ปรมาจารย์มนตรา

ตอนที่ 71 : ทหารหนีทัพ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3146
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    15 ม.ค. 61

     วันรุ่งขึ้นที่อาณาจักรมนตราสีรุ้ง มีนายทหารคนหนึ่งกำลังเดินทางมาหน้าประตูเมืองทิศเหนือด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล "ได้โปรด ช่วยเปิดประตูเมืองให้ข้าหน่อย ข้าต้องการพบองค์ราชา" ทหารยามที่เฝ้าประตูเมืองเมื่อได้ยินทหารบาดเจ็บคนนั้นพูดก็กำชับหอกที่อยู่ในมือแน่นขึ้นและเอ่ยว่า " เจ้าเป็นใคร"

     "ข้าคือทหารในกองพันของจอมทัพฮาน ซิมเมอร์ ข้าสังกัดหน่วยสนับสนุน" ทหารที่ดูสภาพยับเยินคนนั้นเอ่ยขึ้น ทหารที่อยู่บนกำแพงพลันเอ่ยขึ้นว่า "เกิดอะไรขึ้นที่แดนเหนือ?" 
     "เรื่องนี้ข้าจะอธิบายต่อองค์ราชาเอง" 
     ทหารยามสองคนจ้องหน้ากันครู่หนึ่งก่อนที่จะเปิดประตูให้ทหารสภาพปางตายคนนั้นเดินเข้าเมืองไป ขณะที่ทหารคนนั้นเดินข้ามประตูเมือง ทหารคนหนึ่งก็เดินมาคล้องกุญแจเวทย์มนต์ใส่มือของทหารบาดเจ็บคนนั้น
     "ข้าจะพาตัวเจ้าไปพบองค์ราชาเอง แต่เป็นในฐานะของนักโทษ"

     ที่ราชวัง ราชาอเล็กกำลังเสวยอาหารชั้นหรูอย่างมีความสุข แต่ราชาอเล็กซานเดอร์มีความสุขได้ไม่นานก็เกิดเสียงรบกวนขึ้น มีทหารคนหนึ่งถูกโททาลัชคุมตัวเข้ามาในพระราชวัง ราชาอเล็กมองไปที่ทหารคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา "เจ้าเป็นใคร และเจ้ามีธุระอะไรกันถึงได้มารบกวนข้าในเวลานี้"

     ทหารคนนั้นพูดว่า "ข้าชื่อมิคาเอล เป็นหนึ่งในฝ่ายสนับสนุนของกองพันฮาน ซิมเมอร์ที่ท่านส่งไปแดนเหนือเมื่อสองวันก่อน" อเล็กซานเดอร์มองมาทางมิคาเอลตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเฉยชาว่า "เกิดอะไรขึ้นที่แดนเหนือ"

     "ท่านราชา ท่านต้องเชื่อข้า ที่นั้นมีปีศาจอยู่ มีจอมมารที่สามารถเปลี่ยนคนเป็นผีดิบได้ ตอนนี้พวกมันกำลังก่อสร้างกองทัพกันอยู่" เมื่อมิคาเอลพูดได้แค่นี้ราชาอเล็กพลันตวัดเท้าด้านซ้ายเตะเข้าที่ใบหน้าของมิคาเอลเข้าอย่างเต็มแรง

     "ผลัวะ!!" ฝ่าเท้ากระทบใบหน้าของมิคาเอลอย่างรุนแรงจนฟันหลุดออกมาสองซี่ มิคาเอลหาได้โกรธเครืองไม่ มิคาเอลเอามือขึ้นมาเช็ดเลือดที่มุมปากแล้วพูดว่า "นี่เป็นเรื่องจริง พวกเราควรทำอะไรสักอย่างกับพวกปีศาจ ก่อนที่พวกมันจะ.." 

     ราชาอเล็กพลันพูดขึ้นว่า "เจ้าคงรู้โทษทีดีว่าการหนีทหารมันเป็นยังไง จึงได้ปั้นเรื่องมาหลอกลวงข้าสินะ คิดว่าข้าโง่นักหรือไง" มิคาเอลพลันพูดว่า "ไม่นะ ท่านราชา พวกปีศาจมีอยู่จริง ท่าน.." มิคาเอลพูดยังไม่ทันจบ ราชาอเล็กก็พลันโบกมือขึ้นแล้วพูดว่า "พอได้แล้ว เจ้าจะต้องถูกตัดคอในวันพรุ่งนี้โทษฐานหนีทหาร ผิดก็ว่ากันตามความผิด โททาลัสลากตัวเขาออกไปซะ" โททาลัสพลันทำความเคารพราชาอเล็กซานเดอร์หนึ่งครั้งก่อนเอามือหิ้วมิคาเอลโดยไม่สนใจเสียงตระโกนเรื่องผีปีศาจจากปากมิคาเอลเลยแม้แต่น้อย 

     ราชาอเล็กเดินไปที่ระเบียงแล้วก็เรียกชื่อชายคนหนึ่งขึ้น "กรีฟรีต เจ้าคิดยังไงกับการที่ฮาน ซิมเมอร์ไม่สามารถตอบรับสัญญาณลูกแก้วเวทย์มนต์ได้ " กรีฟรีตพลันค่อยปรากฎร่างขึ้นจากความว่างเปล่าที่อยู่ด้านหลังราชาอเล็กแล้วพูดว่า "คนที่สามารถล้มฮาน ซิมเมอร์ได้ นอกจากสามองครักษณ์ที่เหลือก็ยังมี อธิการใหญ่ของสามวิทยาลัย และกบฐอย่างอาเชรัช แต่การที่ล้มกองทัพทั้งสามพันคนของอาเชรัชได้แล้ว จำเป็นต้องมีทหารพอๆกัน"

     ราชาอเล็กมองไปทางแดนเหนือแล้วพูดว่า "ฮ่าๆๆ แสดงว่าทิศเหนือเป็นที่กลบด่านของกบฏนั้นจริงๆ เจ้ารีบเตรียมทหารไปโจมตีพวกมัน คราวนี้เอาสามองครักษณ์ หกอัศวินและร้อยแปดกองพัน ครั้งนี้จะเป็นสงครามใหญ่ เราต้องรีบจัดการพวกมดปลวกเหล่านี้ให้หมดโดยเร็ว ให้ไอ้พวกชาวบ้านหน้าโง่นั้นเห็นว่าหากต่อต้านข้าแล้วมันจะเป็นยังไง ฮ่าๆๆ"

     กรีฟรีตโค้งคำนับราชาอเล็กแล้วพูดว่า "ตามบัญชาขอรับ" ราชาอเล็กยิ้มขึ้นแล้วพูดว่า "แล้วเจ้าคิดยังไงกับทหารหนีทัพที่มาพูดเรื่องบ้าบอนั้น ตามนิสัยของเจ้าแล้ว เจ้าคงจะไปรีดเค้นความจริงจากปากของมันสินะ"
     กรีฟรีตยิ้มขึ้นแล้วพูดว่า "ก็แค่ทหารที่หวาดกลัวจนกลายเป็นบ้าคนหนึ่ง ข้าจะไปรีดเค้นความจริงจากคนบ้าได้ยังไงกัน" ราชาอเล็กยักคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า "มันก็จริงของเจ้า"

     ที่คุกหลวง มิคาเอลอดีตทหารที่เคยดูแลป้องกันคุกแห่งนี้ ในยามนี้กลับถูกส่งเข้ากรงขังเสียเอง "พวกเจ้าทุกคน เชื่อข้า ทางทิศเหนือนั้นมีปีศาจอยู่" มิคาเอลจับลูกกรงเวทย์มนต์และตระโกนขึ้น ผู้คุมที่ยืนอยู่พลันหัวเราะขึ้น "ฮ่าๆๆ ปีศาจงั้นเหรอ มีจอมมารด้วยปะ?" มิคาเอลพยักหน้าขึ้น "ใช่ จอมมารเป็นพี่ชายต่างมารดาของข้าเอง"

     เมื่อมิคาเอลพูดจบเหล่าทหารก็พากันหัวเราะกันดังลั่น "ฮ่าๆๆ งั้นเหรอ รู้ไหม จริงๆข้าเป็นเทพนะ ถ้าเจ้าลองก้มกราบเท้าข้า ข้าจะยอมช่วยเจ้าปราบจอมมารสักครั้งหนึ่งก็ได้"

     มิคาเอลในยามนี้เริ่มพูดไม่ออก "ถ้าพวกเจ้าไม่เชื่อก็เตรียมตัวตายจากเหล่าปีศาจได้เลย" เหล่าทหารพลันทำท่าขนลุกแล้วพูดว่า "อุ๊ย กลัวจังเลย ฮ่าๆๆ" เมื่อทหารพูดจบก็มีหญิงสาวคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะมีเสียงของหัวหน้าผู้คุมดังมาว่า "เจ้าเยี่ยมนักโทษได้แค่สิบนาทีเท่านั้นนะ"

     มิคาเอลมองไปทางหญิงสาวที่วิ่งมาอย่างรวดเร็ว "อะ..แองเจล่า" หญิงสาวที่มาในคุกแห่งนี้คือแองเจล่านั้นเอง "มิคาเอล เจ้าเป็นไงบ้าง" แองเจล่าวิ่งมาเกราะลูกกรงตรงหน้ามิคาเอลแล้วร้องไห้ขึ้น 

     มิคาเอลมองหน้าของแองเจล่าแล้วทำหน้าหดหู่ขึ้น "แองเจล่า ข้าขอโทษ" แองเจล่าพลันร้องไห้ขึ้นอย่างน่าเวทนา "ไม่จริงใช่ไหม เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมราชาถึงสั่งประหารท่าน" มิคาเอลเอามือไปเช็ดน้ำตาแองเจล่าที่ด้านนอกกรงขังแล้วพูดว่า "แองเจล่า เจ้าต้องหนีไป ไปให้ไกลยิ่งดี ข้าอยากให้เจ้าเดินทางไปทวีปอาชาเรียเสียแต่วันนี้เลย"

     แองเจล่าร้องไห้ฟูมฟายขึ้น "ทำไมกัน ท่านคิดจะผลักไสไล่ส่งข้าเพราะท่านจะต้องถูกประหารงั้นเหรอ" มิคาเอลส่ายหน้า ในยามนี้ชายที่กล้าหาญไม่กลัวตายอย่างมิคาเอลพลันเริ่มมีน้ำตาคลอขึ้น "พวกปีศาจกำลังจะมา เจ้าต้องเชื่อข้า หากเจ้าอยู่ที่นี่ เจ้าจะตาย ข้าเห็นพลังของมันมาแล้ว" แองเจลาพลันพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า "นี่ท่านพูดจาเรื่องเหลวไหลอันใดกัน"

     ขณะที่ทั้งสองกำลังโศกเศร้ากันอยู่ด้านหน้า เหล่าผู้คุมก็พลันทำความเคารพเสียงดัง "สวัสดีครับ ท่านกรีฟรีต" กรีฟรีตเดินเข้ามาทางมิคาเอลและมองด้วยสายตาเย็นชา แองเจล่าเห็นกรีฟรีตก็หันไปหาด้วยน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม และคุกเข่าลง "อะ..แองเจล่า" มิคาเอลเอ่ยขึ้นด้วยความหดหู่ใจ 

     แองเจล่าคุกเข่าเอาหัวลงไปแนบกับพื้นและเอ่ยขอร้องกรีฟรีตด้วยน้ำตาว่า "ฮือๆ ท่านกรีฟรีต ได้โปรดละเว้นสามีของข้าด้วย จะให้ข้าทำอะไร ข้าก็ยินยอมทุกอย่าง ฮือๆ" มิคาเอลพลันตระโกนขึ้น "ไม่นะ แองเจล่าได้โปรดอย่าทำเช่นนี้

     กรีฟรีตไม่ได้สนใจการกระทำของแองเจล่าและเดินเข้ามาหามิคาเอลแล้วพูดว่า "เจ้าเจอจอมมารที่แดนเหนืองั้นเหรอ?" มิคาเอลมองหน้ากรีฟรีตอย่างเฉยเมย "พูดไปท่านก็ไม่เชื่อหรอก"

     กรีฟรีตพลันเกาหัวของตัวเองสองสามทีแล้วพูดว่า "ข้าบอกตอนไหนว่าข้าไม่เชื่อในสิ่งที่เจ้าพูด"
     กรีฟรีตก้มลงมามองที่มิคาเอลแล้วพูดว่า "ข้าจะให้โอกาสเจ้าในการเข้าร่วมกองทัพของข้าใหม่ แต่เจ้าต้องนำข้าไปหาจอมมารนั้น" เมื่อแองเจล่าได้ยินคำพูกของกรีฟรีต น้ำตาของนางพลันล้นเอ่อขึ้นแล้วพูดว่า "ขอบคุณท่านมาก ขอบคุณ"

     มิคาเอลพลันพูดว่า "ท่านไม่เข้าใจ พวกปีศาจนั้นมันฆ่าไม่ตาย การที่เอาทหารไปก็เหมือนกับเป็นการเพิ่มจำนวนให้พวกมันมากกว่า" กรีฟรีตยิ้มขึ้นแล้วพูดว่า "ไม่ต้องห่วง ข้ามีวิธีในการจัดการพวกมันแล้ว"


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

605 ความคิดเห็น

  1. #410 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 17 มกราคม 2561 / 15:39
    นึกว่าแองเจลล่าเสร็จแล้ว
    #410
    0
  2. วันที่ 16 มกราคม 2561 / 14:00
    ...สั้นจังงงง
    #406
    0
  3. #404 chit081 (@chit081) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 15 มกราคม 2561 / 04:50
    สนุกมาก
    #404
    0