[นิยายแปล] 瞎娘娘 The Blind Concubine [ตรวจคำแปลสิ้นเดือน]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 244,588 Views

  • 5,027 Comments

  • 9,330 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    492

    Overall
    244,588

ตอนที่ 24 : บทที่ 23 ความอดทน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    5 มิ.ย. 59

第二十三章

 

 

ทันใดนั้น พระสนมก็รู้สึกราวกับถูกโอบล้อมด้วยพายุแรง ถาโถมมาที่ตน หลังผ่านไปครู่ใหญ่ หยดน้ำตาก็คล่อยๆไหลริน ร้องออกมาดังด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและเหนื่อยอ่อนเหลือเกิน

 

 

เสี่ยวเป่ามิรู้จะทำเช่นไร จึงเพียงกอดพระสนมไว้แน่น

 

 

หัวใจของพระสนมเจ็บปวดดุจมีดคมเชือดเฉือน น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหลั่งไหลมิหยุดหย่อน ศีรษะฝังเข้าหาเอวของเสี่ยวเป่าและร้องไห้ออกมาดังหัวใจแตกสลาย

 

 

เจวี่ยอวี้หยิบขนมที่แตกบนพื้นขึ้นมาและห่อพันไว้ด้วยผ้าเช็ดหน้า และหยิบกล่องอาหารบนโต๊ะมาด้วยเช่นกัน ก่อนจะจากไปโดยมิกล่าวสิ่งใด

 

 

ฮ่องเต้หนุ่มนั้นทรงอักษรอยู่ในห้อง ทันใดนั้นข้ารับใช้วังหลวงก็รีบร้อนเข้ามารายงาน พูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในเรือน

 

 

พระหัตถ์ที่ทรงอักษรอยู่ชะงัก ตวัดสายตาขึ้นมอง “เจ้าพูดอะไรนะ?”

 

 

ข้ารับใช้ทรุดตัวลงคุกเข่าและตัวสั่นด้วยความกลัว “เป็นสารจากคุณชายเจวี่ยอวี้ขอรับ ข้าน้อยมิกล้าปิดบัง และรีบเร่งมารายงานโดยไว จากที่ได้รับสาร องค์ชายน้อยเองก็อยู่ที่นั่นด้วย พระองค์ตื่นตระหนกไม่น้อย ตอนนี้ถูกแม่นมพากลับไปยังตำหนักแล้วพะยะค่ะ”

 

 

พระหัตถ์กำด้ามพู่กันในมือแน่นเสียจนปลายนิ้วซีดขาว “เหตุใดระยะนี้จึงเกิดเรื่องไม่เว้นแต่ละวัน” น้ำเสียงมีโทสะอยู่เจือจาง

 

 

ข้ารับใช้ผู้รับรู้ถึงอารมณ์ที่มิค่อยดีนักขององค์ฮ่องเต้ก็ก้มหัวลงต่ำ มิกล้าเอื้อนเอ่ยแม้คำหนึ่ง

 

 

พระองค์เสด็จออกไปยังเรือนต้นเหตุด้วยย่างก้าวยาว และเข้าห้องไป ดวงตาของพระสนมนั้นผิดแปลกไป นอนคว่ำอยู่กับพื้นเตียง เส้นผมที่แห้งแตกแผ่กระจายไปทั่ว ดวงตาบวมจากการร้องไห้หนัก สะอื้นและมิอาจส่งเสียงใดออกมาได้

 

 

เพียงแค่เหลือบมองคราหนึ่งก็สามารถทำให้หัวใจของผู้คนเจ็บปวด

 

 

ฮ่องเต้หนุ่มก้มตัวลง สัมผัสคิ้วคู่งามและดวงตานั้นด้วยริมฝีปากของพระองค์

 

 

พระสนมไม่ขยับแม้แต่น้อย ราวกับไม่รับรู้สิ่งใดอีก แม้แต่ห้วงหายใจก็แผ่วเบาเหลือเกิน

 

 

พระองค์ขบริมฝีปากก่อนพูดขึ้นอย่างช้าๆ “ข้ามิโทษเจ้าอีกแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ข้ามิถือโทษเจ้าอีก อย่าเป็นเช่นนี้เลย”

 

 

พระสนมกัดฟันแน่น หลับตาลงแล้วกล่าว “เจ้าออกไปเสีย!!”

 

 

จักรพรรดิหนุ่มถึงกับตกใจ “ว่าอย่างไรนะ?!”

 

 

“ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีก! ไปให้พ้น!!”

 

 

พระพักตร์เย็นชาและแข็งกระด้าง ขบฟันแน่นด้วยโทสะ “เจ้าอยากจะทรมานข้า ทรมานตนเองเท่าใด เจ้าถึงจะพอใจ?!”

 

 

พระสนมทุลักทุเลให้ตนหลุดจากพระหัตถ์ของฮ่องเต้ สำลักไอแล้วกล่าวปนสะอื้นไห้ “เป็นเพราะเจ้า… แม้แต่ชีวิตสงบสุข… มิอาจมอบให้…” ลำคอนั้นแหบพร่า คำพูดมิอาจกล่าวให้จบได้

 

 

เจวี่ยอวี้ยกม่านขึ้นแล้วก้าวเข้ามาในห้อง ใบหน้าสงบนิ่งและเงียบเชียบ วางกล่องอาหารแกะสลักไว้บนโต๊ะ

 

 

เสี่ยวเป่าก้าวไปข้างหน้า “ท่านพบอะไรหรือไม่?”

 

 

เจวี่ยอวี้มองเลยไปยังพระสนมผู้ซึ่งกำลังทอดกายอยู่บนเตียง “ไปพูดคุยกันข้างนอกเถิด”

 

 

ทั้งสามยกม่านขึ้นแล้วก้าวออกจากห้องไป

 

 

เจวี่ยอวี้บอกแก่พวกเขาว่า “พิษนั้นอยู่ในขนม อาหารในกล่องล้วนแล้วแต่เจือด้วยพิษทั้งสิ้น มิใช่เพียงขนมกุ้ยฮวาเท่านั้น”

 

 

เสี่ยวเป่าส่งเสียง “อา!” ออกมาเบาๆก่อนจะปิดปากตนด้วยท่าทีมิอยากจะเชื่อนัก

 

 

เจวี่ยอวี้พูดขึ้นอีก “ปริมาณพิษนั้นไม่ถึงแก่ชีวิต แต่มากพอที่จะทำให้แมว สุนัข และเด็กสิ้นชีวิตได้ แต่ร่างกายของพระสนมมิสู้ดี ยังไม่หายดีจากอาหารป่วยนัก หากได้รับพิษเพียงน้อยนิดก็อาจสิ้นลม”

 

 

ฮ่องเต้ได้ยินเจวี่ยอวี้พูดเช่นนั้นก็ตรัสออกมาด้วยความโกรธ “ผู้ใดกันที่ลอบวางพิษ? ช่างไร้หัวใจและไร้เมตตาสิ้นดี!!”

 

 

เสี่ยวเป่าพยักหน้ารับ “องค์ชายน้อยเองก็เกือบจะเสวยเข้าไปเช่นกัน!”

 

 

เจวี่ยอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงราวพึมพำ “จากการคาดการณ์ของข้าแล้ว ผู้เดียวที่สามารถใส่ยาพิษลงไปได้มีเพียงองค์ไทเฮาเท่านั้น”

 

 

ดวงตาของเสี่ยวเป่าเบิกกว้างในทันใด ก่อนจะเหลือบมองห้องด้านในและชักสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว แต่ก็รีบก้มหัวลงต่ำราวกับมิได้ยินสิ่งใด

 

 

พระพักตร์นิ่งสงบราวสายน้ำลึก พระสุรเสียงเองก็หนักแน่นและจริงจัง “คำพูดเช่นนี้ เจ้าจะอธิบายคำกล่าวหานี้อย่างไร?”

 

 

เจวี่ยอวี้จึงเริ่มต้นอธิบาย “ขนมและของทานเล่นรวมถึงอาหารทุกมื้อของวังหลวงถูกปรุงที่ห้องต้นหลวงก่อนที่จะยกขึ้นโต๊ะในทุกๆที่ของวัง ตลอดกระบวนการต้องถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวด เป็นไปไม่ได้เลยที่ในอาหารจะมีพิษ มิต้องกล่าวถึงอาหารที่ขึ้นโต๊ะให้แก่องค์ไทเฮาเลย ข้ารับใช้ในวังผู้ทำหน้าที่ตรวจสอบอาหารมีมากถึงห้าหกคน หากพวกเขาคิดจะวางยาพิษจริง และหวังจะปัดความผิดให้องค์ไทเฮา วิธีเดียวที่จะวางยาพิษได้คือป้ายพิษไว้บนกล่องไม้ซึ่งบรรจุอาหาร ภายนอกกล่องไม้ ฐานวางด้านใน ถาดยก แม้แต่ด้ามจับ  ทั้งหมดมิได้มีพิษปะปนแม้แต่น้อย ดังนั้นข้าจึงมั่นใจว่าพิษจำต้องอยู่ในอาหารเป็นแน่ และถูกปนอยู่ในอาหารขณะอยู่ในกระบวนการปรุง”

 

 

“เจวี่ยอวี้มีลางสังหรณ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ ภาชนะนี้มิได้มาจากห้องต้นหลวง แต่เป็นไทเฮาที่รับสั่งให้ทำขึ้นในตำหนักของพระนาง องค์ไทเฮานำอาหารมีพิษใส่ลงกล่องนี้ และให้องค์ชายน้อยนำมาและหวังให้พระสนมทานมันเข้าไป พระสนมรักเอ็นดูองค์ชายน้อย แน่นอนว่าไม่ติดใจสงสัยถึงสิ่งผิดปกติในขนม วันนี้หากมิใช่อวี้หลี ข้าเกรงว่าพระสนมและองค์ชายน้อยคงจะสูญซึ่งชีวิตพร้อมๆกันเสียแล้วกระมัง”

 

 

เสี่ยวเป่าตะลึงงัน “ยามที่องค์ไทเฮามอบขนมนี้แก่องค์ชายน้อย นางต้องรู้แน่ว่าองค์ชายน้อยต้องทานขนมเข้าไป ลู่เจ๋อเองก็เป็นพระโอรสที่พระนางชุบเลี้ยงด้วยพระองค์เอง องค์ไทเฮาจะทำร้านองค์ชายได้อย่างไร?”

 

 

เจวี่ยอวี้หัวเราะเสียงเย็น “พิษร้ายแรงที่สุดคือจิตใจของสตรีแต่งงานแล้ว ลู่เจ๋อมิใช่พระโอรสที่เกิดจากองค์ไทเฮา ไม่ว่าจะได้รับความรักอย่างไร แต่เมื่อถึงคราวต้องตัดทิ้ง ก็มิมีความลังเลแม้แต่น้อย ในขณะเดียวกัน องค์ฮ่องเต้เป็นพระโอรสเพียงหนึ่งเดียวของพระนาง เพื่อให้ฮ่องเต้ได้ไปถึงจุดหมาย ในสายตาของพระนางแล้ว มิมีสิ่งใดที่สละไม่ได้”

 

 

จักรพรรดิหนุ่มขมวดคิ้ว “เมื่อนานมาแล้วองค์ไทเฮารับสั่งมิให้ข้าเข้าแทรกแซงกิจการทั่วไปในวังหลวงอีกต่อไป เหตุใดพระนางจึงทำเช่นนี้?”

 

 

เจวี่ยอวี้มองไปยังห้องด้านในด้วยสายตาสื่อความหมาย “ข้าสงสัยว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับอดีตของพระสนมเป็นแน่ พวกเรามิอาจเพิกเฉยได้”

 

 

หฤทัยมังกรบีบรัดแน่น “พระสนมเข้าวังมาเมื่อเจ็ดปีก่อน ไม่นานจากนั้นดวงตาก็บาดเจ็บและมองไม่เห็น จากนั้นก็ถูกจองจำไว้ที่ตำหนักเย็น เจ็ดปีก่อน เจ้าจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเจ็ดปีก่อนได้บ้างหรือไม่?”

 

 

เจวี่ยอวี้ถามขึ้นอีกครั้ง “เจ็ดปีก่อน?”

 

 

“ใช่!”

 

 

เจวี่ยอวี้เบิกตากว้างอย่างอดไม่ได้ “ฝ่าบาท หรือว่าพระองค์ทรงจำไม่ได้?”

 

 

ฮ่องเต้ประหลาดพระทัย ก่อนจะถามกลับ “จำสิ่งใด?”

 

 

เจวี่ยอวี้เลิกคิ้วขึ้น “เจ็ดปีก่อน มิใช่ว่าจักรพรรดิองค์ก่อนเสด็จสวรรคตและฝ่าบาททรงก้าวขึ้นบัลลังก์หรอกหรือ?”

 

 

 

 

เสี่ยวเป่าออกมาจากห้องด้านในพร้อมชามกระเบื้องในมือ เอ่ยอย่างวิตกขึ้นว่า “พระสนมไม่ยอมทานเลย องค์ชายน้อย ท่านช่วยกล่อมพระสนมด้วยเถิด”

 

 

ลู่เจ๋อก้มศีรษะลงต่ำ ก่อนจะเข้าห้องด้านในไปด้วยท่าทีระมัดระวัง ไปหยุดอยู่ข้างพระสนม

 

 

ใบหน้าพระสนมนั้นซีดขาวไม่มีสีเลือด ดวงตาก็ว่างเปล่าไม่มีแสงนำทางชีวิต ปิ่นหยกที่เคยใช้ม้วนผมขึ้นก็หายไปเสียแล้ว เส้นผมแห้งแตกกระจายไปทั่วไล้สองข้างแก้ม รูปลักษณ์ภายในคลับคล้ายกับคนวิกลจริต

 

 

ลู่เจ๋อยื่นพระหัตถ์เล็กแสนอ่อนนุ่มออกไปสัมผัสแผ่วเบาที่ใบหน้าซีดขาว เขยิบใบหน้าให้ใกล้กันก่อนกดจมูกลงสัมผัสใบหน้าอีกฝ่าย แล้วตรัสอย่างแผ่วเบา “ข้าขอโทษ”

 

 

พระสนมตาบอดทอดสายตามองว่างเปล่า สายตานั้นว่างและไม่แสดงสิ่งใด

 

 

ลู่เจ๋อสัมผัสหน้าผากลงกับใบหน้าของพระสนมซึ่งเย็นราวกับไร้ความร้อนในกาย “ข้าขอโทษ เป็นความผิดของข้าเอง”

 

 

“หากจะโทษใครแล้ว ผู้นั้นคือข้าเอง”

 

 

“อย่าได้โทษตนเองเช่นนี้”

 

 

เขายังเป็นแค่เด็ก ไม่อาจรู้ได้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นแน่ชัด และไม่มีผู้ใดกล้าพอจะบอกเล่าเรื่องราว

 

 

เขายังคงคิดว่าองค์ไทเฮารักและเอ็นดู เป็นความผิดของเขาเอง องค์ชายน้อยนึกโทษตนเอง ได้เพียงแต่เอ่ยขอโทษอย่างไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร

 

 

พระสนมค่อยๆเงยหน้าขึ้น ในดวงตาว่างเปล่านั้นราวกับมีม่านหมอกปกคลุม หลังจากนั้นน้ำตาก็เอ่อล้นมากขึ้นและมากขึ้น กลายเป็นแอ่งน้ำอยู่ในดวงตา

 

 

เขามิอาจะเห็นว่าลู่เจ๋อว่าเต็มไปด้วยน้ำตา ใบหน้าที่น้ำตาปรายปรอย

 

 

เสี่ยวเป่ากล่าวว่าลู่เจ๋อเหมือนลูกบ๊ะจ่าง กลมเหมือนลูกบอล เสื้อคลุมตัวนอกนั้นทำจากผ้าไหมและผ้าแพรชั้นเลิศ วิ่งเล่นไปทั่วอย่างมีความสุข

 

 

ได้ยินเช่นนั้นแล้ว ก็มิอาจห้ามไม่ให้หลงรักได้

 

 

รักที่พระสนมมีต่อลู่เจ๋อ และรักที่พระสนมมีต่ออวี้หลีนั้น เป็นสิ่งเดียวกัน

 

 

แม้มิอาจมองเห็น ความรักที่เขามีให้ก็ไม่เคยลดหย่อนไปแม้แต่น้อย

 

 

เขามิอาจถือโทษลู่เจ๋อได้ ได้แต่โทษตนเอง

 

 

หากไม่มีตัวเขาแล้ว ลู่เจ๋อก็คงไม่ต้องเผชิญโชคชะตาแสนร้ายกาจด้วยวัยเพียงเท่านี้

 

 

เกิดเป็นคนในราชตระกูล หากองค์ชายน้อยต้องประสบอุบัติการณ์ใดในเร็ววัน พระสนมก็ได้แต่ภาวนาให้เรื่องร้ายเกิดขึ้นช้ากว่านี้ ในอนคตอันไกลโพ้น

 

 

พระสนมตาบอดยกแขนขึ้นอย่างยากลำบาก ดึงร่างเล็กๆของลู่เจ๋อเข้ามาในอ้อมแขนแล้วออกแรงกอดแน่น

 

 

พระสนมบรรจงไล้ใบหน้าเล็กที่แสนเย็นของลู่เจ๋อ นิ้วมือไล้ผ่านหยดน้ำที่ไหลรินอยู่บนใบหน้า

 

 

“ข้าไม่โทษเจ้า”

 

 

“ข้าเกลียดตัวเอง เป็นข้าที่ผิดต่อพระสนม”

 

 

พลันท้องก็รู้สึกคลื่นไส้ พระสนมอ้าปากออกเพื่ออาเจียนแต่เนื่องจากไม่ได้ทานอะไรมาหลายวัน ในกระเพาะนั้นว่างเปล่า ไม่ได้อาเจียนอะไรออกมา

 

 

หลังหอบหายใจเอาอากาศเข้าไป ก็กอดลู่เจ๋อแน่นขึ้นกว่าเดิม

 

 

พระสนมได้สูญเสียอวี้หลีไปแล้ว และมิอาจยอมเสียลู่เจ๋อและเสี่ยวเป่าได้อีก

 

 

อย่างไรเสียวังหลวงก็แสนอันตราย

 

 

เจ็ดปีก่อนก็เป็นเช่นนี้ และคงเป็นเช่นนี้ไปอีกเจ็ดปีข้างหน้า

 

 

เขาไม่เชื่อว่าวังหลวงที่เดิมทีทั้งมืดหม่นและหนาวเหน็บแห่งนี้จะมีความจริงใจเหลืออยู่

 

 

พระสนมแบกรับความทุกข์สาหัสไว้เพื่อเหตุผลบางประการในการใกล้ชิดกับองค์ฮ่องเต้ ยอมสละแม้ศักดิ์ศรีของตน คิดแต่เพียงว่าหากเป็นที่โปรดของฮ่องเต้แล้ว ก็สามารถส่งเสี่ยวเป่าออกไปนอกวังได้

 

 

ไม่คาดคิดว่าองค์ไทเฮาจะขับไล่เขาออกจากเมืองหลวง แม้แต่แม่ทัพฉีก็ถูกดึงมาเกี่ยวข้องและถูกลงทัณฑ์เพราะตัวเขา ในตอนนี้อวี้หลีก็จากไปแสนไกล

 

 

เขาเกือบจะทำร้ายลู่เจ๋อเสียแล้ว

 

 

พระสนมตาบอดหลับตาลง ในลำคอเป็นรสหวานอมขมปะทุภายใน

 

 

พระสนมต้องการจะออกจากพระราชวัง

 

 

ยิ่งคิดเรื่องนี้ หัวใจก็ยิ่งถูกบีบรัด

 

 

ตั้งแต่วันนั้น เมื่อเจ็ดปีก่อน ตั้งแต่ที่ดวงตามิอาจมองเห็นได้อีก

 

 

เขาไม่เคยลืมเลือน บุคคลผู้ที่เหยียบย่ำและทำให้ดวงตาของเขามือบอด ไม่มีวัน

 

 

พระสนมกดความเกรี้ยวกราดและโทสะไว้ในส่วนลึกของหัวใจ และคงไว้เพียงใบหน้าเพิกเฉย ใบหน้าที่ไม่แสดงคลื่นอารมณ์ใด

 

 

นานๆครั้ง จึงได้แย้มยิ้ม

 

 

ความเกลียดชังในหัวใจไม่เคยจางหายไปแม้แต่น้อย กลับกัน มันยิ่งกลายเป็นหลุมลึกยิ่งขึ้น

 

 

ความเกลียดชังเกือบจะกลืนกินเขาให้จมลง ทำให้ดวงตาทั้งสองเปียกโชกด้วยสีแดงของโลหิต

 

 

เขามิอาจมองเห็นได้อีกต่อไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

…..

 

สวัสดีค่ะ พบกันอีกแล้ว ยู้ฮูววว

  

เป็นยังไงกันบ้างคะ ปาระเบิดใส่ตำหนักไทเฮาเป็นว่าเล่นเลย สหายรักใจเย็นๆค่ะ สงครามยังไม่จบอย่างเพิ่งนับศพทหาร! (เกี่ยวอะไร?)


 

เอาเป็นว่าดูกันไปยาวๆนะคะว่าเรื่องจะเป็นยังไงต่อไป ตอนนี้ปมที่มีในตอนต้นก็ค่อยๆคลายออกมาแล้ว

 


อีกไม่กี่ตอนก็จะได้รู้อะไรๆกันมากขึ้น! ถึงตอนนั้น #ทีมฮ่องเต้ก็อย่าเพิ่งถอดใจน้าาา

  

ป.ล.มีสหายท่านหนึ่งในธัญวลัยเรียกร้องให้พระสนมมีครรภ์ให้แก่ฮ่องเต้   ฮือ ถ้าเป็นแบบนั้นพระสนมยิ่งลำบากใจแน่ๆค่ะ แต่อิฮ่องเต้นางจะเปรมค่ะ สงสัยเคี้ยวกรุบกริบ อิอิ

ป.ล. ยังไม่ได้ทวนคำผิด อ่านอย่างระวังนะคะ

  

พูดคุยนิยายเรื่องนี้ได้ที่  #นิยายพระสนม

 

#ทีมฮ่องเต้   #ทีมพระสนม   #ทีมเสี่ยวเป่า   #ทีมองค์ชายน้อย   #ทีมเจวี้ยอวี้   #ทีมไทเฮา (มีไหมเนี่ยย)

 

 

เจอกันตอนหน้านะคะ!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #4794 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 17:51
    สรุปใครเนี่ย ไทเฮาหรือฮ่องเต้ที่ทำให้พระสนมตาบอด โอ๊ยยยยย นี่ถ้าพระสนมจะไปจริงๆ อยากให้เอาลู่เจ๋อไปด้วยนะ เพราะในวังหลวงมันอันตรายจริงๆ
    #4794
    0
  2. #4220 กระต่ายกลมปุ๊ก (@aum0509) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 16:18
    คือแบบ มันเศร้านะ แต่ร้องไม่ได้ อึดอัดมากกกก กรี๊ดดดดดด TT
    #4220
    0
  3. #4022 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2559 / 10:06
    เจ็ดปีก่อนเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฮ่องเต้มีส่วนในเรื่องนี้ด้วย สงสารพระสนมอ่ะไม่ทีอะไรเป็นดั่งหวังเลย
    #4022
    0
  4. #4012 DarkCornell (@fai-cornell) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2559 / 16:45
    ตอนนี้สงสารฮ่งเต้มากTT
    #4012
    0
  5. #3963 ปงจี้ (@mayupong-111) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 00:02
    เดาเรื่องได้ว่า ไทเฮาลอบปลงพระชนฮ่องเต้คนที่แล้ว แล้วพระสนมก็มาเห็น ไทเฮาเลยต้องทำให้นางมองไม่เห็นสินะ //เจ็บปวด
    #3963
    0
  6. #3946 ktp.1412 (@evildevil02) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 22:08

    มีความลุ้นหนัก โอ้ยย เจวี่ยอวี้ฉลาดมาก
    นี่อยากเห็นตอนคู่แม่ทัพฉีด้วยจัง แง
    แต่สงสารพระสนมมาก ไทเฮาร้ายกาจ
    ทำให้พระสนมตาบอดแล้วยังจะฆ่าอีก
    มีความแค้นหนักมากสินะ แล้วทำไมฮ่องเต้จำไม่ได้ล่ะ
    ความจำเสื่อมหรอ ;_______;
    #3946
    0
  7. #3941 ★ G i g a a a ' (@littlesquirrel) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 22:00
    ชักจะมีเงื่อนงำซะแล้วสิ
    #3941
    0
  8. #3925 PD-LP (@PD-LP) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 17:42
    ถ้าไทเฮาจะใจร้ายขนาดนี้ สงสารพระสนม น้ำตาซึม
    #3925
    0
  9. #3923 FLixXz~* (@flixxz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 01:35
    ไทเฮาใจร้าย
    พระสนมก็ทรมานเหลือเกินนนนน
    #3923
    0
  10. #3919 It’s playboy (@playboy9090) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 00:12
    พี่รู้มั๊ย ฉันมารอพี่ที่หน้าแอพทุกวันเลยนะ เปิดดูทุกวันว่าอัพรึยัง 5555
    #3919
    0
  11. #3918 Maed (@usajisan) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 22:19
    ค้างมากเลย ตัดจบแบบ
    //ฉึบ
    แงงงง อยากอ่านต่อ5555
    #3918
    0
  12. #3917 kavasarew (@narinnakin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:32
    เราเตรียมพร้อมเปาวุ้นจิ้นแล้ว ไทเฮาเดี๋ยวได้โดนเครื่องประหารหัวมังกรแน่นอน
    #3917
    0
  13. #3916 #2311# (@sai-sasina) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 21:27
    สงสารพระสนม โอ้ยยยยย
    #3916
    0
  14. #3913 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 18:14
    ตัดมาที่พระสนมได้ค้างสุดๆ
    เจวี่ยอวี้ผู้แก้ปมทั้งหมดของเรื่องนี้สินะ

    พระสนมของเราในตอนนี้ช่างบอบบางเสียเหลือเกิน ราวกับว่าจะแตกหักได้ทุกเมื่อ อยากอยู่เคียงข้างพระสนมเหลือเกิน
    #3913
    0
  15. #3912 FoonYippee (@FoonYippee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 13:54
    ใกล้จะได้เฉลยปมในอดีตของพระสนมแล้ว โอ้ยยยย ตื่นเต้น
    #3912
    0
  16. #3911 สาวใส (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 12:57
    ใครเชียร์ให้ท้อง..มันจะได้เรอะ..ลืมไปป่าวว่านี่คือนิยายแปล นอกจากเจ้าของไม่ควรแก้ต้นฉบับนะ
    #3911
    0
  17. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  18. #3909 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 12:32
    เจ็ดปีก่อนมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกันแน่
    #3909
    0
  19. #3908 nuinuinui56 (@nuinuinui56) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 09:07
    ลุ้นกันต่อไปจนนาทีสุดท้ายเลยทีเดียว
    #3908
    0
  20. #3907 KimHeeMo32 (@kimheemo32) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 02:05
    เครียดแทนพระสนมจริงๆๆๆๆ ไทเฮาร้ายได้อีกกกกกก
    #3907
    0
  21. #3904 Look_So (@arisa0018) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 01:25
    ท้องเลยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #3904
    0
  22. #3902 Akane View (@viewcanon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 01:00
    อยากรู้เรื่องเมื่อ 7 ปีที่แล้ว
    #3902
    0
  23. #3901 spsygk (@spsygk) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 00:53
    ร้ายกาจนัก สตรีที่เป็นม้าย!😠😠
    #3901
    0
  24. #3896 94Pu[244] (@0918874584) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2559 / 00:00
    เอาจริงๆ ถ้าคดีพลิก องค์ไทเฮา นางไม่เกี่ยว #ทีมเกลียดไทเฮา นี่เรือแตกนะนั้น =_= แต่ยังไงก็เกียดอยู่ดี ปูมาซะขนาดนี้ 5555
    #3896
    0
  25. #3895 S e L u O n l y (@pikeandatitaya) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 23:39
    ยังคงเป็นปริศนาต่อไป
    #3895
    0