ปรมาจารย์มนตรา

ตอนที่ 84 : เพื่อนที่ไว้ใจได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2681
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 84 ครั้ง
    15 มิ.ย. 61

     "โฮๆ ฮือๆ" เสียงโศกเศร้าและความหวาดกลัวดังมาจากด้านหน้าราชวังค์ เมื่อชาวบ้านถูกเหล่าปีศาจจับมารวมกัน มีทหารหลายคนที่ได้รับบาดเจ็บจนมิอาจสู้ต่อได้ พวกเขาล้วนอยู่ในอาการหวาดกลัว

     หญิงสาวคนหนึ่งนั่งเบียดชายคนหนึ่งที่มีผมสีเขียวแล้วพูดว่า "พวกมันคิดจะทำอะไรกับเรากันแน่" น้ำเสียงของเธอดูสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ชายผมสีเขียวพลันเอามือไปโอบหญิงสาวไว้แล้วพูดว่า "พวกมันรอคอยคำสั่งของจอมมารอยู่"

     "แล้วจอมมารคิดจะทำอะไรกับพวกเรากันแน่" หญิงคนนั้นเอ่ยขึ้นและมองไปทางชายผมเขียว "ข้าเองก็ไม่รู้" ชายผมสีเขียวพลันตอบออกมาด้วยเสียงเรียบ หญิงสาวคนนั้นพลันเอามือไปจับแขนของชายคนนั้นอย่างร้อนรน "แล้วทำไมท่านยังใจเย็นในสถานการณ์แบบนี้อยู่ได้กันเล่า!!"

     มิคาดชายผมสีเขียวพลันจับมือหญิงสาวคนนั้นแล้วพูดว่า "ไม่ต้องกลัวหรอก แองเจล่า เจ้าเองก็รู้จักจอมมารนั้นดี" หญิงสาวที่ชื่อแองเจล่านั้นพลันมีสายตาที่งงงวยขึ้น

     "ตึงง" ประตูที่ด้านหน้าวังพลันเปิดออก เบนจามินก้าวเท้าออกมาอย่างสง่างามโดยที่มีราออสเดินตามมาอยู่ด้านหลัง เมื่อแองเจล่าเห็นเบนจามินพลันดีใจขึ้นและลุกขึ้นวิ่งไปหาพร้อมทั้งร้องเรียกชื่อเบนจามินอย่างดีใจ "บะ..เบนจา." 
     แองเจล่าเดินไปไม่ทันไรก็พลันมีดาบยักษ์เคลย์มอร์ยื่นมาขวางหน้าของเธอเอาไว้ ราออสเป็นคนขวางทางแองเจล่านั้นเอง "คิดจะทำอะไร" ราออสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้ยม ถึงแม้ว่าแองเจล่าจะเป็นผู้หญิงแต่ก็มีระดับพลังเวทย์ที่เหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไป ราออสจึงจำเป็นต้องระวังเป็นพิเศษ

     เบนจามินพลันเหลือบไปมองราออสและแองเจล่าพร้อมกับถอนหายใจขึ้นหนึ่งครั้ง "ราออส ปล่อยนางไปก่อน นางไม่มีปัญหาอะไรก่อน" ราออสพลันโค้งคำนับเบนจามินหนึ่งครั้งและหลีกทางให้แองเจล่า
     แองเจล่าพลันงุนงงขึ้นและถามกับเบนจามินว่า "นี่มันหมายความว่าไงกันแน่?" เบนจามินเอามือไปจับไหล่ของแองเจล่าแล้วพูดว่า "มันมีเรื่องราวมากมายที่เกินกว่าเจ้าจะเข้าใจได้" เบนจามินมองไปยังดวงตาคู่งามของแองเจล่า แม้ว่าเบนจามินจะเคยหลงรักแองเจล่ามาก่อน ถือว่าเป็นรักแรกเลยก็ว่าได้ แต่เบนจามินก็ไม่ได้เหลือความรักให้อีกแล้วในปัจจุบัน มีแค่เพียงความสำนึกผิดที่เคยทำเรื่องเลวร้ายกับนางไว้เพียงเท่านั้น

     "เจ้าไม่คิดจะบอกข้างั้นเหรอ เดียวนี้เจ้าหัดเก็บความลับกับข้าไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่" แองเจล่าเอ่ยขึ้น ในตอนนี้แองเจล่ายังไม่รู้ว่าเบนจามินเป็นจอมมาร ในสายตาของนาง เบนจามินยังคงเป็นเพื่อนที่เคยสนิทกันมากคนหนึ่ง

     การที่เบนจามินและแองเจล่าคุยกันนั้นมันดูสนิทสนมและไม่ถือตัวใดๆ ทำให้พวกผีดิบและแวมไพร์มองมาทางแองเจล่าด้วยสายตาที่รู้สึกแปลกๆ เบนจามินพลันสั่งเหล่าผีดิบขึ้นว่า "พวกเจ้าจงฟังให้ดี นับจากนี้ผู้หญิงคนนี้จะมาเป็นที่ปรึกษาของข้า

     "ว่าไงนะ" แองเจล่าเอ่ยขึ้นด้วยความงุนงง มิคาเอลพลันยืนขึ้นและกล่าวว่า "แองเจล่า นี่ไม่ใช่เบนจามินคนเดิมอีกต่อไปแล้ว" เบนจรามินพลันเหลือไปเห็นมิคาเอลและคิดในใจว่า "ทำไมถึงอยู่ที่นี่ได้ละ อุสาห์ปล่อยให้ไปแล้ว?"

     "เอาละ ไหนๆก็อยู่กันพร้อมหน้าแล้ว คงจะดีกว่าถ้าเราไปคุยกันในที่ส่วนตัวกว่านี้" เบนจามินยิ้มขึ้นและเดินไปจับไหล่มิคาเอล ก่อนที่จะสั่งเหล่าผีดิบทั้งหลายว่า "เอาละ จับพวกชาวบ้านไปไว้ที่คุกหลวงก่อน ตอนนี้ข้าต้องการคุยกับเพื่อนเก่าสักหน่อย ส่วนราออส แกแบ่งพวกลูกน้องแกไปซ่อมปราสาทซะ และเจ้ามเคิล ไปหาผู้บาดเจ็บและนำมารักษาที่เรือนพยาบาลกลาง"

     เมื่อเบนจามินสั่งงานเสร็จก็พามิคาเอลและแองเจล่าไปยังในพระราชวัง มิคาเอลและแองเจล่าไม่ค่อยได้เข้าพระราชวังบ่อยนัก ล่าสุดที่มิคาเอลเข้าไปคือกราบทูลเรื่องปีศาจกับราชาก่อนโดนโทษประหาร ในตอนนี้ที่ห้องนั่งเล่นของราชา มิคาเอลและแองเจล่ากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หรู เบนจามินยิ้มขึ้นแล้วพูดว่า "ตามสบายนะ คิดว่าเป็นบ้านของตัวเองละกัน"

     มิคาเอลพลันกำหมัดแน่นขึ้นและพูดว่า "เบนจามิน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่" แองเจล่าเองก็มึนงงไปหมด "เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกผีดิบถึงฟังคำสั่งของนายกัน" 

     เบนจามินนั่งชิวๆบนเก้าอี้ก่อนหยิบไวน์แดงที่เคยอยู่ในห้องส่วนตัวของราชาอเล็กมาริบใส่แก้วก่อนที่จะเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดให้ทั้งสองฟังแบบละเอียดโดยไม่ปิดเรื่องย้อนเวลา คำสาป และเมอร์ลินเลยแม้แต่น้อย เบนจามินนั้นเคยมีเพื่อนมาหลายพันคน แต่ทุกคนที่เป็นเพื่อนแท้ๆและเพื่อนตายนั้นแทบไม่มี ทุกคนที่คบหาเบนจามินและคนที่เบนจามินคบหานั้นก็หวังแต่พึ่งประโยชน์เท่านั้น คนที่สามารถเล่าทุกอย่างให้ฟังได้มีแค่เพียงสองคนนี้เท่านั้น จริงๆแล้วอาจมีเซซิเลียอีกคน แต่ความสัมพันธ์ของเบนจามินกับเซซิเลียไม่เหมือนในจินตภาพเสียแล้ว

     ทั้งสองพลันตื่นตกใจขึ้นเมื่อได้ยินเรื่องเล่าอันแปลกประหลาดของเบนจามิน ทั้งคู่นั่งฟังเรื่องเล่ามหากาฬชีวิตอันน่าเหลือเชื่อของเบนจามินราวกับนั่งฟังนิยาย(จริงๆก็นิยายนั้นแหละ) จนกระทั่งเวลาผ่านไปถึงสองชั่วโมงเต็ม

     มิคาเอลพลันเอามือกุมขมับและครุ่นคิด "นี่แสดงว่านายกลายเป็นจอมมารเพราะพลังของชายชราลึกลับที่ชื่อเมอร์ลินเช่นนั้นเหรอ ฟังดูเหลือเชื่อไปเลยแฮะ"
     แองเจล่าลพันพูดว่า "ถึงจะดูไม่น่าเชื่อก็ตามที แต่นี่คงเป็นเรื่องเดียวที่ตอบคำถามทุกอย่างได้" มิคาเอลมองมาที่เบนจามินและถามขึ้นว่า "การที่เป็นจอมมารเนี่ย รู้สึกเช่นไร"

     เบนจามินยิ้มขึ้น "จอมมาร? มันก็แค่คำเรียกของพวกที่ไม่เข้าใจเท่านั้น จริงๆแล้วพลังนี้ก็เป็นเวทย์มนต์อย่างหนึ่ง เพียงแต่ไม่ใช่เวทย์มนต์ของสิ่งมีชีวิตโดยทั่วไปเท่านั้น" แองเจล่าพลันมองเบนจามินแล้วพูดว่า "แล้วนี่เจ้าคิดจะทำอะไรต่อไป ครองโลกงั้นเหรอ?"

     เบนจามินพลันหลุดหัวเราะออกมา "ฮ่าๆๆ ครองโลกงั้นเหรอ ข้าม่ได้ต้องการอะไรแบบนั้นสักหน่อย ข้าแค่อยากสร้างประเทศที่ดีขึ้นกว่านี้สักหน่อย" มิคาเอลขมวดคิ้วขึ้นและคิดในใจว่า "ปกติเบนจามินไม่ใช่คนที่เห็นแก่คนอื่นขนาดนั้นสักหน่อย"

     "เพื่ออะไร"? มิคาเอลพลันเอ่ยถามขึ้นในที่สุด เบนจามินถอนหายใจแล้วพูดว่า "ที่ข้าทำจริงๆ ก็เพื่อผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น"
     "ผู้หญิง? ใครกัน?" แองเจล่าพลันพูดขึ้น เบนจามินถอนหายใจแล้วพูดว่า "จริงๆแล้วนางเคยเป็นภรรยาของข้าในจินตภาพนะ" ขณะทั้งสามกำลังคุยกันอย่างเพลิดเพลิน ราออสพลันเดินเข้ามาในห้อง

     "ขอโทษท่านจอมมารที่เสียมารยาท แต่ในตอนนี้ชาวบ้านเรื่องมีหลายคนที่ผวาหวาดกลัว จนกระทั้งมีคนที่เริ่มลงมือฆ่าตัวตาย โชคดีที่เหล่าแวมไพร์ไปช่วยเหลือได้ทันเสียก่อน เบนจามินเหลือไปดูเวลาก็ตกใจขึ้นและรีบลงจากราชวังไปยังคุกหลวงทันที

     ที่คุกหลวง มีชาวบ้านหลายคนถูกขังอยู่ด้านใน พวกเขาจินตการเรื่องเลวร้ายไปต่างๆนาๆ ประตูคุกพลันเปิดขึ้น พวกชาวบ้านมองกันอย่างหวาดกลัวเมื่อเห็นเบนจามินเดินเข้ามา ก่อนหน้านี้พวกเขาเหล่าปีศาจรับฟังคำสั่งของชายคนนี้ นั่นยอมหมายความว่าคนๆนี้เป็รผู้บงการเหล่าแีศาจหรือจอมมารนั้นเอง

     "ไอ้ปีศาจ แกคิดจะทำอะไร ปล่อยพวกเราไปนะ" ชายคนหนึ่งเอามือกำลูกกรงและตระโกนร้องขึ้นเมื่อเบนจามินเดินมาใกล้ ในขณะที่คนอื่นถอยหนีไปอยู่รวมกันอย่างหวาดกลัว

     "ปล่อยงั้นเหรอ" เบนจามินเอ่ยขึ้นพร้อมกับชักดาบคาตานะออกมาจากเอวด้านซ้าย ชายคนนั้นพลันหลับตาลง เขาได้เตรียมใจไว้แล้ว "ฉัวะ!! เคร้งงง" เสียงดาบคาตานะตัวฟันขึ้น ลูกกรงเวทย์มนต์พลันขาดออกและตกลงมายังพื้น

     "เอาละถ้าอยากหนีไป ข้าจะไม่ว่า แต่ถ้าอยากจะอยู่ที่เดิมก็เชิญ ทำตัวตามสบายเหมือนเดิมเถอะ" เบนจามินเอ่ยขึ้นและมองไปยังเหล่าชาวบ้านที่มองมาทางเบนจามินด้วยสายตาอันงวยงง แต่พวกเขาก็ยังไม่เชื่อในคำพูดของเบนจามินอยู่ดี

     เบนจามินพลันพูดว่า "อะไรกัน ก็แค่เปลี่ยนกษัตริย์ เปลี่ยนการปกครอง ใช่ว่าจะต้องฆ่าชาวบ้านตาดำๆที่ไม่รู้เรื่องสักหน่อย" เบนจามินเอามือไพร่หลังและเดินหันหลังไปก่อนจะพูดว่า "แต่ถ้าจะอยู่ต่อละก็นะ จะต้องมีการเปลี่ยนระบบการปกครองสักหน่อย กฎหมายบางข้อจะถูกปรับเปลี่ยน คืนนี้กลับไปนอนที่บ้านเดิมของตัวเองซะ และคิดให้ดีนะว่าจะอยู่หรือจะไป"

     ชายคนเดิมพลันร้องตระโกนขึ้น "อย่าไปเชื่อคำพูดของพวกปีศาจนะ พวกมันแค่หลอกว่าตัวเองเป็นคนดีเท่านั้น ที่มันทำก็แค่แสแสร้งทำดีเท่านั้น" เบนจามินยิ้มให้กลับชายคนนั้น ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะมีอคติต่อปีศาจมากพอสมควร "แล้วไง แสแสร้งทำดีแล้วมันไม่ดีเหรอไง จะว่าข้าแสแสร้งก็ได้ ถ้าข้าแสร้งทำดีตลอดไป มันจะแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ หรืออยากให้ข้าไม่ต้องแสแสร้งและฆ่าพวกเจ้าทิ้งทั้งหมดตามปีศาจสมัยก่อนที่ผู้คนกล่าวเอาไว้เช่นเหรอ?"

     ชายคนนั้นพลันปิดปากเงียบลงเมื่อเห็นชาวบ้านที่เหลือมองมาทางเขาด้วยสายตาที่เขม่นหลายคู่


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 84 ครั้ง

605 ความคิดเห็น

  1. #530 Narcos (@Narcos) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:59
    ขอเดาอนาคตนิยายนะเรื่องเซ...อะไรนี้แหละที่เป็นนางเอก(?)กับพระเอกคือหัวหน้าแวมพายไห้แวมพายลมไปล่านางเอกแล้วต่อมาไอแวมพายลมก็จะมาสู้กับนางเอกแล้วบอกว่าจอมมารสั่งมาซึ้งแวมพายลมหมายถึงจอมมารที่ตอนแรกคือหัวหน้าแวมพายและนางเอกก็จะคิดว่าพระเอกสั่งแวมพายตนนี้มาโจมตีหรืออะไรก็แล้วแต่กันตนก็จะยิ่งแตกหักกับพระเอกแล้วสุดท้ายก็จะระเบิดดลายเป็นโกโก้คั้นรดน้ำพึ้งมะนาว?!
    ปล.ทั้งหมดทีพิมพ์ไปด้านบนไม่ต้องไปสนใจมันนะ
    ปล2.ทำไมรู้สึกว่าชื้อตัวละครมันเหมือนพวกนักวิทยาศาสตร์ไฟฟ้าจัง
    ปล3.ทำไมไม่เอาซื้อพวกนักคณิตศาสตร์นักฟิสิกส์มาบ้างครับชื้อบางคนเท้กว่าเยอะ
    ปล4.ไม่รู้จะพิมพ์อะไรละครับ555
    ปล5.ผมว่าผมเมานิยายแล้วหละบ่าย...
    #530
    0
  2. #529 เสนีย์ (@Seneeba) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:46
    เวลาจะพูดความจริงก็พูดไปเถอะมัวแต่ขัดมากไปก็ไม่ดีมันวนรูปเอา
    #529
    0
  3. #528 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:12
    โดนใจมาก เสแสร้งเป็นคนดีทั้งชีวิต มันก็เท่ากับเป็นคนดีไม่ใช่หรอหรือจะให้ชั่วไปเลยก็ดีนะ บั่นหัวกันเลือดสาด
    #528
    0
  4. #527 Fikusa (@famedragonoy) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:11
    โดนใจมาก เสแสร้งเป็นคนดีทั้งชีวิต มันก็เท่ากับเป็นคนดีไม่ใช่หรอหรือจะให้ชั่วไปเลยก็ดีนะ บั่นหัวกันเลือดสาด
    #527
    0
  5. #525 Avista (@babellzcalypso) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:08
    - เด้ไม่ตายดี
    #525
    0
  6. #524 Dark in Heart (@bugsbunne) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:10
    กษัตริย์องค์ใหม่ ใฉไลกว่าเดิม
    #524
    0
  7. #523 amm4747 (@amm4747) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:52
    ชอบคำว่าเสแสร้งแล้วไง มันจริงนะ ถ้าคนเราเสแสร้งเป็นคนดีได้ทั้งชีวิตจะไม่ใช่คนดีเหรอ
    #523
    0
  8. #522 Away2016 (@Away2016) (จากตอนที่ 84)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:32
    ขอบคุณครับ
    #522
    0