[นิยายแปล] 瞎娘娘 The Blind Concubine [ตรวจคำแปลสิ้นเดือน]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 244,572 Views

  • 5,027 Comments

  • 9,332 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    476

    Overall
    244,572

ตอนที่ 27 : บทที่ 26 มู่เหยียนผู้เจ็บปวด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6893
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    24 มิ.ย. 59

第二十六章

 

 

องค์จักรพรรดิเสด็จมาที่เรือนด้วยตนเอง ยกม่านขึ้นแล้วก้าวเข้าห้องไป

 

 

พระสนมตาบอดทอดกายอยู่บนเตียง แขนทั้งสองข้างถูกทิ้งลงข้างตัวราวกับขยับไม่ได้ ใบหน้าเผยให้เห็นความโศกเศร้า

 

 

ฮ่องเต้รัดพระสนมเข้ามาในอ้อมแขน โอบกอดแผ่วเบาแล้วตรัสขึ้นด้วยเสียงพึมพำ “มู่เหยียน ข้าผิดต่อเจ้านัก”

 

 

สายเกินไปเจ็ดปีแล้ว สำหรับคำขอโทษธรรมดาเช่นนี้

 

 

พระสนมยังคงนิ่งงัน ริมฝีปากสั่นไหว “นี่เป็นเรื่องของอดีต ฝ่าบาทอย่าได้ใส่พระทัย”

 

 

พระองค์รีบเงยพระพักตร์ขึ้น “เจ้าเกลียดชังข้ามาโดยตลอด หลายปีที่ผ่านพ้นได้แต่เก็บงำอยู่ในใจใช่หรือไม่?”

 

 

พระสนมพยายามผลักพระวรกายองอาจออกห่างอย่างเยือกเย็น “อย่างไรข้าก็มิอาจกลับไปเป็นเช่นเดิมได้อีกแล้ว เหตุใดจึงต้องยกเรื่องนี้ขึ้นมาเล่า?”

 

 

ฮ่องเต้ไม่ตรัสสิ่งใด สองหัตถ์ยังคงอ้อมกอดไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยไปไหน

 

 

“ปิ่นหยกที่ข้าให้เจ้า เหตุใดไม่สวมเสียหน่อยเล่า?”

 

 

พระสนมตอบกลับแผ่วเบา “ข้าไม่เคยชิน โยนทิ้งไปแล้วล่ะ”

 

 

พระองค์ก้มศีรษะต่ำ ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเงยพระพักตร์ขึ้นอีกครั้ง “สิ่งใดที่เจ้าเคยชิน ข้าจะสั่งให้คนทำขึ้นแล้วส่งมาที่นี่”

 

 

พระสนมส่ายหน้า “สิ่งใดที่อยู่ในวังแห่งนี้ ข้ามิอาจคุ้นชิน ข้าไม่อยากอยู่ที่นี่”

 

 

พระพักตร์ค่อยๆแปรเปลี่ยน “เจ้าไม่อาจออกจากพระราชวังได้ ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไป”

 

 

พระสนมหลับตาลง ดวงตามีร่องรอยของความสิ้นหวัง

 

 

องค์จักรพรรดิมิอาจมองดูพระสนมเป็นเช่นนี้ “ข้าจริงใจต่อเจ้า จากนี้ไปข้าจะดูแลเจ้า ปกป้องเจ้า มิให้ผู้ใดมาทำร้ายเจ้าได้เป็นอันขาด”

 

 

พระสนมตาบอดนั่งเงียบงัน ร่างกายอ่อนแอและเปราะบางสั่นระริกด้วยความเย็น

 

 

พระโอษฐ์จุมพิตลงผิวแก้มเย็นอย่างอ่อนโยน ก่อนพูดขึ้น “เจ้า… จะให้อภัยข้าได้หรือไม่?”

 

 

พระสนมได้ยินเช่นนั้น ก็หัวเราะออกมาด้วยใจรวดร้าว “ไม่มีวัน! แม้ข้าจักต้องตาย ข้าก็ไม่มีวันให้อภัยเจ้า!”

 

 

เสียงที่เอ่ยนั้นถูกกล่าวออกลอดไรฟัน ประสานเข้ากับกำลังจากทั้งร่าง

 

 

จักรพรรดิหนุ่มมิกล่าวสิ่งใด เพียงโอบกอดพระสนมไว้ ไม่ปล่อยไปไหน

 

 

ก่อนจะเสด็จกลับ ก็ตรัสด้วยท่าทีจริงจัง “ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไป ไม่มีวัน”

 

 

พระสนมนิ่งชาอยู่บนเตียง ใบหน้างามไม่มีแม้ท่าทีหนึ่ง มีเพียงเล็บคมที่จิกเข้ากับผิวเนื้อ จนฝ่ามือนั้นมีเลือดไหล

 

 

หลังฮ่องเต้เสด็จกลับแล้ว เสี่ยวเป่าก็รีบร้อนเข้ามาแล้วกล่าว “พระสนมอย่าได้โกรธเคืองฮ่องเต้เลยขอรับ ท่านจะทรมานโดยเปล่าประโยชน์”

 

 

พระสนมตาบอดค่อยๆทอดกายลงบนเตียง และส่งเสียงหัวเราะออกมา “ข้าไม่รู้ว่าสิ่งใดเรียกว่าทรมาน ยามนั้นข้าได้รับความเจ็บปวดแสนสาหัส ในตอนนี้ก็มิอาจรู้สึกถึงสิ่งใดได้อีก”

 

 

วันต่อมา ฮ่องเต้เสด็จมาที่เรือนอีกครั้ง พระสนมลงจากเตียงคลำหากาน้ำชาไปทั่ว

 

 

ฮ่องเต้หนุ่มก้าวขึ้นไปหาแล้วจึงช่วยหยิบชา พระองค์ส่งต่อให้พระสนม “ระวัง ชานี้ร้อนนัก”

 

 

พระสนมได้ยินซึ่งพระสุรเสียง ทั้งร่างก็แข็งเกร็ง แขนทั้งสองข้างลดต่ำลง

 

 

จักรพรรดิหนุ่มตรัสขึ้น “หากเจ้าเกลียดชังข้า จงเกลียด อย่าได้ทำร้ายตนเองเลย”

 

 

พระสนมเอื้อมมือขึ้นหยิบถ้วยชาเล็กๆ ทันใดนั้นก็ขว้างถ้วยซึ่งเต็มไปด้วยน้ำชาลงกับพื้น ถ้วยชาตกจากที่สูงแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

 

 

ฮ่องเต้ไม่ได้เก็บเรื่องนี้มากังวล พระหัตถ์ยื่นออกและไล้แผ่วเบาที่ข้างแก้มของพระสนม “ข้าจำได้ว่าหลายเดือนก่อน ใบหน้าของเจ้ายามรับรู้ว่าได้ออกจากรั้ววังหลวง ทั้งใบหน้าอันมีชีวิตชีวาและร่าเริงของเจ้าที่ตลาด หากข้าหลับตาลง ความทรงจำนั้นยังคงแจ่มชัด”

 

 

ใบหน้างามไม่แสดงท่าทีใด นิ่งงัน และสงบเงียบ

 

 

ฮ่องเต้ตรัสขึ้นอีกว่า “เจ้าบอกกับข้า ว่าหวังให้ข้าไปเยี่ยมเยียนบ่อยครั้ง ไปเดินเล่นและพูดคุยกับเจ้า ตอนนี้ข้าอยู่กับเจ้าแล้ว ตลอดชีวิตนี้ไม่จากไปไหน ได้โปรดยิ้มสักนิดเถิด”

 

 

พระสนมก้าวถอยหลัง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “นั่นเป็นเรื่องขำขันเท่านั้น ฝ่าบาททรงใส่พระทัยงั้นหรือ?”

 

 

พระหัตถ์ยื่นออกจับชายเสื้อพระสนมเอาไว้ “ทุกสิ่งที่เจ้ากล่าว ข้าใส่ใจทุกอย่าง”

 

 

พระสนมตาบอดปัดฝ่ามือนั้นออกอย่างร้อนรน “ท่านโกหกข้า!!”

 

 

จักรพรรดิหนุ่มก้าวขึ้นมาและโอบกอดพระสนมไว้ “ข้าบริสุทธิ์ใจต่อเจ้า เหตุใดเจ้าจึงไม่เชื่อใจข้าเล่ามู่เหยียน?”

 

 

พระสนมดิ้นรนออกจากอ้อมกอดนี้ สองมือทุบตีเข้าที่ไหล่และต้นแขนของฮ่องเต้หนุ่มไม่หยุดสิ้น “อย่าใช้ชื่อนั้นเรียกขานข้า!” ทุกๆคำถูกตะโกนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงโศรกเศร้าและแตกพร่า พระสนมทั้งผลักและสะบัดหนีหมายจะเป็นอิสระ ทำให้ล้มลงกับพื้น มือเรียวกดลงกับเศษกระเบื้องที่แตกกระจายโดยบังเอิญ

 

 

พระพักตร์แปรเป็นซีดขาว น้ำเสียงเข้มงวด “เหตุใดเจ้าจึงไม่ระวัง?! วู่วามทำตามใจชอบแล้วเป็นอย่างไร!”

 

 

พระองค์ประคองสองมือของมู่เหยียนไว้เพื่อตรวจดู ฝ่ามือเต็มไปด้วยเศษกระเบื้อง โลหิตไหลริน

 

 

แม้แพทย์หลวงจะถูกตามตัวแล้ว แต่ก็ยังไม่วางพระทัยให้ข้ารับใช้ไปยังจวนแม่ทัพ เรียกหาเจวี่ยอวี้มายังวังหลวง

 

 

เมื่อเจวี่ยอวี้มาถึงเรือนด้วยความรีบร้อน พระสนมก็หลับไปแล้ว ไม่ได้เป็นการหลับที่ดีมากนัก พระสนมไม่ได้หลับลึก

 

 

“ร่างกายของมู่เหยียนนั้นอาการไม่ดี เป็นเช่นนี้ข้าเกรงว่ามิอาจมีชีวิตอยู่ถึงวัยสามสิบห้า หากยังไม่ดูแลตนเองเช่นนี้ แม้จะได้ยอดวิชาแพทย์อย่างฮัวถัวยังอยู่ ก็คงมิอาจทำสิ่งใดได้”

 

 

ฮ่องเต้โต้กลับ “ข้าเองก็ไม่อยากให้เขาต้องเป็นเช่นนี้ แต่ด้วยอารมณ์ของเขาแล้ว มักจะยั่วยุให้ข้าบันดาลโทสะเสียจนแทบจะฆ่าเขาให้ตาย ถ้าข้าทำได้”

 

 

เจวี่ยอวี้พูดขึ้นอีกครั้ง “เวินมู่เหยียนพบฝ่าบาทครั้งแรกที่ตำหนักเย็น ไม่ได้รู้ว่าผู้ที่ทำให้ตนตาบอดคือพระองค์ เป็นเพราะเสียงของฝ่าบาทในตอนนั้นยังเยาว์วัยไม่ได้คล้ายกับในตอนนี้ หลังจากได้รู้ก็มิได้มีความตั้งใจจะแก้แค้นแต่อย่างใด เขาคิดแต่เพียงจะออกจากวังหลวงและจากไปแสนไกล เขาเป็นเด็กดี ต้องมาทนทุกข์กับเรื่องน่าสลดเช่นนี้ตั้งแต่วัยเยาว์ จิตใจที่เจ็บปวดต้องการหัวใจที่คอยรักษา ตอนนี้ท่านจำต้องยินยอมและรับฟังในสิ่งที่เขาปรารถนา”

 

 

ฮ่องเต้ลังเลอยู่ชั่วครู่หนึ่งก่อนตรัส “ข้าพร้อมยอมรับทุกอย่างที่เขาต้องการ เว้นเสียแต่การออกจากวังหลวง ตลอดชีวิตของข้า ข้าจะไม่มีวันปล่อยเขาไป”

 

 

เจวี่ยอวี้พลันตกอยู่ในความเงียบ

 

 

ในตอนนั้น ยามที่ฉีเฉิงลงจากเขาเพื่อรับราชการ หากเขาเป็นดังเช่นจักรพรรดิเช่นยามนี้ คงไม่มีผู้ใดรู้เลยว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสองจะเป็นเช่นไร

 

 

แม้ฉีเฉิงอาจจะเกลียดเขา แต่เขาก็ไม่ต้องทนทรมานใจด้วยการเฝ้ารอ

 

 

ฮ่องเต้ถามเจวี่ยอวี้ “ดวงตาของมู่เหยียนสามารถรักษาได้หรือไม่?”

 

 

เจวี่ยอวี้ตวัดสายตามองห้องด้านในอย่างรวดเร็วและเอ่ยด้วยเสียงเบาหวิว “ไม่มีทางใดที่จะรักษาดวงตาของพระสนมได้ มิอาจรักษาได้อีกต่อไป”

 

 

พระหัตถ์ลูบไล้พัดกระดาษในมือ ปลายนิ้วซีดขาวจากแรงกด หลังผ่านไปครู่ใหญ่จึงกล่าว “มิอาจรักษาได้อีกต่อไป เช่นนั้นก็ดี”

 

 

เจวี่ยอวี้ยืนคอยอยู่ข้างนอกอยู่ครู่หนึ่ง มองดูเหล่าข้ารับใช้ต้มยาด้วยไฟอ่อน เข้านอกออกในเรือนก็ไม่พบร่างของเสี่ยวเป่า จึงถามขึ้นเบาๆ “เสี่ยวเป่าอยู่ที่ใด?”

 

 

ฮ่องเต้ตอบกลับ “อย่างไรเขาเป็นผู้ที่องค์ไทเฮาส่งมา ข้ามิอาจวางใจ ข้าส่งเขาไปที่อื่นแล้ว”

 

 

เจวี่ยอวี้จึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เสี่ยวเป่ารับใช้มู่เหยียนด้วยหัวใจ ในตอนที่ถูกมอบหมายให้รับใช้งานในตำหนักเย็นนั้นเขาเองก็ยังเด็ก เขาไม่มีซึ่งแผนการใด เพียงแต่รับพระราชเสาวนีย์จากองค์ไทเฮาเท่านั้น เขาติดตามเคียงข้างมู่เหยียนมาหลายปี คอยดูแลพระสนมมาโดยตลอด กับมู่เหยียนแล้วมิอาจแยกจากกันได้”

 

 

หลังหยุดไปครู่หนึ่งก็กล่าวต่อ “หัวใจของมู่เหยียนต่ออวี้หลี เสี่ยวเป่าและลู่เจ๋อนั้นเป็นทำนองเดียวกัน”

 

 

พระพักตร์เปลี่ยนเป็นสีเข้ม “ไม่ว่าต่อใครก็มักจะเป็นมิตร มีเพียงต่อข้าเท่านั้นที่แข็งกร้าวและพูดน้อย ลู่เจ๋อมาเยี่ยมเยียน ก็พูดคุยและหัวเราะ เพียงได้ยินเสียงข้าเขากลับเงียบในทันใด”

 

 

เจวี่ยอวี้ถอนหายใจ “ท่านต้องให้เวลาเขาเสียหน่อย จงอดทน การเตรียมใจก็เช่นเดียวกับเตรียมกาย ท่านต้องค่อยเป็นค่อยไป”

 

 

หลังผ่านไปสองวัน พระสนมเริ่มรู้สึกว่ามีบางสิ่งผิดไป

 

 

“เสี่ยวเป่าอยู่ที่ใด?”

 

 

ข้ารับใช้ตอบกลับด้วยท่าทีอ่อนน้อม “ตอบพระสนม เสี่ยวเป่ายามนี้ถูกย้ายไปรับใช้ยังตำหนักอื่นขอรับ”

 

 

พระสนมขมวดคิ้ว “เพราะเหตุใด?”

 

 

“เอ่อ...” ข้ารับใช้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ฮ่องเต้มีรับสั่ง ให้เสี่ยวเป่าย้ายไปยังตำหนักอื่น จะกลับมาเมื่อใดนั้น ข้ารับใช้ผู้ต่ำต้อยมีอาจทราบ”

 

 

พระสนมลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีโซเซ ก่อนจะพูดอย่างกระวนกระวาย “เสี่ยวเป่าอยู่กับข้าแต่ไหนแต่ไรมา”

 

 

ข้ารับใช้ตอบ “แต่นี่เป็นพระบัญชาของฝ่าบาท...”

 

 

“ข้าต้องการให้เสี่ยวเป่ากลับมา เขาอยู่กับข้ามาโดยตลอด หากติดตามผู้อื่น จะทำให้เขาไม่สะดวกใจ ข้า... ข้าต้องการเขากลับมา...”

 

 

เสียงประกาศดังก้องจากภายนอกร้องขึ้น “ฝ่าบาทเสด็จแล้ว..”

 

 

ทันทีที่พระสนมได้ยินเสียงนั้นก็รีบก้าวไปยังประตู ยื่นสองมืออกควานหาไปทั่ว ก่อนจะสัมผัสเข้ากับเสื้อตลุมนอกขององค์ฮ่องเต้ พระสนมฉวยไว้แน่นในฝ่ามือและออกแรงดึง “เสี่ยวเป่าอยู่ที่ใด? ท่านส่งเขาไปที่ใดกัน?”

 

 

ฮ่องเต้พยุงร่างพระสนมไว้แล้วตอบกลับว่า “เสี่ยวเป่ารับใช้อยู่ตำหนักอื่น”

 

 

“ข้าไม่เชื่อ!” ดวงตาพระสนมหลับแน่น ส่ายศีรษะไปมา “เหตุใดท่านจึงต้องส่งเขาไป? เป็นเพราะท่านลงโทษเขาใช่หรือไม่? ตอบข้ามา!!”

 

 

พระขนงขมวดแน่น “เหตุใดเจ้าจึงเอ่ยวาจาเช่นนั้น?”

 

 

“ข้าต้องการเพียงให้เสี่ยวเป่ากลับมา!!” พระสนมปล่อยมือที่ฉวยเสื้อคลุมออกก่อนทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้น กระแทกกับก้อนอิฐ “ข้าขอร้องท่าน... ให้เขากลับมาเถิด อย่าฆ่าเขา...” น้ำเสียงนั้นแหบพร่าเหลือเกิน

 

 

ฮ่องเต้ตรัสด้วยความเกรี้ยวกราด “เจ้าลุกขึ้น! พื้นเย็นนัก ร่างกายเจ้าเพิ่งพักฟื้นได้ไม่กี่วัน”

 

 

พระสนมส่ายศีษะ ดวงตาเริ่มเป็นสีแดงก่ำ “ได้โปรดให้เสี่ยวเป่ากลับมา เขาอยู่กับข้ามาโดยตลอด ได้โปรดอย่าทำร้ายเขา ให้เขากลับมา ข้าขอร้องท่าน...”

 

 

พระสนมเอ่ยพร้อมเสียงสะอื้น ดวงหน้างามแดงก่ำ และเริ่มไออย่างรุนแรง

 

 

จักรพรรดิหนุ่มมิอาจทานทนและยอมจำนนในท้ายที่สุด “เจ้าลุกขึ้นก่อนเถิด ข้าจะให้เสี่ยวเป่ากลับมา ดีหรือไม่?” ทั้งสองหัตถ์ประคองอุ้มพระสนมขึ้นเหมือนอย่างหนึ่งเจ้าสาว พาไปยังเตียงนอน ร่างกายนั้นเย็นเหลือเกิน ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ

 

 

ร่างกายอ่อนนุ่มและอ่อนแอของพระสนมถูกวางลง น้ำตาใสเม็ดกลมร่วงหล่นลงจากหางตา ไหลตามข้างแก้มและหยดลงบนฟูกผ้าฝ้าย “ข้ามิอาจมองเห็น ท่านอาจจะหลอกข้า...”

 

 

หัวใจเขาเจ็บปวดนัก

 

 

ราวกับสิ่งของล้ำค่าที่เปราะบาง ยามที่ถูกทำลายให้แตกหัก มันก็มิอาจจะซ่อมแซมหรือแก้ไขได้อีกแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

.....

 

สวัสดีค่ะ พบกันอีกครั้งในตอนที่26 หลังจากไม่เจอกันไม่กี่วัน คิดถึงคนอ่านจังเล้ยย

 

ในตอนนี้จะได้ไขข้อข้องใจบางส่วนสำหรับนักอ่านที่สงสัยว่าเสี่ยวเป่ายังไงๆ?

ส่วนเจวี่ยอวี้นี่อยากจะยกให้เป็นตัวเองเลยล่ะค่ะ ฉลาด สวย เจ้าเล่ห์ ครบเครื่องจริงๆ

 

 

พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ผ่านhashtag #นิยายพระสนม

และ

#ทีมฮ่องเต้ อย่าเพิ่งย้ายกันนะคะ นางก็น่าสงสารออกเนอะๆ :3


ป.ล.ยังไม่ได้ตรวจคำผิดค่ะ

 

 

ไว้เจอกันตอนหน้าน้า ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ :D

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

139 ความคิดเห็น

  1. #5021 fairy (@game_) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 23:53

    อิโง่!!!! (ขออภัยในความหยาบคาย)
    #5021
    0
  2. #4797 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 18:39
    โอ๊ยยยยย อยากจะตบฮ่องเต้สักพลั๊วะ! ก็รู้ว่าพระสนมไม่แข็งแรง ก็ยังจะทำอะไรให้กระทบจิตใจตลอด นี่สรุปอยากให้มีชีวิตต่อไปไหม หรืออยากให้ตายเร็วๆ เรื่องแค่นี้คิดไม่ได้ โง่นัก!! ตามใจน่ะทำเป็นไหม แค่ไม่ให้เขาออกจากวังก็ขมขื่นพอแล้ว
    #4797
    0
  3. #4712 sofar_fa (@fafar4840) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 08:44
    ก็รู้ว่าฮ่องเต้ทรงรักพระสนมจริง แต่สิ่งที่พระองค์เคยทำไว้ก็ยากแก่การให้อภัยเช่นกัน
    ท่านทำลายชีวิตของคนๆหนึ่งให้ยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น
    พระองค์ในตอนนี้เพียงแค่ความเจ็บปวดทางใจ แต่พระสนมเล่า? ทั้งร่างกายและจิตใจ ทั้งอดีตที่ตามหลอกหลอน ทั้งคนที่รักและคนที่เกลียดแค้นเป็นคนๆเดียวกัน
    บางทีมันก็สาหัสเกินไปนะ
    #4712
    0
  4. #4688 I'm SonE ... B2utY ...!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2559 / 22:16
    รักจริงใช่มั้ยฮ่องเต้ที่ไม่ปล่อยเขาไปหรือแค่รู้สึกผิดสงสารพระสนมนะนางไม่แค้นอะไรฮ่องเต้หรอกแต่นางคงไม่อยากอยุ่ในวังหลวงที่ทำให้นางเจอแต่เรื่องแย่ๆแบบนี้
    #4688
    0
  5. #4673 The Indy girl (@abcder) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 22:35
    ยังไงฮ่องเต้ก็ผิดอยู่ดี #จอมหลอกลวง
    เสี่ยวเปาของพระสนมไปไหนนนนน #ร้องไห้TT
    #4673
    0
  6. #4666 กระต่ายกลมปุ๊ก (@aum0509) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 15:56
    ฮืออออ ไม่รู้จะสงสารให้แล้วเนี่ย
    #4666
    0
  7. #4466 ปลานึ่งตากแห้ง (@soonmee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2559 / 23:03
    เสี่ยวเปาาา รักคนนี้
    #4466
    0
  8. #4376 ★ G i g a a a ' (@littlesquirrel) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2559 / 08:20
    เห้ยยยยยยยเศร้าตรงนางตาบอดเนี้ยยย
    #4376
    0
  9. #4375 yani-yani (@yani-yani) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 16:21
    เราอยากเปลี่ยนพระเอกอะ (โกรธฮ้องเต้แล้ว เชอะ!!)
    #4375
    0
  10. #4371 MY dear (@chatrapon7145) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 22:25
    ฮือออออ
    #4371
    0
  11. #4370 Cncomics (@angoonoil11) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 02:45
    ฮ่องเต้โง่จัง
    #4370
    0
  12. #4369 Aniinocent_14 (@aniinocent) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 01:01
    สงสารพระสนมมม แงงงง ฮ่องเต้อย่ารังแกสิ ฮืออออ
    #4369
    0
  13. #4368 D_Dell520 (@D_Dell520) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2559 / 21:46
    ฺฮ่องเต้ควรปล่อยวาง-_-"
    #4368
    0
  14. #4365 lovemelikeyoudo (@mooknilaumpond) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 19:50
    รักของฮ่องเต้ = ทำร้ายพระสนม
    #4365
    0
  15. #4363 Vision Yaoi S (@visionyaoi) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 19:08
    แงๆๆๆ สงสารพระสนมมากเลยค่ะ ฮ่องเต้เกลียดๆๆๆๆ
    #4363
    0
  16. #4362 Rubydy (@Rubydy) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 18:30
    T T ฮือออ
    #4362
    0
  17. #4361 Mihoro Ki U (@Mihoro_Ki-U) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 17:11
    คือรักที่ฮ่องเต้เป็นตอนนี้เหมือนเอาเปรียบพระสนมนะ แถมดูไม่พยายามเข้าใจพระสนมเลย นี่มันรักแบบไหนกันคะองค์ฮ่องเต้
    #4361
    0
  18. #4360 It’s playboy (@playboy9090) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 16:32
    ถ้าเป็นฮ่องเต้แล้วจะฉลาดแค่นี้นะ - - คือหมั่นตั้งแต่แกเอาพระสนมฉันไปขังแล้วนะ
    #4360
    0
  19. #4358 Aun (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 07:29
    เหอะ! พยายามไปก็เท่านั้นฮ่องเต้โง่เอ้ยยยย
    #4358
    0
  20. #4356 AmikirenoSora (@t2y3) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 01:48
    เรื่องมันชักจะดราม่าขึ้นทุกที
    #4356
    0
  21. #4355 เนเน่ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 01:07
    คือฮ่องเต้แม่งลืมรึป่าวว่าแมวที่พระสนมรักที่สุดรักเหมือนลูกเลยก็ว่าได้เพิ่งตายไปนะ ตอนนี้พระสนมเหลือแค่เสี่ยวเป่าคนเดียวที่คอยอยู่คอยดูแลมารักและคอยห่วงใยตลอด ใจนี่แหลกไปถึงไหนล่ะพระสนมก็พูดกะตัวเองแทบทุกตอนว่ารักและห่วงเสี่ยวเป่ากะแมวมากพยายามจะส่งออกไปใช้ชีวิตข้างนอกถึงขนาดยอมฮ่องเต้ นี่รักประสาอะไรพรากกี่อย่างแล้วไปจากพระสนมอ่ะ ทั้งตา ชีวิต แมว นี่ยังจะพรากเสี่ยวเป่าอีก นี่ไม่เรียกรักพระสนมล่ะนี่เรียกรักตัวเอง สงสารใจพระสนมบ้างดินางเป็นคนจิตใจดีขนาดโดนทำร้ายยังไม่คิดแก้แค้นเลย สงสารพระสนมบ้าง TT
    #4355
    0
  22. #4354 แพะบยอน❤️ (@zpen) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 00:55
    งั้นคือที่แรกๆพระสนมทำตัวดีๆทั้งๆที่รู้ว่านี่เป็นฮ่องเต้เพราะแค่จะช่วยให้เสี่ยวเป่าออกจากวังใช่มั้ยอ่าาา มาตอนนี้เลยเกรี้ยวกราดใส่ฮ่องเต้แล้ว ._.
    #4354
    0
  23. #4353 annie2011 (@beebamboo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 00:48
    น่าสงสารทั้งสองพระองค์จะให้อภัยง่ายไม่ได้หรอกนะชีวิตทั้งชีวิตต้องมองไม่เห็นแบบนี้
    #4353
    0
  24. #4351 View fifi (@viewmavin) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2559 / 00:00
    พระสนมดูแตกสลายได้ตลอดเวลาเลย ฮืออออ
    #4351
    0
  25. #4350 เอพิเพิล (@apapplee) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 22:38
    เราหวังว่าตอนจบพระสนมเราจปลอดภัย.. นี่กลัวแบบไทเฮาจะสั่งคนมาฆ่า พระสนมมากอะๆๆ
    #4350
    0