[นิยายแปล] 瞎娘娘 The Blind Concubine [ตรวจคำแปลสิ้นเดือน]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 244,577 Views

  • 5,027 Comments

  • 9,332 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    481

    Overall
    244,577

ตอนที่ 18 : บทที่ 17 รับสั่งจากเบื้องบน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    19 พ.ค. 59

第十七章

 

 

พระสนมอยู่บนเตียงตลอดวัน ภายหลังมาพระสนมและฮ่องเต้ต่างก็ใกล้ชิดกันมากขึ้นตามวันเวลาที่ผ่านไป

 

 

ฮ่องเต้มักจะร่วมอยู่และปฏิบัติกับพระสนมราวกับเป็นบุคคลอันเป็นที่รักยิ่ง มิสนถึงความข้องใจของเหล่าบริวารเลยแม้แต่น้อย

 

 

ในทุกๆวัน พวกเขาจะทานอาหารร่วมกัน อ่านหนังสือร่วมกัน

 

 

พระสนมมองไม่เห็นสิ่งใด องค์ฮ่องเต้ก็จะอ่านออกออกมาดังๆให้พระสนมฟัง

 

 

ในบางครา ก็จะร่วมกันดื่มดำดวงจันทร์แสนสวยในขณะที่พานเรือเล็กไปกลางบึงดอกบัว

 

 

ร่างกายของพระสนมไม่แข็งแรงและไม่มีกำลังมากนัก หมอหลวงเขียนใบสั่งยาเพื่อเสริมกำลังด้วยการทานอาหารที่มีประโยชน์ สองครั้งต่อวัน น่าขืนข่มเล็กน้อย

 

 

พระสนมไม่ยินดีนักที่ต้องดื่มยาสมุนไพร บ่นออกมาว่า “ข้าอยู่มาหลายปีโดยไม่ต้องพึ่งยาเหล่านี้และก็ยังคงสบายดี มายามนี้เหตุใดข้าต้องทรมานกับเรื่องเช่นนี้?”

 

 

จักรพรรดิหนุ่มค่อยๆกล่าวแก่พระสนม “ท่านสัญญากับข้าแล้วว่าจะเคียงข้างกันตลอดชีวิต หากเป็นเช่นนี้เกรงว่าคำสัญญาคงหาเป็นจริงไม่ ท่านจะอยู่กับข้าต่อไปอีกนานได้อย่างไร?”

 

 

พระสนมไม่ปฏิเสธสิ่งใด ค่อยๆดื่มยาสมุนไพรทีละน้อยอย่างเชื่อฟัง

 

ฮ่องเต้ทรงวางก้อนน้ำตาลใสไว้ในปากพระสนม

 

 

“วัยเด็ก ‘ของข้า’ นั้นข้ามักฉุนเฉียวและเกรี้ยวกราด มักจะร้องไห้และสร้างเรื่องได้หลายชั่วยามทีเดียว เพียงเพราะข้าไม่ยอมดื่มยา จักรพรรดิองค์ก่อนทรงใช้ก้อนน้ำตาลนี้เพื่อเกลี้ยกล่อม ‘ข้า’ “

 

 

พระสนมจึงกล่าวว่า “ความเห็นใจคือหัวใจของบิดามารดาทั้งโลก จักรพรรดิองค์ก่อนทรงรักท่านมาก ฝ่าบาท”

 

 

ฮ่องเต้ทรงก้มตัวลงและนวดเบาๆที่คิ้วซึ่งขมวดอยู่ทั้งสองข้างนั้น ดวงตาคู่นั้นช่างราวกับความมืดลึกลงในบ่อน้ำ “ดูแลตัวเองให้ดี อย่าให้หัวใจข้าเจ็บเพื่อท่านเลย”

 

 

พระสนมหลุบตาลง ตอบอย่างแผ่วเบา “แน่นอน ลวี่เซียน”

 

 

...

 

 

วันนี้ตะวันฉายได้ไม่ร้อนแรงนัก เสี่ยวเป่าช่วยพระสนมไปนั่งในอุทยานหลวง

 

 

องค์ชายน้อยเองก็อยู่ในสวนแห่งนี้ ข้างหลังประกอบด้วยเหล่าข้าราชบริพารซึ่งสวมเสื้อคลุมแบบเดียวกันตามมาถวายการรับใช้

 

 

ก่อนจะนั่งลงบนม้าหินเคียงข้างพระสนมตาบอด องค์ชายน้อยรีบสั่งหญิงรับใช้สองคนให้ก้าวมาข้างหน้าและคอยพัดวีให้พวกเขาทั้งสอง ทั้งสองหัตถ์เล็กประคองสิ่งคล้ายขนมหวานซึ่งตระเตรียมโดยเหล่าข้ารับใช้ไว้ในมือ

 

 

เสี่ยวเป่าดุนลิ้นตัวเอง “ช่างโอ้อวดและฟุ่มเฟือยสิ้นดี”

 

 

ลู่เจ๋อกล่าวกับข้ารับใช้ด้วยเสียงใสราวกับเด็กน้อยท่องหนังสือ “พระสนมอาศัยอยู่ในตำหนักหลวง คงนับได้ว่าเป็นเจ้านายแล้ว พวกเจ้าอย่าได้ละเลย เข้าใจหรือไม่?”

 

 

เหล่าข้ารับใช้พยักหน้าลงอย่างเชื่อฟัง ถึงแม้ว่าจะยังสับสนอยู่เล็กน้อย

 

 

ลู่เจ๋อพูดขึ้นอีกว่า “ดวงตาทั้งสองของพระสนมนั้นมองไม่เห็น พวกเจ้าจำต้องใส่ใจดูแลพระสนมให้มาก อย่าได้ทำสิ่งใดอันเป็นสิ่งลำบากให้เกิดแก่พระสนม เข้าใจหรือไม่?”

 

 

เหล่าข้ารับใช้ต่างพยักหน้าอีกครั้ง

 

 

พระสนมมิอาจกลั้นหัวเราะต่อได้อีก “ข้าทำให้องค์ชายน้อยลำบากต้องกังวลแล้ว”

 

 

ลู่เจ๋อวางสองหัตถ์เล็กไว้บนหลังคอพระสนม ยกใบหน้ากลมๆนั้นขึ้น “เป็นเรื่องธรรมชาติมิใช่หรือ?”

 

 

ฉีเฉิงก้าวเข้ามาในอุทยานหลวง ในวันนี้ไม่ได้สวมอาภรณ์อย่างข้าราชการ มีเพียงเสื้อคลุมสีเข้มปักไหมเท่านั้น ที่เอวคาดไว้ด้วยหยกเข้าคู่กับดาบอย่างดี รูปลักษณ์ดูแล้วงดงามยิ่งนัก

 

 

องค์ชายน้อยมองด้วยสายตาประหลาดแล้วถามขึ้น “วันนี้ไม่มีการฝึกฝน เหตุใดท่านแม่ทัพจึงมาหวังหลวง?”

 

 

ฉีเฉิงตอบกลับไป “ไทเฮาทรงมีรับสั่งเรียกพบข้า ทางกลับจึงมาที่นี่”

 

 

องค์ชายน้อยจึงถามต่ออีก “เรื่องอันใดที่องค์ไทเฮารับสั่งกัน?”

 

 

ฉีเฉิงตอบกลับอีกครั้ง “มิใช่เรื่องบ้านเมือง ธุระในวังหลวงเสียมากกว่า”

 

 

องค์ชายน้อยตรัส “ท่านมาได้เวลาเสียพอดี มานั่งแล้วทานขนมด้วยกัน”

 

 

เสี่ยวเป่าเลิกคิ้วขึ้น “ท่านคิดว่าทุกคนจะชอบขนมหวานจนแทบจะติดฟันของท่านน่ะหรือ?”

 

 

พระสนมหัวเราะแล้วจึงกล่าว “นานๆที ได้ทานขนมเช่นนี้คงไม่เป็นไร”

 

 

ฉีเฉิงตอบรับ “ถ้าเช่นนั้น ข้าขอตอบรับคำของท่านเป็นการดี”

 

 

องค์ชายน้อยหัวเราะคิกคัก ก่อนเอ่ยถึงข้อเสนอ “ท่านแม่ทัพ ในวันนี้ท่านก็ทานขนมของข้าแล้ว วันพรุ่งนี้ผ่อนผันให้ข้าหน่อยเป็นไร? ลดเวลาเรียนของข้าเสียหนึ่งชั่วยาม?”

 

 

ฉีเฉิงเลิกคิ้วขึ้นมองแล้วกล่าวแก่องค์ชายน้อย “ของหวานเป็นสาเหตที่ทำให้ท่านอ้วนได้ง่ายที่สุด ฝึกฝนวิชายุทธจะช่วยได้ วันพรุ่งนี้องค์ชายน้อยอย่าได้กังวลว่าจะถูกละเว้น กลับกัน ท่านจะได้ฝึกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งชั่วยาม”

 

 

ลู่เจ๋อทำหน้างอก่อนจะค่อยๆเอนกายแล้วเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนพระสนมในที่สุด ก่อนจะบ่นขึ้น “ท่านแม่ทัพแกล้งข้า!”

 

 

เสี่ยวเป่าเบิกตามองจ้องไปที่องค์ชายน้อย “เห็นได้ชัดว่าท่านพยายามติดสินบนท่านแม่ทัพ แต่ล้มเหลวแล้วท่านกลับไปฟ้องพระสนม”

 

 

พระสนมยกมือขึ้นปิดปากแล้วหัวเราะอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านแม่ทัพหวังดีต่อท่าน หากวันหน้ามาทรมานเพราะปวดฟันแล้วล่ะก็ คงไม่มีผู้ใดมาช่วยเจ้านะองค์ชาย”

 

 

องค์ชายน้อยแสร้งทำหน้าทนทุกข์ “แต่พวกเราจะสุขกว่าหากได้ทานของหวานนะ”

 

 

พระสนมลูบผมฟูฟ่องนั้นอย่างอ่อนโยน ช้าๆแผ่วเบา “ถูกของเจ้า หากมีของหวานอยู่ในปากแล้ว หัวใจก็จะไม่รู้สึกขมอีก”

 

 

เสี่ยวเป่าและฉีเฉิงต่างเงียบลง ไม่พูดออกมาแม้คำหนึ่ง

 

 

พระสนมเองก็มิได้มีท่าทีจะพูดคำใด กอดลู่เจ๋อไว้แน่นราวกับมีเรื่องบางอย่างรบกวนจิตใจ

 

 

ในตอนนั้นเอง อุทยานหลวงตกอยู่ในความเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดแผ่วเบาเท่านั้นที่ได้ยิน

 

 

หลังจากทานขนมหวานได้ไม่นาน องค์ชายน้อยก็ลุกขึ้นจากไป

 

 

พระสนมเตือนองค์ชายน้อยครั้งแล้วครั้งเล่า “หลังจากกลับไป อย่าได้ลืมทบทวนบทเรียน ท่านอาจารย์จะจัดสอบขึ้นเร็ววันนี้”

 

 

องค์ชายน้อยพยักหน้ารับ แล้วตรัส “พี่ชายข้ามีตำหนักเคียงน้ำอยู่นอกวังหลวง ตั้งอยู่ใจกลางทะเลสาบ ยามคิมหันตฤดูก็เย็นสบายนัก ข้าขอร้องให้ท่านพี่อนุญาตข้าเสียสองสามวัน ท่านพี่ตกปากรับคำแล้ว ท่านมาด้วยกันกับข้าได้”

 

 

พระสนมหัวเราะเบาๆ “ตกลง”

 

 

พระเนตรทั้งสองเปล่งประกายด้วยความปิติ ก่อนตรัสด้วยความสำราญใจ “ในทะเลสาบมีปลาโค่ยมากมาย งดงามมากนัก อีกทั้งยังนกน้ำ ยามเช้าตรู่พวกมันจะส่งเสียงดัง พวกเรานำอาหารไปได้ และป้อนอาหารให้พวกปลา นี่คงเป็นเรื่องน่าสนุก”

 

 

เสี่ยวเป่าตัดบท “ท่านคงรู้แต่เรื่องเล่นทั้งวัน”

 

 

พระสนมหัวเราะ “หากเจ้าตั้งใจศึกษา แน่นอนข้าจะเชื่อเจ้า”

 

 

องค์ชายน้อยกลับออกไปอย่างมีความสุข

 

 

เสี่ยวเป่าถอนหายใจ “เด็กนั่น แท้จริงแล้วกล่อมง่ายนัก”

 

 

ฉีเฉิงยืนขึ้น แล้วกล่าวแก่พระสนม “พวกเราไปเดินคุยกันเสียหน่อยดีหรือไม่?”

 

 

พระสนมตอบรับ “แน่นอน”

 

 

ทั้งสองเดินมาถึงมุมเปลี่ยวแห่งหนึ่งของอุทยานหลวง พระสนมถาม “ข้าอยากรู้นัก ธุระอันใดที่ท่านแม่ทัพฉีจะพูดถึง?”

 

 

ฉีเฉิงชะงักไปชั่วขณะก่อนจะเริ่มพูดขึ้น “ข้าไม่อยากปิดบังความจริงจากท่าน องค์ไทเฮาเรียกข้าเข้าพบในวันนี้มิใช่ธุระอันใดแต่เป็นเรื่องของท่าน พระสนม”

 

 

ร่างกายพระสนมพลันสั่นสะท้าน “...ท่านแม่ทัพ โปรดชี้แจง”

 

 

ฉีเฉิงพูดต่อ “องค์ไทเฮาทรงรู้ว่าหมู่นี้องค์จักรพรรดิทรงหลงใหลในตัวท่าน ปัญหานี้ทำให้พระองค์หนักพระทัยนัก เนื่องจากเป็นพระโอรสที่พระองค์รักยิ่ง นางกระวนกระวายไม่น้อย องค์ชายน้อยเป็นเพียงลูกเลี้ยง บางทีท่านอาจจะรู้แล้ว”

 

 

พระสนมพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ “ไทเฮา... จะลงโทษข้าอย่างไร?”

 

 

ฉีเฉิงจึงกล่าว “ไทเฮาทรงเสวยอาหารเจและสวดมนต์ภาวนามาแล้วหลายปี นางเพียงสั่งให้ข้าพาท่านออกที่ห่างไกล ไม่ให้ย่างกลับเข้ามาในเมืองหลวงอีก”

 

 

พระสนมหลุบตาลง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ “ข้าเข้าใจแล้ว”

 

 

ฉีเฉิงยื่นมือออกสัมผัสที่ไหล่บาง “ข้าไม่อยากให้ท่านลำบากใจ หากมีสิ่งใดที่ท่านประสงค์จะกล่าว อย่าได้ลังเลที่จะบอกแก่ข้า”

 

 

พระสนมพูดขึ้น “เสี่ยวเป่า ออกไปกับข้าได้หรือไม่?”

 

 

ฉีเฉิงส่ายศีรษะ “ไม่ได้”

 

 

พระสนมเป็นกังวล “เขาอยู่กับข้ามาโดยตลอด หากข้าไม่อยู่แล้ว เขาจะอยู่กับผู้ใด?”

 

 

ฉีเฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าจะหาทางออก หาที่ที่ดีให้แก่เขา ท่านสบายใจเถิด”

 

 

ดวงตาพระสนมเอ่อคลอด้วยน้ำตา ริมฝีปากสั่นเทาอย่างแรง “ท่านไม่เข้าใจ เขาไม่มีที่ใดให้ไป หากข้าจากไปแล้วเขาจะโศกเสียจนสิ้นชีวิต”

 

 

ฉีเฉิงตกอยู่ในความเงียบ ไม่พูดอันใด

 

 

พระสนมถามอีกครั้ง “ไทเฮารับสั่งให้เจ้าทำเมื่อใด?”

 

 

“คืนนี้” ฉีเฉิงตอบ

 

 

พระสนมเงยหน้าขึ้น ก่อนพูดอย่างชัดเจน “อย่าให้องค์ฮ่องเต้ทรงรู้เรื่องนี้โดยเด็ดขาด หากมารดาและบุตรผิดใจกันเพราะเรื่องนี้คงเป็นบาปของข้าแล้ว และอย่าได้บอกแก่เสี่ยวเป่า เพียงแต่บอกเขาว่าข้าอยากจากไปสักระยะหนึ่ง ให้เขาได้อยู่อย่างสงบในเรือนเถิด”

 

 

ฉีเฉิงตอบรับคำ “ข้ารับปาก”

 

 

....

 

 

ท้องฟ้าค่อยแปรเป็นสีเข้ม พระสนมส่งเสี่ยวเป่าไปเลือกหาขนมจากห้องต้นหลวงมา พระสนมเองก็เปลี่ยนอาภรณ์เป็นพื้นเรียบและสะอาดสะอ้าน คลำหาอวี้หลีไปทั่ว ก่อนจะกอดไว้แน่นในอ้อมแขน

 

 

พระสนมเดินออกไปยังประตูเรือน เดินไปตามทางด้วยความทรงจำ พระสนมเดินไปยังจุดนัดหมายที่ตกลงไว้กับฉีเฉิง

 

 

ฉีเฉิงช่วยพยุงพระสนมขึ้นรถม้าที่รออยู่แล้ว รถม้าออกจากวังหลวงอย่างเงียบเชียบและเป็นความลับ มุ่งหน้าออกทางอุดรทิศ

 

 

เสียงม้าควบลงพื้นเกิดเป็นจังหวะ วิ่งออกด้วยความเร็วและแผ่วเบา ล้อหมุนทำให้เกิดฝุ่นฟุ้งตลบ

 

 

ฉีเฉิงมอบคำสั่งแก่คนขับรถม้าก่อนจะเปิดม่านแล้วก้าวเข้ามาในรถม้า

 

 

พระสนมพิงอยู่กับหน้าต่าง อวี้หลีในอ้อมแขนนั้นนอนนิ่งอยู่ที่หน้าท้อง ไท่ขยับ ไม่ส่งเสียง เพียงแค่เงียบ

 

 

ฉีเฉิงพูดกับพระสนม “ท่านไม่โทษข้าหรือ?”

 

 

พระสนมหันกลับมา “ไทเฮาทรงพระเมตตาแล้ว นางไว้ชีวิตข้าและปล่อยให้ข้าใช้ชีวิต ข้าซึ้งใจยิ่งนัก หากแม้องค์ไทเฮาข้ายังไม่ขุ่นเคือง แล้วเหตุใดข้าต้องโทษท่านกัน?”

 

 

ฉีเฉิงจึงกล่าว “แม้ไทเฮาทรงรับสั่งให้ข้าพาท่านไปแสนไกล นางไมได้กำหนดที่หมาย ข้าตรึกตรองอยู่ขณะหนึ่งจึงตัดสินใจพาท่านไปอยู่กับสหายเก่าของข้า ระยะทางห่างจากเมืองหลวงไม่มากนัก เพียงสองสามวันเท่านั้น หากท่านอยู่ที่นั่น จะมีคนคอยดูแล ท่านสบายใจได้”

 

 

พระสนมถามขึ้น “ข้าอยากรู้นัก สหายเก่าที่ท่านว่านั้นคือผู้ใด?”

 

 

ฉีเฉิงตอบ “ยามพวกเรายังเยาว์นัก ข้าและสหายเล่าเรียนวิทยายุทธกับอาจารย์เดียวกัน จากนั้นข้าจึงรับราชการ ในขณะที่สหายข้าแสวงหาชีวิตอิสระและเสรี ย้ายไปอยู่ในภูเขาลึก สอนวิทยายุทธบ้าง ใช้ชีวิตผ่านไปอย่างอิสระและแสนสบาย”

 

 

พระสนมพยักหน้าเห็นด้วย “เป็นข้อได้เปรียบสำหรับผู้อยู่สันโดษนัก”

 

 

ฉีเฉิงหัวเราะ “จริงของท่าน ที่นั่นสร้างอยู่บนยอดเขาแสนอันตราย มีเพียงทางแคบสูงชันทางเดียวเท่านั้นที่ไปถึงจุดนั้นได้ สวนโดยรอบมีสายน้ำไหลผ่านจากน้ำตก ไหลมาสู่ใจกลางของสวนเป็นบ่อน้ำ มีทั้งปลาและดอกบัว ล้อมรอบด้วยต้นหลี่ชู่* ยามฤดูร้อนกลีบจากดอกหลี่ชู่จะล่องลอยโบยบินกับสายลม เติมเต็มสวมด้วยกลิ่นหอมหวาน เหล่านกก็บินมารวมกัน ราวกับสวนสวรรค์ก็ไม่ปาน”

 

 

ใบหน้าของพระสนมปรากฏรอยยิ้มอย่างปิติ “ท่านกล่าวเช่นนั้นแล้ว ข้าอยากไปเห็นเสียจริง”

 

 

รถม้าเคลื่อนต่อไปอีกหลายวัน ก่อนจะหยุดลงที่ตีนเขา

 

 

ฉีเฉิงเปิดม่านออกจากรถม้า “เราถึงกันแล้ว ข้าต้องขอโทษด้วยที่ต้องทำให้ท่านนั่งเสียนานหลายวัน”

 

 

พระสนมส่ายศีรษะ “ท่านแม่ทัพ ท่านพูดเช่นนี้จะไม่ให้ข้าได้พักเลยหรือ? เป็นข้าเองที่ทำให้ท่านแม่ทัพต้องลำบากแล้ว ข้าขอโทษด้วย”

 

 

ฉีเฉิงตอบรับคำ “เส้นทางขึ้นเขานั้นไม่ราบเรียบ ทั้งยากลำบากและอันตราย ท่านขึ้นหลังข้าขึ้นไปเถิด”

 

 

พระสนมตอบอย่างเขินอาย “ข้าจะยอมให้ท่านทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร หากมีไม้นำทางแก่ข้าก็เพียงพอแล้ว”

 

 

ฉีเฉิงไม่ฟังคำค้านใด เขาพาพระสนมลงจากรถม้าและให้ขึ้นหลังในทันใด ก่อนจะเริ่มก้าวขึ้นไปตามทางสูงชัน

 

 

หูได้ยินถึงเสียงพัดพาของลม พระสนมหลับตาลงแล้วคว้าเสื้อฉีเฉิงไว้แน่น หลังเดินอย่างยากลำบากมาได้ถึงหนึ่งชั่วยาม พวกเขาก็ได้กลิ่นหอมของหลี่ชู่ลอยมา อีกทั้งยินเสียงนกขับขานเพลงไพเราะมาแต่ไกล

 

 

“ท่านแม่ทัพ พวกเราถึงแล้วหรือ?”

 

 

คำพูดแทบจะกลืนหายไปทันทีเมื่อพลันมีเสียงเย็นๆดังเข้ามาใกล้ “ลมใดหอบท่านมาที่นี่เล่าท่านแม่ทัพ?”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 *หลี่ชู่ หมายถึง ลูกแพร์ค่า

......

 

 

ฮือ ไทเฮาพระทัยร้ายที่สุด เหตุใดพระองค์ทรงรับสั่งเช่นนั้น! ฮ่องเต้ไปบอกเสด็จแม่ของท่านให้ยกเลิกคำสั่งเถิดนะคะ *กอดแข้งกอดขา*

 

ตอนนี้ลืมฮ่องเต้ไปได้เลยค่ะ แม่ทัพฉีเค้าออกตัวแรงนะคะนะ!! แอบกรี๊สไปเลย คนอะไร๊แมนเฟร่อ เดินสองชั่วโมงแถมให้พระสนมขี่หลังอีกง่ะ โงย พ่อคนแมนสมชายชาตรี นี่สิชายชาติทหาร! (ฮ่องเต้: แล้วข้าเล่า!)

 

 

สหายเก่าของท่านแม่ทัพคือใคร? เป็นคนยังไง? มาติดตามกันได้ในตอนหน้านะคะ!

 

 

ขอบคุณนักอ่านเงาและนักอ่านไม่เงาทุกๆคนค่ะ ซึ้งใจ

 

 

#นิยายพระสนม

#ทีมฮ่องเต้   #ทีมพระสนม   #ทีมเสี่ยวเป่า   #ทีมองค์ชายน้อย   #ทีมอวี้หลี 

และพิเศษมากๆค่ะ ฮ่าๆๆ #ทีมท่านแม่ทัพ

 

 

ป.ล. มีนักอ่านบางคนอ่านสปอยล์มาแล้วงอแงใหญ่เลย คือคนแปลก็สงสัยง่ะ อ่านสปอยล์แล้วมางอแงกับเราก็งงๆอยู่ คือเราแปลค่ะไม่ได้แต่งเนาะ แก้ไขเนื้อหาไม่ได้หรอกค่ะ ขอเสริมอีกอย่างคือถ้าอ่านสปอยล์แล้วชอบใจไม่ชอบใจก็สุดแล้วแต่นะคะ เพราะสำหรับเราแล้วเรื่องนี้เป็นนิยายที่มีปมเนื้อหาน่าสนใจ เราเลยแปลเพื่อนำเสนอกับนักอ่านทุกๆคน การที่จะบอกว่าจะเลิกอ่านก็สุดแล้วแต่ค่ะ แต่อย่าได้พาดพิงถึงคนเขียน คนแปล และตัวนิยายเลยนะคะ การดำเนินเรื่องก็ค่อยๆปูมา ใครที่ไม่ชอบก็เลือกอ่านนิยายแปลสนุกๆได้อีกหลายเรื่องนะคะ อย่างTrue Starก็ได้ (แอบดันให้เพื่อน) หรืออีกเรื่องก็ Counterfeit Bride (ดันตัวเอง ฮ่าา) รับรองว่าสนุกแน่นอนค่ะ

ป.ล. ไม่ได้โทษใครนะคะ รักคนอ่านจีจีนะเออ อิอิ

 

 

สวัสดีค่ะ :3

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

132 ความคิดเห็น

  1. #4988 FauyFern (@0807470464) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 13:15
    อ่านมาตั้งนานไม่รู้จะติดแท็กทีมใครดี มาตอนนี้ #ทีมท่านแม่ทัพ แมนมากค่าาา
    #4988
    0
  2. #4964 Baimon12 (@Baimon12) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 17:28
    เเง้ สงสารเสี่ยวเป่า
    #4964
    0
  3. #4953 ออเฟียส (@ofious) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 19:53
    จุดนี้ต้องตั้งทีมรุมด่าไทเฮาละ
    #4953
    0
  4. #4807 DKdabble (@dkdabble) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 23:45
    จริงๆแล้วแอบ #ทีมแม่ทัพ มานานแล้วนะคะ สุภาพบุรุษจริงเชียว
    #4807
    0
  5. #4750 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:30
    สหสหายเก่าท่านแม่ทัพช่วยทำให้พระสนมหายจากตาบอดได้มั้ยอ่ะ
    #4750
    0
  6. #4693 เพลงรักตัวเล็ก (@kayaa225) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 05:49
    ขอเพิ่ม #ทีมแม่ทัพ นะครัช~ 5555
    #4693
    0
  7. #4214 กระต่ายกลมปุ๊ก (@aum0509) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 15:52
    งื้อ แม่ทัพแมนมากกกกก
    #4214
    0
  8. #4197 Dun-kin (@dunkinzaboy) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 10:54
    สนุกครับ
    #4197
    0
  9. #4005 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 18:36
    สงสารพระสนม   สหายท่านแม่ทัพคือใคร
    #4005
    0
  10. #3999 zeen devilgirl (@quincyzeen97) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 10:49
    เสี่ยวเป่าาาา สงสาร
    #3999
    0
  11. #3969 แพะบยอน❤️ (@zpen) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 02:20
    ถามคำเดียวเลย มีมาม่ากี่ซองคะ
    นี่ตาขวากระตุกรอแล้ว.. ??
    #3969
    0
  12. #3867 yaku33 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 20:32
    โอยยยยยดราม่ากว่าเดิมอีก ไม่นะ ตอนนี้เป็นห่วงเสี่ยวเป่าเลย ดูแลพระสนมมาตั้งนาน ต้องเสียใจมากแน่เลย ฮ่องเต้ก็เพิ่งจะแฮปปี้ไปเองงง ดราม่ามากค่ะ T^T ปวดใจสงสารทุกคน พระสนมด้วย
    #3867
    0
  13. #3800 DarkCornell (@fai-cornell) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 09:05
    เอาไท่เฮากลับไป
    #3800
    0
  14. #3790 [][หม่าม๊า][] (@babyll) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 01:34
    ทำไมไทเฮาทรงพระทัยร้ายอย่างนี้อ่ะ ให้ไปอยู่ที่ไกลๆ ไม่พอ ยังให้ไปตัวคนเดียว ไม่ให้เสี่ยวเป่าไปด้วยอีก ถ้าองค์ฮ่องเต้รู้จะเป็นยังไง แต่แบบ ตอนนี้ขอกรี๊ดท่านแม่ทัพฉีแปป ฮือออ ดีอะไรเบอร์นั้นอ่ะ
    #3790
    0
  15. #3564 ktp.1412 (@evildevil02) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 21:45

    ไทเฮาใจร้ายอะ ไม่ได้แค่ให้พระสนมไปคนเดียวนะ
    แล้วจิตใจคนที่อยู่ล่ะทั้งองค์ชายน้อย เสี่ยวเป่า (ลืมฮ่องเต้แพรบ)
    แต่แม่ทัพฉีแมนมากก กรี๊ดมากค่ะ ให้ขี่หลังด้วยอะ เขินแรง
    นี่แล้วฮ่องเต้รู้จะเป็นยังไงต่อนะ 
    ดูมีปมเยอะแยะไปหมด ฮือออ
    แต่หลงมาอ่านแล้ว เลิกยาก
    #3564
    0
  16. #3296 ปลานึ่งตากแห้ง (@soonmee) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 23:30
    ชอบท่านแม่ทัพอ่ะ องค์ไทเฮาก็คงอยากให้ฮ่องเต้มีความสุข ส่วนพระมเหสีก็คงหวังให้ดูแลบ้านเมืองได้แหละ เพราะทำแบบนี้ไง องค์ไทเฮาเลยตรัสสินพระทัยแบบนั้น พระสนมนั้นตาบอดมิอาจทำอะไรด้วยตนเอง อันนี้เราเข้าใจเลยแหละ แต่แบบพระสนมเป็นคนดี อันนี้เราชอบ TT ฮือออ คนดีแต่ทำไมเสียอย่าง....งือออ ตาบอดเพราะเหตุใด โปรดบอก
    #3296
    0
  17. #3132 Summer_Sunny (@waferpeter) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 04:47
    ท่านแม่ทัพออกตัวแรง กำลังคิดว่าอยากให้พระสนมอยู่ที่นี่ไปเลย ไม่ต้องกลับไปแล้ว
    #3132
    0
  18. #3128 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 21:56
    ไทเฮาใจร้ายจัง พรากคนที่ลูกรักไปซะไกลเลย แล้วให้พระสนมที่ตาบอดไปอยู่คนเดียวนี่แบบ เห้อออออ เคยคิดถึงจิตใจพระสนมบ้างมั้ยถึงท่านแม่ทัพจะช่วยพามาฝากไว้กับสหายก็เถอะ ทำไมพระสนมไม่ต่อรองบ้างไหนสัญญากับฮ่องเต้แล้วไงว่สจะอยู่ด้วยกันตลอดไป
    #3128
    0
  19. #3121 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 02:41
    กรี๊ดดดด #ทีมท่านแม่ทัพค้าาาาา มาแรงแซงทุกคน
    #3121
    0
  20. #3113 13812BNKH (@13812bnhk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 20:35
    สองครั้งต่อวัน น่าข่มขืนเล็กน้อย ..อ่านผิดทำเอาลั่น แย่ ๆ 555555.
    #3113
    0
  21. #3099 Un YoNG (@unnarak) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 11:43
    แง ไทเฮา TOT
    #3099
    0
  22. #3095 เอลฟ์ปีกขาด (@mublue) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 10:05
    อะไรอ่าอยู่กะฮ่องเต้แปบๆเอง! ยังสูบความฟินไม่ถึงใจเลยยย ออกมาซะแล้ว TT
    #3095
    0
  23. #3087 ~PiToN~ (@nightsza) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2559 / 01:16
    ต้องมีเบื้องหลังแน่นอน ท่านแม่ทัพหล่อและแมนมาก #ทีมท่านแม่ทัพ
    #3087
    0
  24. #3042 kiss k. (@kissloveadmin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 19:29
    ในเมื่อไม่ยอมรับผู้ชาย  แล้วทำไมถึงได้ให้อยู่ในตำแหน่งพระสนมในตำหนักเย็นมาได้ตั้งนานตั้งแต่ก่อนฮ่องเต้ไม่พบเสียอีก ขัดกันเองนะ หรือมีปมอะไร ฮึ
    #3042
    0
  25. #3027 หนูรินจัง (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2559 / 17:40
    ไทเฮา อยู่ดีๆไม่ว่าดี คงอยากตายมากเลย แส่หาเรื่องสินะ เผือกจริงๆให้ตาย เอาละๆ ขอให้ได้ตายสมใจ ฮ๋าๆๆๆ
    #3027
    0