[นิยายแปล] 瞎娘娘 The Blind Concubine [ตรวจคำแปลสิ้นเดือน]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 244,719 Views

  • 5,029 Comments

  • 9,328 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    623

    Overall
    244,719

ตอนที่ 14 : บทที่ 13 พระสนมที่หายไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10082
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 211 ครั้ง
    2 พ.ค. 59

第十三章

 

 

 

องค์จักรพรรดิอยู่ในระหว่างการอ่านและแก้ไขราชกิจหลวงอยู่ในห้องทรงอักษร ฝนห่าใหญ่ตกอยู่ภายนอกมองดูคล้ายกับม่านน้ำ พระองค์เงยพระพักตร์ขึ้นมองพริบตาหนึ่งก็เสกลับทรงงานต่อ

 

 

ผู้หนึ่งก้าวมารายงาน “ผู้พำนักที่เรือนรับใช้มีประสงค์จะพบฝ่าบาท ขณะนี้ถูกทหารองครักษ์กักตัวไว้ ผู้นั้นปฏิเสธไม่ยอมจากไปตอนนี้ยังอยู่กลางสายฝนพะยะค่ะ”

 

 

ฮ่องเต้ขมวดซึ่งพระขนง “เรือนรับใช้? ใช่ผู้ที่ตาบอดหรือไม่?”

 

 

บ่าวตอบกลับ “เป็นผู้ที่สายตาใช้การได้ขอรับ”

 

 

ฮ่องเต้ดื่มน้ำชาลงคอก่อนถาม “ถามเขาว่ามีเรื่องอันใด”

 

 

ข้ารับใช้รับคำก่อนหายออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานดีก็กลับมาและเข้า และเข้าใกล้เพื่อถ่ายทอดเรื่องราวข้างพระกรรณเป็นเสียงกระซิบ

 

 

ดวงใจมังกรพลันเย็นเฉียบ “พระสนมหายไปงั้นหรือ?!”

 

 

ข้ารับใช้โค้งลงก่อนพูด “นี่คือสิ่งที่ผู้นั้นพูดพะยะค่ะ ข้าน้อยคาดว่าอาจจะหลงทางในขณะที่ฝนหนักเช่นนี้ และอาจเป็นไปได้ว่าพื้นลื่นทำให้ไม่ทันระวัง ไถลตกลงบ่อน้ำ…”

 

 

“หุบปาก!!!” ฮ่องเต้ตะโกนด้วยเสียงก้องดัง “เหตุใดยังชักช้าไม่ส่งคนออกไปตามหาอีกรึ?!”

 

 

พลันหยัดพระวรกายขึ้น ไม่กี่ย่างก้าวก็ถึงด้านนอกตำหนัก เงาที่ทอดลงนั้นเป็นภาพมัวด้วยม่านสายฝนที่กระหน่ำตก

 

 

บ่าวในวังทั้งหลายล้วนกระวีกระวาดหาร่มกันแล้วเร่งติดตามไปถวายการคุ้มครองพระองค์ในสายฝน

 

 

จักรพรรดิหนุ่มเร่งเท่าไปที่สวน กรวดหินบนทางเดินแคบๆนั้นถูกขัดเสียสะอาดและมองดูใสด้วยถูกเคลือบไปด้วยน้ำฝน เพียงประมาทแม้แต่น้อยก็อาจลื่นและล้มลงได้ ดอกไม้ที่ปกติงดงามหยุดการเบ่งบาน และปล่อยกลีบดอกให้ลู่ลงตามหยาดละอองจากฟากฟ้า เมื่อมองไปโดยรอบก็พบเพียงพื้นที่อันกว้างใหญ่ปกคลุมด้วยสีขาวของละอองน้ำและหมอก ลึกลงไปในหัวใจนั้นทั้งวิตกและกังวล

 

 

เหล่าข้ารับใช้ต่างร่วมกันตามหาเป็นจำนวนมาก ทั้งที่นั่นที่นี่ ค้นหาอย่างตั้งใจ ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากป่าไผ่ “พบพระสนมแล้ว!!”

 

 

จักรพรรดิหนุ่มเร่งรีบไปยังป่าไผ่ตามเสียงที่บอกทันที พื้นดินใต้ฝ่าเท้านั้นเป็นดินโคลน ทุกย่างก้าวทำให้เกิดหลุมลึก

 

 

พระสนมนั้นอยู่กลางป่าไม้ไผ่ อาภรณ์ล้วนเปรอะด้วยดินโคลน เส้นผมเปียกลู่แนบไปตามใบหน้างดงาม ดวงตาคู่นั้นปิดลง พระสนมนั้นหมดสติไปนานแล้ว

 

 

กษัตริย์หนุ่มเดินตรงไปอย่างไม่ลังเล หาได้สนใจไม่ว่าทั้งตัวพระสนมจะเปื้อนโคลน ไม่นานพระสนมก็อยู่ในอ้อมแขนของพระองค์ ร่างในอ้อมกอดนี้เย็นนัก ไม่มีการขยับใดแม้แต่น้อย

 

 

เสี่ยวเป่าวิ่งมาอย่างร้อนรน มองเห็นเจ้านายในตอนนี้ก็แทบจะร้องไห้ออกมา “พระสนมเป็นอย่างไรบ้างขอรับ?”

 

 

ฮ่องเต้กล่าวบัญชาด้วยวาจาอันดัง “จงกลับเรือนไป แล้วตามหมอหลวงด่วน!”

 

 

พวกเขาช่วยกันพาพระสนมกลับเรือน ข้ารับใช้กำจัดเอาอาภรณ์ที่เปียกโชกทิ้งเสีย ก่อนจะทำความสะอาดร่างกายเสียสะอาดแล้วค่อยพยุงร่างพระสนมให้ทอดกายลงเตียง เสี่ยวเป่าเคียงคอยอยู่โดยตลอด สองมือกุมหัตถ์ขาวซีดไว้แน่น แม้กระทั่งเมื่อครั้งฮ่องเต้เสด็จมาเพื่อดูอาการพระสนม เสี่ยวเป่าก็รั้นปฏิเสธที่จะจากข้างกายพระสนมไป

 

 

พระขนงขององค์จักรพรรดิแน่นขึง เหลือบสายพระเนตรไปรอบห้อง

 

 

หมอหลวงทำการฝังเข็มให้แก่พระสนมตาบอด ก่อนจะดึงออก ฮ่องเต้พลันก้าวขึ้นถาม “เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”

 

 

หมองหลวงทูลรายงาน “ทูลฝ่าบาท เคราะห์ยังดีนัก เพียงไข้หวัดจากการอยู่กลางสายฝนเท่านั้น หาได้มีสิ่งอันตรายไม่ ขอทรงดูแลอย่างใกล้ชิดเสียสองวันก็จะดีขึ้น”

 

 

“หากเพียงแค่เปียกฝน เหตุใดเขาจึงหมดสติ?” ฮ่องเต้ถาม

 

 

หมอหลวงจึงกล่าวบรรยาย “แต่ใดมานั้น ร่างกายพระสนมอ่อนแอและบอบบาง ร่างกายจึงมีผลยามถูกฝน ซ้ำร้ายเรื่องในใจยิ่งทวีปัญหา ป่วยไข้จากน้ำฝนทำให้ร่างกายอ่อนแรงมิอาจทนจึงหมดสติไป แม้หาได้มีสิ่งใดอันตรายก็จำเป็นต้องดูแลอย่างใกล้ชิดและระมัดระวังให้มาก ไม่ควรหากมีเรื่องรบกวนจิตใจ”

 

 

จักรพรรดิจดจำคำพูดของหมอหลวงในทันที ก้าวถอยหลังมายืนนิ่งเป็นเวลานาน พลันเสียงอันอ่อนแรงของพระสนมก็ดังขึ้น บ่งบอกว่าได้ฟื้นคืนสติแล้ว

 

 

“……….เสี่ยวเป่า?”

 

 

เสียงนั้นอ่อนแอและโรยแรง

 

 

“เขากำลังไปนำเครื่องแต่งกายของท่านมา ไม่นานคงกลับ” ฮ่องเต้ตรัส

 

 

พระสนมส่งเสียง “อืม” สองคิ้วขมวดแน่น

 

 

เห็นดังนั้นจึงมีดำรัสขึ้น “รู้สึกไม่สบายหรือ?”

 

 

พระสนมหลับตาลงแล้วหายใจหอบ “อยากจะไอเสียเหลือเกิน แต่มิสามารถ…”

 

 

จักรพรรดิหนุ่มโน้มกายลงและพูดด้วยเสียงนุ่มชวนอุ่นใจ “รอสักครู่เถิด ข้าจะเรียกหมอหลวงมาตรวจดู” พระหัตถ์เอื้อมออกสัมผัสหน้าผากเนียน พระพักตร์แปรเปลี่ยนเป็นขมวดขึง “เหตุใดเจ้าถึงได้มีไข้เช่นนี้?”

 

 

พระสนมขดตัวเข้าหากันและสั่นเทาไปด้วยความหนาวเหน็บ ใบหน้าหันหนีไปในทางอื่น “ข้าหนาวเหลือเกิน…”

 

 

ในเวลานั้นเองเสี่ยวเป่าก็กลับมา ก้าวไม่เท่าใดก็ประชิดเตียง “พระสนมท่านฟื้นแล้ว”

 

 

เมื่อได้ยินเสียงเสี่ยวเป่า พระสนมก็เอื้อนเอ่ยออกมาด้วยเสียงอันโรยแรง “ข้าหนาว”

 

 

เสี่ยวเป่าเอื้อมมือออกเพื่อวัดความร้อนบนหน้าผาก รับรู้ถึงความร้อนอันน่ากลัวที่ระอุอยู่บนฝ่ามือ

 

 

เสี่ยวเป่าให้หมอหลวงตรวจดูอาการในทันใด และเขียนใบสั่งจ่ายสมุนไพรรักษา ข้ารับใช้ในวังหลวงเดินเข้าออกมากมายเพื่อหยิบจับสับเปลี่ยนผ้าขนหนูและอ่างน้ำ พวกเขาป้อนยาให้พระสนมดื่มเรื่อยไปจนท้องฟ้าเริ่มแปรเป็นสีเข้ม

 

 

เมื่อเย็นองค์ชายน้อยเองก็เสด็จมาเช่นกัน เขายืนอยู่ที่โถงด้วยกิริยาที่งดงามที่สุด

 

 

เสี่ยวเป่าถือถาดเคลือบอยู่ ก็ยกม่านขึ้นแล้วเดินออกมา “พระสนมเพิ่งจะหลับไป อาการดีขึ้นแล้ว”

 

 

องค์ชายน้อยพยักหน้ารับ “เช่นนั้นก็ดีแล้ว”

 

 

หลุบพระเนตรลงต่ำ “เหตุใดพระสนมจึงไปอยู่ที่ป่าไผ่เสียได้?”

 

 

เสี่ยวเป่านั้นอยู่ในอาการตะลึงงันชั่วขณะ “…มิรู้แน่ชัด”

 

 

เสี่ยวเป่านั้นทั้งยุ่งวุ่นวายและกังวลเรื่องพระสนมมาก มากเสียจนกระทั่งสองเท้ามิอาจสัมผัสพื้นได้อีก สองเท้าวิ่งไวราวกับสายลม เขายังคิดไม่ออกเกี่ยวกับเรื่องพระสนม

 

 

องค์ชายน้อยเงยพระพักตร์ขึ้นสบ พูดด้วยวาจากระจ่างแจ้ง “ข้าจะมาอีกในวันพรุ่งนี้ เจ้าต้องดูแลพระสนมให้ดี”

 

 

เสี่ยวเป่าหัวเราะ ใบหน้านั้นฉายชัดซึ่งอารมณ์ “เรื่องนั้นมิต้องมีรับสั่งข้าก็ทำอยู่แล้ว”

 

 

“เกี่ยวก้อยกันก่อน”

 

 

“หา?”

 

 

“เกี่ยวก้อยเพื่อสัญญาว่าเจ้าจะดูแลพระสนมให้ดี” พระพักตร์นั้นจริงจังและดื้อด้าน

 

 

เสี่ยวเป่าหัวเราะออกมาเล็กน้อยอย่างอดไม่อยู่ ย่อตัวลงนั่งส่งนิ้วมือออกไปตรงหน้าเด็กชาย

 

 

ลู่เจ๋อเกี่ยวนิ้วทั้งสองเข้าหาด้วยท่าทีจริงจัง เอ่ยคำสัญญาออกมา ใบหน้านั้นดูจริงจังเสียยิ่งกว่าจริงจัง

 

 

เสี่ยวเป่าอดคิดไม่ได้ว่านิสัยใจคอขององค์ชายน้อยนั้นนับว่าคบหาได้

 

 

หากเขากำเนิดแก่บ้านที่มีฐานะปานกลาง บิดาและมารดายังคงมีชีวิต องค์ชายน้อยจำต้องเป็นที่รักของทุกคนเป็นแน่

 

 

หลังจากส่งเสด็จองค์ชายน้อยแล้ว ด้วยร่างกายที่เหนื่อยอ่อนเขานำอ่างที่มีน้ำสะอาดกลับเข้าห้องส่วนใน

 

 

ฮ่องเต้นั้นทำผ้าจนหนูให้เปียก บิดจนแห้งและวางไว้บนหน้าผากพระสนม

 

 

ใบหน้ายามหลับใหลนั้นซีดขาวดังเช่นทุกครา

 

 

ไข้ขึ้นสูงอยู่ชั่วระยะหนึ่ง แต่ก็มิสามารถบอกได้ว่าอาการจะทรงตัวหรือไม่ในคืนนี้

 

 

“หมอหลวงกล่าวว่าเขาแบกรับปัญหามากเกิน ตรึงในความคิด… เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?” ฮ่องเต้ตรัส

 

 

เสี่ยวเป่าเม้มปาก เขาจะพูดบางอย่างแต่ก็ลังเล  “…ข้ารับใช้ผู้ต่ำต้อยมิอาจทราบ…”

 

 

“เจ้าอยู่กับเขาโดยตลอด จะมิรู้ได้อย่างไร?”

 

 

เสี่ยวเป่าก้มหัวลงต่ำ “สิ่งใดที่อยู่ในใจของพระสนม ข้าน้อยเป็นเพียงผู้ต่ำต้อย จะทราบได้อย่างไรพะยะค่ะ”

 

 

จักรพรรดิหนุ่มดึงหน้าเคร่งขรึม คิ้วขมวดหากัน “หรือเป็นเพราะ ‘ข้า’ ดูแลเขาไม่ดีพอ?”

 

 

เสี่ยวเป่ารีบส่ายหัวปฏิเสธ “ฝ่าบาทเมตตาต่อพระสนมมาก พระสนมเองก็รอคอยการมาเยือนของพระองค์”

 

 

“ถ้าเช่นนั้น เหตุใด...” ฮ่องเต้พลันเงียบลง นึกถึงสิ่งที่พระสนมเอ่ยแก่เขา ..เคียงข้างจักรพรรดิจำต้องระวัง ใกล้ผู้ครองนั้นราวใกล้พยัคฆ์ร้าย.. คำนั้นราวเอ่ยถึงผู้ปกครองโดยตรง เรื่องนี้รบกวนจิตใจเขามาเนิ่นนาน

 

 

พระพักตร์มิอาจปิดบังความมัวหมองและโศกเศร้าได้อีก

 

 

เสี่ยวเป่าลอบมองสีพระพักตร์ขององค์ฮ่องเต้ และเบนสายตาหนีโดยไว

 

 

หลังความเงียบครู่ใหญ่ ก็ตรัสขึ้น “เจ้าดูแลเขาให้ดี”

 

 

ช่วงขายาวพลันก้าวออกจากห้องไป

 

 

หลังมองดูเงาทอดยาวขององค์ฮ่องเต้ที่จากไปแล้ว เสี่ยวเป่าก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

 

 

หลายวันนี้ไม่เหมือนกับวันสงบสุขที่ผ่านมา

 

 

ราวกับรู้สึกหวาดกลัวอยู่ทุกชั่วยาม

 

 

โดยเฉพาะยามที่สังเกตเห็นจักรพรรดิหนุ่มยืนอยู่หลังพระสนมและมองดูอย่างเงียบๆ

 

 

เขาหวาดกลัวเสียจนกระทั่งเลือดในกาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้านั้นเย็นเฉียบ

 

 

พระสนมนั้นอาจจะไม่รู้ แต่เสี่ยวเป่านั้นรู้ดีและทำทีเป็นไม่รู้ความ เล่นไปตามพระประสงค์ของเจ้าแผ่นดิน

 

 

ทุกครั้งที่เขาบอกแก่พระสนมว่า “ไม่มีปัญหา” “เยี่ยมยอด” “พระสนมโปรดวางใจ” ตลอดมานี้ ในใจนั้นกลัวเหลือเกิน

 

 

เสี่ยวเป่าเองก็มิอาจรู้ได้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นในอนาคต เขาสับสน ยิ่งไปกว่านั้นคือมักรู้สึกกลัวอยู่เสมอ เขามิมีสิ่งใดเลย เทียบกับเขาคนนั้นแล้วเป็นถึงเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์แห่งแผ่นดินทุกสายน้ำทุกภูผาล้วนแล้วแต่เป็นสมบัติของเขา

 

 

หากเขาต้องเทียบแล้ว จะมีสิ่งใดไปสู้เขาคนนั้นได้กัน? เขาจะปกป้องพระสนมได้อย่างไร?

 

 

เสี่ยวเป่ามิรู้เลย

 

 

เขาไม่มีสิ่งใดติดตัว นอกจากชีวิตเขาเอง

 

 

รุ่งอรุณที่ทอแสงในเช้าวันถัดมา พระสนมก็ตื่นขึ้น

 

 

เสี่ยวเป่ามิกล้าแม้แต่จะนอนหลับ นั่งเฝ้าอยู่ข้างกายไม่ห่าง เมื่อเห็นว่าพระสนมฟื้นตื่นขึ้นแล้วก็สั่งการให้เด็กรับใช้ในวังทำข้าวต้มมาเสียวุ่นวายไปหมด

 

 

พระสนมยื่นแขนที่แสนผอมบางออกมาเพื่อหยุดเสี่ยวเป่าเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า “ข้าไม่หิว”

 

 

เสี่ยวเป่าตอบกลับ “ถึงแม้พระสนมจะไม่หิว ท่านก็ต้องกินบ้างเล็กน้อย เมื่อวานท่านทานไปเพียงยา มิได้แตะมื้อเย็นแม้แต่น้อย กระเพาะจะพังเอาขอรับ”

 

 

พระสนมส่ายศีรษะอย่างดื้อรั้น  กุมมือเสี่ยวเป่าไว้ “เจ้าอย่าไปนะ อยู่รับใช้ข้าที่ตรงนี้”

 

 

ในน้ำเสียงนั้นช่างโรยแรง

 

 

หัวใจของข้ารับใช้เจ็บปวดที่เห็นเช่นนั้น “ตกลง”

 

 

พระสนมยกมุมปากขึ้นโค้ง แทบจะเรียกมิได้ว่าเป็นรอยยิ้ม

 

 

เสี่ยวเป่ากุมมือพระสนมไว้แน่น “พระสนม ท่านเข้าไปในป่าไผ่ได้อย่างไร? ท่านหลงทางหรือ? ท่านทำให้พวกเราล้วนลำบากในการค้นหาท่าน”

 

 

พระสนมหลับตาลง มิตอบสิ่งใด

 

 

เสี่ยวเป่านิ่งรออยู่นาน คิดว่าเจ้านายของเขาจะมิตอบเสียแล้ว

 

 

“ข้ามิได้หลงทาง” เสียงของพระสนมนั้นแผ่วเบา “...ข้าไปที่นั่น ที่ป่าไผ่ด้วยตัวข้าเอง”

 

 

เสี่ยวเป่าประหลาดใจนัก เงยหน้าขึ้นมอง “เป็นเช่นนั้นได้อย่างไร...”

 

 

“ข้าหายใจไม่สะดวกนัก คิดหาทางไปป่าไผ่เพื่อออกจากความเหนียวชื้นตัว ศีรษะจรดปลายเท้าเปียกปอนด้วยฝนหนัก ถูกชโลมด้วยสายฝนทำให้ใจข้าได้สบาย”

 

 

หางตาเสี่ยวเป่ากลายเป็นสีแดง “ทำไม...”

 

 

พระสนมปล่อยเสียงหัวเราะออกมา “เพราะข้ารู้ว่าคนผู้นั้นคือจักรพรรดิ”

 

 

หัวใจของเสี่ยวเป่าเย็นเฉียบและหยุดนิ่ง ความรู้สึกและความคิดอันหลากหลายโถมสาดเข้าใส่ภายในหัว

 

 

พระสนมไอออกมาอยู่สองสามที ยังคงอยู่ในอาการไม่สู้ดีนัก เพียงแค่พูดก็ใช้พลังงานส่วนมากไปแล้ว

 

 

เสี่ยวเป่าพึมพำ “พระสนม... เหตุใดท่านจึงทำเช่นนี้?”

 

 

พระสนมนั้นหลับตาลงแล้วอีกครั้ง คิ้วผูกหากันราวกับเหนื่อยมากพอแล้ว มิต้องการเอื้อนเอ่ยแม้เพียงหนึ่งคำ

 

 

เสี่ยวเป่ากุมไว้ซึ่งมือพระสนม ใบหน้าฉายแววเศร้าหมองลึกล้ำ “พระสนม ...เรื่องนี้ควรค่าแก่การให้ท่านเก็บมาคิดหรือ?”

 

 

ที่พูดไปนั้นราวกับมิได้ประสงค์จะให้พระสนมได้ยิน แต่เป็นเขาที่พูดกับตัวเอง

 

 

“พระสนมมีการตัดสินใจของท่าน แต่ข้าอยากให้ท่านถนอมตัวเองมากกว่านี้ อย่าได้ลำบากตัวเองเลย”

 

 

พระสนมที่หลับตามาโดยตลอดราวกับกำลังอยู่ในนิทรา ส่ายศีรษะไปมา

 

 

“ในฐานะเจ้านาย ข้าเป็นหนี้เจ้ามากเหลือเกิน ข้าอยากจะชดใช้ให้เจ้า ทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าได้ติดค้างไว้...”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

......

 

 

สวัสดีค่ะ! มีใครหยุดวันนี้บ้างเอ่ย -.-

 

 

ตอนนี้ไม่มีอะไรมากค่ะ เป็นเรื่องเรื่อยๆ แต่เหมือนจะแอบมีความรู้สึกของเสี่ยวเป่าสักเล็กน้อย เห็นมีคนแอบชิปองค์ชายน้อยกับเสี่ยวเป่าเสียด้วย ฮ่าๆๆ

 

 

ตอนนี้รู้แล้วว่าพระสนมไปที่ป่าไผ่ได้ยังไง เป็นไข้ด้วยแหละ งืออ เป็นกำลังใจให้พระสนมหายไวๆกันเถอะนะคะ!



จริงๆแล้วอย่างที่แจ้งไว้ก่อนหน้านี้คือผู้แปลติดภารกิจอาจจะไม่สะดวกลงนะคะ แต่ตอนนี้สบโอกาสเลยแอบมาลงให้ก่อน ถ้าตอนหน้าขาดไปอีกสัก4-5วันก็อย่าเพิ่งพิโรธกันเลยน้าา *กอดแขนอ้อน*

 

 

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ :D

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 211 ครั้ง

158 ความคิดเห็น

  1. #5006 Patly (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 19:06

    ฮฮ่องเต้คนไหนที่ทำพระสนมตาบอดอ่ะ คนนี้หรือคนก่อน

    #5006
    0
  2. #4783 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 14:51
    ทำไมอ่ะ ฮ่องเต้เป็นคนทำแน่ๆ ว่าแต่พระสนมไปป่าไผ่ทำไมอ่ะ โอ๊ยยยยย ทำไมบรรยากาศมันเศร้าแปลกๆ
    #4783
    0
  3. #4736 PINKFOAM (@bonjour0301) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 20:01
    ฮ่องเต้มีเอี่ยวให้พระสนมตาบอดจริงเหรอเนี่ย T^T เกินจะรับไหว หวังว่าจะไม่ใช่นะ โอ้ยย มาม่าเริ่มมาละ ??
    #4736
    0
  4. #4727 Natha-MONSTER (@bangluvpang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 19:30
    เสี่ยวเป่าเป็นคนดีจริงๆ ต่อจากนี้จะเป็นยังไงนะ พระสนมจะเจอเรื่องแย่ๆอีกหรือเปล่า?
    #4727
    0
  5. #4139 +tO Dr3aM,To f Ly+ (@milmilmil) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 04:57
    งานหน่วงก็มาาาา #ทีมฮ่องเต้
    #4139
    0
  6. #3906 VIP&BJ/Supine (@jimmyza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 02:04
    เสี่ยวเป่ารักพระสนมแบบไหนกันแน่อ่าาา
    #3906
    0
  7. #3853 yaku33 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 19:23
    พระสนมมีปมอะไรในใจเกี่ยวกับพระจักรพรรดิกันน้ออออ องค์ชายน้อยก็น่ารักจังค่ะ 555
    #3853
    0
  8. #3718 skyofbee6y (@skyofbee6y) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 22:33
    จักรพรรดิจะสั่งทำร้ายพระสนมจนตาบอดจริงๆน่ะหรอ? ฉันเจ็บปวดมากนะถ้ามันเป็นแบบนั้น ?? เป่าเป่าช่วยพระสนมด้วยนะ อย่าทิ้งท่าน
    #3718
    0
  9. #3319 *[*][]อั๋นเดวววว๋[][*]* (@babyll) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 04:59
    เสี่ยวเป่าดูรักแล้วก็เป็นห่วงพระสนมมากเลย พระสนมอย่าคิดสั้นนะ
    #3319
    0
  10. #3282 Sm.nmm (@soonmee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 10:10
    พระสนมอย่าตายเลย ห่วงเสี่ยวเป่า ห่วงคนข้างหลังที่เสียใจเพื่อท่านด้วย เขาห่วงใยท่านมากเลยนพ
    #3282
    0
  11. #2990 DarkCornell (@fai-cornell) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 20:18
    คนละฮ่องเต้หรือป่าวว
    #2990
    0
  12. #2808 มั ง ก ร ข า ว (@Hakuryuu-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 23:15
    ถ้าพระสนมเคยเจอฮ่องเต้คนนี้จริง ก็น่าจะจำเสียงได้อยู่นะ แต่นี่จำไม่ได้ แสดงว่าอาจไม่ใช่หรือเปล่าหนอ
    #2808
    0
  13. #2741 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 23:46
    งื้ออออ....หดหู่อะไรอย่างนี้ อยากรู้ความหลังของพระสนมใจจะขาดแล้วค่ะ TT'
    #2741
    0
  14. #2678 ambrosia3 (@Ambrosia) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 20:15
    พระสนมน่าเห็นใจค่ะ เราว่าที่พระสนมตาบอดอาจเป็นเพราะฮ่องเต้องค์ก่อนหรือปัจจุบันแน่ๆอ่ะ เดานะค่ะ
    แปลสนุกมากต่ะ
    #2678
    0
  15. #2615 Manow' Cha (@eunnow) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 23:05
    เราว่านะ ฮ่องเต้นั่นแหละที่จำพระสนมไม่ได้ และเป็นคนที่ทำให้พระสนมตาบอด #เดาล้วนๆ
    #2615
    0
  16. #2581 k_l LZG (@kualove) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 13:32
    อยากรู้เรื่องในอดีตแล้วอ่า ต่อด้วยเน้อ
    #2581
    0
  17. #2579 orien (@berrycream) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 01:20
    เรื่องนี้มันต้องมีเบื้องหลัง
    #2579
    0
  18. #2578 ToeyZ Sapphire (@raoangna) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 00:22
    #ทีมเสี่ยวเป่า จริงๆคะ,หลงรักคนๆนี้สุดๆ หน่วงใจมากก
    #2578
    0
  19. #2576 Natty (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 23:25
    ขอบคุณค่ะไรท์ สนุกมากเลย
    #2576
    0
  20. #2575 ktp.1412 (@evildevil02) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 21:14

    ใจหายแว้บเลยย พระสนมมม ฮืออออ
    ทำไมทำแบบนี้ ตอนแรกคิดว่าจะไปฆ่าตัวตายไรงี้เลยด้วย
    โอ้ย ทรมานจิตใจมาก มีความหลังฝังใจอะไรกับฮ่องเต้กันนะ
    นี่ยังคิดว่าต้องเจอเรื่องไม่ดีมา หรือมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ๆ
    นี่เสี่ยวเป่าเป็นคนรับใช้ที่ภักดี หรือเป็นพระรองเนี่ย
    แอบชิปกับองค์ชายน้อยจริงๆนะ 
    มาต่อเร็วๆนะค้าา รอ ><


    #2575
    0
  21. #2562 MonsterHong (@MonsterHong) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 11:53
    อารายกันนนนนน
    #2562
    0
  22. #2561 Takky (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 10:52
    สนุกค่ะชอบบบบบ

    รักไรท์//กอดด5555
    #2561
    0
  23. #2560 Aommyiizaa (@Aommyiizaa) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 20:26
    มาเร็วๆน้า
    เค้ารอออออ
    #2560
    0
  24. #2559 Teito-Klein (@bishop-caster) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 15:23
    อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นนนนนน
    #2559
    0
  25. #2558 tochilo (@tochilo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 02:00
    เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำาาาา
    #2558
    0