคราวก่อนที่จะถูกนำไปฝังในวันรุ่งขึ้น มีทหารอยู่หนึ่งคนประจำการอยู่ที่หน้าห้อง โชคดีที่ศพเหล่านี้ยังตายได้ไม่นาน จึงไม่มีกลิ่นเหม็นเน่าอะไร ภายในห้องมีเด็กหนุ่มอายุยี่สิบปีคนหนึ่งกำลังดูดกลืนวิญญาณเข้าไปในร่างกายของตนเอง

     "ยิ่งสูดกลืนวิญญาณเข้าไปมากเท่าไหร่ แกนเวทย์ประหลาดของเราก็ขยายมากขึ้นไปเท่านั้น" เบนจามินสังเกตความเปลี่ยนแปลงของแกนเวทย์อันที่สองของตัวเอง จนตอนนี้มันมีระดับสี่ดาวแล้ว "กลางคืนแล้วสินะ" เบนจามินสามารถรับรู้ได้จากประสาทสัมผัสที่เปลี่ยนไป แม้ว่าในคุกนี่จะไม่เห็นเดือนเห็นตะวันก็ตาม

     เบนจามินถอนดาบออกมาจากลำตัวของตัวเองช้าๆ เมื่อดาบถูกดึงออกจากลำตัวของเบนจามิน แผลเหล่านั้นค่อยๆปิดตัวเองอย่างช้าๆ เบนจามินพลันเดินไปเปิดประตูห้องออก
     "เอี๊ยดด" เสียงประตูขูดกับพื้น แม้ว่าเสียงของมันจะไม่ดังมาก แต่มันก็ดังพอที่ทหารรักษาการณ์หน้าห้องเก็บศพได้ยินอยู่ดี
     "เอ๋?" ทหารคนนั้นหันไปมองอย่างสงสัย แต่แค่เพียงหันไปเท่านั้น แสงของใบดาบสะท้อนเข้าตาอย่างจัง

     "ฉัวะ!!" หัวของทหารหน้าห้องเก็บศพพลันขาดกระเด็นออก เลือดไหลกระฉูดออกจากคออย่างรวดเร็ว พร้อมๆกับร่างไร้หัวที่ตกลงพื้น เบนจามินเดินไปยังทางที่โรแลนอยู่ทันที และเบนจามินก็สัมผัสได้ว่า มีทหารสองนายกำลังยืนคุยกันระหว่างทาง

     "ฮ่าๆๆ ลูกของแกอายุห้าขวบแล้วอย่างนั้นสินะ" ทหารยามคนหนึ่งยืนคุยกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง "ใช่แล้วละ เป็นลูกคนที่สองแล้วละ" ทหารอีกคนยิ้มอย่างมีความสุข
     "หือ? แกนี่ขยันจริงๆเลยนะ ข้านี่สิ แม้แต่เมียยังหาไม่ได้เลย ฮ่าๆๆ" ขณะที่ทหารกำลังหัวเราะอยู่ ดาบเล่มหนึ่งพลันพุ่งแทงทะลุคอของเขาไปเงียบเชียบ ทหารอีกคนหนึ่งตื่นตะลึงไปครู่หนึ่งแล้วรีบชักดาบออกมา ขณะที่ทหารคนนั้นกำลังเอามือไปแตะด้ามดาบ กระบี่เล่มหนึ่งพลันตัดหัวของเขาขาดทันที เป็นเบนจามินเอากระบี่ที่อยู่ข้างเอวของทหารคนแรกที่ถูกแทงคอออกมาอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่ทันด้วยตาปล่าว

     รวดเร็ว และยังเงียบเชียบ!! เบนจามินเริ่มรับรู้ถึงความแข็งแกร่งของพลังที่ตนเองได้รับมา ในอดีตเบนจามินแมม้มีพลังเวทย์เสริมร่างกายให้แข็งแกร่งขนาดไหนก็ตาม ยังมิอาจแข็งแกร่งและน่ากลัวได้เช่นนี้ ไม่มีเวทย์มนต์ชนิดไหนเพิ่ทสัญชาตญาณการต่อสู้และประสาทสัมผัสที่คมกล้าขึ้นได้ นี่เป็นสิ่งที่นักรบต้องฝึกเพียงเท่านั้น

     แต่ทว่าเบนจามินกลับมีทักษะอันยอดเยี่ยมนี่ได้โดยไม่ต้องฝึกฝนแม้แต่น้อย ขอแค่ตกตอนกลางคืนก็เพียงพอแล้ว เบนจามินเช็ดเลือดออกจากกระบี่ด้วยเสื้อผ้าของศพทหาร แท้จริงแล้วเบนจามินไม่ได้ต้องการฆ่าสองคนนี้ แต่พวกเขายืนขวางทาง การฆ่าทิ้งเป็นการปิดปากไม่ให้ส่งเสียงที่ดีที่สุด

     หมอกควันสีแปลกประหลาดขนาดเล็กไหลออกมาจากปากของทหารสองคนนั้น เบนจามินแค่เดินเข้าไปใกล้ๆ หมอกพวกนั้นพุ่งเข้าใส่ร่างกายของเบนจามินอย่างรวดเร็ว สำหรับโซลเหล่านี้มีแค่เบนจามินเท่านั้นที่มองเห็นและใช้งานมันได้ เบนจามินยังไม่เข้าใจธรรมชาติของวิญญาณเท่าไหร่จึงไม่ใช้งานมันได้อย่างจริงจังนักนอกจากเอามารักษาบาดแผลของตัวเอง

     ขณะที่เบนจามินกำลังเดินไปยังคุกเวทย์ที่คุมขังโรแลนอยู่ เบนจามินก็ได้ยินเสียงปลดกระดุมเสื้อทางด้านทิศตะวันออก เบนจามินหันไปมองทางด้านนั้นทันที "ปีเตอร์งั้นเหรอ สงสัยต้องไปเยี่ยมเยียนไอ้เด็กเวรนี่สักหน่อยแล้ว" เบนจามินยิ้มเหี้ยมขึ้นและสาวเท้าไปทางทิศนั้นอย่างรวดเร็ว

     ที่ด้านหน้าห้องของพัศดีมีทหารประจำการอยู่สองคน ทั้งคู่รู้ดีว่าปีเตอร์กำลังทำอะไรภายในห้อง แม้ว่าทั้งสองจะไม่ชอบที่ปีเตอร์กระทำกับซานซ่า แต่ทั้งสองก็ทำอะไรไม่ได้
     กระบี่เล่มหนึ่งพุ่งมาจากไหนไม่รู้ เสียงเข้าที่หน้าอกของทหารคนหนึ่ง มันพุ่งตรงเข้าที่หัวใจอย่างแม่นยำ และยังคงมีแรงส่งต่อไปชนกับกำแพง เกิดศพทหารติดกำแพงศพหนึ่ง ทหารคนนั้นสิ้นใจอย่างรวดเร็ว ทหารอีกคนหนึ่งพลันแตกตื่นขึ้น เขาชักดาบออกมาอย่างรวดเร็ว "ใครกันนะ!!" 
     อนิจจาทหารคนนั้นพูดยังไม่ทันจบ ดาบเล่มหนึ่งก็พุ่งเข้าไปแทงทะลุหัวใจส่งร่างทหารคนนั้นไปติดข้างฝาเหมือนกับทหารคนแรกไม่มีผิด ทหารที่เฝ้าหน้าห้องพัศดีสองคนนี้มีพลังถึงระดับสามดาว พวกเขาไม่คิดเลยว่าต้องมาตกตายโดยไม่เห็นศัตรูเลยแม้แต่น้อย

     เบนจามินเดินออกมาจากมุมกำแพงและเดินไปทางห้องพัศดีปีเตอร์ ในอดีตแม้ว่าเบนจามินจะคำนวณแรงลม มุมตกกระทบ แรงโปรเจ็คไทน์แล้ว เบนจามินก็ไม่สามารถขว้างปาอุปกรณ์ได้แม่นยำขนาดนี้ แต่ถ้าเป็นการใช้เวทย์โจมตีแล้ว เบนจามินแม่นยำมากเพราะฝึกฝนมาบ่อย ถึงแม้ว่าเหล่าทหารจะฝึกการข้างปาหอก หรือดาบมาชำนาญขนาดไหนก็ยังไม่แม่นยำได้เท่าเบนจามิน

     เบนจามินรู้ด้วยสัญชาตญาณอันคมกริบของตัวเองว่าการปาในครั้งนี้ต้องโดนแน่นอน หนึ่งกระบี่หนึ่งดาบแทงโดนขั้วหัวใจทั้งคู่ แม้ว่าสองศาสตรานี้จะมีน้ำหนักและการออกแบบมาต่างกันก็ตาม

     ปีเตอร์เมื่อได้ยินเสียแอะอะข้างหนึ่งก็พลันหัวเสียขึ้น "ข้าบอกให้เงียบๆไม่ใช่เหรอไง!!" ขณะที่ปีเตอร์กำลังเดินไปเปิดประตูเพื่อสังสอนทหารยามทั้งสองนั้น พลันมีมือข้างหนึ่งพุ่งทะลุประตูออกมาบีบไปที่คอของปีเตอร์อย่างรวดเร็ว

     "ตูมม" เสียงประตูแตกออก เผยให้เห็นเจ้าของมืออย่างเบนจามิน ปีเตอร์ถูกเบนจามินยกขึ้นจนตัวลอยขึ้น "กะ..แกคือ.." ปีเตอร์พยายามเอาสองมือแกะมือของเบนจามินออกแต่ก็ทำไมสำเร็จ แรงบีบของเบนจามินนั้นไม่รู้ว่ามาจากไหน พลังของมันแรงจนกระทั่งปีเตอร์หายใจไม่ออก นิ้วมือของเบนจามินจิกลงไปที่ลำคอ ส่นนิ้วโป้งกดลงที่ลูกกระเดือกอย่างแรง ปีเตอร์ดิ้นไปมาอย่างทรมาน เขาไม่อาจร่ายเวทย์มนต์ออกจากปากได้เลยแม้แต่น้อย

     ขณะเดียวกันซานซ่าตื่นขึ้นมาและเห็นเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าเข้าพอดี "กะ..กระ." ก่อนที่ซานซ่าจะกรีดร้องขึ้นด้วยความตกใจกลัว เบนจามินใช้มืออีกข้างจับดาบฟันเข้าใส่หอคอยของซานซ่าอย่างรวดเร็ว

     โลหิตไหลหยดออกมาจากคอของซานซ่า แต่เป็นเพียงแค่หยดเล็กๆเท่านั้น ปลายดาบแทงเข้าไปที่คอของซานซ่าได้ไม่ถึงมิลลิเมตรมันก็หยุดลงเสียก่อน เบนจามินหันหน้าไปมองซานซ่าและพูดว่า "เงียบซะ"

     เบนจามินนั้นฆ่าคนบริสุทธิ์หลายคนอย่างไม่สนใจอะไร เพียงแค่เพื่อให้ตัวเองได้ประโยชน์เท่านั้น แต่ก็ยังมีคนประเภทหนึ่งที่แม้ว่าคนชั่วอย่างเบนจามินมิอาจหักใจฆ่าลงได้ คนที่หัวใจบริสุทธิ์อย่างฮิลเลอร์ซานซ่าผู้นี้

     "ฉึกกก" ดาบเล่มหนึ่งแทงเข้าไปที่อกตรงจุดหัวใจของเบนจามินเข้าอย่างจัง เป็นดาบของปีเตอร์ที่ชักออกมาจากข้างเอวของเขานั้นเอง ปีเตอร์นั้นไม่อาจแกะมือที่ทรงพลังออกได้ และก่อนที่เขาจะสิ้นสติไปเขาก็คิดขึ้นมาได้พอดี ปีเตอร์แสยะยิ้มให้แก่เบนจามิน
     เบนจามินค่อยๆหันกลับมามองปีเตอร์อย่างช้าและแสยะยิ้มขึ้นเช่นกัน มืออีกข้างที่จ่อดาบไปที่คอของซานซ่าหันกลับมาถอนดาบของปีเตอร์ออกจากหน้าอกของตัวเองช้าๆ

     ครานี้หน้าของปีเตอร์พลันซีดเป็นไข่ต้ม "ปะ..ปีศาจ"

     "ฉัวะ!!" หัวของปีเตอร์พลันกระเด็นหลุดออกจากคอหล่นไปกองอยู่บนพื้น ที่ใบหน้ายังคงมีความตกตะลึงปรากฎอยู่ พัศดีปีเตอร์ผู้ที่มีพลังระดับหกดาวได้ตกตายลงอย่างอนาจในคุกกลางแห่งนี้

     ซานซ่าเอามือปิดปากของตัวเอง น้ำตาของนางไหลนองขึ้น นางไม่ได้ตกใจที่เบนจามินไม่ตายจากคมดาบของปีเตอร์เท่าไหร่นัก เพราะนางเคยตกใจกับสภาพหัวขาดของเบนจามินมาก่อน 

     เบนจามินเอาดาบไปปาดบนศพของปีเตอร์เพื่อเช็ดเลือด เบนจามินั้นต้องการฆ่าปีเตอร์ตั้งนานแล้ว ไม่ใช่ว่าปีเตอร์เป็นคนชั่วช้าแต่อย่างใด แต่เพราะคนอย่างมันกลับได้หมั้นหมายกับภรรยาของเขา เบนจามินหันไปมองซานซ่าแล้วพูดว่า

     "ในตอนนี้เจ้าได้กลายเป็นตัวประกันของข้าแล้ว ตามข้ามา!!"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

605 ความคิดเห็น

  1. #328 kanplou (@kanplou) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 22:46
    ตอนหลังจากตอนที่เบนจามินถูกกินหัวใจมานี่ รู้สึกออกทะเลแบบแปลกๆ อ่านไม่ค่อยสนุกแล้ว เหมือนว่าไรต์พยายามใส่ความดาร์คของพระเอกจนรีดเดอร์รู้สึกว่ามันฝืนและไม่เนียนอ่ะ ไม่รู้สิ แต่ความน่าสนใจและสนุกมันดรอปลงเยอะเลยอ่ะ รีดเดอร์ไม่ได้รู้สึกบีบคั้นหรือดราม่าอะไรนะ แต่รู้สึกว่าเนื้อเรื่องขาดความน่าสนใจไปเยอะเลย
    #328
    1
  2. #264 than1024 (@than1024) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 07:00
    สนุกมาก
    #264
    0
  3. #263 Pantakarn Suksab (@rananam) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 01:03
    หูยยยย มาแล้วๆ
    #263
    0
  4. #262 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 00:58
    เป็นทาสสวาทของข้าาาาาา
    #262
    0