[นิยายแปล] 瞎娘娘 The Blind Concubine [ตรวจคำแปลสิ้นเดือน]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 244,738 Views

  • 5,029 Comments

  • 9,328 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    642

    Overall
    244,738

ตอนที่ 20 : บทที่ 19 น้ำพระทัยใครหยั่งถึง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6041
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    4 ธ.ค. 59

第十九章

 

 

 

เจวี่ยอวี้ได้ฟังเช่นนั้นก็บันดาลโทสะออกมาทันใด

 

 

“ข้ารู้อยู่แล้ว มาจากวังหลวงแล้วมิมีสิ่งใดดีงามทั้งนั้น” ก่อนคว้าเอาดาบที่แขวนอยู่บนผนังมา “ตลอดเวลาที่อยู่ที่นี่ ไม่เคยมีปัญหาใด มายามนี้กลับมาหาเรื่องได้!!”

 

 

พระสนมร้อนรนเข้าห้าม “ท่านตัวคนเดียวสู้กับคนมากมาย พวกเรามีเพียงเด็กไม่กี่คนเท่านั้น แม้ท่านไม่ห่วงตัวเองก็ห่วงเด็กๆด้วยเถิด”

 

 

เจวี่ยอวี้กำดาบในมือแน่นก่อนเอ่ย “ข้าจะไปดูเสียหน่อย”

 

 

ทั้งสองก้าวมายังกลางสวน ที่หน้าประตูนั้นมีกลุ่มคนสวมอาภรณ์ดำมืดยืนเป็นแถว เหล่าทหารพรั่งพร้อมด้วยดาบคาดเอว หัวหน้าของคนเหล่านั้นมีทรงคิ้วแสนสเน่ห์อีกทั้งดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าสงบนิ่ง สวมอาภรณ์ปักไหมทอง ที่คาดบนเอวนั้นเป็นหยกเนื้อดี ในมือมิได้ถือแม้ดาบหรืออาวุธใด มีเพียงหนึ่งพัดเท่านั้น

 

 

มองดูคนผู้นี้แล้ว เจวี่ยอวี้หัวเราะเสียงเย็น “คนมากมายนัก ข้าล่ะสงสัยนักว่าผู้ใดมากัน!”

 

 

พระสนมมิสามารถมองเห็น จึงได้ถามขึ้น “พวกเขาเป็นใคร?”

 

 

เจวี่ยอวี้ไม่ตอบคำถามนั้น เป็นคนผู้นั้นที่มองเห็นพระสนม เปิดปากขึ้นพูด “ข้าเอง!”

 

 

พระสนมยินเสียงนั้นแล้ว ก็มิอาจกลั้นเสียงไว้ “อ๊ะ!!”

 

 

เหตุใดเขาถึงมาที่นี่?

 

 

พระสนมรู้สึกตื่นตระหนกในใจยิ่งนัก

 

 

เหตุใดถึงได้รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่? เป็นแม่ทัพฉีหรือไม่ที่บอกกล่าว? แต่แม่ทัพฉีคงมิทำเช่นนั้น ต้องเป็นเขาแน่ที่บังคับแม่ทัพฉีให้พูดออกมา ข้าจากมาได้ชั่วขณะหนึ่ง ยังมิได้ละทิ้งโลกไว้เบื้องหลัง เขาจะเกลียดข้าหรือไม่?

 

 

ในตอนนั้นเอง พระสนมคิดถึงความเป็นไปได้ทั้งมวล ความเป็นไปได้ที่ทำให้หัวใจพระสนมเต้นไม่เป็นจังหวะ

 

 

องค์ฮ่องเต้ขยับก้าวเข้ามาและกล่าวแก่พระสนม “กลับวังหลวงกับข้า”

 

 

พระสนมสับสนและล่าถอยมาขณะที่พูดออกไป “ไม่… ข้ากลับไปไม่ได้!”

 

 

ไทเฮาไม่ทรงนิ่งเฉยแน่ หากเขากลับไป เกรงว่าทุกอย่างคงพินาศ บางทีแม่ทัพฉีและเสี่ยวเป่าอาจจะต้องเผชิญเรื่องเลวร้ายด้วยกันกับเขา

 

 

พระพักตร์เย็นชาและเคร่งขรึม ตรัสขึ้น “จู่ๆเจ้าก็หายตัวไป ‘ข้า’ ส่งคนตามหาเจ้าทั่วทั้งวังหลวงอยู่หลายวัน แต่แม้แต่เงาเจ้าก็ไม่พบ ข้าคาดว่าเจ้าคงออกจากวังมาแล้วจึงสอบถามความจากทหารรักษาการณ์ พวกเขากล่าวว่าคืนนั้นไม่พบสิ่งใดผิดปกติ หลังจับทรมานได้เสียสองวันก็สารภาพมาว่าฉีเฉิงติดสินบนทหารรักษาการณ์ไว้ แอบซ่อนเจ้าไว้ในรถม้าแล้วพาออกจากวัง”  (จากนี้ไปสรรพนามว่า ข้า ในที่นี้ตามตัวจีนคือคำราชาศัพท์แล้ว เหมือนว่าจะโกรธเอามาๆ)

 

 

พระสนมกัดริมฝีปากตนเอง ใบหน้าเศร้าหมอง “เป็นข้าเองที่ขอร้องให้ท่านแม่ทัพฉีพาข้าออกมา ฝ่าบาท โปรดอย่าโทษท่านแม่ทัพเลย”

 

 

สีพระพักตร์แปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น “เจ้าทั้งสองมีจิตใจลึกซึ้งต่อกันโดยแท้ รู้หรือไม่ว่าแม่ทัพฉีบอกสิ่งใดแก่ข้า? เขาบอกแก่ข้าว่าทั้งหมดนี่เป็นความคิดของเขา มิมีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับเจ้า ทนรับแส้ถึงสิบไม้แล้วก็ยังมิบอกว่าพาเจ้าไปที่ใด เจ้าทั้งสองกลายเป็นคู่รักที่อับโชคและข้ากลายเป็นคนร้าย!!”

 

พระสนมทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้น ศีรษะกระทบกระแทกกับพื้นที่แข็งและเย็น “เป็นความผิดของข้าทั้งสิ้นฝ่าบาท ข้ากระทำผิดไป ฝ่าบาทได้โปรดลงโทษข้า ปล่อยพวกเขาไป”

 

 

ใบหน้าขององค์จักรพรรดินั้นเยือกเย็นลงไปอีก ก่อนตรัสขึ้นอย่างช้าๆ “ลักลอบหนีออกจากวัง โทษเจ้าไม่เบาแน่ มิต้องร้องขอ! ข้าจะลงโทษเจ้าแน่นอน จะห่วงเรื่องอันใด?”

 

 

โบกพระหัตถ์คราหนึ่ง ทันใดนั้นทหารสองนายก็ก้าวขึ้นมา จากซ้ายและขวาดึงพระสนมขึ้นจากพื้นและพาไปยังประตูหน้า

 

 

เจวี่ยอวี้เดือดดาลขึ้นทันใด “ลวี่เซวียน!! เจ้าเห็นที่ของข้าเป็นอะไร?!!”

 

 

พระพัตร์นิ่งสงบราวสายน้ำ ดวงตาสีดำสนิทราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด “เจวี่ยอวี้ ข้าเห็นแก่จักรพรรดิองค์ก่อนจึงผ่อนปรนให้เจ้า อย่าได้ดับชะตาตนเอง! หากข้าต้องการทำลายสวนน้อยๆของเจ้าแล้ว ย่อมง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ อดีตฮ่องเต้รับคำกับพ่อของเจ้า มิใช่เป็นข้าที่ตกลง เข้าใจไว้เสียด้วย!”

 

 

ประโยคเต็มไปด้วยความโกรธ พระพักตร์เองก็ฉายฉัดถึงแรงโทสะ พลันกลับหลังและก้าวออกจากสวนไป

 

 

พระสนมก้มศีรษะต่ำลงราวกับมิสามารถเงยขึ้นได้อีก โลหิตไหลออกจากศีรษะ อาภรณ์ที่เดิมที่สะอาดสะอ้านถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นดิน ขณะถูกนำตัวลงจากเขานี้ก็มึนงง สองมือและสองเท้าถูกพันธนาการด้วยโซ่ดำที่เย็นเยือก ก่อนจะถูกโยนเข้ารถม้าไป

 

 

ฮ่องเต้เปิดม่านออกและก้าวตามขึ้นมา ก่อนพูดกับคนขับว่า “ไป!”

 

 

รถม้าเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ล้อบดเบียดไปกับก้อนหินพลันโยกไปมาอย่างแรง

 

 

พระสนมมิอาจทนไหว หลับตาลงก่อนยกมือขึ้นปิดใบหู ทั้งร่างขดเข้ามาหากัน

 

 

ใบหน้าระองค์เผยแววโกรธขึ้นมาอีกครั้ง คว้าสองมือนั้นไว้แล้วเหวี่ยงลง “ทำท่าทางน่าสมเพชเช่นนี้ เพื่อใคร?”

 

 

พระสนมเพียงส่ายศีรษะ พยายามอย่างยิ่งมิให้หยดน้ำตาร่วงหล่น

 

 

ฮ่องเต้ตรัสขึ้นอีกครั้ง “ข้ากอดเจ้าด้วยรัก ทำทุกอย่างเพื่อเจ้า แต่เจ้ากลับมีสัมพันธ์น่าละอายเช่นนี้!” คำพูดสุดท้ายช่างหนักหนาเหลือเกิน ราวกับถูกบีบคั้นออกมาจากฟันที่ขบแน่น

 

 

พระสนมสั่นเทาอย่างรุนแรงทั้งร่างจรดปลายเท้า ก่อนจะบังคับตนขึ้นและคุกเข่าลงต่อหน้าพระพักตร์ “เป็นข้าที่สร้างปัญหา แม่ทัพฉีพาข้าออกมา ข้ายอมรับความผิด...” พระสนมกระแทกศีรษะลงกับพื้นรถม้าเกิดเสียงดังตึงตัง

 

 

ยามเงยหน้าขึ้น โลหิตสีแดงไหลลงตามใบหน้าจนมุมปาก

 

 

ใบหน้านั้นซีดขาวจนน่ากลัว ดวงตาเป็นสีเทาและมืดมน ทั้งใบหน้าไร้ซึ่งสีเลือดใด มีเพียงโลหิตสดที่มุมปากเท่านั้นซึ่งไม่น่ามองชม

 

 

ฮ่องเต้ผลักพระสนมออกอย่างไม่คาดคิด “ข้าไม่มีวันเชื่อเจ้าอีกแล้ว!”

 

 

ใบหน้าพระสนมเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง สิ้นแล้วซึ่งความหวังทั้งหมด ร่างกายค่อยๆร่วงหล่นจนนอนทับกับพื้นละไม่เอื้อนเอ่ยคำใดอีก

 

 

...

 

 

หลายวันผ่านไป ขบวนเสด็จก็กลับมาถึงเมืองหลวง

 

 

เสี่ยวเป่าอยู่ในระหว่างการให้อาหารนกทั้งสองยามที่สองหูได้ยินเสียงผ่านหน้าประตูไป เป็นเสียงกึกก้อง หัวใจพลันเต้นถี่รัว รีบวางอาหารนกในมือแล้ววิ่งด้วยความเร็วไปลอบฟัง

 

 

ที่มุมหนึ่งของราชวัง ข้ารับใช้ในวังหลายคนต่างจับกลุ่มและพูดคุย เสี่ยวเป่าค่อยๆก้าวเข้าไปทีละนิดเลียบกำแพงไปขณะที่แอบฟัง

 

 

“เจ้ารู้หรือไม่? ฝ่าบาทกลับวังมาแล้ววันนี้”

 

 

“ทหารรักษาการณ์กล่าวว่าพาพระสนมที่หลบหนีออกไปกลับมาด้วย”

 

 

“พวกเจ้าไม่เห็นสีพระพักตร์ มืดมนจนถึงที่สุดเชียว ทำเอาข้าราชบริพารแถวนั้นกลัวตัวสั่นเป็นทิวแถว จะยกน้ำชาขึ้นโต๊ะยังมิกล้า”

 

 

“แล้วพระสนมถูกลงโทษเช่นไร?”

 

 

“พระสนมถูกจำโทษในคุก โทษทัณฑ์คงมิอาจหลบเลี่ยง”

 

 

เหล่าข้ารับใช้พากันพยักหน้าเห็นด้วยและถอนหายใจอย่างสลด

 

 

ได้ยินเช่นนั้น เสี่ยวเป่าก็จมไปในความเศร้า

 

 

ในยามที่พระสนมหายตัวไป ฮ่องเต้เสด็จมาเพื่อเจรจากับเขา เขากระวนกระวายเสียจนไม่เป็นผู้เป็นคน ท่าทางเช่นนั้นมิอาจประดิษฐ์ขึ้นโดยง่ายเสี่ยวเป่าจึงหลบหนีจากการสอบสวน แต่ทหารรักษาการณ์มิอาจโชคดีเช่นเขา พวกเขาถูกทรมานอยู่หลายครั้งขณะถูกสอบสวน จึงสารภาพออกในนามของแม่ทัพฉี แม่ทัพฉีทนรับโทษโบยแต่ก็ยังรั้นมิพูดแม้หนึ่งคำ ท้ายที่สุดองค์ฮ่องเต้คนขับรถม้าในวันนั้น จึงสืบหาที่อยู่พระสนมได้และออกตามหาในทันใด

 

 

มายามนี้ พระสนมกลับสู่วังหลวงอาจต้องทนกับความลำบากครั้งใหญ่แล้ว

 

 

ร่างกายก็อ่อนแอราวกับแมวตัวหนึ่ง เพียงลมพัดเสียหน่อยก็ปลิวไปได้ จะทนรับการลงโทษได้เช่นไร?

 

 

คิดได้เช่นนี้ เสี่ยวเป่าแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

 

 

เขาดูแลพระสนมอย่างมาโดยตลอด คอยช่วยเหลือพระสนมแม้แต่เรื่องเล็กน้อยอย่างละเอียดถี่ถ้วน พระสนมมองไม่เห็นดังนั้นแม้งานบ้านเล็กน้อยเขาก็มิอาจให้พระสนมจับต้อง กรรไกร สิ่งเย็บปัก เสี่ยวเป่าล้วนวางไว้ให้พ้นมือพระสนมทั้งสิ้น อีกทั้งยังตัดเอาหนามบนดอกไม้ในสวนออก เล็บของอวี้หลีก็แซะเล็มด้วยเกรงว่าหากไม่ระวัง สิ่งเหล่านี้จะทำให้พระสนมต้องเจ็บ

 

 

เขารับใช้พระสนมมาเนิ่นนาน พระสนมนั้นนอกจากจะผอมบางแล้ว แม้แต่รอยแผลหนึ่งบนร่างก็มิมีให้เห็น พระสนมมองไม่เห็นแม้แต่สิ่งของตรงหน้า ทำได้เพียงคลำหาและสัมผัส ดังนั้นสองมือจึงเป็นบาดแผลได้ง่าย แต่มือของพระสนมนั้นกลับขาวและสะอาด นิ้วมือก็เรียวและสวยงาม แม้แต่รอยขีดข่วนแม้แต่น้อยก็หามีไม่

 

 

 

แต่ฮ่องเต้ เข้ามาด้ไม่นานกลับทำให้ทั้งร่างกายของพระสนมเต็มไปด้วยรอยช้ำ

 

 

จะให้ใจเขาไม่เจ็บปวดได้เช่นไร?

 

 

จะให้เขามิขุ่นเคืองได้อย่างไร?

 

 

พระสนมตาบอดนั่งอยู่ในคุกที่มืดและเย็น เสื่อฟางใต้ร่างเองก็เปียก พันธนาการที่มือและเท้านั้นเย็นราวน้ำแข็งและยากที่จะทนไหว ตรงหน้าที่ปรากฏต่อสายตาพระสนมคือความมืดอันไม่มีสิ้นสุด ราวกับตกลงไปในบ่อน้ำลึก ลึกและเย็นเฉียบ น้ำนั้นทำให้เปียกปอนตั้งแต่ข้อเท้าไปจนเอว ท่วมท้นถึงลำคอและไหลลงเข้าปาก เติมเข้าสู่ปอด ทรมานร่างกายด้วยอากาศที่ลดหายไปทีละนิด ทีละนิด

 

 

ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยเขาหรือดึงเขาขึ้น ทำได้เพียงจมลึกลงไปมากขึ้น มากขึ้น ไปสู่ความมืดอันแสนลึกล้ำ

 

 

พระสนม!!”

 

 

มีเสียงกระวนกระวายดังขึ้นเหมือนกับเสียงของฟ้าร้องที่ข้างหู “พระสนมขอรับ นี่ข้าเอง เสี่ยวเป่า!! พระสนมโปรดตื่นขึ้นเถิด!!”

 

 

พระสนมพลันตื่นขึ้น อ้าปากหายใจหอบเอาอากาศเข้าไป ราวกับถูกช่วยขึ้นมาจากน้ำและพามาสู่ผืนดิน อากาศเย็นสดชื่นไหลและเติมเต็มทั่วปอด ราวกับได้ยินเสียงเรียกรั้ง

 

 

เสียงของเสี่ยวเป่านั้นปนด้วยสะอื้น “พระสนมราวกับวิญญาณจะจากไป หายใจออกมิได้หายใจเข้า ปลายนิ้วท่านกลายเป็นสีขาวไปหมด!!”

 

 

พระสนมควานหามือของเสี่ยวเป่า เมื่อสัมผัสแล้วก็จับไว้แน่น “เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”

 

 

เสี่ยวเป่าตอบพระสนมไปร้องไห้ไป “ข้าขอร้ององค์ชายน้อยให้เหล่าทหารเงียบปาก อนุญาตให้ข้าเข้ามาพบท่าน พระสนม”

 

 

พระสนมตาบอดกัดฟันแน่น “ข้าสบายดี ไม่มีสิ่งใดต้องกังวล เจ้ารีบออกไปเสีย!”

 

 

เสี่ยวเป่ามิอาจจากไป “ท่านจะทำเช่นไรต่อพระสนม? ฮ่องเต้ทรงพิโรธถึงที่สุด แม้การขอร้องอ้อนวอนจากองค์ชายน้อยก็มิอาจรับฟัง หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นกับพระสนมที่นี่แล้ว แม้ข้าจะร้องไห้จนตัวตายก็มิอาจได้พาท่านออกไป”

 

 

พระสนมส่ายหน้าไปมา เรี่ยวแรงคล้ายหมดสิ้น “สิ่งที่ข้ากลัวมากที่สุดในเวลานี้ มิใช่เรื่องนี้”

 

 

เสี่ยวเป่าพลันเสี่ยงพร่า “ท่านกลัวสิ่งใด พระสนม?”

 

 

พระสนมตาบอดค่อยถอนใจ “องค์ไทเฮา”

 

 

“องค์ไทเฮา?”

 

 

“อื้ม!”

 

 

“แต่…” เสี่ยวเป่าลังเลครู่หนึ่ง “ไทเฮาเองก็ทรงถือศีลกินเจและสวดมนต์ภาวนามาร่วมหลายปีแล้ว พระนางมิได้ยื่นมือมายุ่งกิจการในวังหลวงอีกต่อไป พระสนม เหตุใดถึงได้กังวล?”

 

 

พระสนมหลับตาลงและส่ายศีรษะ “กิจการอื่น องค์ไทเฮาทรงมิยุ่ง แต่กิจเรื่องข้า แน่นอนว่าพระนางต้องพะวงเป็นแน่”

 

 

เสี่ยวเป่ามิอาจเข้าใจได้

 

 

พระสนมหัวเราะด้วยน้ำเสียงแสนเศร้าอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าคิดว่าผู้ใดที่ทำให้ดวงตาข้ามืดบอดเมื่อแสนนานมาแล้วกันเล่า?”

 

 

 

 

……

 

ฮือ สวัสดีค่ะ ฮือๆ *ปาดน้ำตา* ฮ่องเต้พระทัยร้ายที่สุด

 

 

จริงๆแล้วเรื่องนี้เรานับถือใจพระสนมที่สุด คนอาจจะคิดว่าทำไมไม่ทำแบบนู้นแบบนี้ มองในมุมพระสนมแล้ว จะให้แม่ลูกทะเลาะกันก็ผิดบาป ไม่ใช่ว่าหัวใจไม่รู้สึกอะไรกับฮ่องเต้ แต่เพราะรู้ว่าต้องเจ็บ

 

ส่วนเสี่ยวเป่าแสนดียังไงก็ยังแสนดีดังเดิม ฮืออ เป่าเป่าของเจ้ (จริงๆแล้วภาษาจีนมีการใช้คำว่า เป่าเป่า แทนที่รักด้วยนะคะอิอิ)

 

 

สหายเด็กดี ทวิตเตอร์ ธัญวลัยทั้งหลายทิชชู่พร้อมไหมคะ?!  ตอนต่อๆไปก็ไม่ได้น้ำตาแตกหรอกค่ะ เผื่อสหายบางคนอ่อนไหวโน๊ะ อิอิ ส่วนใครคิดว่าขมปากขมคอพอแล้วก็ไปอ่านอี้เอ๋อร์แก้ขมคอได้เน้ออ

 

 

 

แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ ^^

 

 

#นิยายพระสนม

#ทีมฮ่องเต้   #ทีมพระสนม   #ทีมเสี่ยวเป่า   #ทีมองค์ชายน้อย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

164 ความคิดเห็น

  1. #4965 Baimon12 (@Baimon12) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 17:57
    กีสสส ไทเฮาทำอะไร
    #4965
    0
  2. #4954 ออเฟียส (@ofious) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 20:04
    ชิปเสี่ยวเป่า กับสนมได้มั้ย
    ไทเฮาวังอยู่ไหน จะไปจัดการ
    #4954
    0
  3. #4929 sarielly2 (@Sarielly) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 22:18

    สงสัยไทเฮา

    #4929
    0
  4. #4884 TanJaw (@tanjaw) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 20:09
    อย่าบอกนะว่าไทเฮาา หื้มมมม
    #4884
    0
  5. #4809 DKdabble (@dkdabble) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 23:59
    ทำไมกันหนอ ทำไม
    #4809
    0
  6. #4790 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 17:08
    ห๊ะ!! อะไรนะ คนที่ทำให้พระสนมตาบอดคือไทเฮาหรอ ทำไมอ่ะ ทำทำไม? ฮ่องเต้แม่งก็ใจร้าย ฮืออออ
    #4790
    0
  7. #4752 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:51
    ฮ่องเต้จะรู้มั้ยว่าแม่ตัวเองอยู่เบื้องหลังทุกอย่าง อย่างไทเฮานี่เค้าเรียกมือถือสากปากถือศีลนะ
    #4752
    0
  8. #4719 sweetwan34 (@sweetwan34) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2559 / 15:01
    เฮ้อ บางทีก็คิดว่าพระสนมดีเกินไป ดีเกินจนเหมือนคนโง่ ยอมให้เค้ารังแกอยู่ฝ่ายเดียว
    #4719
    0
  9. #4659 สาววาย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 21:28
    เกลียดๆๆๆๆๆๆ ปากถือศีลกินใจ แต่ด้านในนี่ดำเป็นซาลาเปา ไทเฮาก็ไทเฮาเหอะ หัดปล่อยวางบ้างน่ะ
    #4659
    0
  10. #4447 zhll (@wimolnut) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2559 / 23:51
    เห้ยยย นี่อย่าบอกนะว่าตอนเป็นเด็กก็เคยมีเรื่องแบบนี่มาก่อนหรออ
    #4447
    0
  11. #4373 lerterdream (@lerterdream) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 14:40
    น้ำตาไหลพรากดั่งสายเลือด
    #4373
    0
  12. #4216 กระต่ายกลมปุ๊ก (@aum0509) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 16:02
    เอาอีกแง้วนะ นิยายจีนกี่เรื่องๆก็ไทเฮาทั้นนั้น แง้ เกลียดดดด
    #4216
    0
  13. #4006 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 22:04
    สงสารพระสนม    เกลียดไทเฮา    ทำเป็นถือศีลกินเจ    แต่ที่แท้เลว    ไทเฮาคือคนที่ทำให้พระสนมตาบอด
    #4006
    0
  14. #3926 PD-LP (@PD-LP) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 18:10
    ขอทิชชู่ด่วน ฮือๆๆๆๆ
    #3926
    0
  15. #3884 yaku33 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 22:28
    โอ้ยยยยบเรื่องแบบพลิกแบบไม่ทันตั้งตัวสุดๆเลยค่ะ ฮ่องเต้ไม่รับฟังเลย พระสนมก็น่าจะบอกความจริงไปก่อน
    #3884
    0
  16. #3830 JRabbit94 (@jrabbit94) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 17:33
    โอ้ยยยยยไทเฮา!!!!!! ขึ้นเลยค่ะ ขึ้นเลย
    #3830
    0
  17. #3809 DarkCornell (@fai-cornell) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 10:51
    ฮ่องเต้ใจเย็นๆนะคะ
    #3809
    0
  18. #3792 [][หม่าม๊า][] (@babyll) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 01:59
    ฮ่องเต้ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย พระสนมทรงแสนดีขนาดไหน ไม่อยากให้แม่กับลูกทะเลาะกัน จนตัวเองต้องลำบาก เดี๋ยวเปลี่ยนทีมเลยนิ -*- แล้วคนที่ทำให้พระสนมตาบอด อย่าบอกนะว่าเป็นองค์ไทเฮาอ่ะ
    #3792
    0
  19. #3574 ktp.1412 (@evildevil02) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 22:17

    โอ๊ยยยยย โกรธฮ่องเต้มากกกก
    ย้ายทีมๆๆๆ ทีมท่านแม่ทัพ
    คิดได้ไงอะว่าพระสนมกับท่านแม่ทัพรักกัน
    โกรธมากก ท่านแม่ทัพรักกับเจวี่ยอวี้หรอกฮ่องเต้ ฮึ่่ม
    สงสารเสี่ยวเป่ามาก พระสนมเหมือนจะแตกสลายเลย
    แล้วคือแบบไทเฮาร้ายมากข่าาา ฮ่องเต้รู้ความจริงสักทีสิ
    เดี๋ยวก็รู้ตัวช้าหรอก เสียพระสนมไปจะรู้สึก -*-

    #3574
    0
  20. #3542 Audaidaj (@Audaidaj) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 20:02
    โหยพระสนมจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย ที่แท้ไทเฮานี่เองที่ทำให้พระสนมตาบอด
    #3542
    0
  21. #3419 coldplay1 (@baby-hottest) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 18:58
    อ่านตอนนี้เราจะร้องงงง
    #3419
    0
  22. #3372 ★ G i g a a a ' (@littlesquirrel) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 00:41
    แกรรรฮ่องเต้!! ไอ่คนโง่เง่า แกต้องมาเสียใจภายหลังแน่แก
    #3372
    0
  23. #3326 Vision Yaoi S (@visionyaoi) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 17:46
    รอต่อค่ะ สงสารพระสนม
    #3326
    0
  24. #3325 KimHeeMo32 (@kimheemo32) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 16:16
    เริ่มเฉยปมแล้ว!!!!! ความร้ายกาจของไทเฮาโผล่มาแล้ว!!!
    #3325
    0
  25. #3307 sugarmale (@sugarmale) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 00:41
    ไทเฮาเกลียดอะไรพระสนมมมมมมมม
    #3307
    0