[นิยายแปล] 瞎娘娘 The Blind Concubine [ตรวจคำแปลสิ้นเดือน]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 244,694 Views

  • 5,027 Comments

  • 9,327 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    598

    Overall
    244,694

ตอนที่ 17 : บทที่ 16 ตลอดไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    14 พ.ค. 59

第十六章

 

 

กว่าพระสนมจะตื่นในเช้าวันถัดมาก็สายมากแล้ว

 

 

หลังจากดวงอาทิตย์เคลื่อนคล้อยจากกลางฟ้าแล้ว พระสนมจึงค่อยๆลืมตาขึ้น อาการปวดระบมร้าวขึ้นมาจากช่วงเอว ทั้งร่างรู้สึกปวดราวกระดูกแตกเป็นเสี่ยงๆ ริมฝีปากก็ถูกขบกัดจนจะแตกแยกออกจากกัน

 

 

ใต้ร่างนั้นเป็นผ้าปูเตียงผืนใหม่ที่ถูกเปลี่ยน ร่างกายถูกชำระเสียจนสะอาด จุดที่เป็นแผลก็ทายาแล้ว

 

 

ยามที่เหล่าข้ารับใช้ในวังทำเรื่องเหล่านี้ เขามิได้มีสติรับรู้เสียแม้สักนิด ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าไปต่างกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ช่องทางด้านหลังนั้นเกินจะทานทน จะให้ขยับตัวแม้เพียงน้อยนิดก็มิสามารถ

 

 

กลิ่นของอำพันทะเลถูกเปลี่ยนเป็นกลิ่นหอมเบาบาง พระสนมหลับตาลงครู่หนึ่งแล้วจึงหัวเราะกับตัวเอง

 

 

เมื่อคืนนี้ ไม่รู้ด้วยเหตุใดแต่กลับจำเรื่องราวในอดีตขึ้นมาเสียกระทันหัน บางทีนี่อาจมีสาเหตมาจากความทุกข์ทรมานที่อยู่ส่วนลึกที่สุดของความทรงจำก็เป็นได้ ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงและมากเกินกว่าจะรับไหว เพียงแค่นึกถึง ความทรงจำเหล่านั้นก็บดขยี้เขาเป็นผุยผง ไม่อยากจะจดจำอดีตเหล่านั้นอีกต่อไป

 

 

พระสนมทอดกายลงบนเตียง รอยช้ำมากมายปรากฏทั่วทั้งหน้าอก แม้แต่จะยกแขนขึ้นก็ทำไม่ได้ ดวงตาว่างเปล่าไม่มีการขยับหรือระลอกใด

 

 

เมื่อยามเที่ยงมาถึง จักรพรรดิก็เสด็จมายังห้องบรรทม ตรงมายังแท่นบรรทมและจูบลงที่ริมฝีปากพระสนมในทันใด “ตื่นแล้วหรือ?”

 

 

พระสนมพยักหน้า ก่อนจะถามขึ้น “ฝ่าบาท เรื่องเมื่อคืนนี้ท่านพึงใจหรือไม่? ท่านมีความสุขอย่างหาที่สุดมิได้ใช่หรือไม่?”

 

 

จักรพรรดิหนุ่มตอบกลับ “เรื่องนั้น ข้ามีความสุขมาก”

 

 

พระสนมหลุบตาลง “ข้ากลับได้หรือไม่?”

 

 

พระองค์ขมวดคิ้ว “กลับไปที่ใด?”

 

 

“กลับตำหนักของข้า มานอนที่นี่จะเป็นที่สนใจและยากจะพ้นคำติฉินนินทา หากมีผู้คนมากมายรับรู้เรื่องนี้ เกรงว่าจะไม่ดีกับพระเกียรติของพระองค์”

 

 

ฮ่องเต้หนุ่มเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “ผู้ใดกล้าเอ่ยวาจาเช่นนั้น?” วรกายสูงก้มลงแล้วตรัสอย่างนุ่มนวลเชิงปลอบประโลม “ ‘ข้า’ ให้เจ้าอยู่ที่นี่ เจ้าอยู่ได้อย่างสุขสบาย จากนี้ ‘ข้า’ จะเรียกเสี่ยวเป่ามาและรับใช้เจ้า”

 

 

พระสนมหัวเราะออกมาเบาๆ “ขอบพระทัยฝ่าบาท”

 

 

พระองค์บรรจงลูบไล้นิ้วมือเรียวซีดขาวของพระสนม “อย่าได้เอ่ยเรียกข้าว่าฝ่าบาท เพียงเรียกชื่อข้าเท่านั้น ดีหรือไม่?”

 

 

พระสนมเบิกตากว้าง “ข้ามิบังอาจ”

 

 

จักรพรรดิหนุ่มกุมฝ่ามือพระสนมไว้ก่อนจุมพิตที่กึ่งกลาง “ข้าชมชอบท่านและต้องการให้ได้รับสิ่งที่ดีที่สุด ข้าอยากให้ท่านปฏิบัติกับข้าอย่างแตกต่าง มากกว่าที่ปฏิบัติต่อบุคคลอื่น เรียกชื่อข้าลวี่เซวียน”

 

 

พระองค์ช่างจริงใจในทุกคำพูดที่ตรัส ดวงตาฉายแววของบ่อน้ำลึกที่สงบนิ่ง พระโอษฐ์ปิดแน่นและหยุดรอ คำพูดที่พระองค์กล่าวมานั้นซาบซึ้งจนเจ็บปวด พระสนมขยับปากขึ้น ก่อนจะเอ่ยออกมาทีละคำ “ลวี่...เซวียน”

 

 

จักรพรรดิหนุ่มดูปิติยินดียิ่ง ก้มลงประทับจุมพิตที่ฝ่ามือบางอีกครั้ง “ดี”

 

 

พระสนุมหลุบตาลงต่ำเสียยิ่งกว่าเดิม ขนตายาวงอนนั้นปิดบังดวงตาไว้ พระสนมเตรียมคำพูดแสนหวานไว้เป็นล้านคำ เพื่อหวังให้ท่านโปรด แต่ในยามนี้ได้ฟังคำแสนจริงใจเช่นนั้นแล้ว ก็พูดตอบไม่ได้แม้เพียงคำเดียว

 

 

...

 

 

บ่ายวันนี้เสี่ยวเป่ามาหา เสี่ยวเป่าระวังมากเป็นพิเศษเนื่องด้วยเป็นครั้งแรกที่ได้เข้าห้องบรรทม

 

 

จนกระทั่งเข้ามาภายในแล้ว จึงปรากฏเป็นพระสนมที่นอนอยู่บนแท่นบรรทมและมิอาจขยับตัวได้เลย ก่อนจะรี่ตรงไปด้วยใจวิตก พลันขอบตาก็แดงขึ้น

 

 

พระสนมพยายามหัวเราะ “เด็กโง่ มีสิ่งใดให้ร้องไห้กัน?”

 

 

เสี่ยวเป่าไม่อาจหยุดน้ำตาได้ “พระสนม ท่านสบายดีเป็นเรื่องน่ายินดีนัก ข้ากังวลเสียตลอดคืน!”

 

 

พระสนมหัวเราะอย่างอ่อนโยน ไม่อาจหลุดความเศร้าโศกออกมาได้ เด็กคนนี้ทำได้เพียงเป็นห่วงเขาเท่านั้น

 

 

“เจ้าไปขอน้ำร้อนมาเสียหน่อย ข้าอยากอาบน้ำ”

 

 

เสี่ยวเป่าปาดน้ำตาออกแล้วตอบ “พระสนม มิใช่ว่าท่านสะอาดแล้วหรอกหรือ?”

 

 

พระสนมส่ายศีรษะ “นั่นเพราะมีคนทำให้ข้า ข้าอยากทำด้วยตัวเองจึงจะสะอาดมากขึ้น”

 

 

เสี่ยวเป่าพยักหน้ารับ หมุนตัวออกเพื่อขอน้ำร้อน

 

 

พระสนมลืมตาขึ้น เหนือขึ้นไปบนศีรษะเป็นม่านเตียงสีเหลืองอร่าม ยาวห้อยลงมาจนถึงพื้น เขามองไม่เห็น แน่นอนว่าย่อมมิได้สุขหรือเศร้าจากสิ่งเหล่านี้ ที่ทำมีเพียงนอนลงบนเตียงเท่านั้น

 

 

เหล่าบริวารยกเอาฉากและถังไม้ใหญ่เข้ามาในห้อง น้ำอุ่นถังแล้วถังเล่าถูกเทลงในถังไม้ใหญ่ นอกจากนั้นยังนำผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าสะอาดวางไว้บนชั้น

 

 

พระสนมบอกพวกเขา “พวกเจ้าไปเถอะ”

 

 

เหล่าข้ารับใช้ตอบรับก่อนจะเดินออกจากห้องไปทีละคน

 

 

พระสนมหันมาทางเสี่ยวเป่า “ช่วยพยุงข้าขึ้นที”

 

 

เสี่ยวเป่าก้าวออกมาอย่างไม่มั่นใจ ก่อนช่วยพยุงพระสนมลงจากเตียงด้วยความระวัง ร่างในอ้อมกอดช่างผอมบางเหลือเกิน ยามผ้าที่พันไว้ลื่นไหลลง รอยช้ำก็ถูกเปิดออก

 

 

เสี่ยวเป่าอยู่ในอาการตกตะลึง ถามขึ้นว่า “พระสนม นี่มัน...”

 

 

พระสนมตอบแผ่วเบา “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด ไม่กี่วันนี้ก็หาย”

 

 

พระสนมนั่งลงถังไม้

 

 

น้ำอุ่นค่อยๆไหลเอ่อจนกระฉอกออกเปียกพื้น บาดแผลที่ส่วนล่างยามสัมผัสกับน้ำก็มีโลหิตไหลปนออกมา ทำสีน้ำให้แปดเปื้อนด้วยสีแดงเป็นบางส่วน

 

 

พระสนมกัดฟันแน่นอย่างอดทน ใช้ความพยายามอย่างหนักเพื่อยกแขนขึ้นแล้วค่อยๆขัดถูตัวเองอย่างช้าๆ เพราะไอร้อนจากน้ำเม็ดเหงื่อจึงเริ่มผุดพราย พระสนมเชิดหน้าขึ้นและหายใจเข้าลึกๆราวกับกำลังจมน้ำ เส้นผมนั้นเปียกโชก มีเพียงความมืดไม่มีสิ้นสุดเท่านั้นที่ปรากฏในสายตา ร่างกายราวกับว่างเปล่า เหลือเพียงเปลือกนอกเท่านั้น

 

 

เสี่ยวเป่าที่วนไปมาอยู่หลังฉากก็พูดขึ้น “ให้ข้าอาบน้ำให้ท่านเถิดพระสนม”

 

 

พระสนมพลันหันหน้าไปทางอื่น “อย่ามอง! ร่างกายนี้โสมมนัก”

 

 

“พระสนมท่านพูดเรื่องไร้สาระเช่นนี้ได้อย่างไร?” เสี่ยวเป่ารู้สึกโกรธ “หากท่านไม่ได้ดูถูกตนเองแล้วคงจะไม่มีความสุขเช่นนั้นหรือ?”

 

 

พระสนมหลุบตาต่ำลง ไม่พูดแม้คำหนึ่ง

 

 

เสี่ยวเป่าม้วนแขนเสื้อขึ้น แล้วฉวยเอาผ้ามาถูหลังให้พระสนม

 

 

ร่างกายของพระสนมนั้นผอมบางจนน่ากลัว ใบหน้าเป็นริ้วสีแดงจากไอน้ำร้อน เสี่ยวเป่าสูดหายใจเข้าก่อนพูด “พระสนม ท่านเป็นเช่นนี้ ท่านบริสุทธิ์เสียจนผู้ใดมิอาจเอื้อม”

 

 

พระสนมนั่งอยู่ในถังไม้ สายตาทอดมองอย่างว่างเปล่าราวกับกำลังมึนงง หลังผ่านไปครู่ใหญ่ก็ตอบกลับ “ไม่สำคัญหรอก”

 

 

เสี่ยวเป่าช่วยพระสนมลุกออกจากถังไม้ เช็ดกายจนสะอาด  ช่วยทายาที่แผลก่อนจะปิดทับด้วยผ้าพันไว้ ไม่ทันใดสวมเสื้อ โลหิตสีแดงก็รินไหลออกมาอีกครั้ง เสี่ยวเป่าจำต้องแก้ผ้าที่พันไว้ออกมา ทายาลงอีกครั้งก่อนจะนำผ้าใหม่มาพันอย่างดีอีกรอบหนึ่ง

 

 

หลังพยายามอยู่หลายต่อหลายครั้ง เสี่ยวเป่าก็พาพระสนมกลับมายังแท่นบรรทมได้ในที่สุด ก่อนจะส่งเข้านอนห่มผ้าให้อย่างดี

 

 

ทั่วทั้งร่างปวดร้าวไปทั่ว แต่เมื่อได้ชำระกายแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย

 

 

เสี่ยวเป่ากุมมือพระสนมไว้แน่น “พระสนมโปรดฟังคำแนะนำของข้า จากนี้ไปขอท่านได้โปรดรักษาตัวมากกว่านี้ อย่าได้นำปัญหาใดมารบกวนตัวเอง อย่าได้กังวล”

 

 

พระสนมพึมพำราวไม่ได้สติ “อืม”

 

 

มิรู้ว่าฟังอยู่หรือไม่

 

 

ยามย่ำค่ำ ฮ่องเต้ก็เสด็จกลับพระตำหนัก พระสนมทานข้าวต้มไปเล็กน้อย ในตอนนี้กำลังนอนพิงหัวเตียงอยู่

 

 

จักรพรรดิหนุ่มก้าวไปข้างหน้าพร้อมโอบกอดไว้ แล้วเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน “รู้สึกดีขึ้นหรือไม่?”

 

 

พระสนมหัวเราะสดใส “ข้ารู้สึกดีขึ้น”

 

 

กดเก็บความรู้สึกปวดร้าวทั่วร่างให้จมหายไปอย่างเต็มกำลังเท่าที่มี

 

 

พระโอษฐ์จุมพิตลงบนหน้าผาก แล้วตรัส “เมื่อคืน ข้าขยับกายโดยไม่ไตร่ตรอง มิคาดคิดว่าจะทำให้ท่านเจ็บเช่นนี้ วันนี้ใจของข้าเป็นกังวลโดยตลอด”

 

 

พระสนมพิงลงกับท่อนแขนของเจ้าแผ่นดิน แล้วสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ “ข้าสบายดี”

 

 

ทั้งสองสนทนาเล็กน้อยก่อนเหล่าบริวารจะยกเอาน้ำแกงข้นๆเข้ามาในห้อง

 

 

จักรพรรดิหนุ่มฉวยเอาช้อนไว้ ป้อนพระสนมด้วยช้อนที่ปริ่มด้วยน้ำแกงทีละคำ

 

 

พระสนมดูไร้เรี่ยวแรง ต้องใช้เวลาครู่หนึ่งก่อนจะกลืนน้ำแกงลงได้

 

 

ฮ่องเต้กอดรัดร่างกายที่ผอมบางและอ่อนแอของพระสนมไว้ในอ้อนแขน และตรัสอย่างจริงจัง “ข้าจะไม่ให้เจ้าต้องลำบากอีก”

 

 

พระสนมหลับตาลง ไม่พูดแม้คำหนึ่ง

 

 

พระองค์ตรัสอีกว่า “เราจะอยู่เคียงข้างกันเช่นนี้ตลอดไป ท่านเห็นเช่นไร?”

 

 

มังกรหนุ่มจุมพิตแผ่วเบาบนที่ว่างระหว่างคิ้วของคนในอ้อมแขน ก่อนจะเลื่อนสัมผัสไปยังเปลือกตา

 

 

อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิตงั้นหรือ สมบูรณ์แบบอะไรเช่นนี้...

 

 

พระสนมยังคงนิ่งเงียบ แสงเทียนตกกระทบกับดวงตาคู่นั้น

 

 

ตรัสถามขึ้นอีกครั้ง “ท่านว่าอย่างไร?”

 

 

พระสนมในอ้อมแขนเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนตอบอย่างอ่อนนุ่ม “ตกลง”

 

 

พระพัตร์ประดับด้วยรอยยิ้มอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะทอดวรกายลงบนแท่นบรรทม ทั้งสองมือยังคงโอบรัดร่างบอบบางไว้ ไม่อยากปล่อยไป

 

 

พระสนมอยากกอดองค์จักรพรรดิ แต่ทั้งสองแขนรู้สึกหนักอึ้ง ไม่ว่าพยายามเช่นไรก็มิอาจขยับยกขึ้นได้

 

 

ดวงตาทั้งสองลืมขึ้นแต่ว่างเปล่า ทำได้เพียงขดตัวเข้าหาอ้อมแขนของพระองค์เท่านั้น อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นน้อยๆ

 

 

ร่างที่เคียงข้างเขานั้นช่างสูงใหญ่ แข็งแรงและอบอุ่น แต่ความดีเช่นนี้มิอาจคงอยู่ตลอดไป

 

 

พระสนมขบริมฝีปากด้วยแรงไม่น้อย แรงเสียจนรู้สึกได้ถึงหยดโลหิตในปาก แต่นี่หมายความว่าความรู้สึกเจ็บปวดได้ถูกกดให้จมลึกลงไปในหัวใจทีละนิด ทีละนิด

 

 

ท้ายที่สุดก็มิอาจทนได้ไหว หยาดน้ำใสสองสายไหลรินอาบแก้ม...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.....

 

 

สวัสดีค่ะ พบกันในตอนที่สิบหก อก อก (เอคโค่เพื่ออ ฮ่าๆ)

 

 

ในตอนนี้ก็ไม่มีอะไรหวือหวาหรือว่าชวนเฮิร์ทมาก ทนความหน่วงกันหน่อยโน๊ะ เราอยู่ด้วยกันมานานหลายตอนแล้วนะคะนักอ่าน

 

 

เราเชื่อว่าทุกคนต้องสร้างภูมิคุ้มกันที่ดีได้แน่นอนค่ะ!  แอบไปอ่านแฮชแทกในทวิตมา ดีใจมากๆที่มีคนเล่นด้วย ฮือ ขอบคุณทุกคนนะคะ สำหรับใครที่ต้องการแสดงความคิดเห็นก็ย่อมได้ค่ะ ทั้งคอมเม้นท์ทางเด็กดี ธัญวลัย หรือแฮชแทกบนทวิตเตอร์ก็เช่นกันค่ะ เราจะรอนะคะ:3 ฮึบๆ!

 

 

#นิยายพระสนม

#ทีมฮ่องเต้ (ยังเหลือไหมคะ ฮ่าๆ)   #ทีมพระสนม   #ทีมเสี่ยวเป่า   #ทีมอวี้หลี   #ทีมองค์ชาย

 

 

 

เจอกันตอนหน้านะคะ ขอบคุณค่ะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

103 ความคิดเห็น

  1. #4952 ออเฟียส (@ofious) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 19:47
    ยังไงอ่ะ
    #4952
    0
  2. #4806 DKdabble (@dkdabble) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 23:39
    หน่วงเบอร์แรงไปอีกกกก
    #4806
    0
  3. #4787 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 15:40
    โอ๊ยยยยย ปมปัญหามันอยู่ที่ตรงไหนกันล่ะเนี่ย อึดอัดแทนเลย
    #4787
    0
  4. #4739 PINKFOAM (@bonjour0301) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 09:05
    พระสนมมีอะไรในใจระบายมาเต๊อะ เป็นฉากสวีทที่ไม่ฟินเลยอะ หน่วง ฮืออออ
    #4739
    0
  5. #4468 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 21:24
    พระสนมเป็นอะไรรี
    #4468
    0
  6. #4213 กระต่ายกลมปุ๊ก (@aum0509) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 15:40
    แง หน่วงไปนะะะะ
    #4213
    0
  7. #4140 +tO Dr3aM,To f Ly+ (@milmilmil) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 05:13
    หน่วงงงงงงงง
    #4140
    0
  8. #3968 แพะบยอน❤️ (@zpen) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 02:09
    พระสน้มมมมม มีอะไรในใจบอกข้าเถิดดดดดดดดดดดดด
    #3968
    0
  9. #3862 yaku33 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 20:21
    ลงเอยกันแล้ววว แต่พระสนมดูยังเศร้าๆมีอะไรในใจอยู่นะ ฮืออออแอบสงสาร สงสารมาทุกตอนเลย ยินดีแต่ไม่ดีใจ T___T รอติดตามนะคะ
    #3862
    0
  10. #3799 DarkCornell (@fai-cornell) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 08:50
    มันคืออะไรกัน เราอยากรู่ๆ :(
    #3799
    0
  11. #3725 skyofbee6y (@skyofbee6y) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 22:59
    เขาได้กันแล้ว... จะอยู่ด้วยกันแล้ว... สารภาพรักแล้ว.... แต่ไม่ฟินเลยอ่า ?? รู้สึกขมขื่นมาก พระสนมน่าสงสาร ฮือออ
    #3725
    0
  12. #3577 peach_snw (@peachsnw) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 22:31
    มีความรู้สึกว่าจะไม่happy endingอ่าาาาาา
    #3577
    0
  13. #3322 *[*][]อั๋นเดวววว๋[][*]* (@babyll) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 05:46
    อยากรู้อดีตมากเลย อดีตอะไรถึงทำให้พระสนมทรมาณได้ถึงขนาดนี้ ;-; รู้สึกได้ถึงความหน่วงที่จะตามมาอีกระรอกใหญ่ๆ
    #3322
    0
  14. #3294 ปลานึ่งตากแห้ง (@soonmee) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 21:40
    คือพระสนมจะเอาฮ่องเต้ไปแทนคนในอดีตหรือไร คือตอนนี้แอบสงสารฮ่องเต้แล้วนะ TT อย่าทำร้ายกันเลย
    #3294
    0
  15. #3127 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 21:47
    อดีตมันเจ็บมากขนาดนั้นเลนหรอ แล้วแบบนี้มันจะซ้ำรอยเดิมมั้ย กลัวพระสนมเสียใจอ่ะแค่นี้ก็ทรมานมากพอแล้ว
    #3127
    0
  16. #2910 xx.lqeen (@natteryd) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 22:10
    พระสนมต้องปล่อยวางอดีตนุ
    #2910
    0
  17. #2909 spsygk (@spsygk) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 16:36
    มีสิ่งใดในอดีตที่พระสนมมิอาจลืมได้. ??  ข้าได้แต่สงสัย
    #2909
    0
  18. #2906 nana0330 (@nana0330) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2559 / 01:39
    อดีตพระสนมคงเจ็บปวดมากแน่ๆถึงฝังใจไม่ลืมขนาดนี้ ละเมื่อไหร่จะรู้ประวัติพระสนมเนี่ย 55555555
    #2906
    0
  19. #2905 จอมโจรปริศนา (@Red_kill) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 12:22
    ทำไมดราม่า ฮือออ
    #2905
    0
  20. #2904 sugarmale (@sugarmale) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 23:16
    พระสนมวางแผนจะให้เสี่ยวเป่ากับอวี้หลีออกไปข้างนอกวังแหงเลย

    อดีตของพระสนมนี่มันต้อง...แน่

    ขัดใจอยู่อย่างเดียว ทำไมนังฮ่องเต้ไม่ถามชื่อพระสนมซักทีว้าาา จนมาถึงขั้นนี้แล้วเนี่ย
    #2904
    0
  21. #2903 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 21:56
    มันเฮิทนะ หรือพระสนมทำให้ตัวเองตาบอด
    เพื่อที่จะไม่ต้องเห็นภาพฮ่องเต้กับคนอื่น
    สมัยในอดีตไรงี้
    #2903
    0
  22. #2902 Natty (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 21:43
    ดราม่าฝุดๆ
    #2902
    0
  23. #2901 Natty (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 21:43
    ดราม่าฝุดๆ
    #2901
    0
  24. #2900 whitelava blue (@bluelavaland) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 20:49
    พระสนมดูมีแผนนะ แต่ฮ่องเต้คนนี้ก้อดูชอบพระสนมจิงๆนะ งงใจกะเรื่องราวในอดีตที่ดูเจ็บปวดใาก
    #2900
    0
  25. #2899 pateriarc (@pateriarc) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2559 / 19:10
    อดีตพระสนมเป็นยังไงอ่าา อยากรู้ เศร้า
    #2899
    0