[นิยายแปล] 瞎娘娘 The Blind Concubine [ตรวจคำแปลสิ้นเดือน]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 244,680 Views

  • 5,027 Comments

  • 9,327 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    584

    Overall
    244,680

ตอนที่ 23 : บทที่ 22 อวี้หลีผู้เป็นที่รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    4 มิ.ย. 59

第二十二章

  

หลังได้รับการรักษาอยู่หลายวัน พระสนมตาบอดก็ลุกจากเตียงได้ และสามารถรับประทานอาหารพวกปลาได้เล็กน้อย

 

 

เสี่ยวเป่ามีความสุขมาก “พระสนมดีขึ้นเรื่อยๆ อีกสิบวันหรือครึ่งเดือนท่านก็คงกลับมาแข็งแรงเช่นเดิม”

 

 

พระสนมหัวเราะอย่างอ่อนแรง “อืม”

 

 

เจวี่ยอวี้มาเมืองหลวงครานี้ ไม่ได้มาเพียงลำพังแต่นำแมวของพระสนมมาด้วย เป็นอวี้หลีที่ถูกทิ้งไว้ที่สวนดอกไม้ เขาพักอาศัยชั่วคราวอยู่ที่จวนท่านแม่ทัพ

 

 

เสี่ยวเป่าเอ่ย “ทักษะการแพทย์ของนายน้อยเจวี่ยอวี้นั้นยอดเยี่ยมนัก ซ้ำยังมีรูปโฉมงดงาม แม้อารมณ์จะขึ้นลงแปลกๆ แต่นับว่าฉลาดและมีไหวพริบมาก ข้าน้อยมิรู้ว่าสาเหตุใดเขาถึงสนใจ”

 

 

เสียงแหลมตะโกนขึ้นจากหน้าประตู “ฝ่าบาทเสด็จ”

 

 

เสี่ยวเป่ารีบลงไปคุกเข่ากับพื้นในทันใด พระสนมเองก็เลิกผ้าห่มขึ้น ลงมาจากเตียงอย่างทุลักทุเล

 

 

ฮ่องเต้ก้าวยาวเพื่อเข้าห้อง ก่อนจะช่วยพยุงพระสนมไว้ “อย่าขยับ นอนลงเถิด” ฝ่าพระหัตถ์นั้นมิได้ใกล้ชิดกับพระสนมแต่อย่างใด แต่พระองค์กับรับรู้ได้ว่าร่างกายภายใต้การสัมผัสนั้นสั่นไหวราวกับหนาวเหน็บ

 

 

ฮ่องเต้ตรัสขึ้น “เหตุใดกัน ได้พบข้าแล้วเจ้าหวาดกลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

 

 

พระสนมพลันชะงักค้าง หันหน้าไปทิศอื่น

 

 

พระพักตร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย “เจ้ายังโกรธข้าอยู่หรือ?”

 

 

พระสนมกระพริบตา “ข้ามิกล้า”

 

 

จักรพรรดิหนุ่มจดจ้องพระสนมอยู่เป็นเวลานาน ก่อนจะมีท่าทีอ่อนลง “ข้ามิได้มีเจตนาจะทำร้ายเจ้า”

 

 

พระสนมหลุบตาลง ไม่พูดออกมาแม้คำหนึ่ง

 

 

ฮ่องเต้เองก็ไม่รู้ว่าจะตรัสสิ่งใด ทั้งสองต่างกลืนคำพูดลงและบรรยากาศโดยรอบแปรเป็นเงียบสงัด คนทั้งคู่ต่างมีความคิดเป็นของตน ยังคงเงียบ นั่งนิ่งหันหน้าหากัน

 

 

ครั้นถึงยามไฮ่ เสี่ยวเป่าก็ปลดม่านลงและบอกแก่พระสนม “พระสนมขอรับ ยามนี้ฝ่าบาทได้เสด็จกลับแล้ว”

 

 

พระสนมตอบกลับแผ่วเบา ทอดกายลงนอนกับเตียงราวกับทั้งร่างเหนื่อยล้าเหลือทน ชายแขนเสื้อทั้งสองถูกพับขึ้นถึงต้นแขน เผยให้เห็นรอยแผลเป็นเล็กๆมากมาย

 

 

เสี่ยวเป่าดึงผ้านวมขึ้นและจัดแจงห่มให้ “พระสนม ท่านจะเป็นเช่นนี้ตลอดไปมิได้ ท่านทรมานตนโดยเปล่าประโยชน์ โปรดทำตัวตามสบายเถิดขอรับ”

 

 

พระสนมไม่ส่งเสียงใดตอบกลับ

 

 

เสี่ยวเป่ากล่าวอีก “ข้าน้อยจะไปส่งจดหมายในวันพรุ่งนี้ เพื่อขอบ่าวจากจวนท่านแม่ทัพหากว่าสามารถนำอวี้หลีมาที่นี่ได้ เมื่อพระสนมได้พบอวี้หลี ท่านคงอารมณ์ดีขึ้นเป็นแน่”

 

 

พระสนมนึกถึงแมวอันเป็นที่รักของเขา ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มที่ยากจะพบเห็น “เช่นนั้นก็ดี”

 

 

ห้าปีก่อนยามฤดูหิมะโปรย เขาเก็บอวี้หลีขึ้นจากประตูรั้วของตำหนักเย็น

 

 

ในยามนั้นอวี้หลีเป็นเพียงลูกแมวตัวเล็กๆ เล็กมากๆ เส้นขนของมันเป็นสีขาวและเหลือง ดวงตายังมิอาจลืมขึ้นได้

 

 

พระสนมเก็บลูกแมวตัวน้อยมาและโอบอุ้มไว้ในอ้อมแขน ใช้ความร้อนในกายให้ความอบอุ่นแก่มัน เวลาเนิ่นนานหลังผ่านไปครู่ใหญ่ ร่างผอมและบอบบางในอ้อมแขนก็ค่อยๆปรากฏท่าทีขึ้นมาบ้าง เสียงร้องเบาๆดังขึ้น

 

 

เสียงร้องนั้นอ่อนโยน ราวกับผ้าไหมและผ้าแพรที่เนียนละเอียด เบาเสียจนพระสนมเกือบจะไม่ได้ยินเสียงนั้น

 

 

เสี่ยวเป่ามองหาทั้งด้านในและด้านนอกสวนเพื่อหาที่อยู่ของมัน แต่มิอาจเจอแม่ของมันได้

 

 

แม้ยังเล็กอยู่มากแต่กลับถูกแม่ของมันทอดทิ้ง เสี่ยวเป่ากลัวว่ามันไม่อาจรอดชีวิตได้โดยตัวลำพัง

 

 

แต่พระสนมไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น ไม่ว่าอย่างไร มันก็เป็นสิ่งมีชีวิต

 

 

ดวงตาของมันยังไม่ลืมขึ้นดีนัก ยังไม่ได้เห็นพืชพรรณงอกงามในฤดูผลิใบ ดอกไม้หลากสีสันในฤดูร้อน เช่นนี้แล้วจะจากไปก่อนจะมีโอกาสเห็นได้เช่นไร?

 

 

เสี่ยวเป่าใช้กลยุทธ์ที่มีทั้งหมดให้ได้มาซึ่งน้ำนมแพะ พระสนมอุ้มลูกแมวไว้ โอบประคองหัวของมัน เสี่ยวเป่าป้อนมันด้วยช้อนชาแปะก๊วย จนน้ำนมทีละหยดตกลงเข้าปากของแมวน้อย

 

 

เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ป้อนมัน ไม่เคยได้มีประสบการณ์มาก่อน ส่วนหัวของมันถูกยกขึ้นสูงเกินไปทำให้น้ำนมแพะไหลเข้าปอดจนสำลัก ทำเอาเจ้าแมวน้อยเกือบเอาชีวิตไม่รอด หลังจากนั้นพวกเขาก็ค่อยๆนึกหาวิธีป้อนอาหารมันได้ พระสนมคลุมห่อตัวมันไว้ใต้อาภรณ์อย่างแน่นหนา กอดไว้แน่นแนบกับผิวเนื้อ กลัวว่าความเย็นโดยรอบจะทำให้ความร้อนในกายมันลดลงขณะหลับ และอาจจะไม่ตื่นขึ้นอีก

 

 

ในยามนี้เมื่อนึกย้อนกลับไป แมวตัวน้อยเช่นนั้น ไม่มีแม้แต่น้ำนมจากแม่ ท่ามกลางความหนาวเหน็บของเหมันต์ แต่กลับรอดชีวิตขึ้นมาได้ ช่างเป็นเมตตาจากสวรรค์เสียจริง

 

 

อวี้หลีถูกชุบเลี้ยงและเติบโตมาด้วยสองมือของเขา พระสนมพำนักในตำนักเย็นมาหลายปี ไม่มีแม้ผู้ติดตาม ความสุข ความโกรธ ความทุกข์และความปิติ ทั้งหลายเหล่านี้ล้วนถ่ายทอดไปยังอวี้หลีทั้งสิ้น

 

 

 

 

วันต่อมาอวี้หลีถูกพากลับเข้าวังหลวง

 

 

อวี้หลีทำตัวดีมากเมื่อตอนอยู่ในจวนของท่านแม่ทัพ ทั้งร่างขาวดุจหิมะ ยามได้สัมผัสช่างนุ่มลื่นเสียจนละลายหัวใจผู้คน ส่วนโค้งของหลังที่มันวาวและนุ่มลื่นมองดูแล้วราวกับหยก ยามได้สัมผัสความนุ่มนี้แล้ว จะให้หยุดสัมผัสนั้นเป็นไปได้ยาก

 

 

พระสนมกอดอวี้หลีไว้ในอ้อมแขน มิอาจอดกลั้นจึงก้มลงจุมพิตมันด้วยความรัก

 

 

แมวในอ้อมแขนให้ความรู้สึกอบอุ่นที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ

 

 

อวี้หลีนอนเหยียดอย่างเงียบๆในท่าแสนสงบ ดวงตาของมันส่องประกาย ชัดเจน สดใสและไร้ที่ติ งดงามยิ่งกว่าสถานที่วิจิตรใดๆบนโลกใบนี้

 

 

พระสนมกอดมันไว้แน่น ก้มลงสัมผัสกับปลายจมูกเล็กและอ่อนนุ่มของแมว

 

 

เขาช่างบริสุทธิ์ พระสนมรักอวี้หลีมากจนเข้าถึงแก่นกระดูกเลยทีเดียว

 

 

เสียงดังร้องประกาศขึ้นจากหน้าประตู “องค์ชายเสด็จ..”

 

 

เสียงยังมิได้จางหาย ร่างเล็กๆของลู่เจ๋อก็วิ่งเข้ามา เขาถือกล่องไม้แกะสลักไว้ในมือ ใบหน้าเล็กๆนั้นเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ

 

 

เสี่ยวเป่าถามขึ้น “เจ้ามาที่นี่ทำไม?”

 

 

“แน่นอนว่านำอาหารอร่อยๆมาให้พระสนม”

 

 

เสี่ยวเป่าทำสีหน้าหยามเหยียด “เจ้าก็สนใจเพียงเรื่องกินเท่านั้นแหละ”

 

 

พระสนมหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “องค์ชายยังเด็กนัก เป็นเรื่องธรรมดาที่เขาต้องทาน”

 

 

ลู่เจ๋อรู้สึกราวกับมีคนคอยหนุนหลัง เชิดหน้าใส่เสี่ยวเป่าอย่างภาคภูมิ

 

 

เสี่ยวเป่าเปิดกล่องไม้แกะสลักออก หยิบเอาขนมอบจากดอกกุ้ยฮวาและผลไม้แห้งออกมา รวมถึงขนมอีกสองสามอย่าง เขาหั่นขนมและส่งชิ้นเล็กให้ถึงมือพระสนม และหั่นอีกชิ้นให้องค์ชายน้อยเช่นกัน

 

 

พระสนมจวนจะส่งขนมกุ้ยฮวาเข้าปากแล้ว อวี้หลีกลับร้องขึ้นมาเสียงดัง โดยไม่มีใครคาดคิดก็กลืนเอาขนมชิ้นนั้นลงท้องด้วยความรวดเร็ว

 

 

เสี่ยวเป่าตำหนิมันโดยพลัน “นี่เจ้า ดูสิ ทำตัวเช่นนี้ได้อย่างไร!”

 

 

คำพูดยังไม่ทันได้จบดี อวี้หลีก็ร้องออกมาสองสามครั้ง ตัวเล็กๆของมันบิดไปมาอย่างรุนแรง สองอุ้งเท้าหน้าตะกุยไปในอากาศ ร่างกายสูญเสียการทรงตัวและลงกลิ้งกับเตียง ในยามที่ทุกคนก้มตัวลงมองมันก็ไม่ขยับแล้ว ดวงตาโตของแมวเปิดกว้างว่างเปล่า ดวงตากระจ่างใสยังคงแหลมคมอย่างเคย แต่ไม่มีร่องรอยแสงแห่งชีวิตอีกต่อไป

 

 

องค์ชายน้อยเบิกตากว้างด้วยความกลัว ขนมในมือร่วงและตกลงพื้น แตกออกเป็นหลายส่วน

 

 

พระสนมมิอาจมองเห็น ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น จึงถามด้วยความกระวนกระวายใจ “อวี้หลีอยู่ไหน? เกิดอะไรขึ้นกับมัน?”

 

 

เสี่ยวเป่าอ้าปากค้าง เนิ่นนานมิอาจตอบรับ ผ่านไปชั่วขณะเดียวเขาก็คว้าเสื้อคลุมของลู่เจ๋อราวกับคนเสียสติ “บอกข้า นี่มันเรื่องอันใดกัน? สิ่งใดอยู่ในขนม? ขนมที่เจ้าให้พระสนม!”

 

 

องค์ชายน้อยเป็นเพียงแค่เด็ก ถูกถามเอาเรื่องเช่นนี้ก็กลัวจนจะร้องไห้ “ข้าไม่รู้! ข้าไปเล่นที่ตำหนักองค์ไทเฮา และพระนางก็มอบกล่องขนมนี้ให้ข้า ให้ข้านำมาให้พระสนมทาน และบอกข้าว่ามิให้แอบทานเข้าไป ข้ามิรู้ว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ข้าไม่รู้จริงๆ!!”

 

 

องค์ชายน้อยพูดไปก็ร่ำไห้ไป สำลักออกมาอยู่สองสามทีและไอเสียจนพระพักตร์เป็นสีแดง

 

 

เสี่ยวเป่าคลายมือที่กำเสื้อคลุมลู่เจ๋อออก ตกอยู่ในความตระหนก เขาถอยออกมาสองสามก้าวย่าง ทรุดลงและนั่งลงกับเก้าอี้

 

 

พระสนมร้อนใจอย่างมาก “พวกเจ้าบอกข้ามา! เกิดอะไรขึ้นกับอวี้หลี?!”

 

 

ริมฝีปากของเสี่ยวเป่าสั่นเทา “พระสนมขอรับ อวี้หลีตายแล้ว”

 

 

 




 

 

…..

 

 *ปาดน้ำตา* สวัสดีค่ะสหายรัก มาตอนนี้ก็มาคุใจอย่างยิ่ง เห็นอวี้หลีซุกซนแบบนี้แต่โดยส่วนตัวแล้วชอบเจ้าแมวนี่มากๆเลยค่ะ เพราะคิดว่าเป็นสัตว์เลี้ยงที่แสนซื่อสัตย์และฉลาดเอามากๆ

 

 

โดนไทเฮาแผลงฤทธิ์ใส่พระสนม แต่กลับเอาตัวเองรับแทน ฮือ เราจะคิดถึงเธอ T____T

 

 

สหายทั้งหลายต้องสู้ๆนะคะ เราต้องเอาใจช่วยพระสนมกันเยอะๆ!

 

 

พูดคุยเรื่องนี้ได้ผ่านแท็ก

 

 

 #นิยายพระสนม

 

#ทีมพระสนม   #ทีมเสี่ยวเป่า   #ทีมองค์ชายน้อย   #ทีมอวี้หลีตลอดกาล

 

 

 

แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ :D

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

187 ความคิดเห็น

  1. #5020 fairy (@game_) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 23:34
    ไทเฮา!!!!
    #5020
    0
  2. #5008 SupichayaKae (@SupichayaKae) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 21:46
    มองแรงงงงงงง
    #5008
    0
  3. #4989 FauyFern (@0807470464) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 14:16
    น้องงงงงงงงงงงงงง
    #4989
    0
  4. #4966 Baimon12 (@Baimon12) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2561 / 18:10
    ฮืออ สงสารอวี้หลี ไทเฮาใจร้าย!!
    #4966
    0
  5. #4886 TanJaw (@tanjaw) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 20:48
    แงงงงงสงสารอ่าาา อวี้หลี ฮรือออ
    #4886
    0
  6. #4811 DKdabble (@dkdabble) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 00:12
    โอ้โหหหหหหห ตบมั้ยคะไทเฮา ตบกับฉันมั้ยยยยยยยยย มือถือสากปากถือศีลจริ๊งจริงงง อวี้หลีลูกแม่
    #4811
    0
  7. #4793 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 17:39
    โอ๊ยยยยย ร้องห้ายยยยย!! ทำไมร้ายแบบนี้อ่ะ อวี้หลีตายเลยอ่ะ ฮือออออ ไทเฮาชั่วมากอ่ะ ฮ่องเต้ไปหลับอยู่ไหนเนี่ย ฮืออออ
    #4793
    0
  8. #4754 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:15
    โอ๊ยสงสารแมว แต่ถ้าไม่ได้อวี้หลีรับกรรมแทนป่านนี้พระสนมคงตายไปแล้วแน่ ไทเฮานี่นะ แล้วฮ่อวเต้ทำไมโง่แบบนี้ไม่ระแคะระคายอะไรเลยหรอ
    #4754
    0
  9. #4731 Mammy Sentereza (@mam3714) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 06:53
    อวี้หลี.. แมวช้าน!!!!!!! ไม่อาววว แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #4731
    0
  10. #4661 สาววาย (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2559 / 22:12
    อิไทเฮาา ฉันเกลียดเเก โถ่อวี้หลี ยังคงทำหน้าที่สุดท้ายให้พระสนมอย่างสมเกียรติ ไม่อย่างงั้นคนที่จากไปคงเป็นพระสนม แต่เเล้วพระสนมจะอยู่ยังไงหล่ะ ที่พึ่งสุดท้ายได้จากไปแล้ว ขอให้อิไทเฮามันไม่ได้ตายดีเหมือนที่มันคิดฆ่าพระสนม อวี้หลีขอให้หลับสบายนะลูก

    #ปล.อินจัดมากบอกเลย
    #4661
    0
  11. #4463 Kolibri (@Kolibri) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 20:02
    #ทีมอวี้หลี ไม่นะะะะ ฮือออออ ไม่ไม่ไม่ ไม่อยากให้อวี้หลีตายเลยฮืออออ ไม่ไม่ไม่
    #4463
    0
  12. #4374 lerterdream (@lerterdream) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 15:06
    #ทีมอวี้หลีตลอดกาล ฮือออออออออ
    #4374
    0
  13. #4219 กระต่ายกลมปุ๊ก (@aum0509) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 16:13
    ฮืออออ เป็นแมวที่รักเจ้าของมากอ่ะ ทำไมไทเฮาทำแบบนี้
    #4219
    0
  14. #4008 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2559 / 22:33
    อวี้หลี😭  อวี้หลีต้องรู้แน่ว่าในขนมมียาพิษจึงรีบชิงกินเข้าไป ก่อนพระสนม   ไม่น๊าอวี้หลี😭😭😭😭😭
    ไทเฮาเลวเกินไปแล้ว   อยากให้ฮ่องเต้รู้มากๆ   ว่าไทเฮาเลวขนาดไหน    แต่รู้แล้วทำไงได้ในเมื่อไทเฮาคือแม่
    #4008
    0
  15. #3914 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:21
    ไทเฮา แกโดนพรบ.คุ้มครองสัตว์แน่ วะฮ่าฮ่าฮ่า
    #3914
    0
  16. #3852 blue bunny (@minerwa13) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 19:18
    ม่ายยยยยยยยยยยย อวี้หลี~~~
    #3852
    0
  17. #3835 JRabbit94 (@jrabbit94) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 17:55
    อวี้หลีเป็นแมวที่โคตรดี ไม่ใช่แมวธรรมดาแล้ว ฮืออ ;-;
    #3835
    0
  18. #3824 Rarestrose (@Rarestrose) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 13:26
    #3824
    0
  19. #3823 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 11:58
    ไทเฮาจะใจร้ายเกินไปแล้วนะ ใจคอจะฆ่ากันให้ตายเลยใช่มั้ย ฮ่องเต้มาช่วยเมียตัวเองทีเถอะ
    #3823
    0
  20. #3822 ครีม (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 23:22
    ไทเฮาใจร้ายจังงง สงสารพระสนม สิ่งที่รักที่สุดก้ต้องถูกพลากไป

    ขอบคุณผู้แปลคร้า
    #3822
    0
  21. #3821 kyanee2542 (@kyanee2542) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 22:47
    ไรท์จ๋าอัพที~~~
    ค้างแรงงงงง>?<
    #3821
    0
  22. #3820 gale (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 21:35
    อะไรอ่ะไรทททท ตอนนี้อัพตั้งแต่วันที่29ป่ะถ้าจำไม่ผิด ทำไมอยุ่ก้มาขึ้นว่าเพิ่งอัพวันนี้อ่ะ หมายฟามว่าไรท์จะไม่อัพตอนต่อไปในเร้ววันนี้ชิม้ะะ ตอบบบ
    #3820
    1
  23. #3819 DarkCornell (@fai-cornell) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 11:01
    เพิ่งได้อยู่ด้วยกัน แต่ก็ตายจากกันซะแล้ว TT เกลียดไท่เฮาแรง =__=
    #3819
    0
  24. #3817 coldplay1 (@baby-hottest) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 01:14
    เราร้องงงงง โอ้ยยย ใจจะวาย
    #3817
    0
  25. #3816 เอพิเพิล (@apapplee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 21:15
    โอ๊ยยยยย อวี้หลีอ่าาาา ทำไมถึงเป็นงี้อ่าาาา นัทนแทบจะเป็นยอดดวงใจของพระสนมเราเลยนะๆๆๆ


    ไทเฮานี่มีปัญหาไรกับพระสนมอะ สงสัยมานานละ เพราะฮ่องเต้คนก่อนรึเปล่า?? ใช่แน่เลยๆๆ (หราาาา55555)
    #3816
    0