ปรมาจารย์มนตรา

ตอนที่ 7 : ผลกระทบที่ตามมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13283
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 207 ครั้ง
    11 เม.ย. 61

     สิ่งสุดท้ายที่เบนจามินมองเห็นคือเปลวเพลิงก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะดับมืดลงอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเบนจามินสิ้นสติไปที่สุด 

     ภายในความมืดมิด สมองของเบนจามินกำลังซ่อมแซมตัวเองและประติดประต่อเรื่องราวอย่างหนัก เรื่องราวผู้คนนับล้านย้อนกลับมาในห้องความคิดราวกลับฝันใหญ่อันหนึ่ง ส่งผลให้เกิดความเจ็บปวดมหาศาล เบนจามินรู้สึกราวกับว่าตนเองตกตายลงอีกรอบหนึ่ง
     ไม่ทราบว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว เบนจามินพลันมีความรู้สึกขมที่ปากขึ้นมา มีของเหลวที่ขมสุดทนทานภายในปากของเบนจามิน

     "แค่กๆ ขาก..ถุย" เบนจามินพลันสำลักของเหลวที่ขมฝาดออกมา "เคร้ง" เสียงถ้วยยาตกลงกับพื้นพร้อมกับเสียงของหญิงสาวดังขึ้นมาว่า "เบนจามินเจ้าฟื้นแล้วสินะ" เบนจามินค่อยๆลืมตาและเงยคอขึ้นมามองเจ้าของเสียง เป็นแองเจล่าที่มองมาที่เบนจามินอย่างรู้สึกเป็นห่วง เมื่อเบนจามินมองไปรอบๆ ก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงในห้องไม้แคบๆ มีกลุ่มสมุนไพรตลบอบอวลเต็มห้องไปหมด

     ในความทรงจำของเบนจามินที่นี่เป็นห้องพยาบาลในมหาลัยเวทย์มนต์ที่เบนจามินศึกษาอยู่ในขณะนั้น "นี่ข้ายังไม่ตายหรอกหรือ?" เบนจามินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนเพลีย ทันใดนั้นก็มีเสียงชายแก่ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของเบนจามิน "ใช่ โชคดีที่ข้าไปช่วยทัน"

     เบนจามินหันไปมองต้นกำเหนิดของเสียงทันที เป็นชายชราใส่หมวกปลายแหลมสีขาว ทั้งชุดเป็นสีขาว มีหนวดเครายาวรุงรัง "ศาสตราจารย์เมทัส นึกไม่ถึงว่าท่านออกจากห้องทำงานเป็นด้วย" เมื่อเบนจามินเห็นก็กล่าวเหน็บแนมขึ้น ในความทรงจำของเบนจามินนั้นแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับศาสตราจารย์คนนี้เลย เนื่องจากอาจารย์เมทัสไม่เคยสอนนักเรียนเลยแม้แต่คนเดียว ในคาบเรียนไม่เคยเข้าสอนปล่อยให้นักเรียนไปหาความรู้กันเอง อาจารย์ประเภทนี้เป็นประเภทที่เบนจามินค่อนข้างเกลียดเลยทีเดียว

     "เฮอะ ตื่นขึ้นมาก็กล่าวเหน็บแนมผู้ช่วยชีวิตเลยงั้นเหรอ ช่างเถอะ แต่พวกข้ามีเรื่องที่จะต้องถามเจ้าเช่นกัน เบนจามิน" ศาสตราจารย์เมทัสกล่าวอย่างตรงประเด็นไม่อ้อมค้อมแม้แต่เพียงนิดก่อนที่เดินไปเปิดประตูตรงทางออก

     "แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ทางอธิการบดีจะนัดประชุมเรื่องที่เกิดขึ้นในป่าสนแดงก่อน ดังนั้นตอนนี้เจ้าสงสัยเรื่องราวอะไรในตอนนี้ก็ถามเพื่อนเจ้าไปก่อนละกัน" ศาสตราจารย์เมทัสกล่าวและเปิดประตูเดินออกไป

     เบนจามินมองตามจนกระทั้งประตูถูกปิดลง เบนจามินก็หันหน้ามาทางแองเจล่าซึ่งตอนนี้เริ่มมีน้ำตาเอ่อเบ้าตาแล้ว "เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากข้าสลบไปหน่อยได้ไหม" เบนจามินลุกเดินออกจากเตียงมานั่งข้างแองเจล่า "เบนจามิน เจ้ายังไม่หายดี เจ้าควรพักผ่อนก่อน" เมื่อเห็นเบนจามินลุกขึ้นจากเตียงแองเจล่ารีบเตือนด้วยความกังวลทันที

     "ไม่เป็นไรหรอกน่า ข้ารู้สภาพร่างกายดีว่าเป็นเช่นไร แกนเวทย์มนต์ของข้าพังทลายจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วใช่ไหมละ" เบนจามินพูดด้วยท่าทีผ่อนคลาย แต่แองเจล่ากลับร้องไห้ฟูมฟายขึ้น "ขะ..ข้าขอโทษ" เบนจามินยิ้มแล้วบอกว่า "ไม่เป็นไรหรอกน่า เรื่องที่ทำลงไปข้าจะไม่เสียใจทีหลังและเจ้าเองก็อย่าได้เสียใจในเรื่องที่ข้าลงไปด้วย" ในตอนนี้เบนจามินเป็นคนธรรมดาหาใช่นักเวทย์อีกต่อไปแล้ว 

     ในโลกแห่งเวทย์มนต์แห่งนี้หาใช่ทุกคนจะใช้เวทย์มนต์กันได้ เมื่อทุกคนเกิดมาจะมาสิ่งที่เรียกว่าแกนเวทย์มนต์อยู่ภายในร่างกาย เหล่าบรรดาสัตว์อสูรก็มีเช่นกัน แต่ละคนเกิดมามีแกนเวทย์มนต์ที่มีขนาดไม่เท่ากัน เมื่อทุกคนเกิดมาจะมีแกนเวทย์มนต์เป็นสีขาวบริสุทธ์ หากฝึกเวทย์มนต์ไปเรื่อยๆ แกนเวทย์มนต์ก็จะใหญ่และแข็งแรงมากขึ้น และสีของแก่นเวทย์มนต์จะเปลี่ยนไป หากผู้ฝึกเวทย์มนต์ฝึกฝนเวทย์ไฟแกนเวทย์มนต์ก็จะเปลี่ยนสีเป็นสีแดง ทำให้ฝึกวิชาเวทย์ที่เป็นสีแดงง่ายขึ้น แต่ขณะเดียวกันก็ฝึกเวทย์มนต์ธาตุน้ำได้ยากขึ้นเช่นกัน ขณะเดียวกันหากคนที่มีแกนเวทย์มนต์ขี้เกียจไม่ยอมฝึกฝนเวทย์มนต์ แกนเวทย์มนต์ก็จะหดเล็กลงจนกระทั้งหายไปเลยหากไม่ใช้ไปนานๆ

     ขนาดของแกนเวทย์มนต์จะบ่งบอกถึงปริมาณของมานา หากแกนใหญ่และแข็งแรง มานาก็จะเยอะตาม และหากผู้ใดใช้มานาเกินกำหนดจะส่งผลให้แกนเวทย์มนต์แตกร้าวได้ ส่งผลให้การขยายขนาดของแกนเวทย์มนต์ยากขึ้น ซึ่งทำให้ผู้ใช้เวทย์ทุกคนกลัวมาก ทุกคนจะไม่คิดที่จะใช้เวทย์มนต์เกินกำลังเด็ดขาด หากไม่เข้าตาจนจริงๆ แกนเวทย์มนต์จะยิ่งเสียหายมากขึ้นหากใช้พลังเกินขนาดของมันมากๆ ผลกระทบของมันร้ายแรงมากจนบางคนถึงขึ้นเสียชีวิต 

     แต่ก็หาใช่ว่าคนที่ไม่มีแกนเวทย์มนต์จะใช้เวทย์มนต์ไม่ได้เลยซะทีเดียว ยังมีสิ่งที่เรียกว่าเก็มธาตุที่สามารถทำให้คนที่ไม่มีเวทย์มนต์ใช้เวทย์มนต์ได้

     เมื่อสัตว์อสูรถูกสังหาร แกนเวทย์มนต์ก็จะหลุดออกมากลายเป็นสิ่งที่เรียกว่าเก็มธาตุ เนื่องจากสัตว์อสูรส่วนใหญ่มักจะใช้เวทย์มนต์ได้แค่เพียงธาตุหลักทั้งสี่เพียงเท่านั้น เก็มธาตุนี้ยังมีเวทย์มนต์เหลือให้คนได้ใช้อยู่ เพียงแต่ว่าเมื่อใช้แล้วมันจะหมดไป เมื่อพลังเวทย์หมด เก็มธาตุก็จะกลายเป็นก้อนหินธรรมดา และแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่คนที่ไม่มีพลังเวทย์มนต์จะสามารถจัดการกับเหล่าสัตว์อสูรได้

     เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้งในห้องพยาบาล เมื่อเบนจามินหันไปมองก็เจอกับมิคาเอล "ศิษย์น้องพวกเราเป็นหนี้ชีวิตของเจ้า" เบนจามินส่ายหน้าหนึ่งทีแล้วพูดว่า "ไม่จำเป็นต้องคิดมากเรื่องนี้ หากข้าไม่ทำแบบนี้ข้าเองก็ตายเหมือนกัน ยังไงเสียถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็ยังมีเรื่องราวให้ทำต่ออีกมากมาย"

     เบนจามินถอนหายใจหนึ่งครั้ง สงสัยนี่คงเป็นผลกระทบที่เข้าไปเปลี่ยนโชคชะตาของทั้งสองคน ความจริงทั้งสองควรตกตายไปแล้ว แต่เบนจามินก็ไม่ได้ใส่ใจมากเพราะอย่างไรเสียในความเป็นจริงเบนจามินก็ควรตกตายจากความชราแล้วเหมือนกัน เบนจามินหันหน้าไปมองมิคาเอลแล้วพูดว่า "ไหนเล่าเรื่องราวหลังจากที่ข้าใช้พลังเวทย์จนสลบไป เกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น"

     แองเจล่าและมิคาเอลจึงเริ่มเล่าเรื่องราวต่างๆให้ฟัง หลังจากที่เบนจามินสลบไป ร่างกายของเบนจามินก็ระเบิดขึ้น ทั้งเส้นเลือดเส้นเอ็นกระจัดกระจายจนน่ากลัว เลือดกระจัดกระจายออกจากทวารทั้งเก้า ขณะที่เบนจามินกำลังจะตกตายโดยที่แองเจล่าและมิคาเอลช่วยอะไรไม่ได้ ท้องฟ้าก็เปิดออกมา เป็นเวทย์มิติของเหล่าศาสตราจารย์ของวิทยาลัย เนื่องจากป่าสนแดงนั้นพื้นที่อยู่อยู่ไม่ไกลจากวิทยาลัยนัก พลังเวทย์ระดับมหาเทพเมื่อเกิดขึ้น ผู้ที่มีพลังเวทย์ระดับสามดาวขึ้นไปย่อมรับรู้ได้โดยทั่วกัน อาจารย์ที่มหาลัยเมื่อรับรู้ถึงพลังมนตราระดับเทพเจ้าล้วนกลัวหดหัวไม่กล้าออกไปพบแม้แต่คนเดียว เนื่องจากเขตแดนป่าสนแดงไม่ถือว่าเป็นเขตของมหาลัย มีแค่เพียงศาสตราจารย์เมทัสที่กล้าพอมาตรวจสอบต้นเหตุของพลังเวทย์นี้

     ตามปกติเมื่อมีเวทย์มนต์ภายนอกที่เกินระดับกลางขึ้น หากไม่ใช่ผู้ที่ได้รับอนุญาติจะถือว่าผู้ใช้ทำผิดกฏหมายในโลกเวทย์มนต์แห่งนี้ เมื่อเมทัสมาเจอเบนจามินก็ใช้เวทย์มิติพากลับมารักษาที่อาคารพยาบาล แม้ว่าเส้นเลือดในร่างกายของเบนจามินระเบิดออก แต่เวทย์มนต์ขั้นสูงของอาจารย์พยาบาลก็รักษาได้ แต่ก็เปลืองพลังเวทย์ไปไม่น้อยเลยทีเดียว เมื่อเมทัสสอบถามมิคาเอลและแองเจล่าว่าพลังเวทย์นั้นมาจากไหน ก็ต้องประหลาดใจกับคำตอบ แม้ว่าเหล่าก็อบลินที่เหลืออยู่จะเป็นเรื่องใหญ่ แต่ปัญหาใหญ่นั้นก็ถูกเคลียร์เสร็จแล้ว เหลือแค่เพียงสิ่งเดียวคือลูกศิษย์ของเขารู้เวทย์มนต์ระดับมหาเทพได้อย่างไร ที่สำคัญยิ่งกว่าคือสามารถใช้ออกมาได้ ศาสตราจารย์เมทัสจึงจัดประชุมอธิการบดีขึ้นเพื่อไต่สวนเรื่องนี้ ซึ่งเบนจามินจะถูกนำตัวมาให้ปากคำในวันรุ่งขึ้น



     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 207 ครั้ง

605 ความคิดเห็น

  1. #603 Please... (@mook01110) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 11:07
    รู้อยู่นะว่าเป็นการปูเรื่องให้พระเอกในอนาคต แต่ขัดใจเพื่อนพระเอกกับศิษย์พี่มาก คือจะอวดเก่งพบาดไปรอบก็ไม่ว่าแต่นี่เป็นควาทบื้อที่จัดขาพระเอกไม่หยุด เอาจริงๆถ้าจะให้พูดคือ สถานการณ์ฉุกเฉินอันตรายแท้ๆแต่กลับถามไร้สาระขัด ห้าม จนทำให้ทุกอย่างมันช้าไปหมด ปูเรื่องได้ดีนะคะ แต่ที่หงุดหงิดจริงๆคือนิสัย 2 คนนั้น ในอนาคตนางจะฉลาดขึ้นใช่มั้ยคะ ? ถ้าไม่ฉลาดขึ้นไม่เป็นไร ช่วยสงบเสงี่ยมสำนึกมากขึ้นหน่อยก็คงดี -__-
    #603
    0
  2. วันที่ 12 มกราคม 2561 / 00:23
    กำ จะกลับมาใช้เวทมนตร์ได้อีกมั้ย หรือจะไปสายอื่นแทน
    #386
    0
  3. วันที่ 7 มกราคม 2561 / 18:02
    รออ่านต่อนะคะ ถ้ามีพลังแล้วคอยไล่แก้ปัญหาตัวเองไปเรื่อยๆเราว่าน่าเบื่อแย่ แบบนี้เหมือนเปิดเส้นทางใหม่ให้พระเอกได้เรียนรู้
    #347
    0
  4. #179 0625506099 (@0625506099) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 11:34
    -พวกที่บอกบายๆๆ หนะ พวกเมิงเชื่อจริงหรือว่า คำว่าพระเอกหนะ มันจะมาหยุดเพียงแต่นี้ มนุษย์เราก็เหมือนเหล็กถ้าไม่ผ่านการตี การหลอมแล้วจะกลายเป็นเหล็กที่กล้าได้อย่างไร. ขอโทษครับอินเกิน.
    #179
    0
  5. #173 than1024 (@than1024) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 21:17
    สนุกดีคับ
    #173
    0
  6. #142 KIZUkinada (@Haruhi13) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 00:48
    รับไม่ได้บาย
    #142
    0
  7. #122 melon (@pedpilin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 23:15
    เราว่าการที่เบนจามินทำแบบนั้น ก็ออกจะสมเหตุสมผลนะ คือเค้าใช้ชีวิตมาแล้วถึงสามพันปีอย่างโดดเดี่ยว พอกลับมาได้มีโอกาสช่วยเพื่อน ถึงปม้จะต้องแลกกับแกนพลังเวทของตัวเอง แต่กับคนสำคัญของตัวเองที่เคยพลาดโอกาสช่วยไปแล้วครั้งหนึ่ง เป็นเราเราก็ยอมช่วยอ่ะ
    อีกอย่างใช้ชีวิตมาแล้วตั้งนาน ก็คงไม่อยากมีอารมณ์เดินทางตามรอยเดิมแล้วมั้ง ไม่งั้นคงไม่มีอะไรน่าสนใจ จืดชืดไปหมด เราว่าแบบนี้แหละได้เปิดเส้นทางใหม่
    ป. ล. ทำไมก๊อบลินมันโหดจังวะ ถึงขนาดต้องใช้มหาเวทย์ขั้นสูงแบบนั้นกำจัด
    #122
    0
  8. #118 toktak1150 (@toktak1150) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 17:08
    เขียนบทเอกไม่ดูประวัติของตัวละครของตัวเองเลย โง่สมกับเป็น โคตรจอมเวท ที่อยู่มานาน ถึง สาม พัน ปี
    #118
    0
  9. #73 เงา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 13:26
    ช่วยคนอื่นจนแกนเวทย์พัง มันจำเป็นไหม เหอะบาย
    #73
    0
  10. #23 bossvorkorn (@bossvorkorn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 14:50
    ปากพล่อยเกินน
    #23
    0
  11. #12 0848496616 (@0848496616) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 22:08
    อ่านเเล้วเครียดเเทนบายย
    #12
    0
  12. #11 JokerTtm (@JokerTtm) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 21:44
    ขออีกตอนนน T T
    #11
    0
  13. #10 okloxp (@okloxp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 21:03
    เหยยยยน ถ้าแกนเวทพังไปจริงๆเราจะช็อคมาก! อยู่ดีๆก็หักมุม ลุ้นไปอีก
    #10
    0
  14. #9 Minikolato (@linlin987) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 20:28
    อยากอ่านอีกจังเลย*-* ขอบคุณที่แต่งให้อ่านค่ะ อิอิ
    #9
    0
  15. #8 site459622 (@site459622) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 19:18
    ไรต์จ้า ค้างงง
    #8
    0