[นิยายแปล] 瞎娘娘 The Blind Concubine [ตรวจคำแปลสิ้นเดือน]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 244,760 Views

  • 5,029 Comments

  • 9,331 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    664

    Overall
    244,760

ตอนที่ 2 : บทที่ 2 เก้าอี้ใหม่ [edited]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 364 ครั้ง
    10 ก.ค. 61


第二章



ฮ่องเต้


*อย่าลืมอ่านทอล์คกันด้วยนะคะ*

 

 





第二章




จักรพรรดิหนุ่มยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างหยอกล้อกับนกน้อยในกรงของมัน สีพระพักตร์ราวกับครุ่นคิดบางอย่าง



ขณะจมลึกลงไปในความคิด พระหัตถ์หยุดนิ่งในขณะเดียวกันกับที่นกจาบกระโดดไปมาในกรงของมันอย่างร่าเริง



ท่านเสนาบดีหยุดอยู่หลังพระวรกายองอาจ ซึ่งก็ไม่รู้เลยว่าเหตุใดถึงโปรดเกล้าให้เข้าเฝ้าเช่นนี้ หลังจากติดตามรับใช้มาหลายปี เขายังคงยึดถือประโยคที่ว่า ‘ลิขิตสวรรค์ยากแท้หยั่งถึง’ ท่านเสนาบดีก้มศีรษะทำความเคารพ ก่อนจะยืนรอดำรัสแห่งองค์ฮ่องเต้อย่างนิ่งสงบ



จักรพรรดิหนุ่มผินพักตร์มา พระโอษฐ์บิดเข้าหากันก่อนจะตรัสว่า



“บุคคลที่ตำหนักเย็น เพิ่งบรรลุนิติภาวะ ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีแม้การมองเห็น คนผู้นั้นคือผู้ใด?”



มหาเสนาบดีพึมพำกับตนเองอยู่ชั่วครู่หนึ่งก่อนจะโค้งแล้วตอบกลับองค์เหนือหัวว่า



“แม้นข้าน้อยมิได้เป็นผู้ดูแลตำหนักเย็น แต่ก็พอจะได้ยินเรื่องราวจากคำล่ำลือ… ผู้ที่พระองค์กล่าวถึงนั้นอาศัยอยู่ในตำหนักเย็นมาเป็นเวลานานแล้ว ดวงตาที่บอดทั้งสองข้างอาจเป็นเพราะความเจ็บป่วย”


“ไม่ค่อยมีผู้ใดให้ความสำคัญแก่เขา แม้กระทั่งชื่อก็มิมีผู้ใดทราบ… ผู้คนในรั้ววังหลวงแห่งนี้จึงคิดว่าเหมาะยิ่งแล้วที่จะเรียก   พระสนมตาบอด และจากนั้นมาทุกคนจึงรู้จักในนามนี้”




จักรพรรดิพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหยอกล้อกับสกุณาตัวจ้อยต่อ เสียงร้องของนกจาบช่างอ่อนโยนและเสนาะหูยิ่งนัก


พระโอษฐ์เม้มเข้าหากันยามนึกไปถึงการพบกันโดยบังเอิญระหว่างพระองค์และชายหนุ่มอีกคนหนึ่งที่ตำหนักเย็น



แสงแดดยามบ่ายทำให้รู้สึกขุ่นมัว กลิ่นของดอกไม้นานาพันธุ์ลอยฟุ้งในอากาศ ขณะที่กำลังเดินเล่นไปตามสวนของจักรพรรดินั้น อาทิตย์ของปลายฤดูใบไม้ผลิและต้นฤดูร้อนช่างทำให้รู้สึกมัวหมองอะไรเช่นนี้ โดยที่ไม่ทันรู้องค์ พระองค์ก็ดำเนินไปไกลจนเลยสวนของจักรพรรดิไปสู่ส่วนซึ่งอ้างว้างของวังหลวงอย่างตำหนักเย็น



ต้นหญ้าและต้นไม้บริเวณตำหนักเย็นถูกละเลยและเติบโตขยายเป็นวงกว้างราวกับจะไปให้ถึงสุดขอบฟ้า สายลมพัดหอบเอาดอกไม้ให้ลอยขึ้นจากพื้น ในขณะที่พระหัตถ์เอื้อมหมายจะสัมผัสดอกไม้ที่กำลังร่ายรำอยู่กลางอากาศ พระองค์ก็เห็นเขา



สายตาคู่คมถูกดึงดูดด้วยดวงหน้าซีดขาว เรือนร่างบอบบาง ซึ่งอยู่ในอาภรณ์เรียบง่ายสีขาว



ใบหน้าของเขามีความพึงใจ



แต้มไปด้วยรอยยิ้ม



ราวกับว่าไม่มีใครอีกแล้วนอกจากตัวเขา เงาของไม้ใหญ่ ดอกไม้ที่ปลิดปลิว และแสงอาทิตย์อันเรืองรอง



สองขายาวก้าวไปด้วยตัวมันเอง เข้าสู่ลานกว้างนั้นก่อนจะหยุดมองเป็นเวลาเนิ่นนาน พระองค์กระทั่งยกมือห้ามไม่ให้บ่าวคนนั้นหยุดเอ่ยถวายพระพร



เขาคนนั้นไม่ได้มีความงามอันโดดเด่น ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่สามารถมองเห็นได้



มีนางสนมงดงามอีกนับไม่ถ้วนในวังหลวงแห่งนี้ ไม่ต้องเอ่ยถึงสนมที่มีนัยตางดงาม ซึ่งคนผู้นี้ไม่มี



ฮ่องเต้หนุ่มลอบถอนใจก่อนจะเรียกบ่าวรับใช้ให้เข้าพบ



พระสนมตาบอดทอดกายอยู่ภายใต้แสงแดดในลานแห่งนั้น



ใครจะปฏิเสธอากาศเช่นนี้ลงกัน?



ลมพัดเอื่อยๆหอบเอากลิ่นหญ้ามาด้วย



อวี้หลีกำลังเคลิบเคลิ้มอยู่แทบปลายเท้าของพระสนม ความอบอุ่นของมันซึบซาบผ่านความบางของอาภรณ์ชวนให้อบอุ่นหัวใจ



เสี่ยวเป่าเองก็ยืนพิงเก้าอี้หวายคลับคล้ายว่าใกล้จะหลับ



กลุ่มฝีเท้ามากมายที่เดินมาราวกับว่าจะตรงไปทางนั้น



เสี่ยวเป่ายืนตรงด้วยความฉงนใจ ฝ่ามือปัดเอาผงฝุ่นตามร่างกายออกก่อนจะเห็นท่านเสนาบดียืนอยู่ที่ทางเข้าของลาน ตามมาด้วยขบวนของข้ารับใช้ในวังหลวง บอกตามตรงเลยว่านี่มันทำให้เขารู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ



เกิดอะไรขึ้นที่ตำหนักเย็นแห่งนี้? ทำไมจู่ๆผู้คนก็เกิดอยากจะมาเยี่ยมเยียนพวกเรางั้นหรือ?



เสนาบดีส่งสัญญาณให้เสี่ยวเป่าปิดปาดเงียบก่อนจะส่งสายตาให้เขาเดินไปหา



เสี่ยวเป่าก้มตัวลงดูหากว่าพระสนมกำลังจมอยู่ในห้วงนิทรา ก่อนจะค่อยๆออกไปสู่ทางเข้าของลานกว้างอย่างระมัดระวัง เมื่อเดินไปถึงเขาคุกเข่าลงกับพื้น



เสี่ยวเป่าไม่เคยเผชิญหน้ากับเสนาบดีผู้นี้มาก่อน แต่เคยถูกตีและถูกลงโทษจากขุนนางท่านอื่น มองดูจากเครื่องแบบของคนตรงหน้าแล้วแข้งขาก็สั่นไหวและฝ่ามือก็ผุดไปด้วยเม็ดเหงื่อเย็นๆมากมาย



แต่ขุนนางผู้นี้กลับบอกให้เขาลุกขึ้นรับและรับฟังคำสั่ง



แถวที่ไม่สิ้นสุดของเหล่าบริวารถือเอาผ้าห่มทอจากไหมและปักด้วยลวดลายวิจิตร ถ้วยชามกระเบื้องเคลือบ พัดที่ถูกแกะสลักอย่างบรรจง เสี่ยวเป่าเลยอดไม่ได้ที่จะแอบมองของเหล่านั้น



เสนาบดีกระซิบอะไรบางอย่างให้แก่ผู้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ชายคนนั้นพยักหน้าก่อนจะนำกลุ่มบ่าวรับใช้เดินอย่างเงียบที่สุดนำของขวัญหลากหลายขนาดเข้าสู่ลานภายในตำหนักเย็น ก่อนจะจัดวางพวกมันให้อยู่ในตำแหน่งเหมาะสม



เสี่ยวเป่าแทบจะกรามค้างไปเลยด้วยความตกตะลึง


 


ท่านเสนาบดีหันมากล่าวกับเขาว่า “ของขวัญเหล่านี้ห้ามบอกแก่เจ้านายของเจ้า เข้าใจหรือไม่?”



เสี่ยวเป่าพยักหน้าขึ้นลงอย่างรวดเร็ว “ข้าน้อยเข้าใจ”



“แม้จะเอ่ยถึงผู้ที่ส่งของขวัญมาก็ห้าม”



เสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างแรง “วางใจได้ขอรับ ต่อให้เสี่ยวเป่ามีปัญญามากเพียงไร ก็มิกล้าพูด”



“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าเกรงว่าจะมีคนมากมายผ่านเข้ามาที่ตำหนักเย็น เจ้าต้องทำหน้าที่ให้ดีเหมือนอย่างตลอดมา อย่าให้เจ้านายของเจ้าจับผิดอะไรได้ ระวังปากของเจ้าให้ดี จำเอาไว้”



เสี่ยวเป่าแสดงท่าทีตกลงรับรู้



ผ่านไปครู่ใหญ่ ข้ารับใช้คนหนึ่งก็เดินมาเพื่อรายงาน “ทุกอย่างถูกจัดวางไว้เรียบร้อยขอรับ”



ท่านขุนนางพยักหน้าพึงใจก่อนจะโบกมือไล่บ่าวออกไป ก่อนจากก็ทิ้งคำสั่งเอาไว้สองสามอย่าง แล้วเดินนำขบวนผู้รับใช้ออกจากที่แห่งนั้น



เสี่ยวเป่านิ่งค้างด้วยความมึนงงอยู่ชั่วครู่ก่อนจะได้สติครบกลับมา



นี่มันอะไรกัน?



กี่ปีแล้วที่เจ้านายของเขาพำนักในตำหนักนี้ ไม่เคยมีใครแม้แต่จะเอ่ยถึง โดยปกติแล้วเสี่ยวเป่าต้องใช้เวลากว่าครึ่งวันเพื่ออ้อนวอนขออาหารนำกลับมายังตำหนักเย็น



แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น?



เขาวิ่งเข้าสู่ตัวตำหนักเพื่อตรวจดู นัยตาทั้งสองก็แทบหลุดออกมาจากเบ้า



เครื่องเรือนในตำหนักช่างสองประกายเสียจนแสบตา ไม้จันทน์ที่ถูกแกะสลักอย่างงดงาม แจกันลายดอกไม้แบบฝูไห่ เล่มเทียนลายดอกบัวสีทอง กาน้ำรูปดอกท้อ...



สวรรค์ทรงโปรดเถิด นี่ใช่ตำหนักเย็นแน่หรือ?



ในขณะที่เสี่ยวเป่ากำลังมีความสุขกับการดูของเหล่านั้น พระสนมก็ยังไม่รับรู้อันใด ในอ้อมกอดยังคงโอบอุ้มอวี้หลีไว้แนบอก ขณะที่เอนกายอยู่บนเก้าอี้หวายนั้นเอง



อย่างไรก็ดี อวี้หลีเพิ่งจะตื่นขึ้น ก่อนจะกระพริบดวงตาวาวสุกใสของมันอย่างเงียบๆ



ครู่ใหญ่หลังจากนั้นพระสนมก็ตื่นขึ้น



ไอแดดของตอนบ่ายสาดทะลุหมู่ใบไม้ลงมาราวกับผ้าห่มที่ถักทอด้วยด้ายทอง ช่างละมุนและรู้สึกสบายจนรู้สึกว่านอนเท่าไหร่ก็ไม่พอ



เก้าอี้นวมตัวยาวถูกเสี่ยวเป่าย้ายไปไว้ในลานอย่างยากลำบาก จากความแข็งแกร่งและพละกำลังแล้วเขาทำได้แค่ขยับยกของได้เพียงทีละเล็กละน้อย ฐานไม้ไถลไปตามพื้นส่งเสียงแหลมเสียดหู



พระสนมลุกขึ้นยืนพร้อมอวี้หลีในอ้อมแขน มือผ่องลูบไล้บนขนอ่อนนุ่มนั่นเบาๆ



“นั่นเสียงอะไรน่ะ?”



เสี่ยวเป่าปาดเหงื่อออกจากใบหน้า แต่เสียงของเขาช่างปิติยามกล่าวว่า



“พระสนม เชิญนั่งบนเก้าอี้เถิดขอรับ”



เสี่ยวเป่าช่วยพระสนมมาที่เก้าอี้นวมยาวตัวนุ่ม ช่วยให้นั่งลงและถอดร้องเท้าออก



“รู้สึกเช่นไรบ้างขอรับพระสนม?”



“อ๊ะ! นี่มันนุ่มมากเลยนะ!” พระสนมอุทานออกมา



“ใช่แล้วขอรับ! เป็นอย่างที่ท่านว่า” เสี่ยวเป่ายิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้



อวี้หลีสลัดตัวออกจากอ้อมแขนของพระสนมก่อนจะม้วนตัวลงนอนลงบนเบาะนุ่มอย่างแสนสบาย ร้องครางเหมียวๆพร้อมสะบัดหางของมันไปมา



พระสนมกล่าวอย่างสุขใจว่า “อวี้หลีคงไม่อยากลุกจากเบาะนี้เป็นแน่!”



เมื่อใดที่อวี้หลีมีความสุข เขามีความสุขเสียยิ่งกว่า



เขาไม่เคยได้ใช้ของเช่นนี้มาก่อน



และด้วยความสงสัยเขาจึงถามบ่าวคนสนิท “เจ้าไปเอาของนี่มาจากที่ใด?”



เสี่ยวเป่าจำได้ว่าคำสั่งของท่านเสนบดีว่าอย่างไร จึงคิดคำตอบขึ้น



“ข้าน้อยเจอมันระหว่างทางกลับ อาจจะเป็นของสนมองค์อื่นๆที่ไม่ใช้แล้วจึงมาทิ้งไว้ใกล้ตำหนักเย็นขอรับ”



พระสนมเชื่อ และยิ้มออกมา



นี่มันสมบัติล้ำค่า!  ขนาดว่าอวี้หลียังชอบมันเลย



“ขอโทษด้วยนะที่ทำให้เจ้าต้องลำบากเคลื่อนย้ายมาถึงนี่”



“เสี่ยวเป่ายินดีทำเพื่อท่าน พระสนม”



พระสนมตาบอดควานหาอุ้งเท้าของอวี้หลี ก่อนจะลากมันไปข้างหน้า “เจ้าก็ลองนั่งดูบ้างสิ มันสบายจริงๆ”



เสี่ยวเป่าเอ่ยอย่างประหลาดใจ “มิบังอาจ นั่นเป็นการไม่เหมาะสมแล้ว”



“ไร้สาระน่ะ มานั่งนี่! มันสบายจริงๆนะ”



เสี่ยวเป่าชักเท้าถอยหลัง ตัวเขามิบังอาจนั่งบนเบาะนุ่มที่ผู้สูงศักดิ์ประทานแก่พระสนมหรอก!



ไม่ทันได้ตั้งตัว กดบ่าของเสี่ยวเป่าลงแล้วดันให้นั่งลงบนเบาะ “นุ่มไหมล่ะ?”



ไม่กี่วินาทีที่เสี่ยวเป่าสัมผัสกับเนื้อเบาะ เขาก็เด้งตัวขึ้นในทันใดก่อนจะร้องออกมา



“ใช่แล้วพระสนม นุ่มมากๆขอรับ แต่ข้าน้อยเป็นเพียงบ่าวมิอาจมีสิทธินั่ง ตราบเท่าที่พระสนมรู้สึกว่ามันดี บ่าวก็ดีใจ”



พระสนมตาบอดทำเพิกเฉยต่ออาการของเสี่ยวเป่า



อวี้หลีไม่รอให้สองนายบ่าวตกลงกันจบ สองขาของมันเหยียดออกก่อนจะจมลงกับความนิ่มของเบาะนอน



ผู้เป็นเจ้านายนั่งลงบนเก้าอี้ยาวอีกครั้ง ก่อนจะเอาใจอวี้หลี “แต่นี่มันก็สบายเอามากเลยนะ...”



“เจ้าจะไม่นั่งจริงหรือ?”



เสี่ยวเป่าส่ายหัวรัวราวกับกลอง “ไม่ขอรับ”



“โอ้...”



พระสนมกำลังงุนงงอย่างมาก เบาะนี่มันนั่งสบายจริงๆนะ ทำไมถึงไม่นั่งกัน?



ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะดำริ ‘เด็กคนนี้ช่างแปลกคน...’




 



สวัสดีค่ะ

ตอนที่สองมาแล้วเย้! เห็นความน่ารักของเสี่ยวเป่าไหมคะ? เราอ่านๆไปแล้วรู้สึกว่าถ้ามีคนอย่างเสี่ยวเป่าข้างกายคงจะดีไม่น้อย ทั้งขยัน อดทน ซื่อสัตย์โอยยย เป่าเป่าของเจจจจจ้

อุปนิสัยตัวละครที่ออกมาเด่นชัดสุดๆในตอนนี้คือเสี่ยวเป่าคนเดียว ส่วนคนอื่นๆก็ต้องติดตามกันไปนะคะ หุหุ-.- ใครชอบตัวละครไหนพิศวาสใครบอกมาได้นะคะ กระซิบมาเลย55555

สำหรับฟีดแบคของตอนแรกขอบคุณมากนะคะ มีกำลังใจขึ้นเยอะเลยย  เห็นคนกดติดตามเรื่องนี้แล้วเราก็ปลื้มใจมากก ขอบคุณนะคะ จะตั้งใจแปลเป็นอย่างดีเลย ;______;

อย่าลืมคอมเม้นท์เพื่อแชร์ความคิดเห็นกันนะคะ อยากสครีมอะไรก็เต็มที่ได้เลยค่ะ!

โหวต+เม้นท์ถือเป็นกำลังใจให้คนเขียนเนาะๆๆๆ

เจอกันตอนหน้านะคะ!

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ



**********


10/07/18


สวัสดีค่ะ วันนี้อัพตอนที่สองเวอร์ชั่นที่แก้ไขคำผิดแล้วและมีแก้อีกเล็กน้อยด้วยเช่นกัน


อันดับแรกเลยต้องขอโทษทุกคนที่รออ่านเรื่องนี้แต่เราล็อคไว้ซึ่งหลายคนอาจจะไม่พอใจ แต่ก็อยากให้รอกันอีกหน่อยนะคะ พยายามหาเวลามาแก้ไขอยู่เรื่อยๆค่ะ ซึ่งเราแปลเรื่องนี้ไว้หลายปีแล้ว ดังนั้นอาจจะต้องใช้เวลารื้อสำนวนเก่าบ้าง เพราะอยากคงภาษาของเรื่องไว้ ถ้าเราตัดสินใจรื้อหมดสำนวนคงมีเปลี่ยนหลายอย่างเลยค่ะ TT


ดีใจมากที่ยังมีคนรักและเอ็นดูพระสนมเหมือนเดิม ทั้งนักอ่านเก่าและใหม่

ขอบคุณมากๆนะคะที่เข้ามาติดตามกัน


เรื่องนี้อาจจะแก้ช้าหน่อยนะคะ ช่วงนี้เรายุ่งมากเลย แต่ว่ายังแปลเรื่อง 30 วันแห่งรัก อยู่เรื่อยๆนะคะ ใครที่คิดถึงกัน หรืออยากหาอะไรอ่านก็แวะเข้าไปชมได้นะคะ


สัญญาว่าเรื่องนี้จะไม่ทำให้ทุกคนร้องไห้อีก รู้สึกผิดเลยค่ะ V_V อย่าโกรธกันเลยคนดี~ อิอิ


ป.ล.1 เรื่องนี้ไม่ร้องไห้แน่นอนค่ะ(หืม) แถมออกแนวเบาสมอง น่ารักกุ๊งกิ๊งแนวมหาวิทยาลัย เหมาะกับทุกเพศทุกวัย ไม่เป็นภัยกับตับไตและหัวใจค่ะ อิอิ

ป.ล.2 มี hashtag ด้วยน้า #สามสิบวันแห่งรัก ค่ะ เล่นเถอะ เราอยากอ่าน ฮ่าๆๆ



ขอบคุณทุกการติดตามค่ะ แล้วเจอกันนะคะ~ :D














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 364 ครั้ง

262 ความคิดเห็น

  1. #5018 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 16:17

    น่ารักจังแงงงง

    #5018
    0
  2. #4926 Winterblue. (@porn-nn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 21:07

    เย้ๆๆ ดีใจมากเลยค่ะที่มาเปิดให้อ่าน ขอบคุณจริงๆน้า >3<

    เจอสปอยมาบ้างส่วนว่าเหมือนจะไม่แฮปปี้เอนด์

    แต่นั่นคือสิ่งที่ทำให้มาตามอ่านเรื่องนี้เลยค่า

    พอดีชอบอ่านแนวดราม่ามากๆๆๆๆ แล้วก็หาอ่านแนวนี้ยากด้วย ไม่ต้องต้องรู้สึกผิดไปนะคะเพราะมีคนโรตจิตที่เสพติดแนวนี้อยู่อีกคน 5555

    ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะ เดี๋ยวจบเรื่องนี้จะตามอ่านเรื่องอื่นอีกเรื่อยๆ เลยค่ะ ชอบสำนวณมาก สู้ๆนะคะ ^^

    #4926
    0
  3. #4910 ;เซฮาน △ (@chunjiteentop) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 02:54
    เสี่ยวเป่าคือดีมากกก น่ารักกก ดูแลพระสนมดีมากเลย
    #4910
    0
  4. #4905 paweenapk (@paweenapk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 01:20
    ขอคุณที่เปิดให้อ่านคะ รอมานานมากจริงๆ อยากอ่านมานานแล้วว
    #4905
    0
  5. #4877 Fire Phoenix (@grapecuit) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 18:48

    อ๊ากกกกกกกก เปิดแล้ว ดีใจมากเลยค่ะ อยาอ่านมานานแล้ว โฮฮฮฮ ขอบคุณที่เปิดนะคะ


    #4877
    0
  6. #4858 เพโรล (@polyploy2000) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 10:36
    ไรท์เปิดให้อ่านหน่อยยยย
    #4858
    0
  7. #4772 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 12:38
    เสี่ยวเป่าน่ารักมากอ่ะ พระสนมก็น่าเอ็นดู ดีใจเหมือนเด็กน้อยเลย
    #4772
    0
  8. #4678 foamnipax_ (@foamnipax_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2559 / 21:31
    ณ จุดนี้หลงเสี่ยวเป่าแล้วว ทั้งซื่อ ทั้งขยัน ดูจงรักพักดีกับพระสนมมาก ฮ่องเต้สายเปย์
    #4678
    0
  9. #4357 Joy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 01:58
    ชอบมากคะ:3333
    #4357
    0
  10. #4201 กระต่ายกลมปุ๊ก (@aum0509) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 08:16
    งื้อ เสี่ยวเปาน่ารักกกกก
    #4201
    0
  11. #3994 zeen devilgirl (@quincyzeen97) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 07:34
    ตอนที่แล้วผิด ล่ำลือ >> ร่ำลือ
    #3994
    0
  12. #3928 cloud (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 19:54
    เสี่ยวเป่า นางดีงามอะนางดูรักพระสนม ฮ่องเต้ สายเปย์สินะ
    #3928
    0
  13. #3899 <mamiaw> (@pattarawdee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 00:30
    เสี่ยวเป่าน่ารัก~~~
    #3899
    0
  14. #3887 VIP&BJ/Supine (@jimmyza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 22:50
    เสี่ยวเป่าน่าเอ็นดูอะไรเช่นนี้ลูกกกก
    #3887
    0
  15. วันที่ 1 มิถุนายน 2559 / 14:08
    พระสนมจะหายตอบอดมั้ยอ่ะ
    #3767
    0
  16. #3617 skyofbee6y (@skyofbee6y) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 00:08
    ฮ่องเต้นางมีความเปย์นะคะ 55555555555
    #3617
    0
  17. #3616 skyofbee6y (@skyofbee6y) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 00:05
    เราชอบเป่าเป่ามากเลยอ่ะ ??? คาแรกเตอร์ชัดมาก น่าเอ็นดู งุ้ยๆ
    #3616
    0
  18. #3604 manodcha (@manodcha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2559 / 18:24
    เศร้า อะ 
    #3604
    0
  19. #3308 *[*][]อั๋นเดวววว๋[][*]* (@babyll) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 02:30
    งื่อออ เสี่ยวเป่าดีมากเลย คอยอยู่ข้างๆ พระสนมตลอดเลย สงสารพระสนมจัง รู้สึกตันๆ ในอกตอนพระสนมนั่งแล้วบอกว่านุ่มมาก ;-;
    #3308
    0
  20. #3235 Sm.nmm (@soonmee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 19:52
    ที่ไม่นั่งเพราะเป็นของพระสนม งือออ ชอบบบบ
    #3235
    0
  21. #3137 Rarestrose (@Rarestrose) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 13:22
    แปลได้ดีจริงๆครับ

    ;))

    ติด -   -*
    #3137
    0
  22. #2821 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2559 / 01:06
    เสี่ยวเปาน่ารัก แต่เป็นถึงสนมทำไมถึงไม่ได้รับการดูแลอ่ะ ไม่เข้าใจง่ะ งืออออ
    #2821
    0
  23. #2797 มั ง ก ร ข า ว (@Hakuryuu-) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 11:16
    ฮ่องเต้แลดูอ่อนโยนผิดกะเรื่องอื่นๆ พระสนมเลี้ยงแมวทดแทนการมองไม่เห็นสินะ. รู้สึกหน่วงๆ เหงาๆ แฮะ T-T
    #2797
    0
  24. #2793 Bana Bill (@banabill) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 02:46
    ชักจะติด
    #2793
    0
  25. #2564 ktp.1412 (@evildevil02) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 19:55

    เปิดมาด้วยภาพฮ่องเต้นี่กรี๊ดหนักมาก
    พอมาดูสิ่งที่ทำยิ่งกรี๊ดหนักกว่า
    ฮ่องเต้สายเปย์อะไรเช่นนี้ 
    จะหาใครภักดีต่อพระสนมเท่าเสี่ยวเป่าคงไม่มี
    ชอบจังเลย ยิ่งอ่านยิ่งชอบ
    #2564
    0